Bu karanlık altıncı yüzyılda, yalnızca dünyanın içinde bulunduğu durum ve orada işlenen zulümler, en merhametli Allah'tan bir kurtuluşu zorunlu kılmıyordu. Bunun yanında, kutsal kitap bilgisine sahip birçok kimse, kendi edebiyatlarında apaçık bir tarifi bulunan, son olarak vaat edilmiş bir elçiyi bekliyordu. Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the correct rendering is: Bu karanlık altıncı yüzyılda, yalnızca dünyanın içinde bulunduğu durum ve orada işlenen zulümler, en merhametli Tanrı'dan bir kurtuluşu zorunlu kılmıyordu. Bunun yanında, kutsal kitap bilgisine sahip birçok kimse, kendi edebiyatlarında apaçık bir tarifi bulunan, son olarak vaat edilmiş bir elçiyi bekliyordu.

In this grim sixth century, it was not only the condition of the world and its atrocities that necessitated relief from a most compassionate God. Alongside this, many of those versed in biblical scripture were awaiting a final prophesied messenger, of whom there was a crystal-clear description in their literature.

Bu nedenle Allah, Kur'an ve ardından onu taşıyan kişi hakkında şöyle buyurur: "Onlara bir delil olmadı mı ki, bunu İsrail oğullarının âlimleri bilmektedir?"30

Hence, Allah says about the Qur’an and subsequently its bearer, “And has it not been a sign to them that it is recognized by the scholars of the Children of Israel?”30

Son Peygamber ﷺ'in çağdaşlarından bazıları düşmanlık ve önyargı yüzünden onu reddetmiş, bazıları ise henüz hidayete ermemişti. Buna karşılık Kitab'ı bilen bazı kimseler, örneğin Abdullah ibn Selam, hemen İslam'ı kabul etti. Bu durum, Allah'ın Arabistan'ın putperestlerine karşı öne sürdüğü delillerden biriydi; çünkü Araplar'ın çoğu okuma yazma bilmiyor, herhangi bir kitaba inanmıyordu ve Yahudilerin, Kitap Ehli oldukları için kendilerinden üstün olduklarını düşünüyorlardı.

Though some contemporaries of the Final Prophet صلى الله عليه وسلم rejected him out of animosity and prejudice, and others simply had not yet been guided, some of the biblically versed—like ‘Abdullāh ibn Salām —quickly accepted Islam, and that was one of the proofs Allah cited against the idolators of Arabia, since most Arabs were illiterate, did not ascribe to any scripture, and held that the Jews were superior to them for being People of the Book.

Tahrif'e rağmen, Yahudi-Hristiyan metinlerinde bugün bile Muhammed ﷺ'in peygamberliğine dair güçlü işaretler varlığını sürdürmektedir; bunlardan aşağıdakileri göstereceğiz:

Despite adulteration, strong indicators of the prophethood of Muhammad صلى الله عليه وسلم remain even today in the Judeo-Christian texts, of which we will showcase the following:

Ben onların kardeşleri arasından, senin gibi bir peygamber çıkaracağım; sözlerimi onun ağzına koyacağım ve ona buyurduğum her şeyi o onlara söyleyecek.31

I will raise up for them a Prophet like you from among their brethren, and will put My words in His mouth, and He shall speak to them all that I command Him.31

Bu pasajda Tanrı, Musa'ya İsrailoğullarına başka bir peygamber göndereceğini ve bu peygamberin onların kardeşlerinin arasından çıkacağını bildirir. Yeni Uluslararası Versiyon İncil'i bunu, "İsrailli kardeşleri arasından" diye niteleyerek dışlayıcı bir biçimde çevirmiştir; ancak İncil'in kendisi de İsrailli olmayanlara kardeş diye hitap eder. Örneğin Tesniye 2:4'te Tanrı, "Kardeşlerinizin, yani Edomluların topraklarından geçmek üzeresiniz" der. Bu durum, bazı kutsal metin yorumcularını bir Yahudi olmayanın (İsrailli olmayanın) bu kardeşlik ifadesinin kapsamına girebileceğini öne sürmeye yöneltmiştir.

In this passage, God reveals to Moses that He will send another prophet to the Israelites, and that he will emerge from among their brethren. The New International Version of the Bible chose an exclusivist translation of this, qualifying it as “from among their fellow Israelites,” but the Bible itself also refers to non-Israelites as their brothers. For instance, in Deuteronomy 2:4, God says that “you are about to pass through the territory of your brethren,” referring to the lands of the Edomites. This led some biblical exegetes to suggest that a Gentile (non-Israelite)

peygamber de burada kastedilmiş olabilir; İsrailoğulları'nın "kardeşleri" olan bir halktan, örneğin İsmailoğulları veya Edomlular (Araplar ya da Nabatiler) arasından çıkan bir peygamber. Ayrıca bu kehanetin yalnızca İsrailoğullarına hasredilmesi, gerçekleşmediği anlamına gelir; çünkü Tesniye 34:10'da şöyle denir: "Ama o zamandan beri İsrail'de Musa'ya benzer bir peygamber çıkmadı..." Tesniye 18:18 ise beklenen peygamberin Musa'ya çarpıcı bir benzerlik taşıyacağını belirtir. Hem Musa hem de Muhammed ﷺ, iki ebeveynden doğmuş peygamberlerdi; ikisi de evlendi ve çocukları oldu; ikisi de yeni ve kapsamlı bir hukuk düzeni getirdi; ikisi de zulme uğrayarak memleketlerinden ayrılmak zorunda kaldı; ikisi de zalimlerine karşı zafer kazanarak geri döndü; ve ikisi de doğal bir ölümle vefat edip defnedildi.

prophet could in fact be intended here;32 a prophet hailing from some “brethren” of the Israelites such as the Ishmaelites or Edomites (Arabs or Nabateans). Also, restricting this prophecy to the Israelites would mean it has never been fulfilled, since according to Deuteronomy 34:10, “But since then there has not arisen in Israel a prophet like Moses…” Deuteronomy 18:18 also establishes that the awaited prophet would have a striking resemblance to Moses. Both Moses and Muhammad (peace be upon them) were prophets born of two parents, both married and had children, both came with a new comprehensive code of law, both faced persecution causing them to leave their homelands, both returned to defeat their oppressors, and both experienced natural death and burial.

İşte Yahya'nın tanıklığı: Yahudiler, kim olduğunu sormak için Yeruşalim'den kâhinler ve Levililer gönderdiklerinde, o itiraf etti ve inkâr etmedi; itiraf etti ve, "Ben Mesih değilim," dedi. Onlar ona, "Öyleyse ne? İlyas musun?" diye sordular. "Peygamber misin?" "Hayır," diye cevap verdi.34

Now this is the testimony of John, when the Jews sent priests and Levites from Jerusalem to ask him, “Who are you?” He confessed, and did not deny, but confessed, “I am not the Christ.” And they asked him, “What then? Are you Elijah?” “Are you the Prophet?” And he answered, “No.”34

Burada Vaftizci Yahya'nın, hizmetinin niteliği ve "peygamber" olduğunu iddia edip etmediği hakkında sorguya çekildiğini görüyoruz. Bu, bazı Yahudilerin Tesniye 18:18'deki ilahi vaadin, yani Musa'nın benzerinin gelişinin gerçekleşmesini, İsa Mesih'in zamanına kadar ve hatta ondan sonra da beklediklerinin kanıtıdır.35 Ayrıca şu soruyu gündeme getirir: Ne İsa Mesih ne de İlyas olmayan bu aydınlık kişi kimdir? "Bir peygamber" değil de "the prophet" olarak anılan, adının söylenmesine bile gerek görülmeyen ve gelişi büyük bir özlemle beklenen kişi kimdir? Gerçekten de onlar, insanlığa Allah'a giden yolu bir kez daha, son kez aydınlatacak, kimliği yanlış anlaşılamayacak olan, en büyük peygamber, Son Peygamberi bekliyorlardı. Bu nedenle Allah şöyle buyurmuştur: "Kitap verdiklerimiz, onu kendi oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar. Ama onlardan bir grup, bildikleri halde gerçeği gizlerler."36

Here, we find John the Baptist  being questioned about the nature of his ministry and whether he was claiming to be “the prophet.” This proves that some Jews were still awaiting the fulfillment of this divine promise in Deuteronomy 18:18, that of the Mosaic antitype, up until the time of Jesus Christ  and even thereafter.35 It also begs the question: who is this luminary who is neither Christ nor Elijah? Who is being referred to here as “the prophet” and not just “a prophet,” as if his name does not even require stating, and his coming was eagerly anticipated? Indeed, they were awaiting the greatest prophet of all, the Final Prophet who would illuminate for humanity the path to God one last time, and whose identity could not be mistaken. It is for this reason that Allah said, “Those to whom We gave the Scripture know him as they know their own sons. But indeed, a party of them conceal the truth while they know [it].”36

İşte, desteklediğim kulum; seçtiğim, canımın hoşnut olduğu kişi. Ruhumu onun üzerine koydum; milletlere adaleti o getirecek. Ne bağıracak, ne sesini yükseltecek, ne de sokakta sesini duyuracak. Kırık kamışı kırmayacak, sönmekte olan fitili söndürmeyecek; adaleti sadakatle getirecek. Yeryüzünde adaleti kurana kadar ne cesareti kırılacak ne de ezilecek; kıyı ülkeleri onun öğretisini umutla bekleyecek. … RAB'be yeni bir ezgi söyleyin, yeryüzünün uçlarından O'nu övün! Denize inenler ve içindeki her şey; ey adalar ve orada yaşayanlar.

Behold! My Servant whom I uphold; My chosen one in whom My soul delights. I have put My Spirit upon him; he will bring forth justice to the nations. He will not cry out nor raise his voice, nor make his voice heard in the street. A bent reed he will not break off and a dimly burning wick he will not extinguish; he will faithfully bring forth justice. He will not be disheartened or crushed until he has established justice on the earth; And the coastlands will wait expectantly for his law.37 … Sing to the LORD a new song, Sing His praise from the ends of the earth! You who go down to the sea, and all that is in it; You islands, and those who live on them.

Çöller ve onların kentleri sesini yükseltsin, Kedar'ın yerleşip oturduğu köyler de öyle. Sela'nın sakinleri şarkı söylesin, dağların doruklarından sevinç çığlıkları atsın.38

Let the wilderness and its cities raise their voices, The settlements which Kedar inhabits. Let the inhabitants of Sela sing aloud, let them shout for joy from the tops of the mountains.38

Bu, İşaya 42'deki "kul" tasvirinin Peygamber Muhammed ﷺ'i bu kulun en layık adayı olarak konumlandırdığı görüşüdür.

This description of the “servant” in Isaiah 42 seems to position the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم as its worthiest candidate.

Kur'an'da kendisine verilen başlıca unvan "Kulumuz"dur.39 Anavatanının Arabistan olması, İsmail'in doğrudan oğlu olarak Kitab-ı Mukaddes'in tanımladığı Kedarlıların yurduyla örtüşmektedir.40 İsmailoğulları (Araplar), Muhammed ﷺ'in önderliğinde...

His primary title throughout the Qur’an is “Our servant.”39 His homeland being Arabia matches that of the Kedarites; the Bible identifies Kedar as the direct son of Ishmael .40 It was under the leadership of Muhammad صلى الله عليه وسلم that the Ishmaelites (Arabs)

Ama size gerçeği söylüyorum: Gitmem sizin yararınızadır; çünkü gitmezsem, Yardımcı size gelmeyecektir. Ama gidersem, onu size göndereceğim…42

Nevertheless I tell you the truth. It is to your advantage that I go away; for if I do not go away, the Helper will not come to you; but if I depart, I will send him to you…42

"Size söyleyeceğim daha birçok şey var, ama şimdi bunları kaldıramazsınız. Ne var ki, hakikat Ruhu olan o geldiğinde, sizi bütün hakikate yönelterek götürecektir; çünkü kendi yetkisiyle konuşmayacak, ama duyduğunu söyleyecektir ve size gelecek olan şeyleri bildirecektir."43

I still have many things to say to you, but you cannot bear them now. However, when he, the Spirit of truth, has come, he will guide you into all truth; for he will not speak on his own authority, but whatever he hears he will speak; and he will tell you things to come.43

Hz. İsa'nın burada Kutsal Ruh'u kastetmiş olamayacağı açıktır; çünkü Kutsal Ruh, zaten İsa ile birlikteydi. Hz. İsa'nın Pavlus'u ya da papalığı kastetmiş olması da mümkün değildir; çünkü bunlar kanunları tamamlamak yerine ortadan kaldırmışlar ve göklerle iletişim kurduklarına dair bir kanıt sunmamışlardır. Yalnızca Hz. Muhammed ﷺ, İsa'nın şerefini yeniden canlandırmış ve Yaratıcı'ya yalnızca ibadet etme mirasını gömmemiştir. Bu bağlamda Hz. Muhammed ﷺ şöyle buyurmuştur: "Bu dünyada ve ahirette Meryem oğlu İsa'ya en yakın olan kişi benim." Ashabı sormuştur: "Bu nasıl olur, ey Allah'ın Resulü?" O şöyle buyurmuştur: "Peygamberler hepsi baba bir kardeştir; anneleri farklıdır, ancak dinleri birdir. Ayrıca benimle İsa Mesih arasında başka bir peygamber gelmemiştir."44 Dahası, Hz. Muhammed ﷺ gelecekte olacak olayları doğru olarak haber vermiş (bkz. Bölüm 5) ve insanlık için ilahi hukuk kurallarını kıyamete kadar mükemmelleştirerek, tüm hakikatlere dair kesin rehberlik getirmiştir (bkz. Bölüm 4).

Jesus  could not be implying the Holy Spirit here, calling him the Comforter that cannot arrive until Jesus departs, since the Holy Spirit was always with Jesus. Jesus could not be implying Paul or the papacy, since they did away with laws instead of perfecting them, and did not present proof that they communicated with the heavens. It was only the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم who revived the honor of Jesus without burying his legacy of worshipping the Creator alone. In this respect, the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم said, “I enjoy the closest proximity to Jesus, the Son of Mary, in this life and the hereafter.” His Companions asked, “How is that, O Messenger of God?” He said, “The prophets are all paternal brothers, with different mothers, but they have one religion. Also, there was no other prophet between us (myself and Jesus Christ).”44 Furthermore, he صلى الله عليه وسلم would accurately foretell future events (see Chapter 5), and brought definitive guidance on all truths, perfecting the divine code of law for humanity until the end times (see Chapter 4).

Sonra Tanrı onun gözlerini açtı ve bir su kuyusu gördü. Gidip tulumu suyla doldurdu ve çocuğa su içirdi. Tanrı çocukla birlikteydi; o büyüdü, çölde yaşadı ve okçu oldu. Paran Çölü'nde yaşadı ve annesi onun için Mısır diyarından bir eş aldı.45

Then God opened her [Hagar’s] eyes, and she saw a well of water. And she went and filled the skin with water and gave the lad a drink. So God was with the lad; and he grew and dwelt in the wilderness, and became an archer. He dwelt in the Wilderness of Paran; and his mother took a wife for him from the land of Egypt.45

Mekke şehrinde, İslam'ın tarihsel merkezi ve Muhammed ﷺ'in doğduğu yerde, dünyanın bilinen en eski aktif kaynağı olabilecek Zemzem kuyusu bulunmaktadır. Peygamber Muhammed ﷺ'den iki bin yıl önceki dönemi bir kenara bırakıp, son 1.500 yılda Hac ve umre için gelen milyonlarca hacıyı düşünelim; her biri eve galonlarca Zemzem suyuyla dönmüştür. Ayrıca Kubâ ve Medine'deki Peygamber Mescidi'ne Zemzem suyu günün her saati taşınmakta, Mekke'deki evlerin birçoğunda ise düzenli Zemzem teslimatı için depolar kurulmuş bulunmaktadır. Bu, Hâcer ve İsmâil'e verilen bereketli bir kuyu olduğu açıktır ve Allah'ın bu kutsal şehrin gelişmesi için koyduğu ilk temel taşıdır.

Within Arabia’s city of Mecca, the historical epicenter of Islam and birthplace of Muhammad صلى الله عليه وسلم, there exists the well of Zamzam—what may be the oldest active spring of water the world has ever known. Put the two millennia before the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم aside, and merely consider the millions of pilgrims visiting for Hajj and ‘umrah over the past 1,500 years, who each return home with gallons of Zamzam water. In addition, a round-the-clock supply of this water is transported to Qubā’ and the Prophetic Mosque in Madinah, while residents of Mecca have tanks installed in their homes for regular Zamzam delivery. This was clearly a blessed well which Hagar and Ishmael received, and the first brick set by God for this sacred city to flourish.

Zemzem'in yanı sıra Kâbe'nin inşasını da düşünelim. Puta tapan Araplar bile İbrahim'i en büyük ata olarak tanıyordu ve ona duydukları saygı nedeniyle hepsi, onun Allah'a ibadet için inşa ettiği Ev'i (Kâbe'yi) ziyaret ederek ona hürmet ediyordu. Bu müşrikler putperest olmalarına rağmen Mekke'nin Allah katında özel bir kutsal alan olduğunu kabul ediyorlardı. Kendilerini bu mirasın vârisleri olarak görüyor, bu yüzden İbrahim'in dikmiş olduğu bu Kâbe'yi onurlandırmayı bir borç biliyorlardı. Yoksa Allah, İbrahim'e Hacer'i ve ilk doğan çocuğunu tam da belirli bir yerde, üstelik ıssız ve çorak bir çölde bırakmasını neden emretsin ki? Allah'ın İbrahim'i Kâbe'yi inşa etmek için gönderdiğini, onun altında bereketli Zemzem kuyusunu meydana getirdiğini, bundan dolayı büyük bir ulusun doğmasını sağladığını ve onu istilalara karşı koruduğunu, sonra da bu Ev'in putlarla çevrilmesine ve fesadın mekânına dönüşmesine izin verdiğini kavramak güçtür. Bu yüzden o dönemde birçok insanın, dünyanın o bölgesinde ve ötesinde her şeyi değiştirecek, büyük bir şeyin olmak üzere olduğuna inanmasına şaşırmamak gerekir.