Evrenin yaratıcısı olduğuna ve dünyada irade sahibi bir fail olarak varlığını sürdürdüğüne inanan çoğu insan için Allah'ın mucizeler gerçekleştirebilmesi ya da başkalarının bunları gerçekleştirmesini sağlayabilmesi kolayca kabul edilebilir. Nitekim Allah doğa yasalarını yaratmışsa, bunun mantıksal sonucu O'nun kendi tasarladığı sistemle bağlı olmadığı, bu sistemin dışında da olaylar meydana getirebileceğidir. Mucizeler yalnızca Allah'ın varlığına inanmayan ateistler ile müdahale etmeyen bir Tanrı'yı savunan deistler için sorun teşkil eder. Her iki grubun da Kur'an ve Sünnet'te Allah'ın varlığına dair delilleri tanımaları yararlı olabilir.348

For the majority of people who believe that God is the Creator of the universe and remains a willful agent in the world, God’s ability to perform miracles—or to enable others to perform them—is easy to accept. After all, if God created the laws of nature, it logically follows that He is not bound by the system He designed but can also bring about occurrences outside of that system. Miracles are only problematic for atheists (who believe in no God) and deists (who posit a non-intervening God), both of whom may find it refreshing to familiarize themselves with the case for Allah’s existence in the Qur’an and Sunnah.348

Hristiyan toplumlarında mucizelere inanç yaygın bir kabul görürken, modernliğe geçiş daha şüpheci bir tutuma doğru bir kaymaya işaret etti. Aydınlanma düşüncesinin mekanik natüralistleri, doğayı kapalı bir sistem olarak, "büyüsü bozulmuş" bir biçimde tasvir ettiler; doğa yasalarını Tanrı'dan kopuk olarak nitelendirdiler.349

While belief in miracles was standard in Christian societies, the transition to modernity signaled a shift toward a more skeptical stance. The mechanical naturalists of Enlightenment thought painted a “disenchanted” view of nature as a closed system, describing natural laws as disconnected from God.349

Sonunda, onlar mucizevi müdahale fikrinin herhangi bir ima edilişine derin bir antipati duyuyorlardı. Mucize kavramı "bilimsel olmadığı" gerekçesiyle yaygın biçimde reddediliyordu. Bu görüşün belki de en dikkat çekici savunucuları Hollandalı akılcı Baruch Spinoza (ö. 1677) ve İskoç ampirist David Hume (ö. 1776) idi. İkisi de mucizelerin olasılığını reddetmek için çeşitli argümanlar kullandı; bunların hepsi ya olgusal hatalar, ya mantıksal tutarsızlık ya da Hz. Muhammed ﷺ'in mucizeleriyle ilgisizlik sorunu taşıyor. Spinoza, Teolojik-Politik İnceleme'sinde, mucizelere inanmanın, doğa olaylarını yorumlayamayan naif modern öncesi zihnin bir kalıntısı olduğunu ve Tevrat'taki pasajların amaçlanan anlamı değil, bunun yerine doğru anlaşılmamış doğal olaylar olduğunu savundu. Onun mucizelere karşı duyduğu küçümseme beklenebilir bir şeydi, çünkü "doğaüstü müdahale" fikri, onun döneminde egemen olan ve kısa süre sonra Avrupa Aydınlanması'nı doğuracak olan akılcılık felsefesinin dünya görüşüyle uyuşmaz görülüyordu. Ancak Spinoza'nın mucizelerin olasılığını dahi çürütme konusundaki dizginlenemez hevesi, onun her zamanki keskinliğiyle çelişiyordu. Örneğin, Kitabı Mukaddes'teki her açık mucize anlatımını gerçekte mucizevi olmadığı yönünde açıklamaya çalışır. Hatta öne sürülen her mucizenin yanlış anlaşılmış bir doğal olay olarak görülebileceğini bile iddia etti.

Ultimately, they had a profound aversion to any suggestion of miraculous intervention. The notion of miracles was commonly rejected because they were “unscientific.” Perhaps the most notable vanguards of this view were the Dutch rationalist Baruch Spinoza (d. 1677) and the Scottish empiricist David Hume (d. 1776). Both used various arguments to reject the possibility of miracles, all of which suffer from either factual errors, logical inconsistency, or irrelevance to the miracles of the Prophet Muhammad .صلى الله عليه وسلم In his Theological-Political Treatise, Spinoza argued that belief in miracles was but a remnant of the naive premodern mind, its inability to interpret natural phenomena, and not the intended meaning behind passages in the Torah. His contempt for miracles is expected, as the idea of “supernatural intervention” was perceived to be at odds with the philosophical outlook of rationalism that dominated his era and soon produced the European Enlightenment. However, Spinoza’s unbridled zeal to disprove the very possibility of miracles is contrary to his usual astuteness. For instance, he attempts to explain away every explicit biblical account of miracles as not actually miraculous. He even claimed that every supposed miracle can be seen as a misunderstood natural phenomenon.

Ignorance ve batıl inanç bazı insanları bazı olayları haksız yere mucize olarak nitelendirmeye sevk etmiş olsa da, asaların yılana dönüştüğüne, doğuştan kör olan insanların görmesinin geri verildiğine ya da ayın ikiye bölünüp yeniden birleştiğine dair hangi bilimsel kanıt vardır? Spinoza'ya göre doğa hakkındaki bilgimiz eksik olduğundan, belirli bir olayın mucizevi olduğunu iddia etmenin bir yolu yoktur, çünkü bu olayın henüz keşfedilmemiş doğal bir açıklaması olabilir. Spinoza, açıklanamayan olayların yalnızca doğa yasalarına dair anlayışımızın yeniden yazılmasını gerektirdiğini varsaymıştır. Ancak modern bilim felsefesi, Spinoza'nın argümanını yanlış görür; mucizeler gerçekleştiğinde doğanın temel yasaları yeniden yazılmaz. Parçalanmış bir leşten bir kuşun mucizevi biçimde diriltilmesi, çürümenin doğal süreci hakkındaki bilgimizi gözden geçirmemizi gerektirmez.

While ignorance and superstition have certainly driven some people to prematurely classify some events as miracles, what scientific evidence suggests that staffs can be transformed into snakes, people blind from birth can have their sight restored, or that the moon can be split and restored? According to Spinoza, since our knowledge of nature is incomplete, there is no way to assert that a particular event is miraculous since it may have a yet-undiscovered natural explanation. Spinoza presumed that inexplicable occurrences should simply require us to rewrite our understanding of the laws of nature. However, modern philosophy of science considers Spinoza’s argument fallacious; the fundamental laws of nature are not rewritten when miracles occur. A bird being miraculously resurrected from a disassembled carcass350 does not require us to revise our knowledge of the natural decay of corpses.

Bunun dışında, Spinoza'nın ileri sürdüğü bir başka itiraz, kelâmî ile ontolojik arasında yer alan bir nitelikteydi:

Aside from this epistemological objection to miracles, another objection Spinoza raised was quasi-theological cum ontological:

“Eğer biri Tanrı’nın doğa yasalarına aykırı davrandığını ileri sürseydi, bu, zorunlu olarak Tanrı’nın kendi doğasına aykırı davrandığını ileri sürmek anlamına gelirdi.”351 Ancak bu argüman tamamen Spinoza’nın yoksullaştırılmış Tanrı tasavvurunu kabul etmeye dayanır. Spinoza, Tanrı’yı doğanın ta kendisinden başka bir şey olarak görüyordu (Tanrı’yı o kadar sınırlayan bir görüş ki, birçok kişi Spinoza’nın inançlarının özünde ateizmden farksız olduğuna inanmaktadır). Böyle bir görüşte, doğanın kendisiyle çelişmesi elbette saçma görünecektir. Oysa Tanrı, var olan her şeyin Yüce Efendisi olduğunda ve “Ol” dediğinde bir şey var olduğunda, Tanrı’nın yaratılışına müdahale edip kendisinin koyduğu bazı doğa yasalarının kapsamını sınırlandırmasına karşı akılcı bir itiraz yoktur.

“If anyone asserted that God acts in contravention to the laws of nature, he, ipso facto, would be compelled to assert that God acted against His own nature.”351 But this argument is entirely contingent upon accepting Spinoza’s impoverished conception of God. Spinoza considered God as nothing other than nature itself (a view that limits the Divine so severely that many are convinced that Spinoza’s beliefs are essentially no different from atheism). On such a view, certainly it would seem absurd for nature to contradict itself. But when God is the Supreme Master of all in existence, who says “Be” and something comes into existence, then there is no rational objection to God intervening in His creation and delimiting the scope of some of the natural laws that He has ordained.

İlginçtir ki Spinoza, mucizeler gerçek olsaydı, Tanrı'nın tamir etmek zorunda kaldığı kusurlu bir dünya yarattığı anlamına geleceğini de öne sürmüştür. Bu görüş yalnızca mucizelerin doğal yasalara ilişkin anlayışımızı gözden geçirmemizi gerektirdiği yönündeki kendi görüşüyle çelişmekle kalmaz, aynı zamanda kimsenin gerçekten savunmadığı bir konumun çürütüldüğü bir saman adam argümanı niteliği taşır. İnananlar, mucizelerin amacının kusurlu bir dünyayı düzeltmek olduğunu iddia etmezler.

It is interesting that Spinoza also asserted that if miracles were true, they would imply that God created a flawed world that He had to keep repairing. Not only does this contradict his view that miracles should make us revise our understanding of natural laws, but it also constitutes a strawman argument whereby a position no one actually holds is refuted. Believers do not claim that the purpose of miracles is to fix a flawed world.

Aksine, bu dünyayı ve onu yöneten yasaları yaratan Zat'ın, bu yasaları askıya alabileceğine inanırlar.

Rather, they believe that the One who created this world and the laws that govern it can also suspend them.

Spinoza'nın eleştirisinin zayıflığı açıktı. Hume'un İnsan Anlığı Üzerine Bir İnceleme adlı eserini yayımlamasından sonra mucizelerin mantıksal ve bilimsel olarak mümkün olup olmadığına dair tartışmalar yoğunlaştı. Hume'un argümanları yalnızca daha incelikli değildi; aynı zamanda Aydınlanma çağının hâkim paradigmaları olan şüphecilik ve natüralizm, onun görüşlerinin daha geniş kesimlerce benimsenmesine elverişli bir zemin hazırladı. Hume, doğanın tekdüzeliğine dair sürekli kanıtların, en güçlü tanıklığa sahip olan anlık bir doğaüstü olayı bile reddetmemizi zorunlu kıldığını ileri sürdü; çünkü böyle bir olay, tanımı gereği, kanıtlanmış doğa yasalarını ihlal ederdi.

The weakness of Spinoza’s critique was evident. It was only after Hume published his Inquiry Concerning Human Understanding that debates surrounding the logical and scientific possibility of miracles intensified. Not only were Hume’s arguments more refined, but prevailing paradigms of the Enlightenment era such as skepticism and naturalism were conducive to a wider embrace of his views. Hume alleged that we are forced by continuous evidence of nature’s uniformity to dismiss even the strongest testimony of any momentary supernatural event, since it would, by definition, violate the proven laws of nature.

Ayrıca bunu, herhangi bir tek mucize için tarihsel kanıt bulunmamasıyla ve birbiriyle çelişen doktrinlerini desteklemek için bunları iddia eden çok sayıda inananla gerekçelendirmiştir. İslam'ın eşsiz bilgi aktarım mekanizmasının tarihsel kanıt ölçütünü nasıl karşıladığı kısa süre içinde tartışılacaktır; ancak farklı dinlerin farklı anlatımlar sunmasının, hepsini reddetmeyi haklı kılmadığı da açıktır. Böyle bir tutum, tarih çalışmasını anlamsız kılardı, çünkü çelişen raporları elemek ve bunları birbiriyle tartarak değerlendirmek her tarihçinin yöntemidir. Hume'un kendisi bile, doğanın süregelen tanıklığını mucizelere dair bireysel anlatımlardan daha güçlü saydığında bu ilkeyi izlemiştir. Hume'un ampirik bilimin tarihsel tanıklığa üstünlüğüne dair argümanına gelince, bu, esasen bir agnostik ya da ateist olan felsefi çerçevesinden kaynaklanmaktadır. Teistler ise mucizeleri doğal olaylarla özdeş görür; çünkü ikisi de Allah'tan kaynaklanır. Evrenin Allah'ın emriyle başlaması ve yasalarının Allah'ın düzenlediği şekilde işlemesi gibi, mucizeler de Allah'ın iradesiyle zaman zaman bu evrende gerçekleşebilir. Mucizelerin gerçekliği, nihayetinde ilahi gerçekliğin bir uzantısıdır; Allah, varlığını ve ihtişamını doğa yasalarının parlak düzeni aracılığıyla nasıl gösterdiyse, kudretini ve elçilerinin doğruluğunu da bu aynı yasaları ara sıra akıl almaz biçimlerde çiğneyerek göstermiştir. Son olarak, "doğa yasaları", dünyanın bizim deneyimlediğimiz haline dair bir betimlemeden ibarettir, nasıl işlemesi gerektiğine dair zorunlu bir buyruk değildir. Dolayısıyla mucizeler, baskın doğal düzenin istisnaları olabilir; ona aykırı olabilirler, ama onunla çelişmezler. Bu yaklaşım, Hume'un uzlaşmazlık varsayımından bizi kurtarır ve araştırmamızı mantıksal olasılıktan mucizelerin tarihsel belgelenmesine kaydırır.352

He further justified this by the lack of historical evidence for any one miracle, and by the multitude of the faithful who claim them in support of their conflicting doctrines. How Islam’s unique mechanism of knowledge transmission satisfies the criterion of historical evidence will be discussed shortly, but the fact that different religions offer different accounts does not justify dismissing them all. Doing so would render the very study of history useless, since sifting through conflicting reports and weighing them against one another is every historian’s methodology. Even Hume himself followed this protocol when he considered nature’s ongoing testimony stronger than individual accounts of miracles. As for Hume’s argument for the superiority of empirical science over historical testimony, this stems from his philosophical framework which was effectively that of an agnostic or atheist. Theists, on the other hand, perceive miracles as identical to natural phenomena, in that both originate with God. Just as the universe began by the command of God, and its laws run as ordered by God, miracles can sometimes occur in it by the will of God. The reality of miracles is ultimately an extension of the divine reality; just as God evidenced His existence and magnificence through the brilliant laws of nature, He evidenced His omnipotence and the integrity of His messengers through occasionally breaching these same laws in mind-boggling ways. Finally, the “laws of nature” are a mere description of the world as we experience it, not a necessary prescription for how it must function. Miracles can, therefore, simply be exceptions to the predominant natural order, contrary to it but not contradictory. That would deliver us from Hume’s presumption of irreconcilability and shift our investigation from the logical possibility to the historical documentation of miracles.352