Dünyanın güçlü devletlerinin güç mücadelelerinden büyük ölçüde uzak kalmış ıssız bir köşesinden, Kur'an, birkaç yıl içinde Pers ile Bizans arasında yaşanacak en beklenmedik olayları cesurca haber verdi. "Rumlar yenildi. En yakın topraklarda. Ama onlar yenilgilerinden sonra galip gelecekler. Üç ila dokuz yıl içinde."264

From a desolate corner of the earth that had been largely unaffected by the power struggles of the world’s superpowers, the Qur’an boldly foretold the most unexpected events that would transpire between Persia and Byzantium in a few short years. “The Byzantines have been defeated. In the nearest land. But they, after their defeat, will overcome. Within three to nine years.”264

613-619 yılları arasında Bizanslılar Pers İmparatorluğu tarafından ağır bir yenilgiye uğratıldı; sırasıyla Antakya, ardından Şam, Ermenistan, en değer verdikleri Kudüs, sonra Kalkedon ve nihayetinde Mısır topraklarını kaybettiler. Edward Gibbon, *The History of the Decline and Fall of the Roman Empire* (Roma İmparatorluğu'nun Gerileyişi ve Çöküşü Tarihi) adlı kitabında şöyle der: "Bu kehanetin verildiği söylenen zamanda, Heraklius'un ilk on iki yılı imparatorluğun yaklaşan çöküşünü haber verdiğinden, hiçbir kehanet gerçekleşmesinden bu kadar uzak olamazdı."265

From 613-619, the Byzantines were decimated by the Persian Empire, losing the territories of Antioch, then Damascus, then Armenia, then their most cherished Jerusalem, then Chalcedon, and finally Egypt. In his book, The History of the Decline and Fall of the Roman Empire, Edward Gibbon says, At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment, since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.265

Herkes Bizans'ı ölüm döşeğinde görüyordu. Bu yüzden Ubeyy ibn Halef gibi Peygamber ﷺ'in muhalifleri, Kur'an'daki bu "akıl almaz" haberi alaya almışlardı.266 Ancak kısa süre sonra Herakleios, Bizans Haçlı Seferi'ni bir hançer gibi Pers İmparatorluğu'nun kalbine saplayarak, bu şaşırtıcı kehanetin yapılmasından altı ila sekiz yıl sonra gerçekleşmesini sağladı.267

Everyone saw Byzantium as on its deathbed. Hence, opponents of the Prophet صلى الله عليه وسلم like Ubayy ibn Khalaf mocked this “preposterous” foretelling in the Qur’an.266 However, not long after, Heraclius led the Byzantine Crusade like a dagger into the heart of the Persian Empire, fulfilling the amazing prophecy six to eight years after it was made.267

Bu tahminden hemen sonra gelen ayetler şöyle diyor: "Hüküm, önce de sonra da yalnızca Allah'ındır. O gün mü'minler, Allah'ın yardımıyla sevinecekler."268 Ebû Hayyân el-Endelüsî (ö. 1344), el-Bahrü'l-Muhît adlı eserinde bu sevinç için dört sebep sıralar. Bunlardan biri, gerçekleşmekte olan mucizevi kehanetin Müslümanların peygamberliğe olan inancını daha da pekiştirmesidir. Başka bir sebep ise başka bir kehanetle ilgilidir: Müslümanlar o sırada kendi zaferlerini kutlayacaklardır; Mekkeli zalimlere karşı uzun zamandır beklenen zafer, 624 yılında Bedir Savaşı'nda da gerçekleşmiştir.269 Allah'ın Sûre'l-Rûm'u şu sözlerle kapatması böylece apaçık anlaşılır hâle gelir: "Sabret. Şüphesiz Allah'ın vaadi haktır. Kesin inancı olmayanlar seni sakın tedirgin etmesin."270

The verses that immediately follow this prediction say, “The decision of the matter, before and after [these events], is only with Allah. And on that Day, the believers (i.e., Muslims) will rejoice in the victory of Allah.”268 Abū Ḥayyān al-Andalūsī (d. 1344) lists in al-Baḥr al-Muḥīṭ four reasons for this rejoicing, of them being that the miraculous prophecy unfolding would further validate the Muslims’ belief in his prophethood. Another reason, which involves another prophecy, is the Muslims would at that time find themselves celebrating their own victory: a long-awaited triumph against the Meccan oppressors in the Battle of Badr happened in 624 as well.269 It suddenly becomes quite clear why God seals this chapter of the Qur’an (Sūrat al-Rūm) by saying, “So be patient. Indeed, the promise of Allah is truth. And let them not disquiet you who are not certain [in faith].”270