Tıpkı Kur’an’ın İsa’nın, insanların evlerinin derinliklerinde gizledikleri sırları onlara anlatmasını tarif etmesi gibi,310 Peygamber Muhammed ﷺ’in de, kendisiyle görüşenlerin iç düşüncelerine değinmesi yaygındı. Mesela Wābiṣah ibn Ma‘bad şöyle rivayet etmiştir: Allah’ın Resulü ﷺ’ın yanına geldim ve bana, “Iyilik ve günah hakkında sormak için mi geldin?” buyurdu. “Evet” dedim. Elini kapattı, göğsüme vurdu ve şöyle dedi: “Kalbine danış. Kalbine danış. Kalbine danış. Günah, ruhunu rahatsız eden ve göğsünde tereddüt uyandıran şeydir, insanlar sana aksini söylemeye devam etseler bile.”311 Benzer şekilde, Peygamber’in eşi ‘Āishah, Peygamber ﷺ’in bir keresinde ona şöyle dediğini nakleder: “Ya bana kendin anlatacaksın, ya da en Latif, en Haberdar olan (Allah) bana haber verecek… Allah ve Resulü’nün sana haksızlık edeceğini mi sandın?” O da şöyle karşılık verdi: “İnsanlar ne gizlerse Allah bilir... Evet, gerçekten.”312 İmam en-Nevevî, bütün yazmaların “Evet, gerçekten” ifadesini ‘Āishah’a atfettiğini belirtir. Yani bu, Peygamber’in evet diye cevap verdiği bir soru değildi; sanki kendisinin az önce tasdik ettiği gerçeklik konusunda kendi kendisiyle hemfikir oluyordu.313

Just as the Qur’an describes Jesus telling others about the secrets they concealed in the depths of their homes,310 it was common for the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم to address the inner thoughts of those he interacted with. For instance, Wābiṣah ibn Ma‘bad  narrated: I came to the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم and he said, “You came to ask about righteousness and sin?” I said, “Yes.” He صلى الله عليه وسلم closed his hand, tapped my chest, and said, “Consult your heart. Consult your heart. Consult your heart. Sin is what discomforts your soul and wavers in your chest, even if the people continue to advise you otherwise.”311 Similarly, ‘Āishah , the Prophet’s wife, reports that he صلى الله عليه وسلم once told her, “You will either tell me, or the Most Subtle, the Most Acquainted, will inform me… Did you think that Allah and His Messenger would shortchange you?” She responded, “Whatever people conceal, Allah knows... Yes, indeed.”312 Imam al-Nawawī comments that all the manuscripts attribute “Yes, indeed” to ‘Āishah . In other words, it was not an inquiry which the Prophet responded to in the affirmative, so it was as if she was agreeing with herself about the reality she had just attested to.313