‘Âişe şöyle rivayet eder: "Peygamber ﷺ vefat hastalığında yatağında yatarken, bütün eşleri yanındaydı. Kızı Fâtıma geldi; tıpkı Allah'ın Resulü ﷺ'nin yürüdüğü gibi yürüyordu."

‘Āishah  narrates, “As the Prophet صلى الله عليه وسلم lay on his deathbed, with all of his wives present, his daughter Fāṭimah  came forward, walking just as the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم would walk.

Peygamber ﷺ onu karşıladı ve "Hoş geldin, sevgili kızım" dedi. Sonra onu yanına oturttu ve ona bir sır söyledi, bu sır Fāṭimah'ı ağlattı. Ardından ona bir başka sır daha söyledi ve onu güldürdü. Ona neden ağladığını sordum, ama o, "Allah'ın Elçisi'nin ﷺ sırrını asla açıklamam" dedi. O gün sevinçle üzüntünün bu kadar iç içe olduğunu hiç görmemiştim. Bu yüzden ağladığında ona, "Allah'ın Elçisi ﷺ sana sözleriyle ayrıcalık tanıyor, bize değil, ve sen yine de ağlıyor musun?" dedim. Ona ne söylediğini bir kez daha sordum, ama o yine, "Allah'ın Elçisi'nin ﷺ sırrını asla açıklamam" diye karşılık verdi. Peygamber ﷺ vefat edince ona yeniden sordum ve şunu anlattı: Peygamber ﷺ ona şöyle demişti: "Cebrail her yıl Kur'an'ı benimle bir kez gözden geçirirdi, bu yıl ise benimle iki kez gözden geçirdi. Bundan, ecelimin yaklaştığından başka bir şey anlamıyorum ve ailemden bana ilk katılacak kişi sen olacaksın." Fāṭimah dedi ki: "Bunun üzerine ağladım. Bunun üzerine o, gizlice bana şöyle dedi: 'Mü'minlerin [cennetteki] kraliçesi olmaktan memnun değil misin?' İşte beni güldüren şey buydu." İmam en-Nevevî (ö. 1277), bunun aslında tek bir sözde iki haber verdiğini belirtir. Birincisi, Peygamber ﷺ bu hastalığın, daha önceki hiçbir hastalığın değil, ecelinin geldiğinin bir habercisi olduğunu bildirmiştir; ikincisi ise o sırada yirmili yaşlarının başında olan genç Fāṭimah'ın, ailesinden hiç kimseden önce vefat edeceğidir.

He صلى الله عليه وسلم received her, saying, ‘Welcome, my dear daughter.’ He then sat her down beside him and uttered a secret to her which caused Fāṭimah to weep. He then uttered another secret to her, making her laugh. I asked her what made her cry, but she said, ‘I would never disclose the Messenger of Allah’s صلى الله عليه وسلم secret.’ I had never seen a joy and grief so closely as I saw on that day, so I said to her when she wept, ‘The Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم privileges you with his words, and not us, and then you weep?’ I asked her again what he said, but she responded, ‘I would never disclose the Messenger of Allah’s صلى الله عليه وسلم secret.’ When he صلى الله عليه وسلم died, I asked her again, and she said he told her, ‘Gabriel used to review the Qur’an with me one time each year, and he reviewed it twice with me this year. I cannot understand from this except that my time has arrived, and you will be the first of my family to catch up with me.’ Fāṭimah said, ‘I cried at this, and so he discreetly said to me, ‘Are you not pleased to be the queen of the believers [in Paradise]?’ And that is what caused me to laugh.’”288 Imam al-Nawawī (d. 1277) points out that this is actually two prophecies in one. The first is that he صلى الله عليه وسلم foretold that this sickness, and not any other illness before it, was a harbinger that his time had come, and that the young Fāṭimah—in her early twenties at that time—would die before any other member of his family.