کسی که در واجبات الهی بنگرد، درمی‌یابد که برخی از آن‌ها فردی و برخی جمعی‌اند. فرض عینی (واجب فردی) واجبی است که هر مکلَّف (انسان مسئول از نظر شرعی) باید خودش آن را انجام دهد. اگر مسلمانی این واجب را ترک کند، حتی اگر همه‌ی مسلمانان آن را انجام داده باشند، از گناه رهایی نمی‌یابد. و اگر او آن واجب را انجام دهد، در حالی که همه‌ی مسلمانان آن را رها کرده‌اند، از گناه و سرزنش در پیشگاه الله ﷻ رهایی خواهد یافت. این یعنی بر هر مسلمانی واجب است که واجبات فردی را جستجو کند و به آن‌ها پایبند باشد، تا از گناه برکنار بماند و وجدانش در برابر آفریدگار واجبات آرام گیرد. همچنین آنچه درباره‌ی واجبات فردی گفته شد، در مورد محرمات فردی نیز صادق است. یعنی مسلمان باید نماز بگزارد، در ماه رمضان روزه بگیرد، هرگاه توان داشت به خانه‌ی محترم حج برود، هنگامی که دارایی‌اش به نصاب برسد زکات بپردازد، از پدر و مادر خود نگهداری کند، حلال و پاکیزه بخورد؛ از خوردن ناپاک و حرام بپرهیزد و از زنا، دروغ، غیبت و دیگر امور مانند آن دوری کند، که مسلمان باید درباره‌ی آن‌ها پرس‌وجو کند. بدین ترتیب، هر کاری را که معروف باشد انجام می‌دهد و از هر کاری که منکر باشد خودداری می‌کند.