Peygamber ﷺ, dürüstlüğü çevresindekilerce herkesin bildiği bir kişiydi. Nitekim kabilesi ona resmî olarak el-Emîn (Güvenilir) unvanını vermişti. Onu zulmettikleri ve mesajını reddettikleri zaman bile en değerli eşyalarını ona emanet ediyorlardı. Âişe şöyle demiştir: "Peygamber ﷺ, Ali'ye Mekke'de kalmasını ve Allah'ın Resulü ﷺ'nün insanlar adına emanet olarak tuttuğu bütün malları iade etmesini emretti. Mekke'de (düşmanları dahil) değerli eşyalarına kaygı duyduğu hiç kimse yoktu ki bunları Allah'ın Resulü ﷺ'nün yanında saklamasın; çünkü onun hakkında [herkesçe] bilinen dürüstlük ve güvenilirlik vardı. Ali, insanların Allah'ın Resulü ﷺ'ne emanet ettiği her şeyi teslim etmek için üç gün üç gece geride kaldı ve bu görevi tamamladıktan sonra Resulullah ﷺ'ye yetişti."52

The Prophet صلى الله عليه وسلم was a person whose honesty was common knowledge to those around him. In fact, his clansmen had officially titled him al-Amīn (the Trustworthy).51 Even when they persecuted him and rejected his message, they still trusted him with their most precious possessions. ‘Āishah  said, “He صلى الله عليه وسلم instructed ‘Alī  to stay behind in Mecca, to return all the property the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم had held in trust for people. There was nobody in Mecca (even his enemies) who had valuables that he feared for except that he kept them with the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم, due to the honesty and trustworthiness that was known [to all] about him. ‘Alī  stayed back for three days and three nights to deliver everything entrusted by the people to the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم, and then caught up with him صلى الله عليه وسلم after completing that task.”52

Onun dürüstlüğü o kadar belirgindi ki farklı dönemlerden, farklı kökenlerden ve farklı dinlerden insanlar bile bunu kabul ediyor. Hayatını okuyan adil bir insanın bunun aksi bir sonuca varabileceğini hayal etmek gerçekten zor. İskoç filozof ve tarihçi Thomas Carlyle (ö. 1881) İslam hakkında çekinceleri olsa da, Son Peygamber ﷺ'in samimiyetine duyduğu hayranlık zaman zaman şüphe ile görünür bir inanç arasında gidip geliyor gibiydi.

His honesty was so evident that even people from different eras, backgrounds, and religions recognize it. It is indeed difficult to imagine a fair person reading his life and arriving at a different conclusion. Although the Scottish philosopher and historian Thomas Carlyle (d. 1881) had his reservations about Islam, his fascination with the Final Prophet’s صلى الله عليه وسلم sincerity at times seemed to veer between skepticism and apparent conviction.

Bu durum, sahtekârlık kuramına büyük ölçüde ters düşmektedir: onun, yaşının sıcak dönemleri geçinceye kadar tamamen sıradan, tamamen sakin ve olağan bir hayat sürmesi. Göklerden bir risalet iddia etmeden önce kırk yaşına gelmişti. Gerçek ya da varsayılan bütün düzensizlikleri, iyi kalpli Hatice'nin vefat ettiği elli yaşından sonrasına tarihlenir. Görünüşe göre, şimdiye kadar bütün "hırsı" dürüst bir hayat yaşamaktan ibaretti; "şöhreti" ise onu tanıyan komşuların sıradan iyi düşüncesinden ibaretti ve bu yeterliydi. Yaşlanmaya başlamış, huzur bu dünyanın ona verebileceği en önemli şey haline gelmişken, "hırs kariyerine" ancak o zaman atıldı; geçmiş karakterini ve varlığını yalanlayarak, [başkaları tarafından] artık keyfini süremeyeceği şeyleri elde etmek için zavallı, boş bir şarlatan olarak ortaya konuldu! Benim payıma gelince, [sahtekârlık kuramına] hiçbir şekilde inancım yok.53

For instance, It goes greatly against the impostor-theory, the fact that he lived in this entirely unexceptionable, entirely quiet and commonplace way, till the heat of his years was done. He was forty before he talked of any mission from Heaven. All his irregularities, real and supposed, date from after his fiftieth year, when the good Kadijah died. All his ‘ambition,’ seemingly, had been, hitherto, to live an honest life; his ‘fame,’ the mere good-opinion of neighbours that knew him, had been sufficient hitherto. Not till he was already getting old… and peace growing to be the chief thing this world could give him, did he start on the ‘career of ambition;’ and, belying all his past character and existence, set up [by others] as a wretched empty charlatan to acquire what he could now no longer enjoy! For my share, I have no faith whatever in that [impostor-theory].53

Aynı kitapta Carlyle şöyle der: "Yalanlar (Batılı iftira)

In the same book, Carlyle says, “The lies (Western slander)

bu adamın (Muhammed'in) etrafında hangi iyi niyetli gayretin yığdığı

which well-meaning zeal has heaped round this man (Muhammad)

…yalnızca kendimize karşı utanç verici olanlardır.”54

are disgraceful to ourselves only.”54

Carlyle'dan çok önce, bu iddiayı saçma ve iftira olarak reddeden tarihsel şahsiyetler vardı. Peygamber Muhammed صلى الله عليه وسلم ﷺ Bizans İmparatoru Herakleios'a (ö. 641) İslam'a davet eden bir yazışma başlattığında, Herakleios hemen bu adamın peygamberlik iddiasını doğrulayabilecek birini bulmak için bir birlik gönderdi. O sırada Muhammed'in en önde gelen düşmanı olan Ebû Süfyân b. Harb da yakalanarak Bizans ileri gelenlerinin huzurunda sorguya çekilenler arasındaydı. Askerî komutan olan ve Yahudi-Hristiyan kutsal metinlerine vakıf Herakleios, Ebû Süfyân'a bir dizi önemli soru sordu ve ardından cevaplarını kabilesinden kişilerle karşılaştırdı. Soruşturmasını tamamladıktan sonra Herakleios, Ebû Süfyân'a şunları da içeren bir konuşma yaptı: "Ona [peygamberlik hakkında söylediklerini söylemeden önce] hiç yalancılıkla suçlayıp suçlamadığınızı sormuştum. Hayır, diye cevap verdin ve ben biliyorum ki o, insanlar hakkında yalan söylemekten kaçınan biri, Allah hakkında yalan söylemez... Ayrıca ona ihanet edip etmediğini sormuştum. Hayır, dediniz ve benzer şekilde peygamberler asla ihanet etmezler... Söylediğin doğruysa, o şu iki ayağımın bastığı yeri fethedecek. Kutsal kitaplardan, yakında ortaya çıkacağını biliyordum; ama onun sizden biri olacağını hiç düşünmemiştim. Eğer ona güvenle ulaşabileceğimi bilseydim, mutlaka onunla buluşmaya giderdim. Eğer onun huzurunda olsaydım, ayaklarını bizzat yıkardım."55

Historical figures who dismissed the imposter theory as preposterous slander existed well before Carlyle. When Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم first corresponded with Heraclius (d. 641), the Byzantine emperor, calling him to embrace Islam, Heraclius immediately dispatched a brigade to find anyone who could verify this man’s claims to prophethood. The leading adversary of Muhammad at that time, Abū Sufyān ibn Ḥarb, was among those apprehended and interrogated in the presence of the Byzantine dignitaries. Heraclius—a military commander versed in Judeo-Christian scriptures—asked Abū Sufyān a series of key questions, and then cross-checked his answers with his fellow clansmen. Upon completing his investigation, the following is some of what Heraclius said to Abū Sufyān, I asked you whether you ever accused him of lying before he stated what he stated [about prophethood]. You replied in the negative, and I know that he would not refrain from lying about others and then lie about God… And I asked you whether he ever betrayed [anyone]. You replied in the negative, and likewise the messengers never betray… If what you are saying is true, he will conquer the place of these two feet of mine. And I knew [from scripture] that he would soon emerge, but I never assumed that he would be from among you. And if I knew that I could reach him [safely], I would have been bent on meeting him. And if I were in his presence, I would personally wash his feet.55

Tarihte insanlığın pek çok sahtekâr peygamberlik iddia etmiştir; ancak bunların her zaman zamanla psikolojik olarak rahatsız kişiler ya da etik olmayan fırsatçılar olduğu ortaya çıkmıştır. Birinci kategoriye giren kişiler dünya sahnesinde hiçbir etki bırakamamış, bir yana bırakalım, binlerce bilge, tarihçi, filozof ve diğer hikmet sahibi erkek ve kadının saygısını kazanacak eksiksiz bir inanç ve hukuk sistemi ortaya koyamamıştır. İkinci kategoridekiler ise zamanla sinsi ve manipülatif oldukları anlaşılarak ifşa olmuştur; yakın tarihin bunun simge örneği ise kötü şöhretli Joseph Smith'tir (ö. 1844). Bu tür nitelikler ikinci kategorideki kişilere sinmiş durumdadır ve bunu beklemek gerekir; çünkü arkadaşlarımız hakkında yalan söylemek rastgele bir kişi hakkında yalan söylemekten daha kötüdür, ana babamız hakkında yalan söylemek arkadaşlarımız hakkında yalan söylemekten daha kötüdür ve Allah hakkında yalan söylemekten daha çirkin bir şey yoktur. Dolayısıyla, dünya üzerinde Muhammed ﷺ'in yaptığı (bkz. Üçüncü Bölüm) benzersiz etkiye sahip bir adam, hem kamusal hem özel hayatı en ince ayrıntısına kadar belgelenmiş olmasına rağmen olağanüstü dürüstlüğüyle de tanınmışsa, Allah'ın peygamberi olduğu iddiası göz ardı edilmemelidir.

In the history of humanity, many imposters have claimed prophethood, but it was always a matter of time before they were discovered to either be psychologically disturbed individuals or unethical opportunists. The first category has never had any influence on the world stage, let alone produced a complete system of beliefs and laws that would earn the respect of thousands of sages, historians, philosophers, and other men and women of wisdom. The second category is eventually exposed with the passage of time as sinister and manipulative, with the notorious Joseph Smith (d. 1844) being an iconic example of this in recent history. These are endemic qualities that permeate this second category, and should be expected to, because just as lying about your friends is worse than lying about a random person, and just as lying about your parents is worse than lying about your friends, there is nothing uglier than a person lying about God. So, when a man who had the unique impact on the world that Muhammad صلى الله عليه وسلم did (see Chapter 3) was also known for his impeccable honesty, despite his public and private life being documented with granular detail, then his claim of being God’s prophet should not be disregarded.

Onun dürüstlüğünün bir başka güçlü kanıtı, hiç kimsenin onu yüceltmesine izin vermeme konusundaki kararlı tutumuydu. Câbir ibn Abdullah şöyle rivayet eder: Allah Resûlü ﷺ'in oğlu İbrahim'in vefat ettiği gün güneş tutulması oldu. İnsanlar, tutulmanın bu küçük çocuğun ölümünden kaynaklandığını söylemeye başlayınca, Allah Resûlü ﷺ hemen ayağa kalktı ve şöyle buyurdu: "Güneş ve ay, hiçbir kimsenin ölümü veya doğumu yüzünden tutulmaz. Onlar, Allah'ın kullarını korkutmak için gösterdiği iki ayettir. Tutulma gördüğünüzde namaz kılın ve Allah'a dua edin." 56 Peygamber ﷺ bir sahte peygamber ve nefsani bir hile sahibi olsaydı, bu, böyle kullanışlı bir itibar artışından yararlanmak için mükemmel bir fırsat olurdu. Bu çakışan olaylar, herhangi bir kişisel amaç için büyük bir fırsat sunuyordu. Buna rağmen Peygamber ﷺ, gökyüzünün İbrahim için üzüldüğü yorumunun yapılmasına izin vermedi. Trajik kayıp onu incitmiş olmasına rağmen, yine de minbere çıktı, bu yanlış yorumu reddetti ve tutulmaların yalnızca Allah'ın yarattığı evrende koyduğu kozmik düzeni izlediğini belirledi.

Another powerful testament to his integrity was his adamant refusal to allow anyone to aggrandize him. Jābir ibn ‘Abdillāh  narrates that there was a solar eclipse on the day that Ibrāhīm, the son of Allah’s Messenger صلى الله عليه وسلم, had died. When the people began to say that the eclipse was due to the death of this young child, Allah’s Messenger صلى الله عليه وسلم rose at once and said, “The sun and the moon are not eclipsed because of the death or birth of anyone. Rather, they are two of God’s signs, by which He instills fear in His slaves. When you see an eclipse, pray and invoke God.”56 Had the Prophet صلى الله عليه وسلم been a narcissistic imposter, this would have been the perfect opportunity to capitalize on such a convenient credibility booster. These coinciding events represented an immense opportunity for any personal agenda, and yet the Prophet صلى الله عليه وسلم would not allow others to interpret this as the skies being saddened for Ibrāhīm. Though hurting from the tragic loss, he صلى الله عليه وسلم still ascended the pulpit, dismissed the false interpretation, and established that eclipses follow nothing but the cosmic order set by God in the created universe.

Bedir Savaşı'ndan önce, Hz. Huzeyfe b. el-Yemân, bir etik ikilemle Peygamber ﷺ'in yanına geldi.

On another occasion, Ḥudhayfah b. al-Yamān  came to the Prophet صلى الله عليه وسلم prior to the Battle of Badr with an ethical dilemma.

Kureyş müşrikleri, Huzeyfe'yi ve babasını, onun Muhammed'in saflarına katılıp Kureyş'e karşı onunla birlikte savaşmamasi şartıyla serbest bırakmışlardı. Müslüman ordusunun dezavantajlı bir durumda olmasına ve kendisinin üç katı büyüklükteki bir askeri güçle karşılaşmak üzere olmasına rağmen, Peygamber ﷺ yine de şöyle buyurdu: "O halde yoluna devam edin. Onlara verdiğimiz sözü tutacağız ve onlara karşı Allah'tan yardım isteyeceğiz."57 Peygamberlik ahlakı, çok savunmasız bir durumda olduğunda bile, dürüstlük ve doğruluk ilkelerinden taviz vermesine izin vermiyordu.

The pagans of Quraysh had just released Ḥudhayfah and his father on the condition that he would not join Muhammad’s ranks and fight Quraysh alongside him. Despite the Muslim army being disadvantaged and about to face a military force three times its size, the Prophet صلى الله عليه وسلم still said, “Then proceed on [to Madinah]. We will keep our promise to them, and we will seek aid from Allah against them.”57 His prophetic morals did not allow him صلى الله عليه وسلم, even in an extremely vulnerable position, to compromise the principles of honesty and uprightness.