Ne bir mucizenin gerçekleştiğinin kanıtı, her şeye kadir bir Tanrı'nın mucizeler gerçekleştirmesinin mantıksal olarak mümkün olması ne de bunların meydana geldiğine dair tarihsel iddialar değildir. Güçlü kanıtlar bulunmalıdır ve akıllı hiç kimse mucize anlatılarını incelemeden kabul etmemelidir. Sıkça söylendiği gibi, "olağanüstü iddialar olağanüstü kanıtlar gerektirir." Ancak, olağanüstü de olsa kanıta gerçekten açık olup olmadığımızı, yoksa körü körüne kendi önyargılarımıza bağlı kalıp kalmadığımızı ayırt etmeliyiz.

Neither the logical possibility of an omnipotent God performing miracles, nor historical claims of their incidence, constitutes proof that miracles took place. There must be compelling evidence, and no sensible person should accept accounts of miracles without scrutiny. As is often said, “extraordinary claims require extraordinary evidence.” However, we must discern whether we are genuinely open to evidence—albeit extraordinary—or blindly committed to our presuppositions.

Tutarlılık çok iyi bir ölçüttür; hayatla ve imanla ilgili sahip olduğumuz benzer inançların hepsi aynı katı ölçütlere uyuyor mu, yoksa burada önyargı ya da aşırı şüphecilik yüzünden bir çifte standart mı devreye girdi, bunu sorgulamamız gerekir mi? Bugün birçok insan farkında olmadan Humecu olduklarını bilmiyor: hiçbir miktarda tarihsel kanıtın mucizeleri kanıtlamaya yetmeyeceğine ve kişisel olarak deneyimlediğimiz şeyden başka hiçbir şeyin ispatlanamayacağına inanan dogmatik natüralistler. Tutarlılık, hiç kimsenin yalnızca kendi deneyimlediği şeyi kanıt olarak kabul etmediğini kabul etmeyi gerektirir. Böyle bir tutum, kendimiz haritalamadığımız her haritayı ve kendimiz doğrulamadığımız her bilimsel gerçeği inkâr etmeyi gerektirirdi.

Consistency is an excellent litmus test; do we question whether all similar convictions we hold about life and faith meet the same stringent criteria, or has a double standard snuck in here due to prejudice or extreme skepticism? Many people today may not realize that they are actually Humeans: dogmatic naturalists who believe no amount of historical evidence for miracles can ever suffice, and that nothing at all is provable except that which we personally experience. Consistency necessitates acknowledging that nobody actually only accepts what they have experienced themselves as evidence. Such a position would entail denying every map we have not charted ourselves and every scientific fact we have not personally established.

Akıllı ve dengeli insanlar, tanıklığın ve onun doğrulanmasının, bir olgunun ya da olayın kesinlikle doğru ya da büyük olasılıkla doğru olduğuna dair kanıt olarak kabul edilebilir olduğunu kabul ederler.

Rational and balanced people accept that testimony, its and its corroboration, are acceptable as evidence that a fact or event is certainly true or likely true.

Hadis ilmi, İslam ilim geleneğinde araçsal bir ilimdir; Hz. Muhammed صلى الله عليه وسلم'e nispet edilen rivayetleri doğrulamaya yöneliktir ve bu nedenle mucizeler üzerine yapılan her tartışmanın merkezindedir. Yedi alt disiplinin birbiriyle etkileşimine dayanan, her rivayetin nakil zincirini makul bir şüphenin ötesinde ortaya koymak üzere tasarlanmış özgün ve sofistike bir süreçtir. Sonuçta nakledilen rivayetlerin pek küçük bir kısmı bu titiz süreçten geçerek "sahih" olarak sınıflandırılır; ancak hadis alimleri bununla yetinmemiş, sahih rivayetleri ayrıca mütevatir (birbirini doğrulayan çokluktaki) ve âhâd (tekil) olarak kategorize etmişlerdir. Mütevatir rivayetler, nakil tabakalarının her birinde çok sayıda ravi tarafından aktarılan ve hepsinin yanılmış olabileceğinin ya da bir uydurma üzerinde topluca anlaştığının düşünülemeyeceği rivayetlerdir. Âhâd rivayetler ise sahih olmakla birlikte mütevatir şartlarını taşımayan, ama güvenilir biçimde nakledilen rivayetlerdir; bu nedenle hadis alimlerinin çoğunluğu bunların kesin bilgiden ziyade galibiyet (daha yüksek ihtimal) ifade ettiği görüşündedir. Bununla birlikte bu çoğunluk, âhâd rivayetlerin nakil zincirlerinin güvenilirliği ve kesinlik bulunmadığında her akıllı insanın galibiyete göre hareket etmesi gerçeği nedeniyle, bu rivayetlerin reddedilmekten ziyade kabul edilmeye daha layık olduğunu da kabul eder.

The discipline of Hadith is an instrumental science in the Islamic intellectual tradition, invested in verifying reports about the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم, and hence central to any discussion of miracles. It is a unique and sophisticated process involving the interplay of seven sub-disciplines, all engineered to establish beyond a reasonable doubt the transmission chain for each narration. Ultimately, a tiny fraction of these transmitted narrations survives the rigorous process to be classified as “authentic,” but Hadith scholars did not stop there. Authentic narrations were further categorized as mutawātir (abundantly concurring) or āḥād (solitary). Mutawātir reports are those narrated by many narrators in each layer of their transmission, making it inconceivable that they were all mistaken or had all colluded on a forgery. Āḥād reports—when authentic—are those transmitted reliably but without meeting the criteria of mutawātir, hence most Hadith scholars believe they involve preponderance (greater likelihood) as opposed to certain knowledge. However, this majority simultaneously deems āḥād reports worthier of being accepted than discarded, due to the reliability of their chains of transmission and the fact that all sensible people act on greater likelihood in the absence of certainty.

Prophet Muhammad'ın (ﷺ) elinde gerçekleşen mucizeler, mütevâtir bir konudur; yani rivayetlerin sayısının çokluğu, ilke olarak bu konuyu tartışılmaz kılar, her ne kadar bazı özel rivayetler bağımsız olarak mütevâtir olmasa da. Birinci Dünya Savaşı'nın yaşanması, mütevâtir bir kavramın basit bir örneğidir; bu savaşın gerçekleştiğine dair bol miktardaki tanıklığın uyuşması, buna dair herhangi bir rivayetin doğrulanabilir olup olmadığını önemsiz kılar. Mütevâtir bir kavramı reddetmek, Maya, İnka veya Aztek medeniyetlerinin var olduğunu, insanoğlu zaman makinesi icat edip geçmişe kendisi gidene kadar doğrulamayı reddetmeye denk olurdu. O zamana kadar böyle bir kişi, bu medeniyetlere dair bütün rivayetlerin, bugün Düz Dünya Derneği'nin savunduğuna benzer, tarihüstü bir komplo olma ihtimalini düşünmeye açık olurdu.

Miracles occurring at the hands of Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم is a mutawātir concept, meaning the sheer multitude of reports make it uncontestable in principle, even if some specific accounts are not independently mutawātir. The occurrence of World War I is a simple example of a mutawātir concept; the concurrence of abundant testimony about it renders it inconsequential whether any particular report of it having taken place is verifiable. Rejecting a mutawātir concept would be tantamount to someone refusing to confirm that Mayan, Inca, or Aztec civilizations existed until humans invent a time machine and travel back in time themselves. Until then, this person would be willing to entertain the possibility of all reports of these civilizations being a transhistorical conspiracy—similar to what the Flat Earth Society champions today.

İslam bu nedenle, bir sözün veya bir fiilin (örneğin bir mucizenin) kendisine atfedilmesinden önce, gösterilebilir bir isnad zincirini şart koşar.

Islam therefore requires a demonstrable chain of transmission before attributing a statement or action (like a miracle)

...ile Peygamberine صلى الله عليه وسلم ait olan bu durum, yalnızca inanca dayanan ve nakil zinciri bulunmayan diğer geleneklerdeki mucize anlatılarından farklıdır. Müslüman âlimler bu önemli ayrıma sıkça dikkat çeker; bu ayrım, dürüst her insanı, Hz. Musa ile Hz. İsa'nın mucizelerini, benzer tarihsellik durumları nedeniyle (hiçbirinin sağlam biçimde görgü tanıklarına dayanarak izlenememesi) birbirinden ayırmamaya ve önce Hz. Muhammed صلى الله عليه وسلم'in mucizelerini kabul etmeye yöneltir; çünkü onların tarihselliği çok daha güçlüdür. İbnü'l-Kayyim, İğāseti'l-Lehfân adlı eserinde şöyle der: "Bu [tutarsızlık] bu iki elçinin mucizelerinde böyle olsaydı, üstelik bunun ne kadar eski olduğu ve milletlerinin dünyada ne kadar parçalandığı ve mucizelerinin sonunda ortadan kalktığı düşünüldüğünde, Muhammed صلى الله عليه وسلم'in peygamberliği ile mucizeleri ve delilleri hakkında ne düşünülmelidir? Onlar daha yakın zamanda olmuş, sayıca bini aşmış, tarihin en temiz ve en şerefli insanları tarafından nakledilmiş ve bu nakil bir asırdan diğerine tevatür (çokça tekrarlanan ortak rivayet) yoluyla ulaştırılmıştır."353

to its Prophet صلى الله عليه وسلم, unlike the many other accounts of miracles in other traditions which lack a chain of transmission and are only predicated on faith. Muslim theologians often highlight this important distinction, and how it compels every honest person to not differentiate between the miracles of Prophet Moses and Jesus  because of their comparable historicity (none solidly traceable to eyewitnesses), and first accept the miracles of Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم since their historicity is far stronger. Ibn al-Qayyim says in Ighāthat al-Lahfān, If this [inconsistency] was the case with the miracles of these two messengers, alongside how long ago that was, and how fragmented their nations became in the world, and the eventual disappearance of their miracles, then what should be assumed regarding the prophethood of Muhammad صلى الله عليه وسلم and his miracles and signs when they were more recent, exceeded one thousand in number, were transmitted by the most pure and honorable individuals ever, and when this transmission was conveyed by tawātur (abundant concurrence) one century after another?353

Muhammed ﷺ, önceki peygamberlerin mucizelerini teyit eden en yetkili kişi ve bu mucizeleri çevreleyen tartışmalara son verme konusunda en yeterli olan kişi olurdu.

Muhammad صلى الله عليه وسلم would additionally be the most authoritative confirmer of the miracles of the previous prophets and the most qualified to put an end to the controversies surrounding them.