دعوت، عملِ تمایل‌دادن و ترغیب‌کردن است. اگر کسی را به اسلام فرا می‌خوانی، یعنی او را به سوی آنچه بدان فرا خوانده‌ای متمایل می‌کنی و در او علاقه به آن را برمی‌انگیزی. بنابراین دعوت به اسلام به گفتار محدود نمی‌شود، بلکه هر چیزی را که تمایل ایجاد کند و علاقه برانگیزد، چه گفتار و چه کردار، دربرمی‌گیرد. پس دعوت هم در قالب کردار و هم در قالب گفتار منتقل می‌شود. مسلمان با پایبندی خود، نمونهٔ زندهٔ آنچه را که با زبانش به آن فرا می‌خواند عرضه می‌کند و با پایبندی به حق، تصویر راستین اسلام را آشکار می‌سازد.

Da’wah is an act of inclination and encouragement. If you call a person to Islam it means you incline him towards what you called him to and generate his interest in it. Therefore, the da’wah to Islam is not restricted to speech only, but includes whatever inclines and creates interest, of speech or action. Thus, the da’wah is conveyed in the form of actions and speech. The Muslim, by his own adherence, gives the living example of what he calls to with his tongue, and manifests the true image of Islam by adhereing to the truth.

او گفت:

He said:

«وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ» [ترجمه‌ی قرآن کریم، ۴۱:۳۳]. و خداوند متعال فرمود:

“And who is better in speech than he who invites (men) to Allah and does righteous deeds, and says:’I am one of the Muslims.’” [TMQ 41:33]. And He the Sublime said:

«فَلِذَلِكَ فَادْعُ ۖ وَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ» [الشورى: ۱۵] دعوت به سوی الله واجب است و عبادتی است که داعی با آن به پروردگارش تقرب می‌جوید، و می‌داند که جایگاهش بلند است و خداوند به واسطه آن او را در دنیا و آخرت بالا می‌برد.

“So unto this (deen) invite (O Muhammad ) and stand firm and straight (on this path) as you are commanded.’” [TMQ 42:15] The da’wah to Allah is obligatory and it is a worship with which the da’wah carrier seeks closeness to his Lord, and knows that its status is high, by which Allah raises him in this world and in the Hereafter.

دعوت به سوی الله، رسالتِ پیامبرانی بود که آن را بر عهده گرفتند و از این راه، دین پروردگارشان را برپا داشتند.

The da’wah to Allah was the mission of the Prophets who undertook it and via it they established the deen of their Lord.

او گفت:

He said:

و به راستی که در میان هر امتی رسولی فرستادیم (که مردم را فرامی‌خواند):

“And verily, We have sent among every Ummah a Messenger (proclaiming):

«اللہ کی عبادت کرو اور طاغوت سے بچو» [سورۃ النحل: ۳۶]

Worship Allah (alone), and avoid the Taghut (false gods, dieties etc).” [TMQ 16:36].

او گفت:

He said:

«ای پیامبر! بی‌گمان ما تو را به‌عنوان گواه و بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده فرستادیم، و به‌عنوان دعوت‌کننده به سوی الله به اذن او، و به‌عنوان چراغی روشن‌کننده.» [سوره الأحزاب، آیات ۴۵-۴۶] بدین‌ترتیب، پیامبر گرامی ما ﷺ اسلام را ابلاغ کرد و امت را اندرز داد. او نسبت به آنچه مردم را بدان فرا می‌خواند در دنیا گواه بود، پس ایشان را به گواهی دادن فرا خواند و از الله خواست که گواه باشد. این همان کاری است که در حجة الوداع انجام داد، آنجا که فرمود: «...آیا ابلاغ کردم؟ پروردگارا، گواه باش» [روایت بخاری]. بنابراین دعوت، میراث پیامبر ﷺ به امتش است؛ اگر بخواهیم اسلام را در درون خود حفظ کنیم، باید آن را پاس بداریم.

“O Prophet! Verily, We have sent you as witness, and a bearer of glad tidings, and a warner - and as one who invites to Allah by His Leave, and as a lamp spreading light.” [TMQ 33:45-46] Thus, our noble Messenger conveyed Islam and admonished the Ummah. He was a witness over people regarding what he called them to in the dunya, so he called them to bear witness and asked Allah to bear witness. This is what he did in the farewell pilgrimage when he said, “...have I conveyed. O my Lord, bear witness” [Reported by Bukhari]. Thus, the da’wah is the legacy of the Prophet to his Ummah, we must preserve it if we are to preserve Islam within us.

این به این دلیل است که نمی‌توان تصور کرد اسلام حضور مؤثری داشته باشد بدون دعوتی که آن را به وجود آورد.

This is because one cannot imagine Islam to have an effective presence without a da’wah to bring it into existence.

نه می‌توان تصور کرد که اسلام در ذهن پیروانش روشن بماند، بدون دعوتی که آن را از تاریکی و تأثیر اندیشه‌های انحرافی پاک کند.

Nor can one imagine that Islam will remain clear in the minds of its followers without a da’wah which purifies it of the darkness and the effect of deviant thoughts.

نه می‌توان تصور کرد که اسلام بدون دعوتی برای برپایی آن، برپا شود.

Nor can one imagine that Islam will be established without a da’wah to establish it.

نمی‌توان تصور کرد که اسلام بدون دعوتی برای گسترش آن، به شکلی قوی گسترش یابد.

Nor can one imagine that Islam will be spread in a strong manner without a da’wah to spread it.

اگر دعوت اسلامی نمی‌بود، دین قوی نمی‌شد، گسترش نمی‌یافت، محفوظ نمی‌ماند، و حجت الهی بر مخلوقاتش برپا نمی‌شد.

If it was not for the Islamic da’wah the deen would not have become strong, it would not have spread, it would not have been protected and the hujja (proof) of Allah would not have been established against His creation.

بدین ترتیب، با دعوت به اسلام، [امت] به شکوه گذشته و هستی قدرتمند خود بازمی‌گردد، و امروز چقدر به آن نیاز مبرم داریم.

Thus, by the da’wah to Islam, it returns to its former glory and powerful existence, and how urgently we need that today.

با دعوت به اسلام، اسلام در میان همه ملت‌ها گسترش می‌یابد و دین، همه‌اش، از آنِ الله خواهد بود. جهان امروز به این دعوت نیازی فوری دارد.

With the da’wah to Islam, Islam is disseminated amongst all peoples and the deen, all of it, will be for Allah. The world today is in urgent need of this da’wah.

با دعوت به اسلام، حجت مسلمان آشکار می‌شود و حجت کافر قطع می‌گردد، و از این رو او به سبب ترک اسلام معذور نخواهد بود. او می‌گوید:

With the da’wah to Islam the proof of the Muslim manifests, and the proof of the kaafir is cut and so he will not be excused for his abandonement of Islam. He says:

«پیامبرانی که بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده بودند، تا پس از آن پیامبران، مردم در برابر خداوند هیچ حجتی نداشته باشند. و خداوند همواره توانای حکیم است.» [TMQ 4:165] به همین سبب، دعوت به اسلام در میان مسلمانان اهمیت یافت، و نخستین مسلمانان، از پیامبر ﷺ آغاز کرده، آن را بر عهده گرفتند و همان توجهی را که به دین داشتند، به آن نیز مبذول داشتند.

“Messengers as bearers of good news, as well as warners, in order that mankind should have no plea against Allah after the Messengers. And Allah is Ever All- Powerful, All-Wise.” [TMQ 4:165] For this reason, the da’wah to Islam gained its importance amongst Muslims, and the first early Muslims starting with the Prophet undertook it, and they gave it the same attention they gave to the deen.

اگر دعوت به اسلام نبود، اسلام به ما نمی‌رسید و صدها میلیون انسان به آن نمی‌گرویدند؛ بلکه اسلام از حدّ پیامبر ﷺ فراتر نمی‌رفت. از این رو نخستین چیزی که بر پیامبر ﷺ وحی شد، سخن خداوند بود که فرمود:

Had there not been da’wah to Islam, Islam would not have reached us and hundreds of millions of people would not have embraced it; rather Islam would not have gone beyond the Messenger . So the first thing revelaed to the Messenger was His saying:

«بخوان!» [TMQ 96:1]. او را فرمود که خود بخواند و آن را برای مردم بخواند. یکی از نخستین آیاتی که بر او نازل شد این سخن خداوند بود:

“Read!’ [TMQ 96:1]. He ordered him to read himself and to read it to the people. One of the earliest ayaat revealed to him was His saying:

«قُمْ فَأَنْذِرْ» [المدثر ٧٤:٢] بدین ترتیب، دعوتِ رسول ﷺ اسلام را در همهٔ ابعادش پدید آورد، و نخستین مسلمانانی را به وجود آورد که پس از رسول ﷺ بهترین حاملانِ خیر (اسلام) به‌عنوان پیام بودند. دعوتِ آن مسلمانان، اسلام را به کسانی رساند که پس از ایشان آمدند. بدین‌سان، و در زمانِ ما نیز، دعوت باید تا قیامت ادامه یابد.

“Arise and warn!” [TMQ 74:2] Thus, the Da’wah of the Messenger brought about Islam in all its aspects, and produced the first Muslims who were the best in carrying the Khayr (Islam) as a Message after the Messenger . The da’wah of those Muslims carried Islam to those who came after them. Thus, in this manner and our present time, the da’wah must continue until the Final Hour.

بنابراین، دعوت در رابطه با اسلام مانند جریان در رابطه با آب است؛ همان‌گونه که آب آبیاری می‌کند، تشنگی را فرو می‌نشاند و به مردم خیر می‌بخشد، به کسی نیاز دارد که آن را حمل کند. به همین ترتیب، اسلام که دین حق و شیوه درست زندگی است، نیز به کسی نیاز دارد که آن را حمل کند و خیر آن را برساند، تا آبیاری کند، سیراب نماید و کسی را که از رضای نیکوی خداوند پیروی می‌کند هدایت کند.

Therefore, the da’wah in relation to Islam is like the flow in relation to water; just as the water irrigates, quenches the thirst and gives goodness to the people, it needs someone to carry it. In the same way Islam, which is the true deen and the correct way of life, also needs someone to carry it, and carry its goodness, so as to irrigate and quench and guide the one who follows the good Pleasure of Allah .

از این رو، پیوند محکم میان اسلام و دعوت آشکار می‌شود.

Therefore, the strong relationship between Islam and the da’wah becomes apparent.

به همین سبب، دعوت (دعوة) رکنی اساسی و امری حیاتی در اسلام است. اسلام برای آنکه نفوذ پیدا کند به دعوت نیاز دارد، و برای آنکه گسترش یابد نیز به دعوت نیازمند است. عصر دعوت، همان عصر خود اسلام است، از آغاز آن تا زمانی که خداوند زمین و هر که بر آن ساکن است را به میراث بَرَد.

For this reason, the da’wah is a fundemental pillar and a vital matter in Islam. Islam needs the da’wah to generate influence with it, and it needs the da’wah to spread. The age of the da’wah is the age of Islam itself, ever since it started, until Allah inherits the earth and those inhabiting it.

بنابراین، دعوت باید در زندگی مسلمانان از اهمیت شایسته‌ی خود برخوردار باشد. مسلمانان باید به دعوت مشغول باشند و برای آن وقت صرف کنند و تلاش خود را به کار گیرند.

Therefore, the da’wah must be given its due importance in the life of the Muslims. The Muslims must be preoccupied by the da’wah for which they must spend their time and exert their effort.