Bu bölümlerde, insanlığın peygamberliğe duyduğu acil ihtiyacı; Muhammed'in ﷺ peygamberlik görevinin karakteri, mesajı, başarıları ve mirası açısından olağanüstü meyvelerini ele aldık; ayrıca onun önceden haber verdiği olaylardan, gerçekleştirdiği mucizelerden ve dünyayı sarsan Kur'an'dan bir kısmını inceledik. Şimdi okuyucunun üzerine düşen, kendi asıl amacını gerçekleştirmek için ayağa kalkıp Âlemlerin Rabbi'ni tanımak ve O'na ibadet etmektir. Bu amaç için yalnızca Allah'ın son peygamberi Muhammed ﷺ'in önderliği ve parlak örneği yolu aydınlatacaktır.

In these chapters, we have covered humanity’s pressing need for prophethood, the extraordinary fruits of Muhammad’s صلى الله عليه وسلم ministry in terms of his character, message, accomplishments, and legacy, and sampled a share of the events he foretold, the miracles he performed, and the Qur’an with which he shook the world. The onus now falls on the reader to rise and meet their ultimate purpose in knowing and worshipping the Lord of all the Worlds. For that end, only the leadership and luminous example of God’s final prophet, Muhammad صلى الله عليه وسلم, will light the way.

Ebu Süfyan b. Harb, neredeyse peygamberlik görevinin tamamı boyunca Hz. Muhammed ﷺ'in açık düşmanıydı. Ona karşı diğer herkesten daha fazla savaş seferi düzenledi ve savaşlar arasındaki aralıklarda Peygamber ﷺ'in Medine şehrinde ayaklanmaların örgütlenmesine yardım etti, ona karşı gizli suikast girişimlerinde bulundu. Ebu Süfyan'ın kendisi, Peygamber ﷺ'in vefatından yalnızca on sekiz ay önce İslam'ı kabul etmeye karar verdi. Ancak burada okuyucularıma özetlemek ve bırakmak istediğim, İslam'a geçişinin olduğu gündeki olaylar dizisidir; çünkü bu olaylar, peygamberliğin delilleriyle karşılaşan birçok insanın yaşadığı deneyimi güçlü bir şekilde yansıtmaktadır.

Abū Sufyān ibn Ḥarb was an open enemy to the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم for nearly his entire ministry. He launched more battle campaigns against him than anyone, and during the intervals between battles, he would help orchestrate uprisings in the Prophet’s صلى الله عليه وسلم city of Madinah, and covert assassination attempts against him. It was only eighteen months before the Prophet’s صلى الله عليه وسلم death that Abū Sufyān himself decided to accept Islam. However, it is the sequence of events on the day of his conversion that I wish to summarize here and leave my readers with, as they powerfully capture an experience many people have when engaging the proofs of prophethood.

Kureyş kabilesi, müttefiklerinden birine saldırarak Muhammed ﷺ ile yaptığı barış antlaşmasını bozunca, Peygamber ﷺ zulümlerine son vermek için ordusuyla birlikte Mekke'ye doğru yola çıktı.

After the tribe of Quraysh reneged on its peace treaty with Muhammad صلى الله عليه وسلم by attacking one of his allies, the Prophet صلى الله عليه وسلم marched to Mecca with his army to put an end to their oppression.

Kendi şehirlerinin dış mahallelerine vardıklarında Ebû Sufyân, memleketinin bu gelen orduyu püskürtemeyeceğinden emin oldu; özellikle de bu şekilde habersiz yakalanmalarından sonra. Çaresiz bir girişimle, Ebû Sufyân, Peygamberin ﷺ amcası ve Ebû Sufyân'ın ömür boyu dostu olan el-‘Abbâs bin ‘Abdulmuttalib tarafından Müslümanların kamplarına gizlice sokuldu. Tam Peygamberin ﷺ çadırına girdikleri anda, kıdemli Sahâbîler de içeri girdi; bunlar, birçoğuna işkence eden, aile fertlerini öldüren ve her ölçüye göre bir savaş suçlusu olan bu adamın idam edilmesini talep ediyordu. Ama en yüce merhamet anında Peygamber ﷺ onu affetti ve şöyle buyurdu: "Allah'tan başka ilâh olmadığına hâlâ şahitlik etmeyecek misin?" Ebû Sufyân şu karşılığı verdi: "Şimdi eminim ki, başka bir ilâh olsaydı, beni çoktan kurtarmış olurdu." Peygamber ﷺ devam etti: "Benim Allah'ın Resûlü olduğuma şahitlik etmeyecek misin?" Ebû Sufyân dedi ki: "Bu kısım konusunda içimde hâlâ bir şüphe var." Ancak, kendisi gibi bir suçluyu ancak bunun kurtarabileceğini fark edince, Müslüman olmak için şehâdet kelimesini ikrar etti:

When they reached the outskirts of Mecca, Abū Sufyān became certain that his hometown would not be able to repel this incoming force, especially after being caught off guard by them like this. In a desperate attempt, Abū Sufyān was slipped into the Muslim camps by al-‘Abbās ibn ‘Abdul-Muṭṭalib , the Prophet’s صلى الله عليه وسلم uncle who happened to be Abū Sufyān’s lifelong friend. Just as they entered the Prophet’s صلى الله عليه وسلم tent, so did his senior Companions, the latter demanding the execution of this man who had tortured many of them, killed their family members, and was a war criminal by every measure. But in a moment of supreme clemency, the Prophet صلى الله عليه وسلم forgave him and said, “Will you still not testify that nothing is worthy of worship except Allah?” Abū Sufyān responded, “I am certain now that if there were any other god, he would have saved me already.” The Prophet صلى الله عليه وسلم continued, “Will you not testify that I am the Messenger of Allah?” Abū Sufyān said, “As for that part, there is still some doubt inside me regarding it.” However, upon realizing that only this could redeem a criminal as notorious as himself, he professed the testimony of faith to become Muslim:

Allah'tan başka hiçbir ilahın bulunmadığına şahitlik ederim ve Muhammed'in Allah'ın Resulü olduğuna şahitlik ederim.475

I testify that nothing is worthy of worship except Allah, and I bear witness that Muhammad is the Messenger of Allah.475

Hz. Peygamber ﷺ, Ebû Süfyân'ın kavmi Benû Ümeyye arasında büyük bir itibara sahip olduğunu biliyordu ve Ebû Süfyân'ın, Hz. Muhammed'in otoritesine boyun eğmekte tereddüt etmesinin başlıca sebebinin bu olduğunu fark etmişti; çünkü Ebû Süfyân rakip kabile olan Benû Hâşim'dendi. Ebû Süfyân'ın bu tereddüdünü aşmasına ve imanındaki bağlılığını pekiştirmesine yardımcı olmak için Hz. Peygamber ﷺ, onun evine dönmesine izin verdi ve Mekke'den kim Ebû Süfyân'ın malikânesine girerse güvende olacağını bildirdi.

The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم recognized that Abū Sufyān was a man of great prestige among his people (Banū Umayyah), and that this was the main reason he hesitated to concede to Muhammad’s authority, as he صلى الله عليه وسلم hailed from the rival tribe of Banū Hāshim. To help Abū Sufyān overcome his hesitation and solidify his commitment to faith, the Prophet صلى الله عليه وسلم allowed him to return home and declared that any Meccan who entered Abū Sufyān’s estate would be safe.

Ardından Peygamber ﷺ bu jesti, başka bir hikmetli emirle taçlandırdı: Amcasına, Ebû Süfyân'ı sabahleyin vadinin ağzında durdurmasını, Müslüman ordusunun geçişini ve büyüklüğünü görmesini emretti. Ertesi sabah Ebû Süfyân hayrete düştü. Zırh kuşanmış kalabalık bir topluluk her geçtiğinde, endişeyle el-Abbâs'a kimin olduğunu soruyor, el-Abbâs da her grubun adını bildiriyordu: "Bu Ğıfâr'dır... Bu Cüheyne'dir... Bu Suleym'dir... Bu Mâzine'dir... Bunlar Muhâcirler ve Ensâr'dır." Ebû Süfyân'ın sözü kesilmişti ve her seferinde verebildiği tek karşılık şuydu: "Böyle bir kabileyle savaşmanın bana ne faydası var? Bu insanlarla hiç kimse baş edemez." Sonra şaşkınlıkla el-Abbâs'a dedi ki: "Yeğeninin krallığı gerçekten büyük bir hale gelmiş." Artık tek tek kişilerin değil, bütün kabilelerin ve bölgelerin Müslüman olduğunu anladı. Bu kabilelerin bazılarının tek başına Kureyş'i yok edebileceğini biliyordu ve şimdi, tarihte ilk kez, Muhammed onların kalplerini birleştirmişti. Açık olanı fark etmesi için yoldaşına yalvarırcasına el-Abbâs karşılık verdi: "Ebû Süfyân! Bu bir krallık değil; peygamberliktir." Bu kez tanıklık derinliklerinden gelmiş olmalı ki Ebû Süfyân, "Evet, öyle olmalı" dedi.476

Then, he صلى الله عليه وسلم coupled that gesture with another wise directive, instructing his uncle to have Abū Sufyān stand at the mouth of the valley at daybreak, to behold the magnitude of the Muslim forces as they marched. The next morning, Abū Sufyān was awestruck. Each time a massive crowd in armor would pass by, he would anxiously ask al-‘Abbās who they were, and al-‘Abbās would inform him of each group’s name: “This is Ghifār… This is Juhaynah… This is Sulaym… This is Mazīnah… These are the Muhājirīn and the Anṣār.” Abū Sufyān was beyond words, and all he could muster in response each time was, “What business do I have fighting such a tribe? Nobody can ever contend with such people.” He then said to al-‘Abbās in bewilderment, “Your nephew’s kingdom has truly become a great one.” He realized then that it was no longer individuals that were becoming Muslim, but rather whole tribes and regions. He knew that some of these tribes could singlehandedly cause the extinction of Quraysh, and now—somehow—Muhammad had united their hearts for the first time in history. As if begging his comrade to recognize the obvious, al-‘Abbās retorted, “Abū Sufyān! This is no kingdom; it is prophethood.” This time the testimony must have come from his depths; Abū Sufyān said, “Yes, it must be.”476

Peygamber ﷺ'in en büyük muhaliflerine karşı gösterdiği eşsiz merhamet ve kısa mübarek ömründe gerçekleştirdiği benzersiz başarılar güzeldir; ancak bana en çok dokunan, iman yolculuğunun hikâyesi olmaktadır. İslam'ın hakikatini dile getiren herkes, kalbinde imanın tam tadını yaşamış değildir; İslam'ın doğruluğuna akli olarak ikna olan herkes de onu kabul etmenin sosyal ve duygusal zorluklarını aşabilmiş değildir. Peygamber ﷺ Allah'a şöyle niyaz ederdi: "…Bana hidayet ver ve hidayeti bana kolaylaştır."477 Bu, derin bir duadır; çünkü hepimiz, bazı hakikatleri bedelinden korktuğumuz için bilinçaltımızda kabul etmekten kaçınırız. Dolayısıyla nesnellik ve düşünce berraklığını sağlayan, yalnızca aklımız değil kalbimizin de hakikate açık olmasıdır.

Beautiful is the matchless mercy of the Prophet صلى الله عليه وسلم with his greatest opponents, and the unique achievements of his brief blessed lifetime, but perhaps the story it tells about the journey of faith is what tugs at my heartstrings above all. Not everyone who has professed the truth of Islam has experienced the full sweetness of faith in their heart, and not everyone who is intellectually convinced about Islam has been able to conquer the social and emotional challenges to accepting it. The Prophet صلى الله عليه وسلم would beseech Allah, “…and guide me, and allow guidance to be easy for me.”477 This is a profound prayer, for we all subconsciously avoid accepting certain truths due to fear of their cost. It is therefore our heart being open to truth, not just our mind, that allows for objectivity and clarity of thought.

Bu nedenle Allah şöyle buyurur: "Allah kimi hidayete erdirmek isterse, onun kalbini İslam'a açar."478

Hence, Allah says, “So whoever Allah wishes to guide, He expands their heart to welcome Islam.”478

Ebû Süfyân, Peygamber'in ﷺ dürüstlüğünü çok iyi biliyordu, pek çok büyük mucizeye şahit oldu, affedildi, sonra da onurlandırıldı. Yine de dünyevi savunmalarını delip kalbine ancak Allah'ın ona ilham ettiği şu basit sözle, "Bu peygamberliktir" sözüyle iman yerleşti.

Abū Sufyān  knew full well of the Prophet’s صلى الله عليه وسلم integrity, witnessed many great miracles, was forgiven, then honored, and yet it was only when Allah inspired him with this simple statement—“this is prophethood”— that faith penetrated his worldly defenses and finally settled in his heart.

Allah'tan, kalplerimize yerleşen bir inancın oluşmasını sağlayacak samimiyeti bize bağışlamasını, bu çalışmada söz ve niyet bakımından uygun olmayan her şey için bu yazarı bağışlamasını ve son peygamberi Muhammed ﷺ'e en güzel selamını, esenliğini ve bereketlerini göndermesini niyaz ediyorum. Hamd, âlemlerin Rabbi olan Allah'a mahsustur.

I ask Allah to grant us the sincerity that allows for conviction to settle in our hearts, to forgive this writer for all that may be inappropriate in this work of statements or intentions, and to send His finest salutations, peace, and blessings upon His final prophet, Muhammad. And all praise is for Allah, Lord of the Worlds.