شریعت صرفِ وجودِ یک گروه را لازم نمی‌داند، بلکه آنچه شریعت لازم می‌داند تشکیل گروهی است که هدفش برپاداشتنِ این نظم باشد. دلایلِ وجودِ آن گروه این موضوع را برای ما روشن می‌کنند.

The Shar’a does not require the mere presence of a group. Rather what the Shar’a requires is the establishment of a group whose purpose is to establish this order. The evidences for the existence of the group clarify this for us.

- در فرمان خداوند سبحان: «وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» [سورۀ آل عمران، آیۀ ۱۰۴]. شرع، تشکیل گروهی سیاسی را واجب کرده است که ایدئولوژی آن اسلام باشد و افکار و احکام شرعیِ لازم برای تحقق اهدافی را که آن گروه برای آنها تشکیل شده، با خود حمل کند؛ که عبارت‌اند از: سیطره، استقرار و رسیدن به قدرت [اسلام]. دستور این نیست که گروهی به خاطر خودِ گروه داشته باشیم. بلکه برای تحقق آنچه فرمان داده شده، یعنی دعوت و امر به معروف و نهی از منکر، است. همچنین دعوت و امر به خیر و نهی از شر، به خاطر خودِ آنها نیست. بلکه دستور، تحقق هدفی است که دعوت و امر به معروف و نهی از منکر برای آن وجود دارند؛ یعنی سیطره، تثبیت و رسیدن به قدرت.

- In His 􀀬 saying; “And let there arise out of you a group inviting to all that is good (Islam), enjoining the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil). And it is they who are successful.” [TMQ 3:104]. The Shar’a has obliged the establishment of a political group whose ideology is Islam and that carries the thoughts and Shar’ee rules necessary for the achievement of the aims the group was established for, which are the dominance, establishment and accession to power [of Islam]. The order is not to have a group for its own sake. It is rather to realise what was commanded, which is the da’wah and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. Also, it is not the da’wah and enjoining the good and forbidding the evil for their own sake. Rather the order is to realise the objective for which the da’wah and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar exist; dominance, consolidation and accession to power.

پیامبر ﷺ فرمود: «برای سه نفر روا نیست که در هیچ بخشی از زمین باشند، مگر اینکه یکی از ایشان را به عنوان امیر (رهبر) برگزینند.» [به روایت أحمد بن حنبل] شرع نشان داده است که برای هر کار جمعی که مسلمانان به انجام آن فرمان یافته‌اند، باید امیری وجود داشته باشد.

- The Messenger 􀁕 said; “It is not allowed for three people to be on any part of the earth without appointing one of them as ameer (leader).” [Narrated by Ahmad b. Hanbal]. The Shar’a indicated that for any joint action that the Muslims have been ordered to perform they must have an ameer.

اطاعت از او در اموری که به امارتش گماشته شده، و برای مردمی که بر آنها امیر شده است، واجب خواهد بود. گروه باید از دستور امیر پیروی کند، تا نتایج این کار جمعی بر اساس شریعت محقق شود.

The obedience to him will be obligatory in the matter he has been made ameer for, and for the people over whom he has been made ameer. The group must comply with the order of the ameer, so that the results of this collective work are achieved according to the Shar’a.

- از آنجا که الله 􀀬 بر مسلمانان تکالیف متعددی واجب کرده که تنها بر عهده خلیفه گذاشته شده است، لازم شده است که برای انجام این تکالیف، خلیفه‌ای نصب گردد. و از آنجا که نصب خلیفه و برپایی خلافت جز از راه گروهی میسر نیست، وجود گروهی که هدفش برپایی خلافت و خلیفه باشد، ناگزیر می‌گردد. این بر اساس این قاعده است:

- Since Allah 􀀬 has enjoined upon the Muslims many obligations that are entrusted to the Khaleefah only, then it has become imperative to appoint a Khaleefah in order to realise these obligations. Since the appointment of a Khaleefah and the establishment of the Khilafah cannot be achieved except by a group, then the presence of a group whose aim is to establish the Khaleefah and the Khilafah becomes inevitable. This is based on the principle:

«آنچه برای تحقق واجبی لازم است، خود واجب است.» از این رو روشن می‌شود که وجود یک جماعت با تحقق هدف شرعی موردنظر پیوندی ناگسستنی دارد. بنابراین، این جماعتی نیست که صرفاً دعوت به اسلام را بر عهده گیرد، و جماعتی نیست که پیام را تنها به خاطر رساندن آن ابلاغ کند. بلکه جماعتی است که به منظور برپایی اسلام در زندگی مسلمانان تأسیس شده است، از راه برپایی دولت اسلامی، که شرعاً روش اجرای همه احکام اسلام، هم فردی و هم جمعی، به شمار می‌آید.

‘That which is necessary to establish a wajib is itself a waajib.’ So it becomes clear that the presence of a group is inextricably linked to the presence of the required Shar’ee objective. Thus, it is not a group that merely undertakes the da’wah to Islam. It is not a group that conveys the message just for the sake of conveying. Rather it is a group established for the purpose of establishing Islam in the life of the Muslims, through the establishment of the Islamic State, which is considered the Shar’ee method of applying all the rules of Islam, both individual and collective.

بنابراین باید گروهی وجود داشته باشد که هدفش تحقق بخشیدن به هدفی باشد که به خاطر آن تأسیس شده است.

Hence a group must exist whose purpose is to realise the aim for which it has been established.

تا زمانی که گروه را نتوان چنان دانست که آنچه بر آن واجب است را به انجام رسانده، باید این کارها را انجام دهد.

Until the group can be considered to have fulfilled all that is required of it, it must do the following things.

باید تمام اندیشهها، احکام شرعی و آرائی را که برای کارش ضروری است بپذیرد و در گفتار، کردار و اندیشه به آنها پایبند باشد. این به خاطر آن است که هدف از پذیرش، حفظ وحدت حزب است. اگر گروه تشکیل شود و اعضای آن اندیشهها و اجتهادات گوناگون داشته باشند، گروه دچار انشقاق و تفرقه خواهد شد، هرچند که در هدف و در اسلام به طور کلی متحد باشند. در درون آن گروههای دیگری پدید خواهند آمد و به تشکیل دستههایی درون گروه منجر خواهد شد. دعوت آن از دعوت به دیگران برای همکاری با آن و برپایی فریضه، به دعوت به یکدیگر تبدیل خواهد شد. آنان شروع به مجادله با یکدیگر خواهند کرد، و هر دسته میکوشد دیدگاه خود را به رهبری گروه بقبولاند. از این رو اهمیت پذیرش و مشروعیت آن آشکار میشود. وحدت گروه از نظر شرع ضروری است. در این وضعیت هیچ چیز جز پذیرش همه اندیشههای لازم برای کار و الزام شبابِ گروه به این پذیرش، نمیتواند وحدت آن را حفظ کند. بنابراین، پذیرش بر اساس این قاعده که «آنچه برای واجب لازم باشد، خود واجب است» الزامی میشود. تا زمانی که اندیشهها، احکام و آرای مربوط به کار گروه همگی بر پایه شریعت باشند، و تا زمانی که این گروه اعتماد شبابش را داشته باشد، در اصل جایز است که شباب را در اندیشههای مربوط به کار محدود کند، زیرا برای مسلمان جایز است که رأی و کار خود را رها کرده و بر اساس رأی دیگران عمل کند. چنانکه در بیعت عثمان بن عفان، او پذیرفت که با این شرط بیعت خلافت را بپذیرد که اجتهاد خود را ترک کرده و به اجتهاد ابوبکر و عمر ﵁ عمل کند، حتی در جایی که با اجتهاد خودش متفاوت باشد. صحابه این را پذیرفتند و با او بیعت کردند. با این حال، این کار جایز شمرده می‌شود و واجب نیست؛ دلیلش این است که علی ؑ نپذیرفت اجتهاد خود را به خاطر اجتهاد ابوبکر و عمر رها کند، و هیچ‌یک از صحابه نیز بر او اعتراض نکرد. همچنین از شعبی به‌طور صحیح روایت شده که ابوموسی نظر خود را به نظر علی واگذار می‌کرد، زید نظر خود را به نظر ابی بن کعب، و عبدالله نظر خود را به نظر عمر وامی‌نهاد. احادیثی نیز روایت شده که ابوبکر و عمر نظر خود را به نظر علی ؑ وامی‌نهادند. این امر نشان می‌دهد که برای مجتهد جایز است، بر اساس اعتماد به اجتهاد دیگری، نظر خود را به نظر او واگذارد. جوانان این گروه باید به این دو اصل پایبند باشند و باید پیکره‌ای فکری و عاطفی داشته باشند.

- It must adopt all the thoughts, Shar’ee rules and opinions that are necessary for its work, and it should adhere to them in word, deed and thought. This is because the aim of adoption is to protect the unity of the party. If the group is established and its members have different thoughts and diverse Ijtihaadaat the group will be afflicted with splits and fragmentation, even though they may be united on the aim and on Islam in a general manner. Within it there would be other factions, leading to groups forming within the group. Its da’wah will turn from being a da’wah to others to work with it and establish the fard, into a da’wah to each other. They will start to dispute with each other, with each faction trying to get its view across to the leadership of the group. Hence, the importance of adoption and its legitimacy becomes evident. The unity of the group is necessary by Shar’a. Nothing can maintain its unity in this situation, except the adoption of all the thoughts necessary for the work, and obliging the shabab with this adoption. Accordingly the adoption becomes required in compliance with the principle ‘That which is necessary for a wajib, is itself wajib.’ As long as the thoughts, rules and opinions for the work of the group are all based on the Shar’eeah; and as long as this group has the trust of its shabab it is allowed, in origin, to restrict the shabab in the thoughts regarding the work because it is allowed for a Muslim to leave his opinion and work according to the opinion of others. Thus, in the bay’ah of ‘Uthman b. ‘Affan he accepted to take the pledge of Khaleefah on condition that he left his Ijtihaad for the Ijtihaad of Abu Bakr and Umar 􀁗, even where it differed with his Ijtihaad. The Sahabah accepted this and they gave him the bay’ah. However, this is considered to be permitted and not obligatory as is made evident by the fact that Ali 􀁗 did not accept to leave his Ijtihaad for the Ijtihaad of Abu Bakr and Umar and not a single Sahabah objected. Also, it has been authentically narrated from ash-Sha’bi that Abu Musa used to leave his opinion for the opinion of Ali, Zayd used to leave his opinion for the opinion of Ubayy b. Ka’b and Abdullah used to leave his opinion for the opinion of ‘Umar. Ahadith have been narrated that Abu Bakr and ‘Umar used to leave their opinion for ‘Ali 􀁗. This shows that it is allowed for the Mujtahid to leave his opinion for someone else based on trust in his Ijtihaad. The shabab of this group must adhere to these two concepts and they should have a be intellectual and emotional body.

- همان‌گونه که جماعت باید احکام شرعی لازم برای کارش را اتخاذ کند، باید اسلوب‌هایی را نیز برای اجرای این احکام بپذیرد. اسلوب، شیوه‌ای است که حکم شرعی به‌وسیله آن اجرا می‌شود. این، حکمی است که به اصل حکمی که دلیلش آمده، مربوط می‌شود. برای نمونه: جماعت موظف است جوانانش را به شیوه‌ای متمرکز و با پیروی از الگوی رسول الله ﷺ پرورش دهد. این حکم شرعی است که باید به آن پایبند بود. اما به چه شیوه‌ای؟ این حکم شرعی چگونه باید اجرا شود؟ باید اسلوب مشخصی وجود داشته باشد که از طریق آن این حکم شرعی محقق گردد. این اسلوب ممکن است از طریق حلقات (halaqaat) یا خانواده‌ها (usar) و غیره باشد.

- Just as the group must adopt the Sharee’ah rules necessary for its work, it must also adopt the styles to execute these rules. The style is the manner in which the Hukm Shar’ee is executed. It is a rule which relates to the original rule for which the daleel came. For example: The group is required to culture its shabab in a concentrated manner following the example of the Messenger 􀁕. This is a Hukm Shar’ee that must be adhered to. But in what manner? How should this Hukm Shar’ee be executed? There must be a specific style through which this Hukm Shar’ee can be fulfilled. The style may be through halaqaat (circles) or the usar (families) etc.

بنابراین انتخاب شیوه، گزینش عقلانی مناسب‌ترین عملی است که از طریق آن حکم شرعی اجرا می‌شود. از نظر اصل، این امر حکم اباحه (جواز) را دارد. شرع حکم شرعی را امر کرده، اما شیوه اجرای آن را به خود مسلمان واگذاشته است.

So the choice of the style is a rational selection of the most appropriate action through which the Hukm Shar’ee will be executed. It will take the ruling of ibaahah (permissibility) in terms of the basis. The Shar’a has ordered the Hukm Shar’ee, but left the style of its implementation to the Muslim.

از آنجا که برای یک حکمِ شرعی سبک‌های متعددی وجود دارد، گروه ناگزیر است سبکی مشخص را برگزیند و جوانانِ خود را به سوی آن هدایت کند.

Due to the many styles available for a single Hukm Shar’ee, the group is compelled to adopt a specific style and direct its shabab towards it.

پس در این صورت، آن گروه یک شیوه (اسلوب) را اتخاذ کرده است که به اجرای حکم شرعی منجر می‌شود. آنگاه آن شیوه همان حکمی را پیدا می‌کند که کاری که زیر آن قرار می‌گیرد دارد. به عبارت دیگر، همان‌گونه که حکم شرعی‌ای که آن شیوه زیر آن قرار می‌گیرد الزام‌آور است، آن شیوه نیز الزام‌آور می‌شود.

Then the group would have adopted a style, which will lead to the implementation of the Hukm Shar’ee. Then the style will take the same rule as the work which it falls under. In other words, it becomes binding, like the Hukm Shar’ee that it falls under is binding.

هنگامی که گروهی نظام حلقات (halaqaat) را به عنوان شیوهای برای ایجاد پرورش متمرکز برمی‌گزیند، باید آن را به عنوان شیوهای الزامی و پایبندکننده اتخاذ کند.

When a group chooses the halaqaat system (circles) as a style to bring about the concentrated culturing, it must adopt it as a style that is binding.

هنگام اتخاذ شیوه، گروه باید این را درک کند که هدف این شیوه، تربیت متمرکز است. بنابراین برای شیوهٔ حلقه، باید هر آنچه را که این هدف را محقق می‌سازد اتخاذ کند. برای نمونه، تعداد افراد در حلقه باید با هدف سازگار باشد. اگر تعداد افزایش یابد، ممکن است این امر به زیان تربیت متمرکز تمام شود. و اگر تعداد کم باشد، حلقه‌ها زیاد خواهند شد و برای هدف، بار و مانعی خواهند بود. تعداد باید به فرایند تربیت کمک کند، بدون زیادی یا کمبود. بنابراین تعیین این عدد، تصمیمی است که باید با عقل سنجیده شود. به همین ترتیب، مدت زمان حلقه باید چنان باشد که دانش‌آموزان بتوانند توجه خود را حفظ کنند تا اندیشه‌ها را دریابند، وگرنه فهم کاهش خواهد یافت. اگر زمان بسیار کوتاه باشد، اندیشه‌ها به شکلی کامل ارائه نخواهند شد. حلقه باید چند بار برگزار شود؟ آیا باید روزانه، هفتگی یا دو‌هفته‌ای باشد؟ زمان حلقه نباید مانع جنبهٔ عملی دعوت شود. جنبهٔ علمی، به زیان جنبهٔ عملی، نباید شباب را مشغول کند. بدین‌سان، شیوه‌های مناسب برای اجرای احکام شریعت اتخاذ می‌شوند تا کاملاً با حکم شرعی‌ای که باید محقق شود هماهنگ باشند. آنچه دربارهٔ شیوه‌ها گفتیم، تقریباً دربارهٔ وسایل نیز صادق است. امیر مجاز است وسایل و شیوه‌ها را بر اساس نیازهای کار تغییر دهد.

When adopting the style, the group must realize the aim of this style, which is concentrated culturing. So for the halaqah style, it would adopt everything that will realise this aim. For example; the number of people in the halaqah should be consistent with the aim. If the number increases then this may be at the expense of the concentrated culturing. If the number is less, then there will be too many halaqaat and they will form a burden and obstacle to the aim. The number must be conducive to the culturing process, without excess or deficiency. So the fixing of the number is a decision for the mind. Similarly, the time period of the halaqah should be such that the students can maintain their attention in order to understand the thoughts, otherwise the comprehension will be reduced. If the time is too short then the thoughts will not be given in a complete manner. How often should the halaqah take place? Should it be daily, weekly or fortnightly? Halaqah times should not be an obstacle to the practical aspect of the da’wah. The academic aspect, at the expense of the practical aspect, should not preoccupy the Shabab. This is how the appropriate styles are adopted for the execution of the Sharee’ah rules, such that they are in complete harmony with the Hukm Shar’ee that is to be realised. What we have said about styles roughly applies to the means as well. It is allowed for the Ameer to change the means and styles according to the requirements of the work.

از آنجا که گروه با سرزمینی وسیع سروکار خواهد داشت و دامنه فعالیتش به کشورهای متعددی گسترش خواهد یافت، حجم و گستردگی کار ایجاب می‌کند که نظام اداری‌ای وجود داشته باشد که حزب از طریق آن بتواند دعوت را پیش ببرد و اهدافش را در همه عرصه‌های کارش محقق سازد. نظام اداری، جنبش دعوت را سازمان‌دهی و تنظیم خواهد کرد. پرورش شباب را دنبال خواهد کرد و فضای عمومی را برای این اندیشه آماده خواهد ساخت. مبارزه فکری و سیاسی را سازمان خواهد داد. حزب به عنوان پیکره‌ای در برابر امت ظاهر خواهد شد که متعهد به تحقق این وظیفه است. از این رو باید ساختار تشکیلاتی‌ای وجود داشته باشد که وقف تحقق هدف، تا حد امکان به بهترین شکل، باشد؛ بنابراین دستاوردهای کار را پایش کرده و آنها را حفظ خواهد نمود.

- Since the group will be dealing with a wide expanse of land and its reach will extend to many States, then the sheer size and volume of the work necessitates the presence of an administrative system through which the party can pursue the da’wah and realize its aims in all spheres of its work. The administration system will organize and regulate the movement of the da’wah. It will follow the culturing of the shabab and prepare the general atmosphere for the idea. It will organize the intellectual and political struggle. The party will appear to the Ummah as a body, which committed itself to realise this task. Hence, there must be an organisational structure, which is devoted to realising the aim as best as possible, so it monitors the achievements of the work and maintains them.

بنابراین حزب باید نظام اداری یا ساختار تشکیلاتی‌ای را اتخاذ کند که وی را قادر سازد تا دعوت را به‌گونه‌ای موفقیت‌آمیز سازماندهی کند، و در نتیجه به هدف دست یابد.

So the party must adopt an administrative system or an organisational structure that will enable it to organise the da’wah successfully, thus leading to the attainment of the aim.

حزب باید قانونی اداری تصویب کند که بر اساس آن تشکیلات و حرکت حزب سازماندهی شود؛ قانونی که در آن احکام مربوط به اختیارات امیر، چگونگی اداره حزب توسط او و شیوه انتخاب وی تعیین گردد. این قانون توضیح می‌دهد که چه کسی مسئولان مناطق و ولایات را منصوب می‌کند و حدود اختیارات ایشان چیست. این همان قانونی است که هر اقدام حزب را از نظر اداری سامان می‌دهد و اختیارات الزامی هر یک از افراد مرتبط را مشخص می‌سازد.

The party must adopt an administrative law through which the body and its movement is organised, where the rules regarding the powers of the Ameer, how he runs the party and how he is selected are defined. It explains who will appoint those responsible for the areas and provinces, and what the limits of their powers are. It is the law that will organise the administration concerning every action of the Hizb and specify the mandatory powers of everyone concerned.

تمام این قواعد حکمِ وسایل و شیوه‌هایی را دارند که برای اجرای احکام شرعی مرتبط با این کار لازم‌اند. پیروی از شیوه‌های اداری اتخاذشده واجب است تا زمانی که امیر آن‌ها را ضروری بداند، زیرا اطاعت از امیر واجب است.

All of these rules will take the Hukm of the means and styles that are required for executing the Sharee’ah rules related to the work. It is obligatory to adhere to the adopted administrative styles as long as the Ameer considers them necessary, because obedience to the Ameer is waajib.

- شخص موظف است به آنچه پذیرفته شده پایبند باشد. پس در صورت تخلف، حزب چه خواهد کرد؟ آیا با تخلف از طریق توبیخ آن فرد برخورد خواهد کرد، یا باید مجازات‌های اداری در کار باشد؟

- One is obliged to adhere to whatever is adopted, so what will the party do when there is a violation? Will it deal with the violation by rebuking the person or should there be administrative punishments?

گروه موظف است برای کسانی که هر قاعدهٔ تصویب‌شده را نقض کنند یا از روش شرعیِ ترسیم‌شده منحرف شوند، مجازات‌های اداری در نظر بگیرد. این مجازات‌ها مشروع‌اند، زیرا برای نافرمانی از امیر تعیین شده‌اند. از آنجا که حکم شرعی وجود امیر را واجب کرده، اطاعت از او را نیز واجب می‌کند و نافرمانی در اموری را که برای آن‌ها امیر تعیین شده حرام می‌سازد؛ وگرنه، داشتن امیر برای گروه هیچ معنایی نمی‌داشت.

The group is obliged to adopt administrative punishments for those who violate any adopted rule or deviate from the Shar’ee course that has been drawn out. These punishments are legitimate because they are for disobeying the Ameer. Since the Hukm Shar’ee obliges the presence of an Ameer it obliges obedience to him and forbids the disobedience in the matters that he was appointed an Ameer; otherwise, there would be no meaning to having an Ameer for the group.

پیامبر ﷺ فرمود:

The Messenger 􀁕 said:

«هر کس از من اطاعت کند، گویی از الله اطاعت کرده است. و هر کس از من نافرمانی کند، گویی از الله نافرمانی کرده است. هر کس از امیر اطاعت کند، گویی از من اطاعت کرده است، و هر کس از امیر نافرمانی کند، گویی از من نافرمانی کرده است.» [روایت مسلم] مجازات‌های اداری از سوی امیر باید شامل همه باشد، حتی یک عضو جزء در جنبش. این مجازات‌ها برای تخلف از آنچه اتخاذ شده است می‌باشد. کسی که از احکام یا روش‌های شریعت اتخاذشده تخطی کند، به نظام یا قوانین اداری پایبند نباشد، یا از حدود اختیارات خود فراتر رود، باید مورد بازخواست قرار گیرد.

“The one who obeys me is (as if) he has obeyed Allah. And the one who disobeys me is (as if) he disobeyed Allah. The one who obeys the Ameer is (as if) he obeyed me and the one who disobeys the Ameer is (as if) he disobeyed me.” [Reported by Muslim] The administrative punishments from the Ameer should extend to everyone, even to a junior member in the movement. These punishments are for violations of adoption. The one who violates the adopted Shar’eeah rules or styles, does not adhere to the administrative body or administrative law, or crosses the limits of his powers, should be taken to account.

بدین ترتیب، چارچوب فکری باید با یک چارچوب سازمانی منضبط همراه باشد که وقف اجرای دقیق اندیشه‌های این کار و قواعد روش آن است۔ ما با چشمان خود دیده‌ایم که چقدر سازمان‌های اسلامی و غیراسلامی شکست خورده‌اند، زیرا به جنبه ساختاری توجهی نکردند۔

In this manner the intellectual framework should be accompanied by a disciplined organisational framework, which is dedicated to the precise execution of the thoughts of the work and the rules of the method. Our eyes have seen how many Islamic, and non-Islamic organisations, have failed because they didn’t pay any attention to the structural aspect.

طبیعی است که اگر گروه به مفهوم پذیرش (تبنّی/اتخاذ این مفهوم) توجه لازم را نکند، دچار اختلاف‌های پیاپی شود؛ کارش بی‌نظم پیش می‌رود و در دایره‌ای بسته می‌چرخد. بدون کسی که آن را پاسخگو کند، از همه حدود فراتر می‌رود. و این امر مانع از آن می‌شود که گروه بتواند به هدف خود دست یابد.

It is natural for the group to be plagued with disagreements if it doesn’t give the concept of adoption due attention; it will proceed haphazardly and go around in circles. It will exceed all bounds with nobody to bring it to account. This will prevent the group from being able to achieve its objective.

طبیعی است که اگر اعضا و افراد مسئول بر اساس شرایط مشروع و ثابت انتخاب نشوند، بلکه به دلایلی مانند اینکه با چه کسی نسبت خویشاوندی دارند، دارای جایگاه اجتماعی هستند یا پست دانشگاهی دارند برگزیده شوند، آنگاه وظایف به شکل نادرستی تقسیم می‌شود و افراد به دست آوردن جایگاه‌های خاص علاقه‌مند می‌شوند.

It is natural that if the members and people of responsibility are not chosen based on legitimate and consistent conditions, but instead are chosen for reasons such as who they are related to, having a social standing or having an academic post, then the tasks will be badly distributed and the individuals will become interested in attaining particular positions.

طبیعی است که اگر قوانین اداری‌ای وجود نداشته باشد که همه تابع آن باشند، در حسابرسی و سنجش تبعیض روا داشته می‌شود و تعادل و عدالت از میان می‌رود.

It is natural that if there are no administrative laws to which everyone is subjected, then there will be discrimination in accounting and balance and fairness will be lost.

طبیعی است که اگر مجازات‌های اداری وجود نداشته باشد که میان تخلفات بزرگ و تخلفات کوچک تفاوت قائل شود، نافرمانی در کار ادامه پیدا کند و خطاها افزایش یابد.

It is natural that if there are no administrative punishments, which do not differentiate between big violations and small violations, then disobedience will continue in the work and mistakes will increase.

بنابراین، باید به جنبه‌ی تشکیلاتی و شکل‌دهی به یک بدنه‌ی حزبی توجه کرد که در حرکت خود مؤثر باشد، به‌گونه‌ای که اندیشه‌های دعوت و جوانانش در آن سازمان‌دهی شود و کارش تسهیل گردد. ساختار و ترکیب حزب یا گروه باید کاملاً با هدفی که این گروه برای آن تأسیس شده است هماهنگ باشد.

Therefore, one has to pay attention to the organisational aspect and the shaping of a party body that is effective in its movement, such that the thoughts of the da’wah and its shabab are organized within it, and its work is facilitated. The structure and composition of the party or group must be in complete harmony with the aim for which the group was established.

هیچ کس نباید گمان کند که جنبهٔ ساختاری امری فرعی است؛ بلکه این مسئله واقعاً بسیار مهم است. اگر گروه به خوبی ساختاربندی نشده باشد و قواعد لازم را نپذیرفته و آنها را الزامی نکرده باشد، هر موفقیتی که گروه داشته باشد، در معرض خطر از دست رفتن خواهد بود.

No one should think that the structural aspect is secondary; rather it is a very important matter indeed. If the group is not well structured and does not adopt the necessary rules and make them binding, then whatever success the group has will be in danger of being lost.

علاوه بر این، انجام وظایف گروهی، حزب یا جماعت را ملزم می‌کند که بار مالی معینی را بر دوش گیرد. این به آن دلیل است که به برخی از شباب، وظیفه‌ای خاص از جانب گروه محول می‌شود، برای هزینه‌های سفر، هزینه‌های چاپ یا دیگر هزینه‌های لازم برای پیشبرد دعوت. این هزینه‌های مالی باید توسط خود نهاد حزب، یعنی شباب آن، تأمین شود. کسی که خود را وقف دعوت کرده، برای او آسان‌تر است که آنچه کمتر از خود اوست، یعنی کمک مالی، را ببخشد.

Moreover, undertaking the party tasks obliges the party or group to bear some financial responsibilities. This is owing to some shabab being specially assigned a duty required by the group, for travel expenses, printing costs or other expenses necessary for carrying the da’wah. These financial costs must be borne by the party body itself, ie its shabab. The one who has given himself to the da’wah, it is easier for him to give that which is less than himself, ie financial support.

گروه باید مراقب باشد که دستش را به بیرون از گروه دراز نکند؛ چه به سوی یک فرد، چه به سوی یک گروه و چه به سوی یک دولت. این گونه است که گروه‌ها به دام می‌افتند. دشمنان دعوت از نیاز گروه به پول سوءاستفاده می‌کنند، بنابراین ابتدا کمک مالی ظاهراً بی‌ضرری به آن می‌دهند. خیلی زود، این کمک به کمکی با هدفی معین تبدیل می‌شود.

The group should be careful not to extend its hand outside the group, whether it be to an individual, to a group or to a government. This is how groups are approached. The enemies of the da’wah exploit the group’s need for money, so they begin by giving seemingly innocent financial assistance to it. Very soon, this assistance becomes assistance for a purpose.