وقتی بخواهیم از روشی پیروی کنیم که حکم را بر پایهٔ آنچه الله ﷻ نازل کرده است مستقر میسازد، باید احکام شرعی مربوط به پیروی از این روش را جست‌وجو کنیم، تا مسلمان با آگاهی، هدایت و نوری از جانب الله ﷻ گام بردارد. او ﷻ فرمود: «این راه من است: من با بصیرت به سوی الله فرا می‌خوانم، و کسانی که از من پیروی می‌کنند». [TMQ 12:108] نباید گفت: «طبیعت شرع این است که حکم یک امر را برای مسلمان روشن می‌کند و سپس آن را به اندیشهٔ او، حال او، و آنچه مصلحت (مصلحه) اقتضا می‌کند واگذار می‌کند تا روشی را که مناسب می‌بیند برگزیند.» این سخن بدان معناست که الله ﷻ برپایی دولت اسلامی را امر کرده و آن را فرض گردانیده است؛ پس تلاش امت باید بر برپایی این فرض متمرکز باشد، اما شیوهٔ برپایی آن به خود مسلمانان واگذار شده است. چنین ادعایی پذیرفتنی نیست، زیرا شرع این امر (یعنی شیوه) را رها نکرده و مردم را در آن مختار نساخته است.

When we wish to follow the method which will establish the ruling by what Allah 􀀬 has revealed, we must search for the Shar’ee rules related to following this method, so that the Muslim proceeds with awareness, guidance and light from Allah 􀀬. He 􀀬 said; “This is my way: I invite unto Allah with awareness, I and whosoever follows me.” [TMQ 12:108] One should not say; “It is the nature of the Shar’a to clarify to the Muslim the rule of a thing and then leave to his mind, his condition and whatever is required by the benefit (maslahah) to follow the method which he sees appropriate.” This would mean that Allah 􀀬 has ordered the establishment of the Islamic State and made it fard. So the efforts of the Ummah must be focused on establishing the fard, however the method of its establishment is left to the Muslims. That should not be claimed since the Shar’a did not leave the matter (of the method) and did not give people a choice regarding it.

این کار با ماهیت احکام شرعی در تضاد است.

This is incorrect because it contradicts the nature of the Shar’ee rules.

هیچ حکم شرعی‌ای وجود ندارد که راهحلِ یک مسئله را بیان کند، مگر آنکه شریعت حکم عملیِ مربوط به آن را روشن کرده و آن را تکمیل نماید، با توضیحِ چگونگیِ اجرای این حکم و به‌کارگیریِ آن در واقعیتِ زندگی.

There is not a Shar’ee rule that deals with the solution of a problem without the Shar’a clarifying the practical Shar’ee rule relating to it and completing it, by explaining the manner of implementing this rule and applying it in the reality of life.

بنابراین، اگر اندیشه‌های اسلام و احکام آن فاقد روش عملی باشند، به آرمان‌هایی تبدیل می‌شوند که در کتاب‌ها، ذهن‌ها و خیال‌های مردم جای دارند؛ آرمان‌هایی که همه درباره‌شان برای لذت فکری سخن می‌گویند، اما هیچ ثمری به بار نمی‌آورند.

Thus, the thoughts of Islam and its rules, if they lack a practical method, turn into ideals found in books, minds and imaginations of people, where everyone talks about them for intellectual enjoyment, but which bear no fruit.

بنابراین، الله ﷻ در شریعت خود راه‌حل‌های مشکلات مردم را روشن ساخت. از این رو، برای ایشان نظام‌هایی نازل کرد که همه امور زندگی‌شان را در بر می‌گیرد. او ﷻ همه غرایز و نیازهای فطری انسان را با عقیدهٔ اسلامی و آنچه از آن در قالب نظام‌ها برمی‌خیزد، پاسخ داد. پس اسلام بیانی روشن و پیامی آشکار است. سپس او ﷻ به همین اکتفا نکرد، بلکه احکام شرعی دیگری نازل فرمود که هدفش این بود که این راه‌حل‌ها در واقعیت زندگی پیاده و اجرا شوند، تا اسلام به صورت فلسفه‌ای خیال‌انگیز یا صرفاً پند و اندرز باقی نماند. از همین روست که پیامبر ﷺ تنها کسی نبود که پیام را از پروردگارش ابلاغ کند، بلکه افزون بر آن، حاکم و مجری‌ای بود که این پیام را در عمل برپا داشت. پیامبر ﷺ تنها به روشن ساختن این مطلب بسنده نکرد که الله ﷻ تنها معبود شایستهٔ پرستش است، بلکه کوشید تا این حقیقت را در واقعیت زندگی مستقر سازد. بدین ترتیب، او مردم را به سوی الله ﷻ فراخواند و گروه صحابه در مکه همراه او به برپایی دولت اسلامی کوشیدند.

Thus, Allah 􀀬 clarified in His Shar’a the solutions to the problems of people. Hence He has revealed systems for them, which touch upon all their affairs of life. He 􀀬 satisfied all the instincts and organic needs of man with the Islamic ‘Aqeedah, and whatever emanated from it in terms of systems. Thus, Islam is a clarification and a clear message. Thereafter, He 􀀬 was not content with that, rather he revealed other Shar’ee rules whose purpose was to make these solutions implemented in the reality of life and executed, so that Islam does not remain as a fanciful philosophy or mere admonition and exhortation. That is why the Messenger 􀁕 was not only someone who conveyed (the Message) from his Lord, but in addition to that he was a ruler and executer who implemented this message. The Messenger 􀁕 was not content just to make clear that Allah 􀀬 is the only God to be worshipped, rather he worked to establish this in the reality. Thus, he invited people to Allah 􀀬 and the kutla (group) of the Sahabah worked with him in Makkah to establish the Islamic State.

سرانجام او این نهادی را بنیان نهاد که بر پایهٔ ایمان، به اجرای اسلام و مجازات هر کسی که با عقیده و نظام مخالفت می‌ورزید کوشید. او همچنین با روش دعوت و جهاد، برای گسترش اسلام تلاش کرد. به همین دلیل است که ما احکام دولت اسلامی، احکام مربوط به تلاش برای برپایی آن، احکام عقوبات (مجازات‌ها)، جهاد، و احکام امر به معروف و نهی از منکر را داریم؛ همهٔ این‌ها از احکام شرعی عملی‌اند که شرع برای حفظ عقیده و نظام، نگهداری آن‌ها، و تلاش برای گسترش و دعوت به آن‌ها به منظور جهانی کردنشان وضع کرده است.

Finally he established this entity which, founded upon Imaan, worked to implement Islam and punish anyone who went against the ‘Aqeedah and system. He 􀁕 also worked to spread Islam via the method of da’wah and Jihaad. It is for this reason that we have the rules of the Islamic state, rules regarding the work to establish it, the rules of ‘uqubaat (punishments), Jihaad, rules of enjoining the good and forbidding the evil; all of them are from the practical Shar’ee rules which the Shar’a has laid down to protect the ‘Aqeedah and the system, to maintain them, and to work to spread them and call for them in order to make them universal.

اگر این احکام شرعی که شیوهٔ حفاظت، اجرا و گسترش قواعد عقیده و نظام را روشن می‌کنند وجود نمی‌داشتند، اسلام بی‌حرکت و ایستا می‌ماند و به ما نمی‌رسید تا سپس گسترش یابد. اسلام تنها به‌صورت پند و اندرز و دستورالعملی باقی می‌ماند، همچون دین مسیحیت که بسنده می‌کند به گفتن این‌که: «زنا مکن و به زن همسایه‌ات طمع مورز»، بی‌آن‌که همراه این سخن، چیزی را در بر داشته باشد که این گفته را در واقعیت قابل اجرا سازد. آن‌گاه اسلام به دست اندیشه‌های عملی دیگر نابود و ریشه‌کن می‌شد؛ اندیشه‌هایی که آنچه را اسلام نتوانسته اجرا کند، اجرا می‌کردند، هرچند به شیوه‌ای نادرست. اسلام در کتاب‌ها باقی می‌ماند، همچون دیگر اندیشه‌های خیال‌پردازانه، تنها به منظور ارائهٔ تاریخی، مانند «جمهوری» افلاطون.

If it was not for the presence of these Shar’ee rules which clarified the manner of protection, implementation, and spreading the rules of the ‘Aqeedah and system, Islam would have remained static without motion and would not have reached us and then spread. It would have remained as mere admonition and instruction like the Christian religion, which is content just to say; “Thou shall not commit adultery or covet the wife of your neighbour”, without containing at the same time that which makes this speech applicable in the reality. Islam would then have been destroyed and uprooted by other practical thoughts, which would execute what it could not execute, even if it was done in an incorrect manner. It would have remained in books like other fanciful thoughts for the purpose of historical presentation; like “The Republic”, of Plato.

از آنجا که زنا حرام است، آنچه از وقوع این رابطه‌ی حرام در واقعیت جلوگیری می‌کند، حکم شرعی دیگری درباره‌ی آن است، یعنی مجازاتی که دولت اسلامی بر زناکار اجرا می‌کند. بدین ترتیب، شارع حکم زنا را روشن ساخت، آنگاه که فرمود:

Since zina (unlawful sexual intercourse) is haraam, what prevents the presence of this prohibited relationship in reality is another Shar’ee rule relating to it, which is the punishment of the one who commits zina, applied by the Islamic State. Thus, the Shar’a clarified the hukm of zina when He 􀀬 said:

«و لَا تَقْرَبُوا الزِّنَىٰ إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاءَ سَبِيلًا» [TMQ 17:32]. و همچنین حکم کسی را که زنا می‌کند بیان فرمود، آنجا که فرمود: «الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ» [TMQ 24:2]. و شارع، مرجعی را که مسئولیت اجرای آن و حفظ کاربستش را بر عهده می‌گیرد، تعیین کرد، آنجا که پیامبر ﷺ فرمود:

“And come not near to the zina. Verly, it is a faahisha (a great sin), and an evil way.” [TMQ 17:32]. He 􀀬 also clarified the rule of the one who commits zina, when He 􀀬 said; “The women and the man guilty of illegal sexual intercourse, flog each of them with a hundred stripes.” [TMQ 24:2]. The Shar’a assigned the authority that assumes the responsibility of implementing it and maintaining its application, when the Messenger 􀁕 said:

«از اجرای حدود بر مسلمانان تا جایی که می‌توانی خودداری کن. اگر راهی برای رهایی مسلمان بیابی، او را رها کن، زیرا برای امام بهتر است در بخشیدن اشتباه کند تا در مجازات.» [روایت ترمذی و حاکم]. بدین ترتیب، شریعت مسئولیت اجرای آن را بر عهده امام نهاده است.

“Avoid applying the Hudood on Muslims as much as you can. If you find a way off for the Muslim then let him go, for it is better for the Imaam to make a mistake in giving pardon than a mistake in the punishment.” [Reported by Tirmizi and al-Haakim]. Thus, the Shar’a made the Imaam responsible for undertaking it.

همین حکم برای نماز نیز صادق است. شرع روشن کرده که نماز فرض است و حکم کسی را که نماز را ترک می‌کند بیان نموده است. همچنین کسی را که مسئول اجرای این مجازات است تعیین کرده، که دولت اسلامی است. به این ترتیب، برای هر حکمی که اسلام روشن ساخته، روش اجرای آن نیز با حکم شرعی دیگری بیان شده است و امام در بیشتر موارد اختیار اجرا را دارد.

The same goes for the Salah (prayer). The Shar’a has clarified that it is fard and it clarified the rule regarding the punishment of the one who abandons prayer. It also assigned the one who would undertake the implementation of this punishment, which is the Islamic State. In this manner, for every order clarified by Islam, its method of implementation has also been clarified - by another Shar’ee rule - and the Imaam has been granted the authority of implementation in most of the matters.

هنگام بررسی، درمی‌یابیم که اسلام دارای عقیده‌ای بنیادین است که سایر باورهای جزئی از آن منشعب می‌شوند و اندیشه‌ها به آن پیوند می‌یابند.

Upon examination, we find that Islam has a fundamental creed from which other partial beliefs branch out and to which thoughts are related.

این کتاب همچنین اندیشه‌هایی دارد که خیر و شر، حُسن (زیبایی و شایستگی) و قُبح (زشتی و ناپسندی)، معروف و منکر، و حلال و حرام را روشن می‌کند. همچنین احکام شرعی‌ای دارد که عبادات، معاملات، خوراکی‌ها، پوشاک و اخلاق را سامان می‌دهد. همه‌ی این‌ها باید در جامعه‌ی اسلامی و در هر جامعه‌ی انسانی وجود داشته باشد. این امر تصویری متمایز از جامعه‌ای که اسلام به سوی آن فرا می‌خواند به دست می‌دهد. این باورها، اندیشه‌ها و احکام را بهتر است الفکرة الاسلامیة (اندیشه‌ی اسلامی) نامید.

It also has thoughts that clarify the khayr (good) and sharr (bad), husn (beautiful and worthy) and qubh (ugly and reprehensible), the ma’roof and munkar, the Halaal (permitted) and the Haraam (prohibited). It also has Shar’ee rules which organise the ‘ibadaat (worships), mu’amalaat (transactions), mat’umaat (foodstuffs), malboosaat (clothing) and akhlaaq (morals). All of these are required to exist in the Islamic society, and in every human society. This gives a distinguished picture of the society that Islam calls to. These beliefs, thoughts and rules can be better called al-fikrah al-islamiyyah (the Islamic thought)

احکام شرعی‌ای که اندیشهٔ اسلامی را تکمیل می‌کنند و هدفشان استقرار، حفاظت و گسترش آن است، مانند احکام کیفرها، احکام جهاد، احکام خلافت، احکام شیوهٔ حمل دعوت برای برپایی دولت اسلامی، و احکام امر به معروف و نهی از منکر. این احکام شرعی تکمیلی را بهتر است احکام «الطريقة الإسلامية» (روش اسلامی) نامید.

The Shar’ee rules which complete the Islamic thought, and whose aim is to establish it, protect it and propagate it, such as the rules of punishments, rules of Jihaad, rules of the Khilafah, rules of the manner in which the da’wah is carried to establish the Islamic State and the rules of enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. These complementary Shar’ee rules can be better called the rules of at-tariqah al-islamiyyah (the Islamic method).