Arap dilinin erken dönem Arabistan'daki en yüksek otoritelerinin ve bugünkü en seçkin uzmanlarının ortak görüşüne göre, Kur'an'ın edebi eşsizliği konusunda bir fikir birliği vardır. A Comparative Lexical Study of Qur'anic Arabic kitabının yazarı Profesör Martin Zammit şöyle der: "İslam öncesi bazı uzun şiirlerin edebi mükemmelliği bir yana bırakılırsa… Kur'an, Arapça'nın en seçkin yazılı tezahürü olarak kesinlikle kendine özgü bir düzeydedir." Arap edebiyatı alanında bir İngiliz akademisyen olan Arthur J. Arberry (ö. 1969), Kur'an'ın popüler çevirisinde şunu yazmıştır: "Kur'an'ın belagatı ve ritmi o kadar karakteristik, o kadar güçlü ve o kadar yüksek derecede duygu uyandırıcıdır ki, herhangi bir çeviri, şeylerin doğası gereği, orijinalin parlayan ihtişamının zayıf bir kopyası olmaya mahkumdur."408

According to both the highest authorities of the Arabic language in early Arabia, and its foremost experts today, there is consensus on the literary uniqueness of the Qur’an. Professor Martin Zammit, the author of A Comparative Lexical Study of Qur’anic Arabic, says, “Notwithstanding the literary excellence of some of the long pre-Islamic poems… the Qur’an is definitely on a level of its own as the most eminent written manifestation of the Arabic language.”407 Arthur J. Arberry (d. 1969), a British scholar of Arabic literature, wrote in his popular translation of the Qur’an, “The rhetoric and rhythm of the Koran are so characteristic, so powerful, so highly emotive, that any version whatsoever is bound in the nature of things to be but a poor copy of the glittering splendour of the original.”408

Peygamber ﷺ'in zamanında Araplar, dilin neredeyse hayat kadar değer verdikleri insanlardı.409 İslam öncesinde, Arap olmayanlara küçümseyerek ʿacem (kelime anlamı: sessiz ya da dilsiz) derlerdi; bu, diğerlerinin de aynı canlılıkta olmadığı ya da eksik kaldığı anlamına gelirdi, çünkü onlar aynı açıklık ve duygu gücüyle ifade edemiyordu. "Dil hayattır" inancını daha da açıklamak için, on birinci yüzyıl şairi İbn Raşîk (ö. 999) şöyle der: Bir Arap kabilesinde bir şair çıktığında, diğer kabileler tebrik etmeye gelir, ziyafetler hazırlanır, kadınlar düğünlerde olduğu gibi ud çalar, yaşlı ve genç erkekler hep birlikte bu güzel haberle sevinirlerdi; çünkü bu, onların namusunun kalkanı, soylarının savunması ve zaferlerinin ölümsüzleştirilmesiydi. Araplar birbirlerini yalnızca bir çocuğun doğumu ve aralarında bir şairin yükselmesi nedeniyle tebrik ederlerdi.410

During the Prophet’s صلى الله عليه وسلم time, Arabs were people who valued language almost as much as life itself.409 Before Islam, they would derogatorily call non-Arabs ʿajam (literally: silent or speechless), implying that others were not equally alive, or were deficient, since they could not articulate with the same lucidity and emotiveness. To further illustrate this belief that “language equals life,” the eleventh-century poet Ibn Rashīq (d. 999) says, Whenever a poet emerged in an Arab tribe, other tribes would come to congratulate, feasts would be prepared, the women would play lutes as they do at weddings, and old and young men would all rejoice at the good news— for this was a shield for their honor, a defense of their lineages, and an immortalization of their triumphs. The Arabs used to congratulate each other only on the birth of a child and when a poet rose among them.410

Bu tür kutlamaların bir gerekçesi vardı; çünkü Navid Kermani'nin dediği gibi, Eski Arap şiiri son derece karmaşık bir olgudur.

Ground for such festivities were understandable, since, as Navid Kermani says, Old Arabic poetry is a highly complex phenomenon.

Kelime dağarcığı, dilbilgisine özgü tuhaflıklar ve katı kurallar nesilden nesle aktarılmıştı; dili tam olarak yalnızca en yetenekli öğrenciler kavrayabiliyordu. Bir kişi şair unvanını hak ettiğini iddia edebilmek için, bir usta şairin yanında yıllarca, bazen de on yıllarca eğitim görmek zorundaydı.411

The vocabulary, grammatical idiosyncrasies, and strict norms were passed down from generation to generation, and only the most gifted students fully mastered the language. A person had to study for years, sometimes even decades, under a master poet before laying claim to the title of poet.411

Bu odelerin ve konuşmaların hafızada ne kadarını koruyabildiklerine göre herkes değerlendirilirdi; bu odeler ve konuşmalar, bu aslında ilkel çöl medeniyetinin tarihini, ahlakını ve hikmetlerini kaydediyordu.

Everyone else was validated by what they retained in memory of these odes and speeches that captured the history, morals, and wisdoms of this otherwise primitive desert civilization.

Bu, Kur'an'ın indirildiği tarihsel bağlamdı. Kur'an, retorik ifadenin doruğunda olan insanların arasında indirildi. Neredeyse bir gecede, bu insanlar, Muhammed ﷺ'den, Arapçası saf, belagati eşsiz, ama bildikleri ve ustalaştıkları şiir ya da nesirden gizemli bir biçimde bağımsız bir Kur'an işitti. Dr. Bassam Saeh şöyle açıklıyor: "...Kur'an'ın mucizevi oluşu tam da bu paradoksta yatar: gerçekten Arapça olması ile aynı anda hem yeni bir dil olması paradoksunda. Bu mantıksız görünebilir. Ancak mucizenin mantığı, tam da mantığı aşmasında içkindir."

This was the historical context within which the Qur’an was revealed. It descended amid people at the pinnacle of rhetorical expression. Virtually overnight, these same people experienced a Qur’an from Muhammad صلى الله عليه وسلم that was pure in its Arabic, unprecedented in its eloquence, but mysteriously independent of the poetry or prose they knew and had mastered. Dr Bassam Saeh explains, ...the miraculousness of the Qur’an lies in this very paradox: the paradox of its being truly Arabic, and its being, at one and the same time, a new language. This might appear to be illogical. However, the logic of miracle inheres in precisely the fact that it surpasses logic.

Mantığa dayanan bir mucize, mucize olmaktan çıkar.412

A miracle that rests on logic ceases to be a miracle.412

Kibirli Araplar, kendi önyargılı hakemlerine göre yalnızca "benzer" edebi özellikler taşıyan tek bir sûre bile üretmekte topluca nasıl başarısız olduklarını açıklayamadılar; oysa en kısa sûresi yalnızca on kelimeden ibaretti.413 Üstelik onlar Arapçanın ustalarıydı ve Muhammed ﷺ bu kitaptan altı bin ayetin üzerinde getirmişti. Ama mesele bundan ibaret değildi. Peygamberin ﷺ muhaliflerine bu karşılaşmada son darbeyi vuran, hiçbir şüpheye yer bırakmayan şey, onun ﷺ baştan okuma yazma bilmeyen biri olmasıydı. Allah şöyle buyurur: "Sen bundan önce hiçbir kitap okumadın ve onu sağ elinle yazmadın. Yoksa batılı çıkaranlar kuşkuya düşerlerdi."414 Bu, çözülemez bir bilmeceydi; sonunda Peygamberin ﷺ karşıtlarını, onun bir sihirbaz olduğu suçlamasında karar kılmaya zorladı.415 Böylece istemeden de olsa bu Kitap'ta gerçekten doğaüstü bir şey bulunduğunu kabul etmiş oldular.

The prideful Arabs could not explain how they collectively failed the Qur’anic challenge to produce a single chapter with merely “similar” literary features, according to their own biased judges, when its shortest chapter is only ten words,413 when they were the masters of Arabic, and when Muhammad صلى الله عليه وسلم brought over 6,000 verses of it. But that was not all. What dealt the killer blow to the Prophet’s opponents in this standoff, leaving absolutely no room for further doubt, was the fact that he صلى الله عليه وسلم was unlettered to begin with. As Allah says, “And you did not recite before it any scripture, nor did you inscribe one with your right hand. Otherwise, the falsifiers would have had [cause for] doubt.”414 It was an utter enigma, one that ultimately forced the Prophet’s صلى الله عليه وسلم detractors to settle on the accusation of him being a magician,415 unwittingly conceding that there was indeed something supernatural about this Book.

Bazı eleştirmenler, Kur'an'ın edebi bir şaheser olmasının onun doğaüstü olduğu anlamına gelmediğini savunmaktadır. Onlara göre her medeniyetin, İngilizce'deki Shakespeare'in Sonnet'leri ve Yunanca'daki Homeros'un İlyada'sı gibi eşsiz edebi eserleri vardır ve Kur'an da bundan farklı değildir. Ancak bu görüş, Hz. Muhammed ﷺ ile Shakespeare arasındaki çok sayıda önemli farkı göz ardı etmektedir.416

Some critics argue that while the Qur’an is a literary masterpiece, this does not mean that it is supernatural. They claim that every civilization has its unequaled works of literature, such as Shakespeare’s Sonnets in English and Homer’s Iliad in Greek, and the Qur’an is no different. However, this view ignores a myriad of major differences between the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم and Shakespeare:416

Hz. Muhammed ﷺ'in aksine, Shakespeare hem Yunanca hem de Latince eğitim almış ve mentorlarıyla birlikte, kendi eserlerinde yararlandığı kitap kütüphanelerine erişimi olmuştur.

Unlike the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم, Shakespeare was educated in both Greek and Latin and had, alongside his mentors, access to libraries of books that he built on for his own writings.

1. Shakespeare, profesyonel bir oyun yazarı olarak geçimini sağlıyordu ve her oyun yapımıyla birlikte sanatını geliştirmeye devam ediyordu. Oysa Peygamber ﷺ'in tüm hayatı boyunca tek bir tam beyit şiir söylediği rivayet edilmemiştir.417 Ayrıca, Kur'an'ın bir ayeti söylendikten sonra, geniş Müslüman ve gayrimüslim kitlesine yönelik olarak, kalite kontrolü amacıyla bu sözlerden herhangi birini geri almak da mümkün değildi.

1. Shakespeare earned a living as a professional playwright and continued refining his craft with each dramatic production, while the Prophet صلى الله عليه وسلم was never reported to utter a single full couplet of poetry in his entire life,417 nor was it possible for him to retract any word of the Qur’an for quality control once it was spoken to his vast Muslim and non-Muslim audiences.

2. Şiir biçimindeki sonneler Shakespeare'den yüzyıllar önce biliniyor ve yazılıyordu; oysa Kur'an, Arabistan'ın büyük şairlerinin kullandığı hiçbir yazı ya da konuşma kalıbına benzemeyen, kendine özgü bir kompozisyon yapısına sahipti.418

2. Sonnets were known and produced for centuries before Shakespeare, while the Qur’an had a unique compositional structure that differed from every pattern of writing or speech used by Arabia’s master poets.418