Bugün binamıza girmek için fazla güzel bir gündü, bu yüzden annemle birlikte komşumuzun çiçek açmış bahçesini çevreleyen tuğla duvarın üzerine oturduk. Brooklyn'in Borough Park semtinde yaşıyorduk (New York City), ve mahallenin yüzde 90'ından fazlası Haredi Yahudilerden oluşuyordu. Onlar da İslam'a bağlı olduğumuz kadar Yahudiliğe bağlı görünüyorlardı. Bu, o zamanlar aklımı dolduran kaygılara katkıda bulunmuş olmalı; bir de dinin önemsiz olduğu, her yerde karşılaştığım ve dine başka bir bakış açısı sunan yaygın düşünceye. Üzerinden yirmi yılı aşkın zaman geçti, ama oturduğum o anki tedirginliğimi, annemi o cüretkâr soruyla yüzleştirmek için cesaret toplamaya çalışırken hissettiğim endişeyi hâlâ unutmuş değilim.

It was too beautiful a day to go inside our building just yet, so my mother and I sat together on the brick ledge surrounding our neighbor’s blooming garden. We lived in Borough Park, Brooklyn (New York City), where over 90% of the neighborhood is comprised of Hasidic Jews, who seemed as committed to their Judaism as we were to our Islam. That must have contributed to the concerns that crowded my thoughts back then, along with the popular sentiment I encountered everywhere that offered another take on religion: that it is irrelevant. It has been over twenty years since that moment, but I have yet to forget my sense of anxiousness as I sat there, gathering the courage to confront my mother with the audacious question.

Ama susuzluğum bir cevap içindi ve yanımda oturan sevgi okyanusuna olan güvenim, sözleri ağzımdan fırlattı: “Anne, İslam'ın doğru olduğunu nereden biliyoruz?” Gülümsedi ve gözlerini gözlerime dikti. Devam ettim: “Bir düşün. Her ebeveyn çocuğuna, ‘Bu doğru dindir’ diyor; peki bizim gerçekten haklı olan taraf olduğumuzdan bu kadar emin olmamızı sağlayan ne?” Ardından söylediği şey kabaca “sadece iman et” anlamına geliyordu. Duymaktan en çok korktuğum şey tam da buydu; özellikle sorgulayıcı on üç yaşında bir çocuk olarak postmodern dünyada, bir de New York City'de Müslüman olarak. Birkaç kısa mil ötede gerçekleşecek 11 Eylül saldırılarıyla İslam düşmanlığının yakında körükleneceğini henüz bilmiyordum.

But my thirst for an answer, and my confidence in the ocean of affection that sat beside me, catapulted the words from my mouth: “Mama, how do we know Islam is right?” She smiled and locked eyes with me. I proceeded to say, “Think about it. Every parent tells their child, ‘This is the true religion,’ so what makes us so sure that we are the ones who are actually right?” What she said next was something along the lines of “just have faith.” It was the very thing I was afraid to hear, especially as an inquisitive thirteen-year-old in the postmodern world, let alone a Muslim in New York City who would soon experience Islamophobic sentiments being ramped up by the 9/11 attacks that would occur a few short miles away.

Ama geriye dönüp baktığımda, bu tam da kendi iman yolculuğuma başlamam ve o sonrasında gelen İslam ve Müslümanlara yönelik düşmanlık dalgasına göğüs germem için ihtiyacım olan şeydi. Sonunda, elinizde tuttuğunuz bu kitabı ortaya çıkardı; dünyanın başlıca dinlerini ilk kez incelediğimde keşke elimin altında olsaydı dediğim bir kaynak. O zamanlar bu dinlerin istisnasız hepsinin kördüğüm bir inançla benimsendiğini, eleştirel düşünen bir zihinle bağdaşmadığını ve toplumsal olarak uygunsuz düştüğünde tutulmaya değmeyeceğini varsayıyordum.

But in hindsight, it was exactly what I needed to embark on my own faith journey and endure that coming wave of animosity toward Islam and Muslims. Ultimately, it generated this very book you hold, a resource I wish was available when I first explored the world’s major religions, assuming they were all without exception taken on blind faith, irreconcilable with a critically thinking mind, and subsequently unworthy of being held onto when socially inconvenient.

Bu kütüphane eklemesinin, bugün birçoğumuzun kalbinde ve evinde yanan yangınları dindirmesine dua ediyorum.

I pray this addition to the English library can mitigate the wildfires that are ablaze in many of our hearts and homes today.

Umarım bu, inancın serinliğiyle modernitenin yaralarından bazılarını iyileştirir ve hayatlarımızı güvenlik, tatmin ve dengeli bir yön arayışında kurutan belirsizliğin bir kısmını giderir.

May it heal some of modernity’s wounds with the coolness of conviction, and quench some of the uncertainty that leaves our lives parched for security, fulfillment, and balanced direction.

Allah bilir ki yazarlık, birçok nedenden ötürü benim için rahat etmediğim bir alan. Ama insanlığın erdemli nişanları dinsizliğin ayakları altında gittikçe çiğnenirken ve kafese kapatılmış ruhlarımızın arzuları her adımda bizi yakmaya devam ederken, bir insan nasıl boş oturabilir? Dua ediyorum ki bu kitap, kendi imanıyla ya da sevdiklerinin imanıyla mücadele eden kişilere bir nebze yardımcı olsun; topluluk çalışmalarımda ya da internette neredeyse her gün karşılaştığım insanlara ve adını duyup bizzat ulaşamadığım daha birçok kişiye. Bu düşünceyle yazarlığın tanıdık olmayan denizlerine cesaret etmeyi bir çağrı olarak hissettim ve yolda bir hata yapmış olabileceğim yerlerde Allah'tan bağışlanma diliyorum.

God knows that for a myriad of reasons, authorship is uncomfortable territory for me, but how can a person sit idle when the virtuous hallmarks of humanity are increasingly trampled beneath the feet of nonreligion, and when the cravings of our caged spirits continue to scorch us at every turn? I pray this book offers some assistance to those who struggle with their own faith or that of their loved ones, those of whom I meet almost daily in my community work or online, and the many more I hear about and cannot reach individually. It is in this vein that I felt called to brave the unfamiliar seas of authorship, and I ask Allah to forgive where I may have erred en route.

Bu kitap, insanlığın peygamberliğe duyduğu sönmez ihtiyacı ortaya koymayı ve özellikle Hz. Muhammed ﷺ'in peygamberliği için ileri sürülen birçok ikna edici gerekçeyi öne çıkarmayı amaçlamaktadır. Bunu yaparak, hakikat güneşinin doğuşunu bizzat müşahede etmekle mümkün olan, aşılmaz bir iç huzura götüren hayatın gerçek amacı hakkında tutarlı bir öneri sunmayı hedeflemektedir.

This book seeks to highlight humanity’s undying need for prophethood, and the many compelling justifications for the prophethood of Muhammad 2 صلى الله عليه وسلم in particular. By doing so, it subsequently aims to offer a coherent proposition on the true purpose of life that leads to an impregnable inner peace which is only possible through beholding the sunrise of certitude firsthand.

Dalâ'ilü'n-nübüvve (peygamberliğin delilleri) konusunda kaleme alınmış müstakil eserler, sekizinci ya da dokuzuncu yüzyıldan itibaren İslam ilim geleneğinin bir parçası olagelmiştir. Bu literatürün İslam ilminin temel direği olarak yer alması, Müslüman ilim dünyasının doğruluk iddialarının temellerini titizlikle ortaya koyma konusundaki bağlılığının güçlü bir kanıtıdır. Ebû Mansûr el-Bağdâdî (ö. 1037), İmam eş-Şâfiî'nin (ö.

Independent works written on the topic of dalā’il al-nubuwwah (the proofs of prophethood) have always been part of the Muslim intellectual tradition, from as early as the eighth or ninth century. That this literature has been a mainstay of Islamic scholarship is a powerful testament to its commitment to rigorously establishing the bases of its truth claims. Abū Manṣūr al-Baghdādī (d. 1037) reports that Imam al-Shāfi‘ī (d.

820'de, Brahmanların peygamberliği ve ilahi vahyi reddetmesi üzerine, Muhammed'in ﷺ peygamberliğini kanıtlayan delilleri konu alan ilk kitabı derleyen kişi de olmuştur. Bu türde günümüze kadar başlıkları bilinen doksandan fazla eser vardır; bunların en meşhuru İmam el-Beyhakī'nin (ö. 1066) Delâ'ilü'n-Nübüvve adlı eseridir. Bu müelliflerin amacı, inananların inancını artırmak, Muhammed'in ﷺ doğruluğuna dair şüpheleri gidermek ve bu delilleri, peygamberliğinin hakikati hakkında bilgi edinmek isteyen herkes için kolayca ulaşılabilir bir yerde toplamaktı.

820) was the first to compile a book on the proofs establishing the prophethood of Muhammad, as the Brahmins had rejected the possibility of prophecy or divine revelation.3 There are over ninety works from this canon whose titles are known until today, the most famous of them being Dalā’il al-Nubuwwah by Imam al-Bayhaqī (d. 1066). The aim of these authors was to increase the believers in their conviction, dispel doubts regarding Muhammad’s صلى الله عليه وسلم authenticity, and consolidate these evidences in a readily accessible location for anyone inquiring about the truth of his prophethood.

Peygamberliğin birincil kanıtı Tanrı'nın Kendisidir; çünkü bizi sezgisel olarak Onu aramaya, ardından peygamberlik iddiasında bulunanları Onunla daha iyi bağlantı kurabilmek fırsatı için araştırmaya yönelten O'dur. Bütün insanlar içgüdüsel olarak Tanrı'nın varlığına inanmaya yönelir ve kendilerinin bu kadar güçlü hissettikleri bu yüce güçü keşfetme doğuştan gelen bir dürtüye sahiptir. Her insan uygarlığı zanaatkârlığı ya da örgün eğitimi geliştirmeye yönelmemiş olsa da, her biri bir biçimde dini uygulamalara bağlanmıştır. İnsanlar kayıtlı tarih boyunca bunu yapmıştır ve bu nedenle antropologlar henüz yerli bir ateist toplumu bulamamıştır; bugün bazı bilim insanları da Tanrı'ya ya da yüce bir güce inancın genlerimize işlendiğini savunmaktadır.4 Dini reddeden komünistler bile Lenin'in heykelini her yere dikip eserlerini kutsal metinmiş gibi okuyarak onu tanrılaştırmışlardır. Benzer şekilde, modern ateistler de tutarlı bir yarı dinî davranış örüntüsü sergilemekte ve sıklıkla alternatif maneviyat biçimleri aramaktadır. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri'nde yalnızca yaklaşık bir milyon yetişkin kendisini pagan ya da Wicca inananı olarak tanımlarken, Amerikalıların şaşırtıcı biçimde yüzde 60'ı astrolojiye ve/ya da falcılara inanmak ya da kristaller gibi nesnelerin manevi enerji taşıdığına inanmak gibi en az bir "Yeni Çağ" inancını benimsemektedir.5 Sonuç olarak, hepimizin deneyimlediği bu metafizik özlem, Tanrı tarafından içimizde yaratılmış, bizi Ona yönlendirmek için seçtiği peygamberleri aramaya sevk eden güçlü ve evrensel bir kuvvettir. Onların Tanrı, Onun büyüklüğü, Onun hidayeti ve bu dünya ile ahiretin gerçekliği hakkındaki mesajı içimizde o kadar derin bir yankı uyandırır ki kendimizi imana sevk edilmiş buluruz.

The primary proof of prophethood is God Himself, for it is He who guides us to intuitively seek Him out, and subsequently investigate the claimants to prophethood for an opportunity to better connect with Him. All people are instinctually driven to believe in the existence of God and have an innate impulse to discover this higher power which they sense so strongly. While not every human civilization was driven to develop craftsmanship or formal education, each one committed itself to some form of religious practice. People have done this throughout recorded history, and thus anthropologists have yet to find an indigenous society of atheists, and some scientists today argue that belief in God or a higher power is hardwired into our genes.4 Even communists who disavowed religion still deified Lenin by putting his statue everywhere and reciting his works as if they were scripture. Similarly, modern atheists exhibit a consistent pattern of quasi-religious behavior and are often found seeking alternate forms of spirituality. For instance, only about one million US adults identify as pagan or Wiccan, yet a staggering 60% of Americans ascribe to at least one “New Age” belief such as belief in astrology and/or psychics, or the belief that objects like crystals contain spiritual energy.5 Ultimately, this metaphysical yearning we all experience is a powerful, universal force, created within us by God, that drives us to seek out the prophets He elected to guide us to Him. Their message regarding God, His greatness, His guidance, and the reality of this life and the next resonates so deeply within us that we find ourselves compelled to faith.

Allah'ın rahmetindendir ki, her peygamber ve elçiye kendi çağının koşullarıyla ilgili mucizeler gönderdi; Muhammed ﷺ'i ise çok sayıda delille kuşattı, çünkü o "âlemlere rahmet" idi ﷺ ve bu yüzden yalnızca kendi zamanındaki herkese değil, gelecekteki bütün zamanlara da hitap etmesi gerekiyordu ﷺ. Delillerin çeşitliliği, onları her çağa, her kültüre ve her düşünce biçimine yakın kılar. Peygamber Muhammed ﷺ'in hayatı boyunca, bazıları yüzüne yalnızca bir kez bakarak risaletini kabul etti. Abdullah ibn Selâm şöyle dedi: "Bu yüzün bir yalancının yüzü olmadığını hemen anladım."ﷺ Bir başkası ise İslam'ın değerlerini anlatan birkaç kısa sözü dinledikten sonra kesin bir inanca ulaştı. Tufeyl ibn Amr şöyle dedi: "Bundan daha üstün ve daha dengeli bir söz hiç işitmedim."ﷺ Diğerleri ise onun doğruluk konusundaki itibarına dayanarak peygamberliğini doğruladı. Kureyş'in önderleri, onunla kırk yıl birlikte yaşadıktan sonra şöyle dediler: "Senden dürüstlükten başka bir şey görmedik."ﷺ Başkaları da olağanüstü olayları gördükten sonra inandı; çünkü bu şaşırtıcı olayların sıradan bir nedenle açıklanamayacağını anladılar.

It is from God’s mercy that He sent with each prophet and messenger signs that were relevant to his context, and He surrounded Muhammad صلى الله عليه وسلم with a multitude of proofs, for he was God’s “mercy to the worlds,”9 and hence had to be relevant not only to all at his time but also for all time to come. The variety of proofs are what make them relatable to every era, culture, and mindset. During the Prophet Muhammad’s صلى الله عليه وسلم lifetime, some accepted his ministry after one glance at his face. ‘Abdullāh ibn Salām 10 said, “I immediately knew that this was not the face of a liar.”11 Another was brought to firm conviction after hearing a few short statements espousing the values of Islam. Ṭufayl ibn ‘Amr  said, “I have never heard anything superior or more balanced than this.”12 Others confirmed his prophethood based on his reputation for being truthful. The leadership of Quraysh said after living forty years with him, “We have experienced nothing but honesty from you.”13 Others believed after witnessing miracles, understanding that nothing ordinary could have explained these astonishing occurrences.

Bu çeşitlilik sayesinde Himalayalar'da göçebe bir çoban da, fildişi kulelerinde yaşayan bir filozof da, New York'un gökdelenlerinin altındaki uğultulu kalabalıklar da, Ekvador'daki muz işçileri de kesinliğe giden sayısız yolu izleyebilir.

By this variety, a nomadic shepherd in the Himalayas can follow any number of pathways to certainty, as can the ivory tower philosopher, as can the buzzing hordes under the skyscrapers of New York City, as can the banana workers in Ecuador.

Allah da Muhammed ﷺ'in peygamberliğini doğrulayan delilleri apaçık kılmıştır; öyle ki dürüst her arayıcı onları tanıyabilsin. Ama maddi dünyaya takılıp kalanlar, sosyal ilişkilerini yüce Yaratıcısının önüne koyanlar ve kendini beğenmişlikleri argümanlarının kusurlarını görmelerine engel olanlar yalnızca bulanık bir muhakemeye sahip olacaklardır. Bu durumların birçoğunda, kendi çürük gerekçeleri kendilerinden bile gizli kalabilir; çünkü insanlar her zaman yankı odalarına kapanabilmiş, sürü düşüncesine teslim olabilmiş ve inkâr edilemez olanı inkâr etmenin verdiği vicdan azabını fiilen susturabilmişlerdir. Allah şöyle buyurmuştur: “Onlara göklerden bir kapı açsak ve onlar orada yükselmeye devam etseler bile, ‘Gözlerimiz yalnızca büyülendi. Hayır, biz büyülenmiş bir topluluğuz’ derlerdi.”