۱۵.۲ جمع کردنِ چیزهای مختلف با یکدیگر

۱۵.۲ جمع کردنِ چیزهای مختلف با یکدیگر - الدعوة إلى الإسلام | Quran Course

0% read · 9 min left

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۱۵.۲ جمع کردنِ چیزهای مختلف با یکدیگر

15.2 Combining Together Of Different Things

by Sheikh Ahmad Mahmoud9 min readViewed 119 times

در مورد جمع میان امور مختلف، شریعت برای مسائل گوناگون احکام یکسانی قرار داده است، هرچند قیاس عقلی این را نمی‌پذیرد. شریعت آب و خاک را با هم جمع کرده و با هر دو طهارت را روا دانسته است، با آنکه آب پاک‌کننده است و خاک آلوده‌کننده. ربای فضل را در طلا و گندم حرام کرده است، با آنکه حقیقت آن‌ها متفاوت است. حد مرگ را بر مرتد و زناکار مقرر کرده است، هرچند کیفیت این دو فعل فرق دارد و میان آن دو تفاوت است. مسلمان و ذمی را، با آنکه از نظر دین با هم متفاوت‌اند، حمایت کرده است. برای کسی که زنی را به زنا متهم کند و برای کسی که شراب بنوشد، هشتاد تازیانه واجب کرده است، با آنکه حقیقت این دو فعل متفاوت است.

As regards combining the things that are different, the Shar’a has given the same rules for different issues, even though the rational analogy does not accept this. The Shar’a has combined the water and dust when allowing one to be purified by them, even though water cleanses and dust makes thing dirty. It forbade the riba al-fadl (excess in amount) in gold and wheat even though their reality is different. It has also imposed the death penalty on the apostate and adulterer though the manner differs, despite the difference between the two actions. It has protected the Muslim and the Dhimmi, despite the fact that they are both different in terms of the deen. It obliged eighty lashes for the one who falsely accuses a woman of zina and the one who drinks alcohol, even though the reality of the two actions is different.

تعلیل احکام، دلیلی است که مسئلهای را که شرع برای آن حکمی وضع کرده، روشن میسازد. این امر ایجاب میکند که انسان در هر جا که علت موجود باشد، از آن پیروی کند. این همان قیاس است. هنگامی که رسول خدا ﷺ دربارهٔ گربه فرمود: «آن نجس نیست (یعنی آب دهان گربه)»، علت عدم نجاست آن را بیان کرد، آنجا که فرمود: «زیرا آنها معمولاً در خانهها دور شما میگردند (یعنی اهلی هستند)». [روایت بخاری و مسلم]. بر این اساس، هر حیوانی که معمولاً در اطراف خانه باشد، نجس نیست، تا زمانی که دلیلی برای استثنا وجود نداشته باشد. سخن رسول خدا ﷺ که فرمود: «اجازه (ورود) به سبب نگاه کردن لازم است.» [روایت بخاری و مسلم] بدین معناست که مسلمان باید پیش از ورود به خانه اجازه بخواهد، زیرا خانه حرمت خاص خود را دارد و عورت شمرده میشود. علت وضع حکم اجازهخواستن، جلوگیری از نگاه کردن به چیز حرام است. سخن ایشان «من اجل النظر (به سبب نگاه کردن)» همان علت وضع حکم اجازهخواستن است. بنابراین، مسلمانی که به خانهٔ خود وارد میشود، نیازی به اجازه گرفتن برای ورود ندارد؛ زیرا علت در اینجا موجود نیست و در نتیجه حکم نیز منتفی میشود. در غیر این صورت، اگر میهمان یا مانند آن در خانه باشد، حکم باقی خواهد ماند. پس هرگاه علت بازگردد، حکم نیز بازمیگردد. بدین ترتیب، حکم از نظر وجود و عدم، به علت پیوسته است.

The ta’leel (reasoning) behind rules is an evidence to clarify the matter for which the Shar’a has legislated the rule. This obliges that one follows the ‘illah where it is present. This is Qiyas. When the Messenger 􀁕 said about the cat; “It is not najas (impure) (ie the cat’s saliva).” He clarified the ‘illah ie the reason for not considering it impure when he said; “For they are usually around you in the homes (ie domesticated).” [Reported by Bukhari and Muslim]. Accordingly, any animal that is usually around the home is not impure, as long as there is no exception made by a daleel (evidence). The saying of the Messenger 􀁕; “Permission (to enter) is required because of sight.” [Reported by Bukhari and Muslim] This means the Muslim must seek permission before entering a house, because the house has its sacredness and is considered an ‘awrah. The reason for legislating the requirement of seeking permission is to prevent looking at a prohibited thing. His words “min ajlin nazar (because of viewing)” is the ‘illah ie the reason for legislating the seeking of permission. Thus, a Muslim who enters his home does not require a permission to enter. This is because the ‘illah is absent and hence the rule becomes absent. Otherwise the rule will remain if he has guests around and the like. So when the ‘illah returns, so does the hukm. Thus, the hukm is linked to the ‘illah in terms of presence and absence.

این‌که قیاس یکی از مسائل بسیار دقیق است، از همین‌جاست. باید دانست که قیاس برای انسان‌های باهوشی است که متون، احکام و رخدادها را می‌فهمند. برای هر کسی که به هوای نفس خود آن را به کار می‌گیرد، معتبر نیست. باید برای کسانی باشد که الله ﷻ بصیرت و فهم به ایشان عطا کرده است، وگرنه وسیله‌ی تباهی و انحراف از حکم حقیقی الله ﷻ می‌شود. امام شافعی (رحمه الله) گفته است: «برای هیچ‌کس روا نیست که قیاس کند، مگر آن‌که به سنت‌های پیشین، سخنان سلف و زبان عربی آگاه باشد. همچنین باید عقل سالم داشته باشد تا میان امور مشتبه و همانند تمیز دهد و شتابزده قضاوت نکند؛ و از شنیدن سخن کسی که با او مخالف است، پرهیز نکند، زیرا همین ممکن است توجه او را به چیزی که فراموش کرده جلب کند یا خطای آنچه را درست می‌پنداشته به او نشان دهد.» به‌کارگیری قیاس، فهم دقیق می‌خواهد. استنباط حکم از راه قیاس برای هیچ‌کس جز مجتهد جایز نیست.

That is why Qiyas is one of the very delicate issues. It should be known that Qiyas is for the intelligent people who understand the texts, rules and incidents. It is not valid for just any person, who uses it according to his whims and desires. It must be for those people to whom Allah 􀀬 has granted insight and understanding, otherwise it would become a means of destruction and departure from the true rule of Allah 􀀬. Imaam Shafi’i (may Allah have mercy on him) said; “It is not valid for anybody to make Qiyas until he became knowledgeable of the previous sunan (ways), the statements of the Salaf and the Arabic language. He must also be of sound mind so as to distinguish between the doubtful (or similar) matters and not rush to judge; and he should not resist listening to the one who disagrees with him, because this might draw his attention to something he forgot or point out to him the error of what he thought to be correct.” Use of Qiyas requires precise understanding. The use of Qiyas to derive a rule is not allowed for anyone other than the mujtahid.

سیرت پیامبر ﷺ در دعوتش، بی هیچ تردیدی نشان می دهد که رویکرد ایشان ریشه ای بود و از هرگونه تأثیرپذیری از واقعیت موجود آزاد بود. کاری که بر واقعیت اثر می گذارد، همان چیزی است که دگرگونی لازم را پدید می آورد. پیامبر ﷺ در دعوتش به واقعیت شرک در کافران مکه توجهی نشان نداد. به آداب و رسوم ایشان اعتنا نکرد و به پذیرش یا رد مردم نسبت به خود هیچ اهمیتی نداد. با زمامداران چاپلوسی نکرد، هرچند وضعیت پیامبر ﷺ و دعوتش در مکه سخت بود. ایشان آشکارا اعلام کرد: «لا إله إلا الله، محمد رسول الله»، که جوهر کامل اسلام و رد کامل هر عقیده یا شریعتی جز آن است. بر همین اساس بود که ابوجهل و دیگر سران کفر مکه، شهادت را رد کردند. و بر همین اساس نیز پیامبر ﷺ شهادت را در برابر سیاهپوست و سفیدپوست، آزاد و برده، ثروتمند و فقیر، عرب و غیرعرب، بت پرست و اهل کتاب، علنی اعلام کرد. ایشان با آنان رویارو شد، با ایشان مخالفت کرد و با یادکرد خدایانشان آنان را به چالش کشید. پس آنان با دشمنی پاسخ دادند، کوشیدند با او چانه بزنند و از او خواستند درباره خدایانشان سکوت کند تا آنان نیز درباره او سکوت کنند. آنان آرزو داشتند که اگر پیامبر ﷺ کوتاه بیاید، ایشان نیز کوتاه بیایند. ولی او ﷺ این را نپذیرفت و در برابر آزار آنان به دعوت و شکنجه یارانش صبور بود؛ مؤمنان نیز صبر کردند. صبر همه ایشان یکی از نشانه های راستگویی دعوت و لحن آن بود، تا آنجا که ایشان ﷺ شرط بنی صعصعه را رد کرد؛ هنگامی که در سخت ترین روزگار دعوت و در نبود هرگونه یاوری، به سراغ آنان رفت تا دینش را یاری کنند. آنان حاضر بودند او را یاری دهند به شرط آنکه پس از او حکومت به ایشان برسد. او نگفت که فرصتی برای او پیش آمد که بتواند از آن بهره ببرد، پس از آنکه همه درها پیش رویش بسته شده بود. بلکه او به آنان گفت و پس از ایشان به ما گفت، به عنوان معلم، رهبر، داعی و راهنما: «حکم از آنِ الله است و او آن را هر جا که بخواهد قرار می‌دهد.» او با این سخن می‌خواهد بگوید که حکومت و اقتدار تنها از آنِ الله ﷻ است و هیچ‌کس نمی‌تواند در این امر با الله ﷻ شریک شود. تنها الله ﷻ آن را به هر که بخواهد می‌دهد و هیچ‌کس دیگر در این امر اختیاری ندارد. پیامبر ﷺ در دعوت خود ادامه داد، بی‌آنکه به چیزی جز نیروی فکرت (اندیشه) و یاری الله تکیه کند. دعوت با برپایی دارالاسلام در مدینه به هدف خود رسید، پس از آنکه الله ﷻ دل‌ها و اندیشه‌های کسانی را که از محمد ﷺ حمایت کردند و به او یاری رساندند گشود. بنابراین، پیروزی از جانب الله ﷻ است. آن از آنِ کسی است که بر او توکل می‌کند، از او یاری می‌جوید و پاکیزگیِ اندیشه، روشنیِ فهم، درستیِ راه و صحتِ عمل را حفظ می‌کند.

The Sirah of the Messenger 􀁕 in his da’wah indicates, without a shadow of a doubt, that the approach was radical and free from any effect of the reality. The work that affects the reality is what will create the necessary change. The Messenger 􀁕 in his da’wah, did not give any attention to the reality of shirk in the Kuffar of Makkah. He did not care about their customs and traditions; nor did he give any regard to people’s acceptance or rejection of him. He did not flatter those in authority, even though the situation of the Messenger 􀁕 and his da’wah in Makkah was severe. He publicly proclaimed, ‘There is no god but Allah and Muhammad is His Messenger’, which is the whole of Islam in its essence, and the complete rejection of every creed or Shar’a other than it. On this basis the Shahadah was rejected by Abu Jahl, along with the other leaders of kufr in Makkah. On this basis as well, the Messenger 􀁕 publicly proclaimed the Shahadah before the black and the white, the free and the slave, the rich and the poor, the Arab and the non-Arab, and the idol-worshipper and the people of the scripture. He confronted them, opposed them and challenged them by mentioning their gods; and so they responded with hostility, tried to bargain with him, and asked him to be silent about them so that they will be silent about him. They wished that if the Messenger 􀁕 had compromised, then they would compromise. He 􀁕 did not accept this and was patient regarding their harassment of the da’wah and their torture of his companions; the believers were patient with them. The patience of all of them was one of the signs of the truthfulness of the da’wah and of their tone, to the extent that he 􀁕 rejected the condition of Banu Sa’sa’ah when he approached them inviting them to support his deen, in the most difficult time of the da’wah and the lack of any supporter. They were ready to give him the Nusrah on condition that after him the authority should go to them. He did not say that an opportunity occurred to him from which he could benefit, after all the gates before him have been shut. Rather he told them and told us after them as a teacher, leader, da’ee and a guide; “The authority belongs to Allah and He places it where He wills.” He means by this that authority belongs to Allah 􀀬 only, and no one can share with Allah 􀀬 in this. Only Allah 􀀬 gives it to whom He wills, and no one else has a say in this matter. The Messenger 􀁕 continued in his da’wah without relying on anything other than the strength of the fikrah (idea) and the help of Allah. The da’wah realised its aim by the establishment of dar al-Islam in Madinah, after Allah 􀀬 opened up the hearts and minds of those who supported Muhammad 􀁕 and helped him. Thus, the success is from Allah 􀀬. It is for the one who depends on Him, seeks His Help and maintains the purity of the idea, the clarity of the understanding, the soundness of the path and the correctness of the activity.

سیستم‌ها ساختاری یکپارچه دارند، همان‌گونه که مبنایی واحد دارند؛ سیاستی که می‌خواهند اجرا کنند نیز یکی است و تلاش می‌کنند آن را از طریق همه وزارتخانه‌ها به اجرا درآورند. سیاست هر وزارتخانه باید با سیاست سایر وزارتخانه‌ها هماهنگ باشد. آنچه این سیاست را شکل می‌دهد، دولت به‌صورت جمعی است. صدای هر وزیر مسلمان، تنها صدایی از میان مجموعه صداها خواهد بود که رئیس‌جمهور با آن سیاست را تدوین می‌کند، در پرتو قانون اساسی و مبنایی که نظام بر آن استوار است. این از دیدگاه حقوقی است. با این حال، میان این ایده و کاربرد عملی آن تفاوتی بزرگ وجود دارد. رهبر کشور و تیمش، پیش از آنکه وزیر برای کابینه انتخاب شود، سیاست دولت را تدوین کرده‌اند. وزیر هیچ انتخابی ندارد، جز آنکه بر پایه سیاست تدوین‌شده به کابینه بپیوندد یا آن را نپذیرد. او حق ندارد سیاست وزارتخانه‌اش را تعیین کند.

The systems have an integrated structure, just as they have a single basis, and the policy they want to execute is one, and they work to apply it through all the ministries. The policy of each ministry must be in harmony with the policy of the other ministries. What formulates this policy is the government together. The voice of the single Muslim minister will be nothing but a single voice from the collection of voices, with which its president formulates the policy, in the light of the constitution and the basis on which it is established. This is from the legal perspective. However, there is a huge difference between this idea and its practical application. The country’s leader and his team will already have drawn up the policy of the government when the minister is chosen for the cabinet. The minister has no choice, except to join the cabinet on the basis of the drawn up policy or to refuse it. He has no right to lay down the policy for his ministry.

این بدان معناست که وقتی دولت بخواهد سیاست برنامه‌ریزی‌شده را اجرا کند و تصمیمات لازم را بگیرد، تصمیمات اکثریت اخذ می‌شود. این بدان معناست که هر وزیری در امور وزارتخانه‌های دیگر دخالت می‌کند و دیدگاه‌های خود را دربارهٔ تصمیمات دولت مطرح می‌سازد. این امر وزیر مسلمان را مسئول هر آن چیزی می‌سازد که از وزارت خودش یا وزارت دیگران سرچشمه می‌گیرد یا به آن مربوط است. در چنین وضعی، او ملزم است که سیاست و تصمیمات دولت را بیرون از وزارت و در برابر مردم دفاع کند، هرچند ممکن است در درون وزارت با آن مخالفت داشته باشد. در اینجا ممکن است کسی گمان کند که وزیر مسلمان در برابر هر پیشنهادی که با اسلام در تضاد باشد، موضع مخالفت خواهد گرفت. چنین سخنی نشان‌دهندهٔ اندیشهٔ سطحی است. وزیر با نمایندهٔ مجلس تفاوت دارد. از نظر قانون، و نه از نظر اجرا، نمایندهٔ مجلس نمایندهٔ کسانی است که او را انتخاب کرده‌اند. او ممکن است در نظام دموکراتیک نمایندهٔ مسلمانان باشد، یا در نظام‌های سرمایه‌داری نمایندهٔ چپ‌گرایان. اما وزیر برای مخالفت وارد دولت نمی‌شود، وگرنه به سبب مخالفتش بیرون می‌ماند. بنابراین در نظام‌های دموکراتیک، کسی که با دولت یا حکومت مخالفت کند، بیرون می‌ماند و اجازهٔ ورود به آن داده نمی‌شود. اگر به اشتباه وارد شود، با اصرار از آن اخراج می‌گردد. دولت برای حکومت کردن و اجرا آمده است. سیاستی دارد که می‌خواهد آن را اجرا کند. برای جمع کردن تناقض‌ها نیامده است. هر کس که با سیاست آن مخالفت کند، به دعوت نخست‌وزیر یا وزیران به‌طور جمعی از آن خارج خواهد شد. نمایندگان مجلس اعتماد را شخصاً از او سلب خواهند کرد و دولت به کار خود ادامه خواهد داد.

This means that when the government wishes to implement the planned policy and take the necessary decisions, the decisions of the majority are taken. This means that every minister interferes in the affairs of other ministries, and puts forward his views regarding the government’s decisions. This makes the Muslim minister responsible for everything that originates from or relates to his ministry, or that of others. In such a situation, he is obliged to defend the policy and decisions of the government outside and in front of people, even though inside the ministry he might oppose it. Here one might assume that the Muslim minister will take the position of opposition to everything proposed that contradicts Islam. Such talk indicates shallow thinking. The minister is different from the MP. Thus, in terms of the law and not application, the MP represents those who have elected him. He may represent the Muslims in a democratic system, or he may represent the leftists in capitalist systems. As for the minister, he is not brought into the government to oppose, otherwise he will remain outside due to his opposition. Thus, in the democratic systems, the one who opposes the government or the rule will remain outside and not be allowed to enter it. If he enters by mistake, then he is expelled by insistence. The government comes to rule and implement. It has a policy that it wants to implement. It has not come to gather contradictions. Anyone who goes against its policy will leave it by the invitation of the prime minister or the ministers together. The MPs will withhold the confidence from him personally, and the government will continue functioning.

- بدین ترتیب، الله ﷻ واجب کرده است که داوری از آنِ الله ﷻ باشد، به عنوان مبنایی که قوانین از آن سرچشمه می‌گیرند. او ﷻ فرموده است: «نه، به پروردگارت سوگند که ایمان نمی‌آورند تا آنکه تو را در هر اختلافی که میان‌شان است داور قرار دهند، و در دل‌های خود هیچ ناخشنودی از حکم تو نیابند، و کاملاً تسلیم شوند.» [قرآن ۴:۶۵]. و فرموده است: «هیچ مرد و زن مؤمنی را نسزد که چون الله و رسولش در کاری حکم کنند، برای ایشان در کارشان اختیاری باشد.» [قرآن ۳۳:۳۶] - الله ﷻ واجب کرده است که حاکم مسلمان باشد. او ﷻ فرموده است: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از الله اطاعت کنید و از پیامبر ﷺ و از اولی‌الامر میان خودتان اطاعت کنید.» [قرآن ۴:۵۹] - الله ﷻ بر حاکم مسلمان واجب کرده است که به اسلام حکم کند. او ﷻ فرموده است: «و میان ایشان بدان‌چه الله نازل کرده حکم کن...» [قرآن ۵:۴۹]. الله ﷻ حاکم مسلمان را از روی‌گردانی از برخی از احکام اسلام، حتی اگر یک حکم باشد، برحذر داشته است. پس فرموده است: «و از ایشان بر حذر باش، مبادا تو را از برخی از آن‌چه الله بر تو نازل کرده است بازدارند.» [قرآن ۵:۴۹] - او ﷻ دستور داده است که در برابر کسی که به کفرِ آشکار (کفرِ صریح) حکم می‌کند، شمشیر بکشیم. این به سبب سخن رسول ﷺ درباره حاکم فاجر است، هنگامی که از ایشان پرسیده شد: «ای رسول الله، آیا با شمشیر با او نجنگیم؟» فرمود: «مگر آن‌که کفرِ بواح (آشکار) ببینید که در آن از سوی الله برهانی دارید.» [روایت مسلم] - او ﷻ مشاوران و اطرافیان حاکم را از این‌که بر چیزی جز اسلام باشند، منع کرده است.

- Thus, Allah 􀀬 obliged that the judgement should be for Allah 􀀬, as a basis from which the laws originate. He 􀀬 said; “But no, by your Lord, they can have no Imaan, until they make you the judge in all disputes between them, and find in themselves no resistance against your decisions, and accept them with full submission.” [TMQ 4:65]. He 􀀬 said; “It is not (fitting) for a believer, man or woman, when Allah and His Messenger have decreed a matter that they should have any option in their decision.” [TMQ 33:36] - Allah 􀀬 has obliged that the ruler be a Muslim. He 􀀬 said; “O you who believe! Obey Allah and obey the Messenger 􀁕 and those in authority from amongst you.” [TMQ 4:59] - Allah 􀀬 has obliged the Muslim ruler to rule by Islam. He 􀀬 said; “And so judge between them by what Allah has revealed...” [TMQ 5:49]. Allah 􀀬 warned the Muslim ruler of turning away from some of Islam, even if it is a single rule. Thus He said; “And beware of them lest they turn you away from some of that which Allah has sent down to you.” [TMQ 5:49]. He 􀀬 ordered that we draw our swords in the face of the one who rules by kufr suraah (explicit kufr). This is owing to the Messenger’s 􀁕 statement regarding the Faajir ruler when he was asked: “Shall we not fight him with the sword, O Rasool of Allah? He said; “Unless you see clear and kufr buwah (explicit kufr) regarding which you have a burhaan (proof) from Allah.” [Reported by Muslim] -He 􀀬 forbade the advisors and entourage of the ruler to be on anything other than Islam.

یقیناً آنان از آخرت ناامیدند، همان‌گونه که از کسانی که در گورها هستند ناامیدند (که در روز قیامت برانگیخته نخواهند شد)» [قرآن ۶۰:۱۳]. و او ﷻ فرمود: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! یهودیان و مسیحیان را دوستان (یاران و سرپرستان) خود مگیرید؛ آنان تنها دوستان یکدیگرند. و هر کس از شما ایشان را دوست خود بگیرد، پس بی‌گمان او از ایشان است. همانا خداوند قوم ستمگر را هدایت نمی‌کند. و کسانی را می‌بینی که در دلشان بیماری (نفاق) است، به سوی دوستی با آنان شتاب می‌کنند و می‌گویند: "می‌ترسیم گرفتار مصیبتی شویم." شاید خداوند پیروزی یا فرمانی از نزد خود بیاورد، آنگاه بر آنچه در درون خود پنهان داشته‌اند پشیمان خواهند شد» [قرآن ۵:۵۱-۵۲]. در اینجا این پرسش پیش می‌آید که حاکمان امروز یهودی یا مسیحی نیستند. حقیقت آن است که آنان به یهودیان و مسیحیان وفادارند. وفاداری کسی که به حاکمان وفادار است، از آنِ کسی خواهد بود که آن حاکمان به او وفادارند.

Surely, they are in despair of the Hereafter, just as they are in despair about those (buried) in graves (that they will not be resurrected on the Day of Resurrection).” [TMQ 60:13]. And He 􀀬 said; “O you who believe! Take not the Jews and the Christians as Awliya (friends, protectors); they are but Awliya to one another. And if any amongst you takes them as Awliya, then surely he is one of them. Verily, Allah guides not those people who are the Zalimun (unjust). And you see those in whose hearts there is a disease (of hypocrisy), they hurry to their friendship, saying: ‘We fear lest some misfortune of a disaster may befall us.’ Perhaps Allah may bring a victory or a decision according to His Will. Then they will become regretful for what they have been keeping as a secret in themselves.” [TMQ 5:51-52] Here the question may arise that the rulers today are not Jews or Christians. The truth is they are loyal to the Jews and Christians. The loyalty of the one who is loyal to the rulers, will be for the one those rulers are loyal to.

به همپیمانی یکدیگر و تشکیل یک بلوک متحد با یک خلافت بپیوندند)، فتنه (جنگ‌ها و نبردها) و ستم در زمین پدید خواهد آمد و فساد و تباهی بزرگی (ظهور شرک) رخ خواهد داد.» [TMQ 8:73] در اینجا شایان یادآوری است که مقصود از پرهیز از همپیمانی با یهودیان و مسیحیان، این نیست که انسان به غیر ایشان وفادار باشد. بلکه مقصود آن است که وفاداری به هر چیز و هر کس که با اسلام در تضاد باشد، ممنوع است. ممنوع بودن نشان دادن وفاداری به ایشان، مستلزم آن است که انسان خود را از ایشان، از نظر اندیشه و رفتار، جدا سازد و هیچ امری را از ایشان نپذیرد، تا زمانی که مبنای آن بر کفر استوار باشد. او ﷻ بر زبان ابراهیم فرمود: «همانا ما از شما و از آنچه غیر از الله می‌پرستید بیزاریم، شما را انکار کردیم و میان ما و شما دشمنی و کینه همیشگی پدید آمده است، تا زمانی که ایمان آورید…» [TMQ 60:4] وفاداری (ولاء) باید برای الله، فرستاده‌اش و مؤمنان باشد. او ﷻ فرمود: «و هر که الله و فرستاده او و کسانی را که ایمان آورده‌اند دوست و سرپرست خود گیرد، بی‌گمان حزب الله پیروز خواهد بود.» [TMQ 5:56] پرسش دیگری که در اینجا ممکن است مطرح شود این است که: پذیرفتن مشارکت در حکومت، به معنای وفاداری ما به ایشان نیست. ما تنها بر اساس الگو، وفاداری نشان می‌دهیم (یعنی تا زمانی که نفوذ به دست آوریم، فروتنی خود را نشان می‌دهیم).

become allies, as one united block with one Khilafah), there will be Fitnah (wars, battles) and oppression on earth, and a great mischief and corruption (appearance of polytheism).” [TMQ 8:73] Here it is worth mentioning that the intention from not allying oneself with the Jews and Christians is not that one should be loyal to other than them. Rather what is intended is that it is forbidden to be loyal to anything and anyone that contradicts Islam. The prohibition of showing loyalty to them necessitates that one detaches oneself from them, in terms of ideas and behaviour, and doesn’t accept any matter from them, as long as their basis is established on kufr. He 􀀬 said, on the tongue of Ibraheem; “Verily, we are free from you and whatever you worship besides Allah, we have rejected you, and there has started between us and you, hostility and hatred for ever, - until you believe…” [TMQ 60:4] The walaa’ (loyalty) should be for Allah, His Messenger and the believers. He 􀀬 said; “And whosoever takes Allah, His Messenger and those who have believed as Protectors, then the party of Allah will be the victorious.” [TMQ 5:56] Another question that may arise here is that by accepting to participate in ruling we do not mean to be loyal to them. We only show loyalty following the model (we show our submissiveness until we gain influence)