Kadı İyâz şöyle der: "Peygamber'in ﷺ hakkında dua ettiği ve aleyhinde dua ettiği kişiler için duasının kabul edilmesi, zaruri olarak bilinen bir konuda mütevâtirdir." ﷺ
Kastettiği şudur: Allah, Peygamber'in ﷺ duasını pek çok durumda kabul etmiştir ve bu, öylesine çok kişinin tanıklığıyla desteklenmiştir ki, bunu kuşkuyla karşılamak tamamen akıl dışı olurdu. Sayıca az ve donanımsız bir Müslüman ordusu, Bedir Savaşı'nda Allah tarafından zafere ulaştırılmış; süt vermeyen bir keçinin memesinden süt sağılmış ve bulutsuz bir gökyüzünden yağmur boşalmıştır. Bütün bunlar, Peygamber'in ﷺ avuçlarını göğe kaldırmasının sonucu olarak gerçekleşmiştir. Onunla en kısa süre birlikte bulunanlar bu olayları bizzat görmüş ve birçoğu bunlar sayesinde inanca ulaşmıştır.
Al-Qāḍī ‘Iyāḍ says, “The Prophet’s صلى الله عليه وسلم supplications being answered for those he prayed for and against is mutawātir in principle, known by necessity.”392 He meant that God responded to the prayers of the Prophet صلى الله عليه وسلم on so many occasions, and this was corroborated by testimony from so many people, that doubting it would be wholly irrational. An outnumbered and unequipped Muslim army was granted victory by God at the Battle of Badr, milk was drawn from the udders of a non-lactating goat, and rain poured from a cloudless sky—all by virtue of the Prophet صلى الله عليه وسلم raising his palms to the heavens, and those who spent the shortest time with him witnessed these events and many were driven to conviction by them.
Enes bin Malik şöyle rivayet etmiştir:
Anas ibn Mālik narrates:
Peygamber ﷺ bir cuma hutbesi okurken bir adam ayağa kalkıp, "Ey Allah'ın Resulü, atlar ve koyunlar helak oldu! Bize yağmur versin diye Allah'a dua etmez misiniz?" dedi. Peygamber ﷺ ellerini kaldırıp dua etti; o sırada gökyüzü cam gibi berraktı. Birden rüzgâr esti, bulutları bir araya topladı ve şiddetli yağmur yağdı. Biz de camiden, evlerimize varıncaya kadar akan suyun içinden geçerek çıktık. Yağmur, bir sonraki cumaya kadar yağmaya devam etti. O cuma, aynı adam -ya da başka bir adam- ayağa kalkıp, "Ey Allah'ın Resulü ﷺ, evler neredeyse yıkılacak; lütfen Allah'a yağmurun durması için dua eder misin!" dedi. Bunu duyan Peygamber ﷺ gülümsedi ve şöyle buyurdu: "Allah'ım, [yağmur] etrafımıza yağsın, üzerimize değil."393 Bulutlara baktım ve onların Medine'nin çevresinde bir taç biçimini alarak ayrıldığını gördüm.394
As the Prophet صلى الله عليه وسلم was once delivering a Friday sermon, a man rose and said, “O Messenger of Allah, the horses and sheep have perished! Will you not invoke Allah to bless us with rain?” The Prophet صلى الله عليه وسلم lifted his hands and supplicated at a time when the sky was as clear as glass. Suddenly wind blew, driving together the clouds and causing heavy rain. We exited the mosque wading through the flowing water till we reached our homes. It kept raining until the following Friday, when the same man—or another man—stood up and said, “O Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم, the houses have almost collapsed; please ask Allah to withhold the rain!” Hearing that, the Prophet صلى الله عليه وسلم smiled and said, “O Allah, [let it rain] around us and not upon us.”393 I looked to the clouds and found them separating into a crown-like formation around Madinah.394
Ebu Hureyre rivayet eder: Bir gün gözleri yaşlı bir halde Peygamber ﷺ'in yanına geldi. Peygamber ﷺ, "Ey Ebu Hureyre, seni ağlatan nedir?" diye sordu. O da şöyle dedi: "Annemi sürekli İslam'a davet ediyorum, ama o hâlâ reddediyor. Bugün yine onu davet ettim ve senin hakkında bana acı sözler söyledi. Allah'ın Ebu Hureyre'nin annesinin kalbini İslam'a açması için dua et." Peygamber ﷺ bunu kabul etti ve şöyle buyurdu: "Allah'ım, Ebu Hureyre'nin annesini hidayete erdir." Ebu Hureyre şöyle anlatır:
Abū Hurayrah narrates that he once came to the Prophet صلى الله عليه وسلم with tears in his eyes, which caused him to ask, “What makes you cry, O Abū Hurayrah?” He said, “I keep inviting my mother to Islam, but she continues to reject it. Today, I invited her again and heard from her painful words about you. Pray that Allah opens the heart of Abū Hurayrah’s mother to Islam.” The Prophet صلى الله عليه وسلم obliged and said, “O Allah, guide the mother of Abū Hurayrah.” Abū Hurayrah narrates:
Peygamber ﷺ'in duası sayesinde umutla ayrıldım; eve döndüğümde kapının kısmen açık olduğunu ve içeriden su sesi geldiğini duydum. Annem ayak seslerimi duyunca, "Olduğun yerde dur, ey Ebû Hureyre," dedi. Elbiselerini giyindikten sonra beni içeri girmeye çağırdı. İçeri girdiğimde, "Allah'tan başka ilah olmadığına ve Muhammed'in O'nun kulu ve elçisi olduğuna şahitlik ederim," dedi. Bir saat önce üzüntüden ağlayarak gittiğim gibi, şimdi sevinçten ağlayarak Peygamber ﷺ'in yanına döndüm ve dedim ki: "Müjde, ey Allah'ın Resulü! Allah duanızı kabul etti ve Ebû Hureyre'nin annesini İslam'a hidayet etti." Peygamber ﷺ Allah'a hamd edip O'na şükretti. Sonra ben dedim ki: "Ey Allah'ın Resulü, Allah'a dua ediniz ki annemi ve beni mü'min kullarının sevgilisi kılsın, onları da bizim sevgilimiz kılsın." Peygamber ﷺ bunu yerine getirdi. Bundan sonra beni işiten veya beni gören her mü'min kul, mutlaka beni sevmiştir.395
I left hopeful due to the prayer of the Prophet صلى الله عليه وسلم and returned home to find the door partially open and could hear water splashing inside. When my mother heard my footsteps, she said, “Stay where you are, O Abū Hurayrah.” After putting on her clothes, she instructed me to enter. When I entered, she said, “I testify that none is worthy of worship but Allah, and I testify that Muhammad is His servant and messenger.” I returned to the Prophet صلى الله عليه وسلم weeping with joy, just as an hour earlier I had gone weeping in sadness, and said, “Great news, O Messenger of Allah! Allah has answered your prayer and guided the mother of Abū Hurayrah to Islam.” He praised Allah and thanked Him, and then I said, “O Messenger of Allah, pray that Allah make my mother and I beloved to His believing slaves, and make them beloved to us.” He صلى الله عليه وسلم obliged, and there has not since been a believing slave who hears of me, or sees me, except that he loves me.”395
Abdullah ibn Abbas rivayet eder:
‘Abdullāh ibn ‘Abbās narrates:
Bir keresinde Peygamber ﷺ tuvalete girdiğinde abdest alabilmesi için ona su koydum.
I once placed water for the Prophet صلى الله عليه وسلم upon him entering the lavatory, so that he could perform his ablution.
O Peygamber ﷺ, "Bunu kim koydu?" diye sordu. Onun ben olduğum bildirilince şöyle dua etti: "Ey Allah'ım, ona dinde derin bir anlayış ver ve ona [Kur'an'ı] yorumlamayı öğret."396
He صلى الله عليه وسلم asked, “Who placed this?” They informed him that I had placed it, so he said, “O Allah, grant him a deep understanding of the religion, and teach him to interpret [the Qur’an].”396
Peygamber'in ﷺ vefatının hemen ardından, en kıdemli Sahabîler bile bu genç adamın Kur'an'ı anlama ve inceliklerini açıklama konusunda eşsiz bir maharet geliştirdiğini kabul etti. On dört asır sonra, güvenilir kabul edilen neredeyse her Sünnî tefsir eseri İbn Abbâs'ın açıklamalarını otorite kabul etmekte, onun tefsir alanındaki üstünlüğünü gösteren örneklerle doludur ve kendisinin Turcümânü'l-Kur'ân (Kur'an'ın Usta Müfessiri) olduğunu teyit etmektedir.
Shortly after the Prophet’s صلى الله عليه وسلم death, even the senior-most Companions recognized that this young man had developed a unique prowess when it came to understanding the Qur’an and elucidating its nuances. Fourteen centuries later, nearly every credible Sunni work on Qur’anic commentary considers the explanations of Ibn ‘Abbās authoritative, is filled with examples of his exegetical forte, and testifies to him being Turjumān al- Qur’ān (the Master Interpreter of the Qur’an).
Enes bin Malik şöyle rivayet etmiştir:
Anas ibn Mālik narrates:
Allah Resulü ﷺ bir gün evimize geldi; evde benden, annem Ümmü Süleym'den ve onun kız kardeşi Ümmü Haram'dan başka kimse yoktu. Annem ona, "Ey Allah'ın Resulü, bu sizin küçük hizmetkârınız Enes; ona Allah'ın bereketini dilemeniz için dua edin" dedi. Resulullah ﷺ, bana her türlü hayrın verilmesi için dua etti ve duasını şu sözle tamamladı: "Ey Allah'ım, onun malını ve evladını çoğalt, sana verdiklerinde ona bereket ver."
Allah'a yemin ederim ki, malım gerçekten çoğaldı; bugün çocuklarım ve torunlarım bir araya geldiğinde kesinlikle yüzü aşıyor.397
The Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم once visited us at home when nobody was there but myself, my mother (Umm Sulaym), and her sister (Umm Ḥarām). My mother said to him, “O Messenger of Allah, this is your little servant (Anas); invoke Allah’s blessings upon him.” He صلى الله عليه وسلم supplicated that I be afforded every good, and this is what he said to conclude his supplication: “O Allah, increase him in his wealth and progeny, and bless him in what you grant him.” By Allah, my wealth has certainly become abun-dant, and my children and grandchildren [combined] certainly surpass a hundred today.397
‘Abdullāh ibn ‘Umar rivayet eder ki Peygamber ﷺ bir defasında şöyle buyurdu: "Allah'ım, bu iki adamdan Sana en sevimli olanıyla İslam'ı yücelt: Ebû Cehil ile ya da 'Ömer ibn el-Hattâb ile." İbn ‘Umar şöyle dedi: "Onların Allah katında en sevimli olanı da 'Ömer oldu."398
‘Abdullāh ibn ‘Umar narrates that the Prophet صلى الله عليه وسلم once said, “O Allah, honor Islam through the dearest of these two men to you: through Abū Jahl or through ‘Umar ibn al-Khaṭṭ āb.” Ibn ‘Umar said, “And the dearest of them turned out to be ‘Umar.”398
Gerçekten de Peygamber'in Sahabileri arasında hiçbir kimse, İbn Mes'ud'un, "Ömer Müslüman olduğu andan itibaren biz güçlü olduk." dediği gibi, İslam'ı kamusal görünürlüğünü artırarak onurlandırmamıştır.399 Peygamber ﷺ'in vefatından sonra bile, İslam'ın nurunu yaymadaki Ömer'in eşsiz etkisi, tarihçi Michael Hart'ı onu The 100: A Ranking of the Most Influential Persons in History adlı kitabında öne çıkarmaya yöneltmiştir.
Indeed, no person from the Prophet’s Companions honored Islam by advancing its public presence like ‘Umar , as Ibn Mas‘ūd used to say, “We remained powerful since the moment ‘Umar embraced Islam.”399 Even after the Prophet’s صلى الله عليه وسلم death, it was the unique impact of ‘Umar in spreading the light of Islam that compelled the historian Michael Hart to showcase him in his book, The 100: A Ranking of the Most Influential Persons in History.
Ebû ‘Amra el-Ensârî şöyle rivayet eder: Bir savaşta Allah'ın Resûlü ﷺ ile birlikteyken insanlar yine çok açlık çekti. Ömer şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resûlü, uygun görürseniz, azıklarımızda kalanları toplayabiliriz. Onları bir araya getirip Allah'ın bereket vermesi için dua edersiniz; çünkü Mübarek ve Yüce Allah, sizin duanızla bizi kesinlikle kurtaracaktır."
Bunun üzerine bazı kimseler bir avuç kadar yiyecek getirdi; kimsenin bir sâ' hurmadan fazlası yoktu. Allah'ın Resûlü ﷺ hepsini bir araya topladı, sonra kalkıp Allah'ın dilediği kadar dua etti. Ardından orduyu kaplarını getirip doldurmaya çağırdı; ordunun içinde doldurulmamış tek bir kap kalmadı. Allah'ın Resûlü ﷺ azı dişleri görününceye kadar gülümsedi ve şöyle buyurdu: "Allah'tan başka ilah olmadığına ve benim Allah'ın Resûlü olduğuma şahitlik ederim. Bu iki hususu şüphe etmeden Allah'a kavuşan hiçbir kul yoktur ki Cennet'e girmesin."400
Abū ‘Amrah al-Anṣārī reports that during a battle alongside the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم, the people once again suffered from great hunger, and ‘Umar said, “O Messenger of Allah, if you see it proper, you can collect what remains of our rations. We can gather them, then you can call upon Allah to bless them, for Allah the Blessed and Exalted will certainly deliver us with your supplication.” Some people brought a single handful, and nobody had more than a ṣā‘ of dates. The Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم gathered it all together, then stood and supplicated for as long as Allah willed. Then, he called the army to come forth with their containers and fill them, and there did not remain a single container in the whole army except that they filled it. The Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم smiled until his molars could be seen, and said, “I testify that none is worthy of worship except Allah and that I am the Messenger of Allah. No slave meets Allah with these two statements without doubting them but that he will enter Paradise.”400
İbn Teymiyye şöyle der: Bilinmektedir ki Allah, bir kimsenin duasının kabul edilmesini alışkanlık hâline getirdiğinde, bu ancak doğruluk ve dindarlıkla birlikte olur. Biri peygamberlik iddia ettiğinde, ya en takvalı kişidir —bu durumda doğru söyler— ya da en kötü kişidir —bu durumda yalan söyler. Ama Allah onun duasını kabul etmeyi alışkanlık hâline getirdiğinde, onun kötü değil, takvalı biri olması gerekir. Peygamberlik iddiası, mucize olmaksızın yalnızca iddia sahibinin doğruluğuyla birlikte bulunsa bile, onun gerçek bir peygamber olmasını gerektirir; çünkü böyle biri bilerek yalan söyleyen biri olamaz, ayrıca kendisinin peygamber olduğunu sanan aldanmış biri de olamaz.401
Ibn Taymīyah says, It is known that when Allah accustoms someone to having their prayers answered, this only happens in conjunction with righteousness and religiosity. When someone claims prophethood, they are either the most pious person—in that case they are truthful—or the most wicked person—in that case they are lying. But when Allah accustoms them to answering their supplications, then it must be that they are not wicked but instead pious. Even if the claim of prophethood was accompanied by nothing but righteousness from the claimant] without miracles, it would necessitate him being a genuine prophet, for such a person cannot be someone who deliberately lies, nor can he be a deluded person who assumes that he is a prophet.401
Özetle, mucizeler peygamberliğin tek kanıtı değildir ve kendileri de temelsiz kanıtlar değildir. Mütevâtir nakilleri sayesinde, onları destekleyen tarihî deliller son derece güçlüdür ve öyle bir kesinlik sağlar ki bunları inkâr etmek, diğer tüm peygamberlerin mucizelerini reddetmeyi ve kazanılmış bilginin her parçasını reddetmeyi gerektirirdi. Mucizelere yöneltilen sözde "mantıksal" ve "bilimsel" itirazlar ise yalnızca hatalı bir felsefeden kaynaklanır; örneğin Tanrı'nın var olmadığı ya da doğadan başka bir şey olmadığı yönündeki savunulamaz iddialardan. Ancak bu tür kabuller günümüzün baskın kültürünün ethosu haline geldiğinde ve insanlar grup düşüncesine bu denli yatkın olduğunda, bu konumların entelektüel olarak savunulabilir olup olmadığı önemini yitirir. Bu yüzden Tanrı, Kur'an boyunca tefekküre teşvik eder ve bizi peygamberliğin açık delillerine direnen telkinlerden özgürleştirir.
In summation, miracles are not the only proof of his prophethood, nor are they themselves unfounded proofs. Due to their mutawātir transmission, the historical proofs backing them are staggering, and confer such certainty that their denial would necessitate rejecting the miracles of all other prophets and rejecting every factoid of acquired knowledge. As for the presumed “logical” and “scientific” contentions against miracles, they only stem from a faulty philosophy, such as the indefensible claims of God not existing or not being anything but nature itself. However, when such paradigms are the ethos of today’s dominant culture, and when humans have such a propensity for groupthink, whether those positions are intellectually tenable becomes irrelevant. This is why God encourages reflection throughout the Qur’an, liberating us from the indoctrination that resists the patent proofs of prophethood:
De ki: [Ey Peygamber], "Size yalnızca bir şeyi öğütlerim: Allah için ayağa kalkmanızı, ister tek tek ister ikişer ikişer, sonra da düşünmenizi. Arkadaşınızın (Muhammed) hiçbir delilik izi taşımadığından kesinlikle emin olun; o, şiddetli bir azabın gelmesinden önce size yalnızca bir uyarıcıdır."402
Say [O Prophet], “I advise you with just one thing: that you take a stand for the sake of God—individually or in pairs—then reflect. Your companion (Muhammad) surely has no traces of insanity; he is but a warner to you before the coming of a severe punishment.”402
Bu ayette cesarete çağrı vardır; çünkü dürüstlük ve sürüden ayrılma istekliliği bazen önemli bir bedel gerektirebilir.
In this verse is a call to courage, as honesty and the willingness to detach oneself from the herd can sometimes come with a significant cost.