آنچه این طبقه‌بندی را ایجاب می‌کند که اسلام فکرت (اندیشه) و طریقت (روش) است، غفلتی است که امروزه در میان مسلمانان نسبت به بسیاری از احکام شرعی پدید آمده و ترک آن‌ها، به بهانه این‌که امروز ما ملزم به پیروی از آن‌ها نیستیم. این نیز به این بهانه است که وقتی پیامبر ﷺ به آن‌ها عمل می‌کرد، به سبب آن بود که با وضعیت و شرایط ایشان سازگار بود. اگر با وضعیت و شرایط ما سازگار بود، آن‌ها را می‌پذیرفتیم، و اگر با شرایط ما سازگار نبود، قوانینی دیگر را می‌پذیریم که با آن‌ها هم‌خوان باشد. از همین دیدگاه است که کسانی را می‌یابیم که خواستار تغییر قانون جزا می‌شوند و ادعا می‌کنند که با شرایط کنونی ما سازگار نیست. آنان شلاق زدن، سنگسار یا قطع عضو را همان‌گونه که پیش‌تر پذیرفته بود، قابل قبول نمی‌دانند، به بهانه این‌که این‌ها احکامی سخت‌اند که غرب آن‌ها را وحشیانه می‌داند، همانند بربریت قرون وسطا، و یادآور دینی است که در آن مردم با قوانین ستمگرانه تحت فشار بودند، و از این رو این امر مردم را از اسلام دور خواهد کرد. پس اشکالی ندارد که آن‌ها با زندان و جریمه نقدی جایگزین شوند. همچنین کسانی را می‌یابیم که خواستار تعطیلی جهاد هستند. تا زمانی که جهاد برای گسترش اسلام وجود دارد، امکان جایگزین کردن آن با دیگر وسایل تبلیغ و رسانه ممکن است. عصر امروز، عصر تبادل فرهنگ‌هاست و از آن‌جا که اسلام دلیل قطعی و حقیقت آشکار است، می‌توان با استفاده از قلم، تلویزیون و رادیو به بیش از آنچه با زور ممکن است به دست آورد، دست یافت؛ زیرا زور دل‌ها را می‌بندد و کینه و دشمنی می‌کارد. همچنین کسانی را می‌یابیم که حذف جزیه را به بهانه این‌که زشت و تنفرآور است، تبلیغ می‌کنند. و کسانی نیز ادعا می‌کنند که نظام خلافت در شریعت اسلامی الزامی نیست. آنان سپس فتواهایی صادر کردند که شیوه‌های نوین حکومت را توجیه می‌کند و خواستار کنار گذاشتن نظام کهن خلافت شدند. از آنجا که آنچه مهم است، اجرای نظام‌های اسلامی است نه ساختار حکومتی که آن‌ها را اجرا می‌کند، زیرا آن ساختار می‌تواند اشکال گوناگونی داشته باشد،