Kur'an, Peygamber ﷺ'in bilmesi mümkün olmayan tarihi olaylar hakkında da dikkat çekici ölçüde isabetlidir. Aşağıda, Kur'an'da bulunan eski Mısır'a ilişkin tarihi kesinliğin bazı örnekleri yer almaktadır:

The Qur’an is also remarkably accurate about historical events that would have been impossible for the Prophet صلى الله عليه وسلم to have known about. The following are some examples of the historical precision regarding ancient Egypt found in the Qur’an:

Kitab-ı Mukaddes de Firavun'un Musa'nın zamanında denizde boğulduğunu bildirirken, Kur'an, Allah'ın o gün onun cesedini denizde kaybolmaktan koruyarak sonraki zalimler için bir ibret kılacağını ileri sürer. Allah şöyle buyurur: {Ve İsrailoğullarını denizden geçirdik. Firavun ve ordusu, zulmederek ve düşmanlık güderek onların peşine düştü. Nihayet boğulma kendisine yetişince dedi ki: "İsrailoğullarının inandığından başka ilah olmadığına ve ben Müslümanlardanım diye inandım." Şimdi mi? Oysa daha önce isyan etmiş ve bozgunculardan olmuştun. Bugün seni bedeninle kurtaracağız ki sonrakiler için bir ibret olasın. Ama insanlardan birçoğu âyetlerimizden habersizdir.}428

While the Bible also states that the Pharaoh of Moses drowned, the Qur’an asserts that God will make an example of him for later oppressors by saving his corpse—on that same day—from being lost at sea. Allah says, And We took the Israelites across the sea, and Pharaoh and his soldiers pursued them in tyranny and enmity until, when drowning overtook him, he said, ‘I believe that there is no deity except that in whom the Israelites believe, and I am of the Muslims.’ Now? And you had disobeyed [Him] before and were of the corrupters? So today, We will save you in [terms of] your body that you may be to those after you a sign. And indeed, many among humanity are heedless of Our signs.428

Mumyaların korunması oldukça nadir olduğundan ve Muhammed'in kendi döneminin bilgisi ışığında bu belirli Firavun'un mumyalanmış halde hayatta kalacağını bilemeyeceği düşünüldüğünde, Musa'nın Firavun'u hakkındaki bu Kur'an ifadesi akıl almaz. Dahası, Kur'an birçok helak olmuş ve isyanları yüzünden Allah tarafından cezalandırılmış ulusa değinir ve onların kıssalarının sonraki nesiller için bir ibret olduğunu belirtirken, Allah'ın bu nesiller için bedenlerini bir işaret olarak koruyacağını hiçbir yerde söylemez. Kur'an'daki tek istisna, bugün de Kahire'deki Mısır Müzesi'nde ulaşılabilir durumda kalan Firavun'un cesedidir.

Since the preservation of mummies is quite uncommon, and the fact that Muhammad could not have known about this particular Pharaoh surviving in mummified form given the knowledge of his day, this Qur’anic assertion about the Pharoah of Moses is mindboggling. Furthermore, while the Qur’an mentions many perished nations punished by God for their rebellion, and that their accounts are a lesson for later people, Allah never stated that He would save their bodies as signs for those future generations. The sole exception in the Qur’an is that Pharaoh’s corpse which happens to remain available until today in the Egyptian Museum of Cairo.

Hz. Muhammed ﷺ'den önceki birkaç yüzyıl boyunca ve ondan yaklaşık 1.200 yıl sonra, Napolyon Bonapart'ın istilalarına kadar, Eski Mısır hakkındaki bilgi en iyi ihtimalle azdı. Yalnızca 1799'da Rosetta Taşı adı verilen bir levhanın keşfedilmesinden sonra Mısırbilim disiplini doğdu, hiyeroglifler çözüldü ve bu yok olmuş medeniyet hakkında güvenilir kaynak malzemesi elde edilebilir hale geldi. Fransa'dan bu yeni keşfedilen mezarları incelemek üzere gönderilen araştırmacı ekibinin içinde, bu proje hakkında büyük eseri olan Firavunların Mumyaları: Modern Tıbbi Araştırmalar'ı yayımlayan Dr. Maurice Bucaille de vardı.

For several centuries before, and nearly 1,200 years after the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم, until the invasions of Napoleon Bonaparte, knowledge of ancient Egypt was scarce at best. It was only after the discovery of a tablet called the Rosetta Stone, in 1799, that the discipline of Egyptology was born, the hieroglyphics were deciphered, and reliable source material about this perished civilization became available. Among the team of researchers sent from France to explore these newfound tombs was Dr. Maurice Bucaille, who published on this project his great work, Mummies of the Pharaoh: Modern Medical Investigations.

Bucaille, 1976'da bulgularını Fransız Adli Tıp Enstitüsü'ne sundu ve bu çığır açıcı çalışması nedeniyle Fransa'da birçok ulusal ödül aldı.

Bucaille presented his findings in 1976 to the French Institute for Forensic Medicine and received multiple national awards in France for this groundbreaking work.

Firavun ve ordusunun helakini anlattıktan sonra Kur'an, onlar hakkında şöyle buyurur: "Ne gök, ne de yer onlara ağladı ve onlara mühlet de verilmedi."429 Yakın zamanda gün yüzüne çıkarılan bir piramit metni, bu ayetin anlamına yeni bir derinlik kazandırmıştır. Bu metinde Firavun'un ölümünde gökyüzünün hükmünü ele geçirmek için yükseldiği anlatılır. Eski hiyerogliflerde şöyle yazılıdır: "Gök senin için ağlar; yer senin için titrer... sen bir yıldız, sabah yıldızı olarak göğe yükseldiğinde."430 Başka bir deyişle, bu metinleri gizleyen mezarlar açılmadan bin yıldan fazla önce, Kur'an bu belirli efsanevi övgülere doğrudan bir karşılık vermekteydi.

After describing their demise, the Qur’an then says about Pharaoh and his troops, “And the heaven and earth wept not for them, nor were they reprieved.”429 A recently unearthed pyramid text has granted new depths to the meaning of this verse. In it, Pharaoh is described as ascending at death to claim supremacy of the heavens. The ancient hieroglyphics read, “The sky weeps for thee; the earth trembles for thee… when thou ascendest to heaven as a star, as the morning star.”430 In other words, the Qur’an was issuing a direct response to these specific mythological adulations, over 1,000 years before the vaults hiding them were unlocked.

Kur'an, Mısır'ın hükümdarını "Firavun" olarak altmış beş kez anar, ancak bu yalnızca Musa'nın kıssasında geçer. Yusuf'un zamanındaki Mısır hükümdarı Kur'an'da hiçbir kez "Firavun" olarak adlandırılmaz. Bu durum, aynı unvanı hem bu hükümdar için hem de İbrahim'in zamanındaki Mısır hükümdarı için kullanan Eski Ahit'ten farklıdır. 431 Ancak sonradan, "Firavun" teriminin ilk kez III. Thutmose'un (ö. M.Ö. 1436) saltanatı sırasında, yani Eski Mısır'ın 18. hanedanı döneminde kullanıldığı tespit edilmiştir. 432 Tarihçiler ayrıca Yusuf'un zamanında, Mısır'ın 15. ila 17. hanedanlarının Filistin'den gelen bir işgal gücü olduğunu ve bu yüzden Hiksos (kelime anlamıyla: yabancı krallar) olarak adlandırıldıklarını keşfetmişlerdir. "Firavun" kelimesi "büyük hane" ya da "seçkin soy" anlamına geldiğinden ve Hiksoslar işgalci olup yerli hükümdarlar olmadıklarından, bu onurlu unvanı taşımaya doğal olarak layık değillerdi; zaten böyle bir unvanın var olup olmadığı bile belirsizdir.433

The Qur’an identifies the ruler of Egypt as “Pharaoh” sixty-five times, but only in the story of Moses . Not a single time is Egypt’s earlier king during the time of Joseph  called a “Pharaoh” in the Qur’an. This differs from the Old Testament which uses the title for both rulers, and even for the ruler of Egypt during the earlier time of Prophet Abraham .431 However, it has since been established that the term “Pharaoh” was first coined during the reign of Thutmose III (d. 1436 BC), the 18th dynasty of ancient Egypt.432 Historians have further discovered that during the era of Joseph, the 15th to 17th dynasties of Egypt were an invading force from Palestine, and hence they were called the Hyksos (literally: foreign kings). Since “Pharaoh” meant “great house” or “elite bloodline,” and since the Hyksos were occupiers and not indigenous rulers, they were naturally ineligible for the honorific title—had it even existed.433

Dr. Bucaille şöyle yazıyor: Şunu itiraf etmeliyim ki Kur'an insanlara ilk tebliğ edildiğinde, eski Mısır dili iki yüz yılı aşkın bir süre insanlığın ortak hafızasından silinmişti ve on dokuzuncu yüzyıla kadar bu durumda kaldı. Bu nedenle, Mısır kralının Kutsal Kitap'ta anılan unvandan başka bir şekilde adlandırılması gerektiğini bilmemiz imkânsızdı.

Dr. Bucaille writes, I must confess that when the Qur’an was first being conveyed to people, the ancient Egyptian language had vanished from the collective memory of humanity for over two centuries and remained that way until the nineteenth century. Therefore, it was impossible for us to know that the king of Egypt should be called anything other than the title mentioned in the Holy Bible.

Kur'an'ın bu konudaki incelikli kelime seçimi düşündürücüdür.434

İslam'ın bazı eleştirmenleri, bu tarihin dikkate değer, hele mucizevi olduğu iddiasını reddederler. Onlara göre Muhammed ﷺ bu kıssaları ya çağdaşlarının ağzından doğrudan öğrenmiştir ya da bugün kaybolmuş Kitab-ı Mukaddes el yazmalarından intihal yapmıştır. Peygamber ﷺ'in hayatı boyunca "başkalarınca besleniyor" suçlaması ortaya atılmış, ancak kısa sürede ortadan kalkmıştır; bugüne kadar ciddi Kur'an eleştirmenlerinin çoğu, bu kadar saçma bir öneriyi ileri sürmekten kaçınır, çünkü böyle bir iddia çaresiz görünmektedir. Her şeyden önce, bu durum Muhammed ﷺ'in tarihsel olarak tartışılmaz dürüstlüğü ve karakteriyle çelişir.

Some detractors of Islam argue that none of this history is remarkable, let alone miraculous. They claim Muhammad صلى الله عليه وسلم either learned these accounts directly from the mouths of his contemporaries or that he plagiarized them from manuscripts of the Bible that have since been lost. The accusation of being spoon-fed by others existed during the Prophet’s صلى الله عليه وسلم life, but it quickly disappeared, and until today most serious Qur’an critics avoid citing such a ludicrous proposition because it appears desperate. First, this would be contrary to the historically indisputable integrity of Muhammad’s character.

İkinci olarak, Muhammed ﷺ'in önceki peygamberler ve ümmetler hakkındaki bilgisinin Mekke'deki bir Roma demircisinden (sıradan bir kişi) geldiği, ya da Baḥīrah the Monk ile yaşanan, doğrulanamayan ve öğle vakti gelip geçen bir karşılaşmadan geldiği, ya da ölmek üzere olan Waraqah ibn Nawfal ile yapılan tek bir konuşmadan geldiği yönündeki öneriler, basitçe akla yatkın değildir.

Second, the suggestions that Muhammad’s صلى الله عليه وسلم knowledge of previous prophets and nations came from a Roman blacksmith in Mecca (a layman), or from an unverifiable, passing midday encounter with Baḥīrah the Monk, or to a single conversation with a dying Waraqah ibn Nawfal , are simply implausible.

Sağduyulu insanlar, Peygamber ﷺ'in getirdiklerinin hacminin ve doğruluğunun, onun gizleyemeyeceği on yıllar süren bir çıraklık dönemi olmaksızın elde edilemeyeceğini kavrar. Allah Kur'an'da şöyle buyurur: "De ki: 'Allah dileseydi, bunu size okumazdım ve Allah da bunu size bildirmezdi. Çünkü ben bundan önce aranızda ömrümün bir bölümünü geçirdim. Hâlâ akıl erdirmez misiniz?'"440 İkinci iddiaya gelince, yani Yahudi ve Hristiyan alimlerinin metinlerinden intihal yapıldığı iddiasına gelince, bu ihtimali yalnızca güçlü bir doğrulama yanlılığına sahip biri düşünebilir; bunun iki temel nedeni vardır:

Sensible people realize that the bulk and veracity of what the Prophet صلى الله عليه وسلم brought could only be attained with decades of apprenticeship that would be impossible for him to hide. Allah says in the Qur’an, “Say, ‘If Allah had willed, I would not have recited it to you, nor would He have made it known to you, for I had remained among you a lifetime before it. Then will you not reason?’”440 As for the second accusation, that of plagiarism from the texts of Judeo-Christian scholars, only someone with a strong confirmation bias would consider this possibility, for two major reasons: