Hz. Muhammed ﷺ, hayatı boyunca örnek bir sabır ve istikrar gösterdi. Babasını hiç tanımayan, küçük yaşta annesini kaybeden, sonra dedesini ve ardından amcasını ve eşini aynı anda kaybeden bir insanı düşünün. Altı çocuğundan beşinin ölümüne tanıklık eden, yıllarca halkı arasında kusursuz bir itibar kazandıktan sonra bir belâ ve kaçak gibi görülen bir insanı düşünün. Yıllarca kendi halkı tarafından açlığa mahkûm edilen, bayılana kadar fiziksel işkenceye maruz kalan ve sayısız karalama kampanyasıyla karşılaşan bir insanı düşünün. Evinden çıkarılıp Medine'ye sığınmak zorunda kalan, ama orada da kendisine ihanet etmek için fırsat kollayan münafıklarla karşılaşan bir insanı düşünün. Kendi hayatına yönelik suikast girişimlerinin düzenli olarak gerçekleştiğine, akrabalarının ve Sahabilerinin öldürülüp organlarının kesilmesine tanık olan, sonra da en sevdiği eşi, en sadık yoldaşının kızı Âişe'nin iftira altında bırakıldığını gören bir insanı düşünün. Yine de Hz. Muhammed ﷺ umuduyla ayakta kaldı, eşsiz ahlâkını sürdürdü. Hz. Muhammed ﷺ, olumsuzluğun o uçurumundan yükselerek yalnızca hayatta kalmakla kalmadı, insanlara, hayvanlara ve bitkilere birlikte merhametin ve şefkatin kaynağı oldu.

The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم showed exemplary endurance and consistency throughout his life. Consider a man who never knew his father, lost his mother at a young age, then lost his grandfather, and then his uncle and wife simultaneously. Consider a man who lived to witness five of his six children die, and who was treated like a menace and fugitive after decades of building a flawless reputation among his people. Consider a man who experienced physical abuse until he would faint, was starved for years by his own people, and faced countless campaigns of character assassination. Consider a man who was driven out of his home, sent fleeing to Madinah for shelter, only to find hypocrites there awaiting every opportunity to betray him. Consider a man watching assassination attempts against his life unfold regularly, as well as the murder and mutilation of his relatives and Companions, and then the slander of his cherished wife ‘Āishah , the daughter of his most loyal comrade. Somehow, he صلى الله عليه وسلم still persevered with hope and persisted in matchless ethics. The Prophet صلى الله عليه وسلم rose from that abyss of negativity and not only survived but became a fountain of mercy and empathy for people, animals, and plants alike.

Bunu mucize olarak görmemiz gerekmez mi? Bu, onun ﷺ gökten özel bir yardım almış olması gerektiğini göstermez mi?

Should we not consider this miraculous? Does it not suggest that he صلى الله عليه وسلم must have been granted unique aid from the heavens?

Yalnız Allah ölüleri diriden çıkarır, kayadan pınar fışkırtır ve çölde bir gülü besler. Yalnız Allah, onu baştan sona gülümser tutabilir, torunlarıyla oynatabilir, ilkelerini sürdürtebilir ve kendisinden çok daha az acı çekmiş olanların moralini yükseltebilirdi. Yalnız Allah, onu kalpsizlere merhamet, düşmanlarına bağışlama ve kibirlilere ilgi duymaya güçlendirebilirdi ﷺ. Yalnız Allah, başkalarının sabır gösteremediği zamanlarda kalbini şükürle, başkalarının adil davranamadığı zamanlarda kalbini merhametle dolu tutabilirdi.

Only God brings the dead out of the living, and produces a spring from a rock, and nourishes a rose in the desert. Only God could have kept him smiling throughout, playing with his grandchildren, maintaining his principles, and lifting the spirits of those who had suffered so much less than him. Only God could have empowered him صلى الله عليه وسلم to have compassion for the heartless, forgiveness for his enemies, and concern for the arrogant. Only God could have kept his heart grateful at times when others could not even be patient, and his heart merciful at times when others could not even be just.

Her ne kadar sebat ettiğini gösteren olaylar sayısızsa da, dürüst bir insan için Ebû Tâlib'in vadisindeki boykotu bilmesi yeterlidir. Tam üç yıl boyunca Peygamber ﷺ, Ashâbının yeşil yapraklar yiyip hayvan derilerini kemirmesi yüzünden dudaklarının yeşillendiğini, herhangi bir besin bulmak için duydukları çaresizliği gözlemledi. Hatta ﷺ en sevdiği aile fertlerinin gözleri önünde yavaş yavaş eridiğini gördü. Hatice ve Ebû Tâlib, ambargonun etkisiyle o kadar güçten düşmüşlerdi ki bu durumdan hiç toparlanamadılar; ikisi de kısa süre sonra vefat etti. Ebû Tâlib'in koruması ortadan kalkınca da Peygamber ﷺ o yıl hayatının en aşağılayıcı muamelesiyle karşılaştı.

Though the incidents reflecting his perseverance are innumerable, it suffices the honest person to simply familiarize himself with the boycott in the ravine of Abū Ṭālib. For an utterly brutal three years, the Prophet صلى الله عليه وسلم watched the lips of his Companions turn green from eating leaves and gnawing at animal hides, out of desperation for any nourishment. In fact, he صلى الله عليه وسلم watched his dearest family members slowly deteriorate in front of his eyes. Khadījah  and Abū Ṭālib were so debilitated by the embargo that they never recovered from it; they both died soon thereafter. And with the protection of Abū Ṭālib gone, the Prophet صلى الله عليه وسلم received in that year the most humiliating treatment of his life.

Âişe, Peygamber ﷺ'e şöyle sorduğunu rivayet etmiştir: "Uhud Savaşı gününden daha zor bir gün yaşadın mı?" Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Kavminiz (Kureyş) bana çok eziyet etti, ama en kötüsü Akabe günüydü. O gün kendimi Taif'in reisi Abdü Yalil bin Abdi Külal'e sunmuştum, ama beklediğim gibi karşılık vermedi. Üzüntü içinde oradan ayrıldım ve kendime gelemedim; ancak Karnü's-Seâlib'e vardığımda başımı göğe kaldırdım ve beni gölgeleyen bir bulut gördüm. Baktığımda içinde Cebrail'i gördüm. Bana seslenerek şöyle dedi: 'Allah, kavminin sana söylediklerini ve onların nasıl karşılık verdiğini işitti. Allah, sana, bu insanlara istediğin her şeyi yapmanı emredebilesin diye Dağlar Meleğini gönderdi.' Dağlar Meleği bana selam verdi ve şöyle dedi: 'Ey Muhammed! Dilediğini emret. İstersen, iki dağı üzerlerine çökertebilirim.' Ben ise şöyle dedim: 'Hayır, aksine umarım Allah, onların soyundan yalnızca Allah'a ibadet eden ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmayan insanlar çıkarır.'"111

‘Āishah  reported that she once asked the Prophet صلى الله عليه وسلم, “Have you ever encountered a more difficult day than the Battle of Uḥud?” The Prophet صلى الله عليه وسلم said, Your tribe (Quraysh) has troubled me a great deal, but nothing was worse than the day of ‘Aqabah when I presented myself to [the chief of Taif] ‘Abd Yālayl ibn ‘Abd Kulāl, and he did not respond as I had hoped. I eventually departed, overwhelmed with grief, and did not return to my senses until I found myself at a tree where I lifted my head towards the sky to see a cloud shading me. I looked up and saw Gabriel. He called out to me, saying, “Allah has heard your people’s statements to you and how they have replied, and Allah has sent the Angel of the Mountains so that you may order him to do whatever you wish to these people.” The Angel of the Mountains greeted me and said, “O Muhammad, order what you wish, and if you like, I will let the two mountains fall upon them.” I said, “No, rather I hope that Allah will bring from their descendants people who will worship Allah alone without associating partners with Him.”111

Diğer rivayetlerde, Taif'in ileri gelenleriyle konuşup halkını İslam'a davet ettikten sonra, onu oradan kovmak için kalabalıkların toplanmasından önce, ﷺ Taif'te on gün kalmıştır. Ardından iki sıra oluşturup onu bu sıralar arasından yürümeye zorlamışlar; küfürler savurup taşlar atmışlar, öyle ki mübarek bacaklarından kan akmıştır. Onu korumaya çalışırken, manevi oğlu Zeyd bin Hârise'nin başı da bu saldırıda yarılmıştır. 112 ﷺ Ancak bu en karanlık anda bile, üst üste gelen tüm bu ıstırap, Peygamber'in ﷺ sebatını kıramamıştır.

In other reports, he صلى الله عليه وسلم spent ten days in Taif after speaking to its leadership and calling its people to Islam, before the mobs gathered to drive him out. They then made two rows and forced him to walk through them, while they hurled obscenities and pelted stones until blood ran down his blessed legs. The head of Zayd ibn Ḥārithah , his adopted son, was also gashed in that assault as he attempted to shield him 112 .صلى الله عليه وسلم But even in that darkest hour, all this compounded anguish still did not break the Prophet’s صلى الله عليه وسلم perseverance.

Peygamber Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve sellem) durumu ne kadar umutsuz görünürse görünsün, Allah'ın desteği ve zaferi konusunda asla umudunu kaybetmemesi de aynı ölçüde dikkate değerdir.113 Bu iyimserlik, en yüksek imanla dolu bir kalbin göstergesidir. Hicret için Mekke'den ayrıldıklarında, Peygamber ﷺ ve Ebû Bekir es-Sıddîk, bir mağaraya kadar izlendiler. Paralı askerler mağaranın ağzında durdu; içeri bakmak için yalnızca eğilmeleri yeterliydi, ve hiçbir şey onların Peygamber ﷺ'i fark edip yakalamasını engelleyemezdi. En sağlam ruhlara bile umutsuzluğun sızabileceği o huzursuz edici anda, Peygamber ﷺ Sahabesine sakin bir şekilde şöyle dedi: "Ey Ebû Bekir, Allah'ın üçüncüleri olduğu iki kişi hakkında ne düşünüyorsun?"114 Kur'an-ı Kerim daha sonra bu olayı şöyle anarak zikretmiştir: {Eğer siz Peygamber'e yardım etmezseniz, Allah ona zaten yardım etmiştir; inkâr edenler onu [Mekke'den] çıkardıkları zaman, iki kişiden biri olarak; onlar mağarada iken ve arkadaşına, "Üzülme, şüphesiz Allah bizimledir" dediği zaman. Bunun üzerine Allah ona sekînetini indirdi ve sizin göremediğiniz meleklerle onu destekledi ve inkâr edenlerin sözünü en aşağı kıldı; Allah'ın sözü ise en yücedir. Allah, Azîz'dir, Hakîm'dir.}115

It is equally remarkable how the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم never lost hope in the support and victory of Allah, regardless of how hopeless his situation would sometimes appear.113 This optimism tells of a heart filled with supreme faith. Upon leaving Mecca for the migration, the Prophet صلى الله عليه وسلم and Abū Bakr al-Ṣiddīq  were tracked to a cave. Mercenaries stood at the mouth of the cave, and simply had to bend over to look inside, and nothing would have prevented them from noticing and capturing the Prophet صلى الله عليه وسلم. In that unnerving moment, when despair would penetrate even the firmest of souls, the Prophet صلى الله عليه وسلم calmly said to his Companion, “O Abū Bakr, what do you think of two when Allah is their third?”114 The Qur’an later referenced this incident by saying, If you do not aid the Prophet, Allah has already aided him when those who disbelieved had driven him out [of Mecca] as one of two, when they were in the cave and he said to his Companion, ‘Do not grieve; indeed Allah is with us.’ And Allah sent down His tranquillity upon him and supported him with angels you did not see and made the word of those who disbelieved the lowest, while the word of Allah that is the highest. And Allah is Exalted in Might and Wise.115

Bir şüpheci, bu ayetin olaydan sonra Muhammed ﷺ tarafından uydurulmadığını, onun Allah'a olan sarsılmaz inancının sahte bir tablosunu çizmek için yazılmadığını nasıl bildiğimizi merak edebilir. Böyle bir kuşku, yalnızca Muhammed ﷺ'in kanıtlanmış güvenilirliğini göz ardı etmekle kalmaz, aynı zamanda Ebû Bekir'in o korkunç anlarda Allah'ın Resûlü ﷺ'nin ne kadar sakin ve soğukkanlı olduğuna bizzat tanıklık ettiğini ve bunu yıllarca sonra da doğruladığını da gözden kaçırır.

A skeptic may wonder how we know that Muhammad صلى الله عليه وسلم did not fabricate this verse after the event, to portray a false image of his unwavering conviction in God? Such a suspicion not only ignores the established trustworthiness of Muhammad صلى الله عليه وسلم, but also overlooks that Abū Bakr  personally witnessed how calm and collected the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم was in those terrifying moments and attested to it for years thereafter.

Böylece, Hz. Muhammed ﷺ'in imanındaki kanaat de işte budur; gözünün gördüğü umutsuzluğa karşılık, kalbinin gördüğü Allah'ın vaadi galip gelmiştir. Bu, Musa'ya sahilde yaşananla birebirdir: "İki topluluk (İsrailoğulları ve Firavun'un ordusu) birbirini görünce, Musa'nın yoldaşları, 'Kesin yakalanacağız!' dediler. (Musa) dedi ki: 'Hayır! Şüphesiz benimle beraber Rabbim vardır; bana yol gösterecektir.'"116

Thus was the conviction the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم had in his faith, whereby the promise of Allah that his heart saw overrode the hopelessness his eyes saw. This is identical to what occurred to Moses  at the shore: “And when the two companies (the Israelites and Pharaoh’s legions) saw one another, the companions of Moses said, ‘Indeed, we are to be overtaken!’ He (Moses) said, ‘No! Indeed, with me is my Lord; He will guide me.’”116

Bu derecedeki kesinlik yalnızca peygamberlere ve elçilere özgüydü; dünya ümidini yitirse bile onlar asla çözülmezdi.

This degree of certitude was unique to the Prophets and Messengers; even if the world lost hope, they would never unravel.

Önceki bölüm, Hz. Muhammed ﷺ'in hayret verici kişiliğine dair bir bakış sunmaktadır. Onun gerçekten yüce ahlakı, yaşadığı dönemden yüzyıllar ve denizler ötedeki insanlar için dahi apaçık görülüyordu.

The preceding provides a glimpse of the incredible personality of the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم. His truly great moral character was evident to those centuries and seas apart from his lifetime.

Britanyalı Oryantalist Stanley Lane-Pool'un (ö. 1931) sözleriyle: O, koruduklarına karşı en sadık koruyucuydu, sohbette en tatlı ve en hoş olanıydı. Onu görenler birden bir saygıyla dolardı; yakınına gelenler onu severdi; onu anlatanlar, "Ondan önce de sonra da onun bir benzerini görmedim" derlerdi. Son derece az konuşurdu, ama konuştuğunda sözleri vurgulu ve ağır başlıydı ve söylediklerini hiç kimse unutamazdı.117

In the words of Stanley Lane-Pool (d. 1931), a British Orientalist, He was the most faithful protector of those he protected, the sweetest and most agreeable in conversation. Those who saw him were suddenly filled with reverence; those who came near him loved him; they who described him would say, ‘I have never seen his like either before or after.’ He was of great taciturnity, but when he spoke it was with emphasis and deliberation, and no one could forget what he said.117

Hz. Muhammed صلى الله عليه وسلم tarihin en çok takip edilen şahsiyeti olmakla birlikte (bkz. Bölüm 3), en büyük takipçileri şüphesiz Sahabeleriydi ve onların tanıklığını hem onun karakteri hem de mesajının doğruluğu açısından ayırt edici kılan da budur. Muhammed'in karakterinin bütünlüğünü değerlendirirken, Sahabelerinin onu ne kadar derinden takdir ettiğini ve davranışının en özel ve ince ayrıntılarında bile onu nasıl örnek aldıklarını göz ardı etmemek gerekir. İskoç tarihçi ve Arap ve İslam Çalışmaları Emeritus Profesörü William Montgomery Watt (ö. 2006) şöyle yazmıştır: "İnançları uğruna zulme katlanmaya hazır oluşu, ona inanan ve onu lider olarak gören adamların yüksek ahlaki karakteri ve nihai başarısının büyüklüğü, onun temel dürüstlüğünü ortaya koymaktadır. Muhammed'i bir düzenbaz saymak, çözdüğünden fazla sorun yaratır. Üstelik tarihin büyük şahsiyetlerinin hiçbiri Batı'da Muhammed kadar az takdir edilmemiştir… Dolayısıyla Muhammed'e temel bir dürüstlük ve niyet samimiyeti atfetmemiz yalnızca onu anlamak için değil, geçmişten miras aldığımız yanlışları düzeltmek için de şarttır. Her somut durumda, aksi kesin olarak kanıtlanana kadar onun samimiyetine sıkı sıkıya inanmalıyız. Ayrıca kesin kanıtın, inandırıcılık gösterisinden çok daha katı bir gereklilik olduğunu ve bu tür bir konuda ancak zorlukla ulaşılabileceğini unutmamalıyız."118

While the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم is the single most followed individual in human history (see Chapter 3), his greatest followers were undoubtedly his Companions, and this is what distinguishes their testimony for his character and the truth of his message. When evaluating the integrity of Muhammad’s character, one must not overlook how profoundly admired and emulated he was by his Companions, even in the most private and nuanced particularities of his demeanor. William Montgomery Watt (d. 2006), a Scottish historian and Emeritus Professor in Arabic and Islamic Studies, wrote, His readiness to undergo persecution for his beliefs, the high moral character of the men who believed in him and looked up to him as a leader, and the greatness of his ultimate achievement—all argue his fundamental integrity. To suppose Muhammad an imposter raises more problems than it solves. Moreover, none of the great figures of history is so poorly appreciated in the West as Muhammad… Thus, not merely must we credit Muhammad with essential honesty and integrity of purpose, if we are to understand him at all; if we are to correct the errors we have inherited from the past, we must in every particular case hold firmly to the belief in his sincerity until the opposite is conclusively proved; and we must not forget that conclusive proof is a much stricter requirement than a show of plausibility, and in a matter such as this only to be attained with difficulty.118

Bu Sahabîler, onun gülümsemesini, fedakârlığını, hakkı savunuşunu ve insanlığa hizmetini örnek almada birbirleriyle yarışırdı. Sadakati, düşüncesinin berraklığı, dengeli görüşleri, öğretirken gösterdiği yumuşaklık, kararlılığı ve etkileyici konuşması, onları bir ömür boyunca büyülemişti. İlk ümmetinden nakledilen onlarca çarpıcı rivayetten birinde ‘Alî İbn Ebî Tâlib şöyle der: Birine baktığında, gözlerinin içine bakardı. O, insanların en cömert kalpli olanı, sözde en doğru olanı, huyca en yumuşak olanı ve soyca en asil olanıydı. Onu tarif etmek isteyen herkes şöyle derdi: Ondan önce de sonra da onun gibisini hiç görmedim.119

These Companions outdid one another in emulating his smile, his selflessness, his standing for truth, and his service of humanity. They were captivated for a lifetime by his loyalty, his, his clarity of thought, his balanced opinions, his gentleness in teaching, his determination, and his charismatic speech. In one of dozens of riveting narrations that have been reported from his first wave of followers, ‘Alī ibn ‘Abī Ṭālib  says, When he looked at someone, he looked them in the eyes. He was the most generous-hearted of men, the most truthful of them in speech, the mildest-tempered of them and the noblest of them in lineage. Anyone who would describe him would say I never saw before or after him the like of him.119

Bu Sahâbîler yalnızca geceleri namaz kılan, hayatını Allah'a adayan iyi insanlar değildi. Örneğin adil Ömer İbnü'l-Hattâb'ın dehası birçok tarihçi tarafından kabul edilmiştir. Nitekim Columbia History of the World, Ömer'in, kendisinden önce gelen ve devasa bir güç olan Roma İmparatorluğu'nun bürokrasisinden daha üstün bir yönetim düzeni kurduğunu ileri sürer.120 Bir Arap kabile mensubunun merkezî yetkiye sahip federal bir yönetim kurabildiğini, aynı zamanda bu birliğin çevre bölgelerini sürdürülebilir kılacak esnekliği sağlayabildiğini ve bu sayede tarihin akışını değiştirdiğini görünce, bunun en azından olağanüstü bir zihin olduğu kabul edilmelidir. Ve bu, Muhammed ﷺ'in peygamberliğine inanan, onu derin bir hayranlıkla örnek alan kişilerden yalnızca biridir.

These Companions were not merely good people who prayed at night and devoted their lives to God. The genius of just ‘Umar ibn al-Khaṭṭ āb , for instance, has been recognized by many historians. In fact, the Columbia History of the World asserts how ‘Umar effected a superior bureaucracy than that of the juggernaut Roman Empire that preceded Muslim rule.120 When a tribal Arab can construct a federal government with centralized power, but also the flexibility to make the peripheries of this union sustainable—and through that change the course of history—one should concede that this was at least an exceptional mind. This is but one person who believed in the prophethood of Muhammad صلى الله عليه وسلم, one who mimicked him with an deep admiration.

Ebū Bekir es-Sıddîk'ın İslam uğruna malının yarısını vermesi, Bilâl bin Rebâh'ın akılalmaz işkencelere rağmen inancından dönmeyi reddetmesi ve Sümeyye bint Hayyât'ın Muhammed ﷺ'e inanmadığını söylemesi istenmesine rağmen bunu reddederek idam edilmesi önemsiz olaylar değildir. Hayatta kalanlar ise onun ruhunu ve mesajını hayatlarına yerleştirmek gibi büyük bir görevi üstlendiler; bu sayede Kur'an'da Allah'ın övgüsünü tamamen hak ettiler: "Siz, insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz. İyiliği emreder, kötülükten alıkoyar ve Allah'a iman edersiniz."121 Peygamberlikten önce ve sonra onu tanıyan, onun gündelik davranışlarına on yıllarca şahit olan bu nitelikteki insanların onu ﷺ ve getirdiği risaleti bu kadar coşkuyla takip etmeleri, onlara olan inançlarının ne kadar sağlam olduğunun açık bir göstergesidir.

Abū Bakr al-Ṣiddīq  giving half his wealth for the sake of Islam, Bilāl ibn Rabāḥ  refusing to recant his beliefs despite unthinkable torture, and Sumayyah bint Khayyāṭ  being executed for refusing to pretend she did not believe in Muhammad صلى الله عليه وسلم, are not trivial events. As for those who survived, they undertook the momentous task of incorporating his spirit and message into their lives, making them fully deserving of God’s praise in the Qur’an: “You are the best nation produced [as an example] for mankind. You enjoin what is right and forbid what is wrong and believe in Allah.”121 Being followed so ardently by this caliber of people, who experienced him before and after prophethood, and witnessed his daily behavior for decades, is a clear gauge as to how certain they were in him صلى الله عليه وسلم and his mission.