بر مسلمان واجب است که به الله ﷻ، پیامبران او و تمام عقیدهٔ اسلامی ایمان داشته باشد؛ یعنی ایمان به الله ﷻ، فرشتگان او، کتاب‌ها، پیامبران، روز آخرت، و قضا و قدر که خیر و شر هر دو از جانب الله ﷻ است، و به هر آنچه در کتاب و سنت به‌طور قطعی آمده است ایمان بیاورد.

The Muslim is required to have Imaan in Allah 􀀬, His messengers and the whole of the Islamic ‘Aqeedah; ie the belief in Allah 􀀬, His angels, Books, Messengers, in the Last Day and al-qadhaa wal-qadar, that both good and bad are from Allah 􀀬, and believe in whatever has come in the Kitaab and Sunnah in a decisive manner.

بنابراین، ایمان بر هر مسلمانی فرض عینی است. او موظف است به صورت کلی به آن ایمان داشته باشد و باید پایه‌های آن را دارا باشد.

Thus, Imaan is fard ‘ayni (a personal obligation) on every Muslim. He is required to believe in it generally and he must have its foundation.

بنابراین، او موظف است به وجود الله ﷻ، آفریدگار همه چیز، ایمان داشته باشد و اینکه هیچ‌کس همانند او نیست. کسی که دارای صفات کمال است و هرگونه نقصی از او دور است، و آنچه در جهان هستی وجود دارد، و هر زندگی‌ای که بر آن استوار است، و آنچه انسان به آن نیاز دارد، همه از الله القدیر است. هیچ چیزی در زمین یا آسمان نمی‌تواند از قدرت او بگریزد؛ هیچ چیزی نمی‌تواند با اراده و علم او مخالفت کند. او ﷻ تنها کسی است که شایسته پرستش حقیقی است، تنها به او پناه برده می‌شود، تنها در برابر او تسلیم می‌شوند، و تنها با خشنودی اوست که آرامش حاصل می‌شود. هنگامی که مسلمان این بنیاد را داشته باشد، ایمان به الله ﷻ را به دست آورده است. همچنین موظف است باور داشته باشد که محمد ﷺ فرستاده الله است که دین اسلام را به عنوان وحی از جانب الله ﷻ آورده، نه از نبوغ یا هوش خود، و اینکه او در آنچه از پروردگارش ابلاغ کرده، معصوم است.

Thus, he is required to believe in the existence of Allah 􀀬, the Creator of everything and that there is none like Him. The One who has the attributes of perfection and from Whom any deficiency is removed, and that whatever is in the universe, and whatever life is established upon, and needed by man is from Allah al-Qadeer. Nothing on the earth or in the sky can escape Him; nothing can go against His Will and Knowledge. He 􀀬 is the only One to be truly worshipped, in Whom alone is the seeking of refuge, to Whom alone is the submission, and with His Pleasure alone comes tranquillity. When the Muslim possesses this foundation then he has obtained the Imaan in Allah 􀀬. He is also required to believe that Muhammad 􀁕 is the Rasool of Allah, who has come with the deen of Islam as a revelation from Allah 􀀬 and not through his genius or intelligence, and that he is infallible in what he conveyed from his Lord.

باید به سایر فرستادگان الله و کتاب‌های او به‌طور کلی ایمان داشته باشد، و همچنین به فرشتگان، روز قیامت، و به القضاء والقدر (قضا و قدر) ایمان داشته باشد.

He should believe in the rest of the Messengers of Allah and His Books in a general manner, in the angels, the Last Day and in al-qadhaa walqadar.

اینها پایه‌های ایمان‌اند؛ هرکس به آنها اقرار کند مؤمن می‌شود، هرچند برخی از جزئیات را از دست داده باشد. البته این تا زمانی است که به چیزی که با ایمانش در تضاد است دست نزند و به آن باور نداشته باشد. این ایمان افزایش و کاهش می‌یابد و در نتیجه، پایبندی محکم و حفظ رفتار درست را می‌طلبد.

These are the foundations of Imaan, whoever acknowledged them becomes a believer, even if he has missed some of the details - of course this is as long as he does not undertake or believe in anything that violates his Imaan. This Imaan, however increases and decreases, consequently this requires strong adherence and maintaining an upright behaviour.

بدین ترتیب، ایمان به الله ﷻ در عرصه زندگی قوی‌تر و مؤثرتر می‌شود، هنگامی که مؤمن بیشتر در نشانه‌های هستی و آیات وحی‌شده الهی تأمل کند. پس هرچه مسلمان بیشتر به آفرینش الله ﷻ، به دقت در ترکیب آن، به قدرت آفریننده‌اش، و به حکمت و دانش او بیندیشد، ایمانش استوارتر می‌گردد و تقدیسش نسبت به این آفریدگار بزرگ افزون می‌شود.

Thus, the belief in Allah 􀀬 strengthens and becomes more potent in the realm of life, when the believer contemplates more about the universal signs and the revealed verses of Allah 􀀬. So the more a Muslim thinks about the creation of Allah 􀀬 and the precision of its composition and the power of its Creator, His wisdom and knowledge, the more his Imaan strengthens and his sanctification to this Mighty Creator increases.

هرچه انسان بیشتر به نعمت‌هایی که الله ﷻ به او ارزانی داشته بیندیشد، و هرچه بیشتر بکوشد آنها را بشمارد و توجه خود را به آنچه از آن غافل بوده معطوف دارد، به آن معبود بزرگوار نزدیک‌تر می‌شود، او را ستایش می‌کند، سپاسش می‌گوید و فرمانبردارش می‌شود. هرچه مسلمان بیشتر در نقص هر چیزی جز آفریدگار و در نیاز و ناتوانی خویش بیندیشد، بیشتر به سوی پرستش، اطاعت و تسلیم شدن در برابر همان آفریدگار یگانه شتاب می‌ورزد.

The more that man contemplates the bounties that Allah 􀀬 has bestowed upon him, and the more he tries to count them and draw his perception to what he was heedless of, the nearer he draws to this Noble Ilaah, praising Him, thanking Him and obeying Him. The more the Muslim thinks about the deficiency in everything other than the Creator and about his need and weakness, the more he hastens towards worshipping, obeying and submitting to this Creator only.

همچنین ایمان به رسولِ الله ﷺ افزایش و کاهش می‌یابد.

Likewise the belief in the Rasool of Allah 􀁕 increases and decreases.

پس هرچه آشنایی مسلمان با قرآن بیشتر شود، یقین او به اینکه این قرآن از جانب هیچ کس جز الله ﷻ نیست نیز بیشتر می‌شود، و در نتیجه یقین او به اینکه محمد ﷺ فرستادهٔ الله است نیز افزایش می‌یابد. همچنین، هرچه او در سیرهٔ رسول الله ﷺ، زندگی ایشان، رنج‌هایی که در راه الله ﷻ متحمل شدند و جایگاه ایشان بیندیشد، عشق او به رسول الله ﷺ و دلبستگی‌اش به شخصیت این پیامبر بزرگ ﷺ بیشتر می‌شود.

So the more the Muslim’s knowledge of the Qur’an increases, the more his conviction that this Qur’an is not from anyone other than Allah 􀀬 increases, and hence his conviction that Muhammad 􀁕 is the Messenger of Allah also increases. Similarly, as he contemplates the Sirah of the Rasool of Allah 􀁕, his life, the suffering he underwent in the Path of Allah 􀀬 and his position, the greater his love for the Rasool of Allah 􀁕, and his attachment to the personality of this great Prophet increases.

در نتیجه، تلاش او برای اطاعت از او و حمل همان دغدغه‌ای که رسول الله ﷺ در تمام طول زندگی‌اش داشت نیز افزایش می‌یابد.

Consequently his endeavour to obey him and carry the same concern the Rasool of Allah 􀁕 carried thoughout his life also increases.

همین حکم در مورد ایمان به روز قیامت نیز صادق است. هنگامی که مسلمان بیشتر به احوال روز قیامت می‌اندیشد، روزی که کودکان را پیر می‌کند، هر زن شیرده‌ای شیرخوارش را فراموش می‌کند، هر باردار بار حملش را سقط می‌کند، و مردم را چنان می‌بیند که گویی مستند، از ترس آنچه رخ می‌دهد، این صحنهٔ غیبی که الله ﷻ او را از آن آگاه کرده، او را به وحشت می‌اندازد، و در نتیجه می‌خواهد از هراس آن روز در امان بماند و از این رو وسیلهٔ رهایی در آن روز را می‌جوید. هرچه مؤمن بیشتر در آیات و احادیثی که از بهشت و آنچه الله ﷻ برای مؤمنان از آرامش پایدار و شادی جاودان آماده کرده است می‌اندیشد، لذت دنیا در چشمش کوچک‌تر و اشتیاقش به آن بهشت والا بیشتر می‌شود. همچنین هرچه مؤمن در آیات و احادیثی که دربارهٔ آتش دوزخ و آنچه الله برای کافران و گنهکاران از عذاب دردناک و آتش جاودان آماده کرده است تأمل کند، ترسش از این عذاب بزرگ‌تر می‌شود. از این رو ترس از کیفرها و دردهای زندگی در چشمش کم می‌شود، و از اسبابی که انسان را به دوزخ می‌کشاند دوری می‌کند، حتی اگر این کار او را به زندان‌های ستمگران بکشاند و پشتش را در معرض تازیانه‌های آنان قرار دهد. بنابراین، هنگامی که دل به ایمان پیوند می‌خورد، اعضای بدن نیز با فرمانبرداری آگاهانه و تعهد استوار به الله ﷻ پاسخ می‌دهند. هرچه آخرت در چشم مؤمن برجسته‌تر شود، دنیا در نظرش ناچیزتر جلوه می‌کند. وقتی ایمان قوی‌تر شود، پایبندی نیز به همان نسبت استوارتر می‌گردد و مؤمن را یاری می‌دهد که در گفتار و کردارش پابرجا بماند، هر سختی و دشواری که با آن روبه‌رو شود.

The same holds for the belief in the Last Day.When the Muslim thinks more about the conditions of the Day of Judgement, which makes children grey headed, every nursing mother forget her nursing, every pregnant one drop her burden, and the people look as if they are drunk from the fear of what is taking place; this unseen scene which Allah 􀀬 has informed him about terrifies him, and as a consequence he wants to avoid the terror of that day and thus seeks the means of safety on that day. The more the believer contemplates the ayaat and ahadith which talk about Jannah and what Allah 􀀬 has prepared for the believers in terms of the lasting comfort and eternal happiness, then the smaller the delight of the dunya becomes in his eyes and his yearning for that sublime Paradise increases. Also, the more the believer ponders over the ayaat and ahadith regarding the Hellfire and what Allah has prepared for the disbelievers and sinners of painful torment and the eternal fire, the greater becomes his fear of this punishment. Hence fear of life’s punishments and pains diminishes in his eyes, so he starts to avoid the reasons which lead one to enter the Hellfire, even if that led him to the prisons of the zaalimeen (oppressors) and exposed his back to be beaten by theis whips. Thus, when the heart ties itself around Imaan, then the organs of his body respond to Allah 􀀬 in aware obedience and strong commitment. The more the Aakhira becomes prominent in the eyes of the believer, the more the dunya seems immaterial to him. When the Imaan becomes stronger, the adherence consequently becomes stronger, and supports the believer to stay firm in his speech and action, whatever the hardships and difficulties he faces.

ایمان به الله باید همراه با کفر به تمام شریکان دیگر باشد، به هر شکل و صورتی که باشند، چه بت‌ها و چه اندیشه‌ها. قرآن با بت‌پرستان و حاملان این تصورات مواجه شد:

Imaan (belief) in Allah needs to be accompanied by rejection (kufr) of all other rivals, whatever forms and images they may take, whether they are idols or thoughts. The Qur’an confronted the idol worshippers, and the carriers of these concepts:

«گفت: "آیا آنچه را خودتان می‌تراشید می‌پرستید؟ در حالی که خدا شما و آنچه را می‌سازید آفریده است"» [TMQ 37:95-96]؛ و فرمود: «آیا لات و عزّی و منات، آن سومین را دیده‌اید؟»

“He said: ‘Do you worship that which you (yourselves) carve?’ And Allah has created you and what you make” [TMQ 37:95-96]; He 􀀬 said; “Have you then considered al-Laat and al-’Uzza, and Manaat, the other third?

آیا برای شما پسران است و برای او دختران؟ این واقعاً تقسیمی بسیار ناعادلانه است!» [قرآن ۵۳:۱۹-۲۲]؛ و او ﷻ فرمود: «و گفتند: "جز زندگی این دنیای ما چیزی نیست، می‌میریم و زنده می‌شویم و جز دهر (زمانه) ما را هلاک نمی‌کند." و آنان به این امر علمی ندارند، فقط گمان می‌برند. و هنگامی که آیات روشن ما بر آنان خوانده می‌شود، دلیلشان جز این نیست که می‌گویند: "پدران مرده ما را بازگردانید، اگر راستگو هستید!" بگو: "الله به شما زندگی می‌دهد، سپس شما را می‌میراند، سپس شما را در روز قیامت که شکی در آن نیست گرد می‌آورد، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند."» [قرآن ۴۵:۲۴-۲۶]. پس ایمان به غیر از الله ﷻ باطل است. باید کنار گذاشته و رد شود. همان‌گونه که ایمان نیازمند اندیشه و تأمل است، کفر نیز به همان‌سان نیازمند اندیشه و تأمل است. آیات پیشین خردِ انسان‌ها را برمی‌انگیزد تا بیندیشند و از ایشان می‌خواهد که در حقیقت باورهای کافران تأمل کنند تا یقین پیدا کنند که همه‌ی آن‌ها باطل است و بتوانند طاغوت را واقعاً رد کنند. او ﷻ فرمود: «هر که به طاغوت کفر ورزد و به الله ایمان آورد، به راستی به دستاویز محکمی چنگ زده که هرگز گسسته نمی‌شود. و الله شنوای داناست.» [قرآن ۲:۲۵۶]. همان‌گونه که اندیشه و تأمل وسیله‌ای برای ایمان به الله ﷻ است، به همان‌سان وسیله‌ای برای رد طاغوت نیز هست. هر دو از مسلمان لازم است تا بتواند به دستگیره‌ی استوار چنگ زند و هدایت درست را به دست آورد.

Is it for you the males and for Him females? That indeed is a division most Unfair!” [TMQ 53:19-22]; and He 􀀬 said; “And they say: ‘There is nothing but our life of this world, we die and we live and nothing destroys us except ad-Dahr (time).’ And they have no knowledge of it, they only conjecture. And when Our Clear Verses are recited to them, their argument is no other than that they say: ‘Bring back our (dead) fathers, if you are truthful!’ Say (to them): ‘Allah gives you life, then causes you to die, then He will assemble you on the Day of Resurrection, about which there is no doubt. But most of mankind know not.’” [TMQ 45:24-26] So the Imaan (belief) in other than Allah 􀀬 is false. It must be discarded and rejected. Just as Imaan requires thought and contemplation, likewise Kufr as well requires thought and contemplation. The previous ayaat motivate the minds of men to think, and ask them to contemplate the reality of the beliefs of the Kuffar so that they gain certainty that these are all false, and so that they can truly reject the Taghut. He 􀀬 said; “Whoever disbelieves in Taghut and believes in Allah, then he has grasped the most trustworthy handhold that will never break. And Allah is All-Hearer, All- Knower.” [TMQ 2:256]. Just as thought and contemplation is a means to believe in Allah 􀀬, likewise it is also a means to reject Taghut. Both are required from the Muslim so that he can grasp the firm handle and obtain the correct guidance.

این ایمان که بر هر مسلمانی لازم است، او را به آن متعهد می‌سازد۔

This Imaan, required from every Muslim, makes him committed to it.

هر کس به الله ایمان بیاورد و هر آنچه باطل است را رد کند، خود را متمایل به این معبود بزرگ، آفریدگار، القدیر (قادرِ مطلق) خواهد یافت. از این رو او را دوست دارد، از او می‌ترسد، رحمتش را می‌طلبد و او را عبادت می‌کند. اهمیت ایمان در رساندن دعوت ۴۱

Whosoever believes in Allah 􀀬 and discards all that is false, will find himself leaning towards this great Ilaah (God), the Creator, al-Qadeer (the All-Able). Thus, he loves Him, fears Him, desires His Mercy, worships T h e i m p o r t a n c e o f I m a a n i n c o n v e y i n g t h e d a ’ w a h u 4 1

او را فرمان می‌برد و از دستوراتش پیروی می‌کند. این امر در مسلمان، عشق به آنچه را که الله ﷻ دوست دارد، و نفرت از آنچه را که الله ﷻ دوست ندارد، ایجاد می‌کند. مسلمان در زندگی‌اش سپس به الله ﷻ روی می‌آورد تا برای آنچه که به او عطا کرده و لطفی که بر او نازل کرده، سپاسگزاری کند. چرا چنین نکند، وقتی دریافته که ناتوان و بی‌قدرت است و به کسی نیاز دارد که امور او را تدبیر کند؟ اگر الله ﷻ نبود، هدایت نمی‌شد، بر راه راست قرار نمی‌گرفت و کارهایش نیک نمی‌شد. بنابراین، با پیروی از فرمان الله ﷻ زندگی خوبی دارد، و با روی گرداندن از ذکر الله ﷻ زندگی تلخ و بدبختی را می‌گذراند و هم دنیا و هم آخرت را از دست می‌دهد. پس ایمان به ناگزیر به سوی فرمانبرداری و تقوا می‌راند. این امر هر مسلمانی را به سوی خالق روی می‌آورد تا او را عبادت کند و اطاعتش نماید، از هر آنچه که خشمش را برمی‌انگیزد دوری گزیند، و مشتاق انجام هر کاری شود که خشنودی او را در پی دارد. پس چه چیزی الله ﷻ را خشنود می‌کند و چه چیزی او را به خشم می‌آورد؟ در حقیقت، آنچه الله ﷻ را خشنود می‌کند، اطاعت از اوست، که از طریق کارهای نیک بسیاری است که قانون‌گذار برای مسلمانان مقرر کرده و به پیروی از آنها فرمان داده است. آنچه الله ﷻ را به خشم می‌آورد، نافرمانی است، که از طریق کارهای ناپسند بسیاری است که قانون‌گذار نیز مقرر کرده و به پرهیز از آنها فرمان داده است.

Him and follows His orders. This generates in the Muslim the love of what Allah 􀀬 lives, and the hatred of what Allah 􀀬 hates. The Muslim in his life would then turn to Allah 􀀬 to thank Him for what He bestowed upon him, and the grace that He brought upon him. Why would he not do so, having realised that he is weak and incapable, in need of the One who manages his affairs? If it was not for Allah 􀀬, he would not have been guided, he would not have upon the right path, and his affairs would not have been good. Thus, by following the order of Allah 􀀬 he lives a good life, and by turning away from the zikr of Allah 􀀬 he lives a miserable and wretched life, and he loses this world and the Hereafter. Thus, Imaan inevitably drives towards compliance and taqwa. This makes every Muslim turn to the Creator to worship Him and obey Him, abstain from anything which angers Him, and makes him eager to do whatever will please Him. So what pleases Allah 􀀬 and what angers Him? Indeed, what pleases Allah 􀀬 is the obedience to Him, which is through the many ma’roofaat the Legislator determined for the Muslims and ordered them to comply with. What angers Allah 􀀬 is disobedience, which is through the many munkaraat the Legislator also determined, and ordered them to abstain from.