Muhammed ﷺ'in tutarlı ve eşsiz cesareti, yalnızca doğru sözlü olduğunu değil, doğruluğundan da emin olduğunu gösteriyordu; bu da onun peygamberliğinin bir başka tasdiki niteliğindedir.

The consistent and matchless bravery of Muhammad صلى الله عليه وسلم indicated that he was not only truthful, but certain of his truthfulness, which serves as yet another endorsement of his prophethood.

Peygamber ﷺ savaşta asla kaçmadı. Aksine, zaman zaman cephenin ön saflarında korkusuzca savaştı. Peygamber ﷺ'in kendini ordunun arkasına siper etmesi anlaşılabilir olurdu, çünkü erken ölümü, mesajın sonu anlamına gelirdi.

The Prophet صلى الله عليه وسلم never fled in battle. Rather, he at times fought fearlessly on the front lines. It would have been perfectly understandable for the Prophet صلى الله عليه وسلم to shield himself behind the army, for his early death would have meant the end of the message.

Ancak ünlü savaşçı ‘Alī ibn Abī Ṭālib şöyle derdi: “Bedir Günü, Peygamber ﷺ'in arkasına siper alarak nasıl yakınında durduğumuzu bizzat gördüm; o, düşmana bizden en yakın olandı ve o gün en cesur savaşçı da oydu.”102

Yet, ‘Alī ibn Abī Ṭālib , the celebrated warrior, would say, “I myself witnessed on the Day of Badr how we used to stay close to the Prophet صلى الله عليه وسلم for cover, and he was the closest of us to the enemy, and he was the fiercest warrior on that day.”102

Bir adam bir gün el-Berâ ibn Âzib'e, "Ey Ebû Umâre, Huneyn Günü kaçtın mı?" diye sordu. O da şöyle cevap verdi: "Şahitlik ederim ki Allah'ın Peygamberi ﷺ geri çekilmedi. Ancak acele eden bazı genç yiğitler, yeterli silahları olmadan, Hevâzin ve Benû Nasr kabilelerinden bir topluluğla karşılaştılar. Bunlar çok iyi okçulardı ve üzerlerine öyle bir ok yağmuru yağdırdılar ki saflarını dağıttılar. İnsanlar bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ'ye yöneldiler; onun katırını Ebû Süfyân İbnü'l-Hâris yedekliyordu."

A man once said to al-Barā’ ibn ‘Āzib , “Did you flee on the Day of Ḥunayn, O Abū ‘Umārah?” He replied, “I can testify that the Prophet of Allah صلى الله عليه وسلم did not retreat. There were some hasty young men who met—without adequate arms—a group from Hawāzin and Banū al-Naḍīr. They happened to be excellent archers, and they shot at them a volley of arrows that exposed their ranks. The people turned [for help] to the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم, whose mule was being led by Abū Sufyān ibn al-Ḥārith.

O Peygamber ﷺ attan indi, dua etti ve Allah'tan yardım diledi. Şöyle buyurdu: "Ben Peygamber'im, bu yalan değil! Ben Abdulmuttalib'in oğluyum! Allah'ım, yardımını indir!" Vallahi, savaş kızışınca biz ona sığınırdık ve savaşta yanında yalnızca en cesur olanlarımız durabilirdi.103

He صلى الله عليه وسلم dismounted, prayed, and invoked God’s help. What he said was, “I am the Prophet; this is no untruth! I am the son of ‘Abdul-Muṭṭ alib! O Allah, send Your help!” By Allah, when the battle grew fierce, we would seek protection behind him, and only the bravest among us could stand by his side in battle.”103

Allah'ın, "Ey Elçi! Rabbinden sana indirileni tebliğ et… Allah seni insanlardan koruyacaktır"104 buyruğunu indirmesinin ardından Peygamber ﷺ, Ashabının geceleri onun kapısında nöbet tutmasını yasakladı.105 Bir gece, Romalıların Medine'ye her an saldırabileceğinden endişe eden Müslümanlar, şiddetli bir gürültüyle uyandılar. Olay yerine koşarak geldiklerinde, Peygamber ﷺ'in Ebû Talha'ya ait bir atla, eyersiz olarak geri döndüğünü ve kılıcının boynunda asılı olduğunu gördüler; O, endişelenmelerine gerek olmadığını, bunun yanlış bir alarm olduğunu onlara bildirdi.106 Böyle bir tehlike ihtimaline tek başına koşarak karşı koymak örnek alınacak bir cesaret ister; bu cesaret, en yiğit yürekleri bile hayrete düşürecek bir cesarettir.

When Allah revealed, “O Messenger, convey that which has been revealed to you… and Allah will protect you from the people,”104 the Prophet صلى الله عليه وسلم forbade his Companions from continuing to stand guard at night by his door.105 One night, the Muslims—who remained anxious that the Romans would attack Madinah at any time—awoke startled by a loud crash. Rushing to the scene, they found the Prophet صلى الله عليه وسلم already returning bareback on a horse belonging to Abū Ṭalḥah , his sword hanging around his neck, reassuring them that it was a false alarm.106 It takes exemplary courage, racing out alone to face potential danger like that, courage that even the bravest souls would admire.