De ki: "[Ey Muhammed], bu benim yolumdur. Ben ve bana uyanlar, basiret üzere Allah'a davet ederiz. Allah'ı tenzih ederim ve ben ortak koşanlardan değilim."166

Say [O Muhammad], “This is my way; I invite to Allah with insight, I and those who follow me. And exalted is Allah; and I am not of those who associate others with Him.”166

Peygamber Muhammed ﷺ hiçbir zaman insanlardan kendisine ibadet etmelerini istemedi. Hatta insanların ona aşırı saygı göstermesine dahi izin vermedi; her zaman İlahi olan ile kendi beşeri tabiatı arasında keskin bir ayrım yaptı ve bir odaya girdiğinde insanların onun için ayağa kalkmasını engelledi (bkz. 2. Bölüm). Peygamber ﷺ, insanların sözlerinde kendisini Allah ile dolaylı olarak eşitlemesine itiraz etti,167 ve ölüm döşeğinde, geçmiş toplumların peygamberlerinin kabirlerini ibadethaneye dönüştürmelerinin sakıncalarına dair uyarıda bulundu.168 Onun mesajının en büyük temel taşı, insanların kalplerinde tevhidin en saf anlayışını korumak ve bireylerle Allah arasındaki doğrudan ve kişisel bağlantının önündeki her engeli kaldırmaktı.

The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم never asked people to worship him. He did not even allow people to display excessive reverence to him, would always make a sharp distinction between the Divine and his own human nature, and would stop people from standing for him when he entered a room (see Chapter 2). He صلى الله عليه وسلم objected to people implicitly equating him and Allah in their statements,167 and warned on his deathbed about the actions of past people who had turned the graves of their prophets into shrines.168 There was no greater keystone of his message than protecting the purest understanding of monotheism in people’s hearts and removing any barrier between individuals and their direct and personal connection with God.

Lev Tolstoy (ö. 1910), aristokrat bir Rus ailesinden gelmekteydi ve bazıları tarafından tüm zamanların en büyük romancılarından biri olarak tanımlanmaktadır. Hristiyan olmasına rağmen İslam'a büyük saygı duyduğu, onun içerisinde daha geniş kitlelere ulaştırmak istediği değerli unsurlar bulunduğunu düşündüğü için bildirilmiştir.

Leo Tolstoy (d. 1910) hailed from an aristocratic Russian family and is described by some as one of the greatest novelists of all time. Many have reported his great respect for Islam, despite being a Christian, because he thought it contained valuable elements that he wanted to make accessible to a wider audience.

O, Hz. Muhammed ﷺ'i Tüm Zamanların ve Milletlerin En Dikkate Değer Düşünürleri adlı kitap serisine dahil etmiştir.

He included the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم in a series of books entitled The Most Remarkable Thinkers of All Times and Peoples.

Tolstoy'un bu dizisinde İslam hakkında yazdığı şu: Bu dinin özü, ibadete layık tek bir ilah bulunduğu, yani Tek ve Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'dan başka ilah olmadığı; O'nun merhametli ve adil olduğu ve her insanı, inancına ve iyi ile kötü eylemlerinin dengesine göre tek tek yargılayacağı, bunun da salihler için huzur, kötü işler yapanlar için ise lanet anlamına geldiği noktasına dayanıyordu… O, insanların hem Kendisini hem de birbirlerini sevmelerini ister. Tanrı sevgisi duada, başkalarına şefkatte, yardımda ve bağışlamada kendini gösterir.169

In this series, Tolstoy writes about Islam, The essence of this faith came down to the fact that there is no deity worthy of worship except the One True Almighty God, that He is merciful and just, and will judge each person individually, according to his or her faith and the balance of his or her good and bad actions which means peace for the righteous, and damnation for evildoers… He wants people to love Him as well as each other. The love for God is expressed in a prayer, compassion for others, assistance and forgiveness.169

Eğer insanlığın en büyük varoluşsal ihtiyacı, tek gerçek Tanrı'yı tanımak ve Onunla anlamlı bir ilişki geliştirmekse, o zaman yalnızca Tanrı'nın ve O'nun birliği hakkındaki en saf inanç onları çekecektir. Pew Research Center'daki demografi analistleri, İslam'ın dünyanın en hızlı büyüyen din olacağı öngörüsünün nedenlerini araştırdıklarında,170 İslam'a geçişin iki temel etkeni olarak "İslam'ın inançlarını tercih etmek / İslam'da daha fazla anlam bulmak" ve "İslam'ı incelemek / dini metinlerini okumak" olduğunu tespit ettiler.171 Bu şaşırtıcı olmamalıdır. İnsanlar kendilerini amaçlı varlıklar olarak gördüğünde, kendilerini yaratıp tasarlayan ve onlara amaçlarını bildirecek olan Zat'tan daha iyi bir rehber olmadığı sonucu çıkar. Bu insanlar için ayrıca, son derece bilge ve son derece merhametli bir varlığın bu amacı onlara iletmiş olacağı da çıkar; dolayısıyla "ilahi vahiy" modelinin veya daha önce ele alındığı gibi "göksel ilhamla gönderilmiş elçiler" modelinin kalıcı cazibesi buradan gelir. Tanrı'yı bilme arayışındaki bu eski noktadan itibaren ya insanların en acil sorularına, yaşamı anlamlı kılan şeyin ne olduğu konusunda yetersiz kalan sınırlı felsefelerle baş başa kalırız ya da arama, teoride Tanrı'nın birliği konusunda hemfikir olup sonrasında ayrılan "İbrahimi dinler"le sınırlanır. Sonuçta, İslam'ın Tanrı'nın birliğine ve yüceliğine verdiği özgün vurgu, onu, Tanrı'yı tek bir soy hattına kayıtsız bir kabilecilik sahibi olarak gören geleneksel Yahudilikten ve Tanrı'yı yalnızca iman iddialarını doğru amellerin yerine kabul eden indirgemeci bir varlık olarak gören ana akım Hristiyanlıktan ayıran şeydir. Charles Le Gai Eaton (ö. 2010), İngiliz diplomat ve İslam alimi, bu konuda şunları yazmıştır: İslami görüşe göre Yahudilik tevhidi "milileştirmiş", onu yalnızca tek bir halka mal etmiştir; Hristiyanlıkta ise İsa'nın şahsiyeti, tıpkı ayın güneşi tutulması gibi, Tanrılık makamını gölgede bırakmıştır. Ya da başka bir ifadeyle: Yahudilik bu tevhidi istikrara kavuşturmuş, ona bir yurt ve bir ordu vermiştir, ama aynı zamanda onu el koymuştur; Hristiyanlık hakikati evrenselleştirmiş, ama onu seyreltmiştir. İslam ise çemberi tamamlamış, İbrahim'in dininin saflığını yeniden tesis etmiş, Musa ve İsa'ya kendi evreninde üstün bir konum vermiş ve tevhidin özünü, yani Bir'e yönelik tek yönlü ibadeti ve Đlahi Birliğin kişisel ve toplumsal dengede yansımasını, yani zıt tüm güçler ile insan deneyiminin farklı düzeyleri arasındaki dengeyi kavramıştır.

If humanity’s greatest existential need is to identify the one true God and develop a meaningful relationship with Him, then only the purest belief about God and His uniqueness will attract them. When demographics analysts at Pew Research Center investigated why Islam is projected to be the fastest growing religion in the world,170 they found that “preferring the beliefs/ finding more meaning in Islam” and “studying Islam/reading its religious texts” are in fact the two primary motivators for converting to Islam.171 This should not be surprising. When humans see themselves as purposeful creatures, it should follow for them that there is none better than the One who fashioned and designed them to inform them of their purpose. It also follows for these people that a supremely wise, supremely merciful being would have communicated that purpose to them, and hence the undying appeal of the “divine revelation” model of religion, or that of “heavenly inspired messengers” as discussed earlier. From this juncture in the ancient quest to know God, we are left with either limited philosophies that fall short of answering people’s most pressing questions on what makes life meaningful, or the search is narrowed to the “Abrahamic faiths” which agree on the oneness of God in theory but diverge thereafter. Ultimately, it is the unique emphasis of Islam on the Oneness of God and His glory that separates it from traditional Judaism which posits God as tribalist with partiality for a single bloodline, and mainstream Christianity which posits God as reductionist who accepts claims to faith in place of righteous works. As Charles Le Gai Eaton (d. 2010), the British diplomat and Islamic scholar, wrote on this point, In the Muslim view, Judaism ‘nationalized’ monotheism, claiming it for one people alone, while in Christianity the person of Jesus as it were eclipsed the Godhead, just as the sun is eclipsed by the moon; or again: Judaism stabilized this monotheism, giving it a home and an army, but at the same time confiscated it; Christianity universalized the truth, but diluted it. Islam closed the circle and restored the purity of the faith of Abraham, giving to Moses and Jesus positions of pre-eminence in its universe and seizing upon the quintessential nature of monotheism, single-minded worship of the One, and upon the reflection of the Divine Unity in personal and social equilibrium--a balance between all contrary forces and between the different levels of human experience.

İbn Teymiyye (ö. 1328), İslam'ın Musa'nın Adalet Yasası ile Hristiyanların Lütuf Yasası'nı birleştirdiğini, Yahudiliğin sertliği ile İsa'nın merhameti arasında orta bir yol izlediğini savundu; ayrıca Musa'nın Tanrı'nın Azametini, İsa'nın İyiliğini ilan ettiğini, Muhammed ﷺ'in ise O'nun Kemalini ilan ettiğini söyledi.

Ibn Taymiyyah (d. 1328) maintained that Islam combined the Mosaic Law of Justice with the Christian Law of Grace, taking a middle way between the severity of Judaism and the mercy of Jesus; and he said that while Moses had proclaimed God’s Majesty and Jesus His Goodness, Muhammad proclaimed His Perfection.

Aynı bağlamda, İsa'nın Musa'nın gizli tuttuğu şeyi, yani İlahi Rahmetin sırlarını ve İlahi Sevgi'nin zenginliğini açığa çıkardığı ve İslam'ın nihayetinde her şeyi mutlak Hakikat'in ışığında yerli yerine oturttuğu söylenmektedir.172

In the same context, it is said that Jesus revealed what Moses had kept hidden, the secrets of the Divine Mercy and the richness of Divine Love, and that Islam finally brought everything into perspective in the light of total Truth.172

Kur'an'da Tanrı'nın betimlenişi, birçok yönden İncil'de betimlenişine benzer olsa da farklılıklar önemli ve sonuç doğurucudur. Örneğin, Kur'an'da Tanrı'nın birliği ve kimliği etrafında hiçbir gizem yoktur; oysa üçlü Tanrı öğretisinin karmaşık ve anlaşılmaz yapısı, bugün Hristiyan mezhepleri arasında Tanrı'nın şahsı ve tabiatı konusundaki temel anlaşmazlıklarda kendini yansıtmaktadır. Aynı şekilde, Kur'an'ın hiçbir yerinde Tanrı'nın kudretine dair bir istisna yoktur; buna karşılık Eski Ahit, örneğin Tanrı'yı Yakup ile güreşte yenilmiş olarak tasvir etmektedir.173

Though God is described in the Qur’an similarly to how He is described in the Bible in many respects, the differences are significant and consequential. For instance, there is no mystery surrounding God’s oneness and identity in the Qur’an, as opposed to the obscurity of the trinitarian doctrine, with its convoluted nature reflected today in the fundamental disagreements between Christian denominations over the person and nature of God. Likewise, there is no exception to God’s omnipotence anywhere in the Qur’an, while the Old Testament depicts God, for instance, as losing a wrestling bout with Jacob .173

Yalnızca İslam'da, mutlak birliği ve kemali bakımından eşsiz, kudreti ve adaletiyle yücelerde olan, yaratılmışlara benzemekten uzak ve onları yönsüz bırakmaktan münezzeh, aynı zamanda tüm insanlığa eşit şefkat gösteren ve hepsine aynı mesajla hitap eden Tanrı'ya ilişkin belirgin bir vurgu bulunur.

Only in Islam does one find a distinct focus on God who is absolute in His Oneness and perfection, transcendent in His power and justice, glorified above resembling His creation or deserting them without direction, and equally compassionate to humanity at large, addressing them all with the same message.