کاری که یک گروه یا جماعت در امر به معروف و نهی از منکر انجام می‌دهد، و به برپایی دین مربوط است، باید بر پایه دانش لازم از شریعت استوار باشد. زیرا چنان‌که پیش‌تر توضیح دادیم، هیچ عملی بدون علم نیست، و هیچ عبادتی برای الله بدون علم و نیت خالص برای الله صورت نمی‌گیرد.

The work that a group or party does in enjoining the ma’roof and forbidding the munkar related to establishing the deen, must be based on the necessary knowledge of the Shar’a. This is because, as we have explained earlier, there is no action without knowledge, and there is no worship of Allah 􀀬 without knowledge and sincere intention to Allah 􀀬.

حدود علمِ شرعیِ لازم برای این گروه کدام است؟ و فرهنگی که گروه با آن و بر پایه‌ی آن رشد می‌کند چیست، و جوانانش بر چه بنیادی ساخته می‌شوند و امت بر چه اساسی آماده می‌گردد؟

So what are the limits of the required Shar’ee knowledge for this group? What is the culture to develop the group with and on whose basis its Shabab will be built and the Ummah will be prepared?

امر به معروف و نهی از منکر بر اساس این دانش شرعی واجب انجام می‌گیرد که جماعت باید به آن پایبند باشد. اگر این دانش با آنچه شریعت از جماعت خواسته است در تضاد باشد، باید به جماعت اندرز داده شود. و اگر از آن انحراف ورزید، باید اصلاح گردد. آنچه بر گروه تکالیف شرعی واجب کاربرد دارد، بر دیگران نیز کاربرد دارد. مسئله تنها پایبندی و پیروی است، و بنابراین انحراف جایز نیست. اندرز باید از سوی همه و به همه داده شود.

Enjoining the ma’roof and forbidding the munkar takes place based on this obligatory Shar’ee knowledge, which the group must adhere to. If it contradicts what the Shar’a required from the group, the group should be advised. If it deviated, it should be corrected. What applies to the group of Shar’ee obligations applies to others. The issue is simply adherence and following, so deviation is not allowed. The advice should come from everyone, and to everyone.

در این مرحله شایان ذکر است که برای استنباط تمامی احکام شرعی روشی ثابت وجود دارد، چه آن احکام مربوط به حمل دعوت باشد، چه عبادات، چه معاملات، چه عقوبات، چه خوراکی‌ها، چه پوشیدنی‌ها و چه اخلاق...

At this stage it is worth mentioning that there is a fixed method for deducing all of the Shar’ee rules, whether they relate to carrying the da’wah, ibadaat (worships), mu’amalaat (transactions), ‘uqubaat (punishments), mat’umaat (foodstuffs), malboosaat (clothing) or akhlaq (morals) ...

این روش ثابت را خود اسلام و ماهیت آن تعیین کرده است، و نه نبوغ یا هوش مسلمانان. زیرا عقیدۀ اسلامی به مسلمان فرمان می‌دهد که حتی یک حکم را هم از خارج از شرع نگیرد. او باید خود را به استنباط آن در چارچوبی که نصوص معین کرده‌اند محدود کند. از این رو اسلام این روش‌شناسی را لازم می‌داند؛ روشی که این جهت را حفظ می‌کند، فهم آن را مهار می‌سازد تا تنها در قلمرو وحی بماند، و نیز تا دیدگاه آن دربارۀ عقیده کاملاً با دیدگاهش دربارۀ فقه (فقه) هماهنگ باشد و شرایط آن یکپارچه گردد.

This fixed method has been dictated by Islam and its very nature, and it is not due to the genius or intelligence of Muslims. That is because the Islamic ‘Aqeedah dictates to the Muslim that he does not take, even if it is one hukm, from outside the Shar’a. He should restrict himself to its deduction according to the limits indicated by the texts. Hence Islam requires this methodology which protects this direction, controls its understanding such that it is confined solely to the revelation, and in order that its view of the ‘Aqeedah fits completely with its view of Fiqh (jurisprudence) and its conditions are integrated.

این روش ثابتِ اجتهاد آنقدر مهم است که باید بالاترین جایگاه را در فرهنگ گروه یا حزب داشته باشد. همین روش است که به استنباط احکام می‌انجامد؛ اگر روش استنباط درست باشد، به وجود احکام صحیح شرعی با کمترین میزان شبهه منجر می‌شود و انسان برای آن پاداش می‌گیرد. در غیر این صورت، هیچ رأیی که بر پایه‌ی روش ثابت و شرعیِ استنباط نباشد، ارزشی ندارد، حتی اگر کسی به نادرستی آن را رأی شرعی بنامد. زیرا آنچه اهمیت دارد نام نیست، بلکه حقیقت است.

This fixed method of Ijtihaad is so important that it should take the highest position in the culture of the group or party. It is this method that will lead to the deduction of rules; if the method of deduction is correct it will lead to the presence of correct Shar’ee rules by least amount of doubt, and one would get the reward for it. Otherwise, there is no consideration for any opinion that is not based on the fixed Shar’ee method of deduction, even though someone may falsely call it a Shar’ee opinion. This is because what matters is not the name, but the reality.

بنابراین این امر الزامی است।

Hence this is binding.

امروز، بیش از هر زمان دیگر، ما نیازمند پیروی از این روش هستیم که مسلمان را از تأثیرپذیری از اندیشه غربی و روش استنتاج آن بازمی‌دارد. این بیماری این عصر است، و بسیاری از کسانی که به علما معروفند به آن مبتلا شده‌اند. می‌بینیم که اجتهادات و فتاوای ایشان از ضوابط دور شده است، و به جای هدایت الهی، بر اساس هوای نفس غربی پیش می‌روند.

Today, more than ever, we need to follow this method, which prevents the Muslim from being influenced by the western thought and its method of deduction. It is the disease of this age, by which many have been afflicted from amongst those known as the ‘Ulema. We find their ijtihaadaat and fatawa have become far removed from dawaabit (regulators), where they proceed according to the western whim and not the divine guidance.

بنابراین، رجوع به شریعت، که روشی ثابت دارد، در اجتهاد امری است که همه مسلمانان باید بر آن گرد آیند، حتی اگر نتایج اجتهادهای ایشان با یکدیگر متفاوت باشد. در اینجا می‌خواهیم این روش را به‌طور کلی ارائه دهیم. همان‌گونه که روش سلف (پیشینیان) چنین بود، باید روش خلف (نسل‌های بعدی) و کسانی که پس از ایشان می‌آیند نیز همین باشد، تا زمان برپایی قیامت.

Thus, referring to the Shar’a, which has a fixed method, in Ijtihaad, is something all the Muslims must gather upon, even if the results of their Ijtihaadaat differed. Here we wish to present this method in a general manner. Just as it was the method of the Salaf (predecessors), it must also be the method for the khalaf (later generations) and those who come after them, until the coming of The Final Hour.