آنان به حدیث «حاکمان ستمگر» استدلال می‌کنند که پیامبر ﷺ دستور داده‌اند که اگر آنان حکم خدا را برپا نکنند، با سلاح با ایشان مقابله شود.

They cite as evidence the hadith of “evil rulers” whom the Messenger 􀁕 has ordered to challenge with arms if they did not establish the rule of Allah 􀀬.

در پاسخ به این فهم، که صاحبانش را با وجود اختلاف در این رأی محترم می‌شماریم، می‌گوییم: بررسی مناط حکم (واقعیتی که حکم برای رسیدگی به آن نازل شده) فهم درست را آشکار می‌کند. این حدیث درباره حاکمی سخن می‌گوید که در دار الإسلام، یعنی امام، از راه بیعت شرعی به امامت رسیده است. بنابراین او با بیعت مسلمانان امام شده است. سرزمینی که این امام بر آن حکومت می‌کند دار الإسلام است، یعنی با اسلام اداره می‌شود و امنیت آن در دست مسلمانان است. در این حالت مسلمانان مأمورند از او اطاعت کنند. اگر حاکم از حدود آنچه الله ﷻ نازل کرده فراتر رود و آشکارا با قوانین کفر حکم براند، حتی اگر این حکم تنها یک حکم باشد که کمترین شبهه دلیلی هم برای آن نباشد، آنگاه مسلمانان مأمورند او را با سلاح سرنگون کنند. معنای حدیث زیر را که موضوع بحث ماست بیندیشید تا روشن شود. عوف بن مالک أشجعی روایت کرده که گفت: «از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمود: بهترین رهبرانتان کسانی‌اند که آنان را دوست دارید و ایشان شما را دوست دارند، برایشان دعا می‌کنید و ایشان برای شما دعا می‌کنند؛ و بدترین رهبرانتان کسانی‌اند که آنان را لعنت می‌کنید و ایشان شما را لعنت می‌کنند.» گفتند: «آیا پس با ایشان نجنگیم؟» فرمود: «نه؛ تا زمانی که نماز را در میان شما برپا دارند.» [روایت مسلم]. مقصود از برپایی نماز، اجرای احکام شرعی است، از باب «تسمیة الکل باسم الجزء» (نامیدن کل به نام جزء).

In response to this understanding, whose advocates we respect even though we disagree with them in this opinion, we say; the examination of the manaat of the hukm, (the reality for which the rule was revealed to treat) uncovers the correct understanding. The hadith deals with the ruler - the Imaam in dar al-Islam - who has been given a legitimate Shar’ee, bai’ah. Thus, he became an Imam through the bai’ah of the Muslims. The land that this Imaam ruled was dar al-Islam, ie it was ruled by Islam, and its security was in the hands of the Muslims. The Muslims in this instance are ordered to obey him. If the ruler happened to exceed the bounds with regards to what Allah 􀀬 has revealed, and began to openly rule by kufr laws, even if it is one hukm that has not even a semblance of an evidence (shubhat daleel), then the Muslims are commanded to overthrow him by arms. Contemplate the meaning of the following hadith, which is the subject of our discussion, and this will become clear. It has been narrated by ‘Awf b. Maalik al-Ashja’i who said “I heard the Rasool of Allah 􀁕 say; ‘The best of your leaders are those that you love, and they love you; you pray for them and they pray for you; and the worst of your leaders are those that you curse and they curse you.’ They said; ‘Should not then we fight against them.’ He 􀁕 said; ‘No; as long they establish the Salah amongst you.’” [Reported by Muslim]. What is meant by the establishment of the Salah is the application of the Shar’ee rules by way of “baab tasmiyatul kul bi ismil juz’a” (meaning the whole by mentioning a part).

اما حاکمِ دارالکفر، واقعیتِ او کاملاً متفاوت است. او امامِ مسلمانان نیست، هرچند بر آنان حکومت می‌کند، و به شیوهٔ مشروعی که شریعت مقرر کرده است منصوب نشده، و هرگز به برپاداشتنِ احکامِ اسلام در زندگیِ ایشان پایبند نشده است، با آنکه این کار بر عهدهٔ او واجب بود.

As for the ruler of dar al-kufr, his reality is completely different. He is not the Imaam of the Muslims, though he is their ruler, and he has not been appointed in the lawful manner as the Shar’a stipulates, and he never committed himself to establishing the Islamic rules in their life, even though it was an obligation upon him.

وقتی به واقعیت خود نیز نگاه می‌کنیم، درمی‌یابیم که در فرایند تغییر، تنها به دست گرفتن سلاح کافی نیست. مسئله فراتر از تغییر حاکم رفته و به مسئله حکومت کردن بر اساس اسلام رسیده است. پس چه کسی مسئولیت‌های آن را بر عهده خواهد گرفت؟ این امر به رجال دولت و به بستری سیاسی اسلامی نیاز دارد.

When we look also at our reality, we find that it is not enough to bear arms in the process of change. The issue has gone beyond the changing of the ruler to the issue of ruling by Islam. So who will undertake its responsibilities? It requires statesmen and an Islamic political medium.

مسئلهٔ حکومت‌داری بر اساس اسلام کار آسانی نیست، به‌گونه‌ای که هر فرمانده نظامی بتواند عهده‌دار آن شود، هر اندازه هم که از نظر نظامی توانمند باشد و هر قدر هم که به اسلام صادق باشد. این کار به تجربه، فهم، پیگیری و درکی برجسته از شریعت نیاز دارد. روش پیامبر ﷺ همهٔ این‌ها را تضمین می‌کند.

The issue of ruling by Islam is not easy, such that any military leader can undertake it, however competent he may be militarily, and however sincere he may be to Islam. It requires experiance, understanding, pursuance, and a distinguished Shar’ee understanding. The method of the Messenger 􀁕 ensures all of this:

این امر تضمین می‌کند که سیاستمدار و رهبر مسلمانِ برجسته‌ای پرورش یابد که سال‌ها تجربه در حمل دعوت پیش از برپایی دولت اسلامی دارد. او نیرنگ‌ها، فریب‌کاری و حیله‌های دولت‌های کافر را می‌شناسد، به‌گونه‌ای که فریب نمی‌خورد.

- It ensures that the extraordinary Muslim politician and leader is produced, who has years of experience spent in carrying the da’wah before the establishment of the Islamic State. He knows the tricks and deception, and cunning of the Kaafir states such that he is not deceived.

او سپس قادر خواهد بود تا دولت را حفاظت کند و آن را به جایگاهی که شایستهٔ موقعیتش در میان دیگر دولت‌های جهان است ارتقا دهد؛ دولتی که هدایت‌گر و خود هدایت‌یافته است، و خلافتی راشده بر منهاج نبوت ﷺ.

He will then be able to protect the state and develop the state to the role befitting its position amidst the other states of the world as a guiding and guided state, and a righteous Khilafah on the way of the Prophethood.

این کار تولید شبابی مخلص را تضمین می‌کند که پیش از برپایی دولت، بار دعوت را بر دوش خواهند گرفت، به‌گونه‌ای که آنان به همراه دیگر مسلمانانی که به امور دعوت اهتمام دارند، محیط سیاسی اسلامی را شکل می‌دهند، و از میان آنان والیان، امیران جهاد، سفیران و کسانی که دعوت را به مردم دیگر کشورها می‌رسانند، پدید خواهند آمد.

- It will ensure the production of sincere Shabaab who will carry the burden of the da’wah before the establishment of the State, such that they, with others of the Muslims who are concerned about the matters of the da’wah, form the Islamic political medium, and from them will come the walis (governers), Ameer of Jihaad, ambassadors and those who carry the da’wah to the people in other states.

این کار پایگاه مردمی‌ای را پدید خواهد آورد که اسلام و دولت را در بر می‌گیرد و از آن‌ها پاسداری خواهد کرد.

- It will generate the popular base, which will embrace Islam and the state and protect it.

این امر، افرادی کارآمد و آموزش‌دیده‌ای از اهل قدرت را تضمین می‌کند که توانشان آن‌گاه افزایش می‌یابد که مردم در کنارشان بایستند و نه در برابرشان، به‌ویژه هنگامی که دریابند حاکم، دستگاه حکومتی همراه او و قدرتی که بدان تکیه دارد، نیرویی در خدمت ایشان است که آنچه را الله بر آنان واجب کرده، از اجرای اسلام و تقویت دین، به انجام می‌رساند.

- It will ensure the well trained people of power, whose strength will increase when the people stand by their side and not against them, especially when they realise that the ruler, the ruling apparatus with him and the power which he depends on is a force for them, that undertakes what Allah 􀀬 has imposed on them in terms of applying Islam and strengthening the deen.

علاوه بر این، کار مسلحانه به پول، سلاح و آموزش نیاز دارد۔

Furthermore, the armed work requires money, weapons and training.

این کار جنبش را زیر بار سنگینی قرار می‌دهد و در نتیجه وسوسه خواهد شد که برای کمک به دیگران روی آورد. این نخستین گام به سوی شکست است. مسلمانان این راه را آزموده‌اند و برای آنان زیان‌های فراوانی در پی داشته است. افزون بر این، عبارت «آزمودن» خود نیز نادرست است.

This will overburden the movement, hence it will be tempted to resort to others for assistance. This is the first step to failure. The Muslims have tried out this path, and it caused them much harm. Not to mention that the expression “try out” is itself erroneous.

وقتی می‌گوییم که به‌کارگیری سلاح، روش شرعی تغییر نیست، این سخن برای حفظ آن حاکمان ستمگری نیست که اصلاً به مسلمانان اهمیتی نمی‌دهند. بلکه برای حفظ برخی از برادران مخلص ما در دین است؛ ما می‌خواهیم تلاش‌های آنان را در کار شرعی لازم متحد سازیم. آنان را به این واقعیت یادآور می‌شویم که پیامبر ﷺ هنگامی که یارانش را در مکه از به‌کارگیری سلاح بازداشت، فرمود: «مأمور به عفو شده‌ام، پس جنگ نکنید». [سیرۀ ابن هشام] افزون بر این، سخن خداوند ﷻ نیز چنین است: «آیا کسانی را ندیده‌ای که به آنان گفته شد دست‌های خود را (از جنگ) بازدارید و نماز را برپا دارید و زکات دهید؛ اما هنگامی که جنگ بر آنان مقرر شد…» [TMQ 4:77] به این ترتیب، شواهد شرعی تأییدکنندهٔ فراوانی می‌یابیم که پیروی از روش پیامبر ﷺ در دعوت را تأیید می‌کند. هرگونه افزایش، کاستی، تغییر، دگرگونی یا اصلاحی، پیامد بدی برای دعوت، جمعیت و امت اسلامی خواهد داشت. از این رو، بر اهمیت مطالعهٔ درست شریعت و روش پیامبر ﷺ پافشاری کرده‌ایم تا بهترین پیروی از پیامبر ﷺ تحقق یابد. راه درست را خداوند ﷻ به ما نشان دهد.

When we say that carrying weapons is not the Shar’ee method of change, this is not to spare those unjust rulers who do not care about the Muslims at all. Rather, it is to spare some of our sincere brothers in the deen, we wish to unite their efforts in the required Shar’ee work. We remind them of the fact that the Messenger 􀁕 forbade his companions in Makkah from using weapons when he said; “I have been ordered to forgive, so do not fight.” [Sirah Ibn Hisham]. Furthermore there is the revelation of His 􀀬 saying; “Have you not seen those who were told to hold back their hands (from fighting) and perform the Salah, and give zakah, but when the fighting was ordained for them...” [TMQ 4:77] In this manner, we find many corroborative Shar’ee evidences, which confirms following the method of the Messenger 􀁕 in the da’wah. Any addition, omission, change, alteration, or modification will have a bad effect on the da’wah, group and the Islamic Ummah. Thus, we have insisted on the importance of the proper study of the Shar’a and the method of the Messenger 􀁕, in order to achieve the best emulation of the Messenger 􀁕. It is for Allah 􀀬 to show us the right way.