هنگامی که کافرِ غرب توانست شیوهٔ زندگی خود را بر مردم به عنوان روشی که باید پیروی شود تحمیل کند، مسلمانان شرایط فکری، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی‌ای را گذراندند که هیچ‌کس به آن غبطه نمی‌خورد. مسلمانان بر اساس اندیشه‌هایی زندگی می‌کردند که با عقیدهٔ ایشان در تضاد بود. از این رو، هنگامی که کوشیدند اندیشه‌های خود را، که از عقیدهٔ‌شان سرچشمه می‌گیرد، با اندیشه‌های غربی دربارهٔ زندگی، که از اندیشه‌ای بیگانه سرچشمه می‌گیرد که امت آن را نپذیرفته بود، سازگار کنند، جهت درست و شخصیت خود را از دست دادند. این باطل، به سبب نادانی و ناتوانی ایشان در بازگرداندن امور به بنیادهایشان، به ذهن‌هایشان نفوذ کرد. آنان امور ناسازگار را با یکدیگر سازگار کردند، میان اسلام و آنچه با آن در تضاد بود. آنان سود پنداشته‌شده را هدف شریعت قرار دادند. به هر تفسیری راضی می‌شدند و هر جعلی را توجیه می‌کردند. در نتیجه، زندگی اقتصادی و اجتماعی مردم پر از تناقض شد. نیروهای سیاسی در پی آن بودند که این اندیشه‌های بیگانه را به قیمت از میان رفتن اندیشهٔ اصیل مسلمانان تقویت کنند.

When the Kaafir West managed to impose its way of life as the way that people should follow, the Muslims lived through intellectual, social, economic and political conditions that were the envy of none. The Muslims lived according to thoughts that contradicted their ‘Aqeedah. Hence, they lost the correct orientation and their personality when they tried to reconcile their thoughts, that emanate from their ‘Aqeedah, with the western thoughts about life, which emanate from a foreign thought that the Ummah did not accept. This falsehood penetrated their minds owing to their ignorance, and inability to take matters from their foundations. They reconciled the irreconcilable, between Islam and that which contradicted it. They made perceived benefit the goal of the Sharee’ah. They were content to accept any interpretation and justify any fabrication. Owing to this, the economic and social life of the people became full of contradictions. The political forces were intent on concentrating these foreign thoughts at the expense of the original thought of the Muslims.

در سایهٔ این وضعیت بسیار بد بود که گروه‌ها و احزاب اسلامی برای رویارویی با این انبوه اندیشه‌ها و مفاهیم نادرست، احساسات منحرف، و شرایط سیاسی‌ای که بیگانگان شکل داده بودند، پدیدار شدند.

It was in the shade of this very bad situation that Islamic groups and parties started to emerge, in order to face these hordes of erroneous thoughts and concepts, deviant emotions, and political circumstances shaped by the foreigner.

آن حزب یا جماعت باید پادزهر یا مرهم شفابخش را در اختیار می‌داشت. آنان باید خطِ مستقیمی را ترسیم می‌کردند که مردم باید به هدایت آن پیروی کنند، در کنار خطِ کج که آتشش مردم را خواهد سوزاند. باید به مردم می‌گفتند: «و این است راه راست من، پس از آن پیروی کنید و از راه‌های دیگر پیروی نکنید، که شما را از راه او پراکنده می‌سازد.» [TMQ 6:153] این حزب یا جماعت باید ویژگی‌هایی می‌داشت که آن را قادر به دستیابی به هدف سازد. این ویژگی‌ها عبارت‌اند از: روشنی اندیشه، اراده برای رسیدن به هدف، آماده‌سازی گروهی آگاه از مردم، آماده‌سازی امت و پایبندی به قواعد روش.

The party or group was supposed to have the antidote or the healing balm. They were supposed to draw out the straight line that the people should follow under its guidance, alongside the crooked line whose fire will burn the people. They were supposed to say to the people; “And Verily, this is my Straight path, so follow it, and follow not (other) paths, for they will separate you away from His Path.” [TMQ 6:153] The group or party was supposed to have qualities that would enable it to achieve the aim. These qualitites are the clarity of thought, the will to achieve the aim, preparing an aware collection of people, preparing the Ummah and adherence to the rules of the method.

از نظر این اندیشه، باید بالاترین جایگاه را در میان گروه داشته باشد. از دیدگاه گروه، این اندیشه حق است که همه مردم باید به سوی آن روی آورند، و این هدایتی است که راه را برای بشریت روشن می‌کند. این رحمتی است که الله 􀀬 به بندگانش عطا کرده است. این نوری است که انسان را از تاریکی هوای نفس بیرون می‌آورد. این اندیشه با انسان سازگار است، با فطرت طبیعی او هماهنگ است، ذهنش را قانع می‌کند و به دلش آرامش می‌بخشد. این اندیشه به زندگی شادی می‌دهد و امید می‌آفریند. ژرفا و جامعیتی دارد که آن را توانا می‌سازد تا به همه پرسش‌های انسان درباره زندگی‌ای که در آن به سر می‌برد پاسخ دهد، و او را به درستی به آنچه پیش از زندگی و آنچه پس از آن است پیوند می‌دهد. او را به درستی با آفریدگارش مرتبط می‌سازد، به گونه‌ای که هدف خود را درمی‌یابد و تا پایان، خوشبختی‌اش را فراهم می‌کند.

In terms of the idea, it is supposed to assume the highest position in the group. In the view of the group, the idea is the truth, which all the people should turn to, and it is the guidance that lights the path for mankind. It is the gifted mercy from Allah 􀀬 to His servants. It is the light that takes mankind out of the darkness of desire. It is the one that fits man, agrees with his natural disposition, convinces his mind and gives his heart tranquillity. It is the one that gives happiness to life and creates hope. It has the depth and comprehensiveness that makes it capable of answering all of man’s questions about the life that he lives, and links him properly with what is before life and what is to come after it. It links him correctly with his Creator, such that he understands his objective and brings him happiness until the end.

گروه یا دسته‌ای که به این اندیشه باور دارد، معتقد است که هرگاه این اندیشه رواج نداشته باشد، منکر و باطل آزادانه گسترش می‌یابد؛ هواها پیروی می‌شود، ستم رخ می‌دهد و تاریکی فراگیر می‌گردد. زندگیِ تنگ و دشوار، مردم را بی‌خواب می‌کند، به‌گونه‌ای که هرگز آنان را خشنود نخواهی دید. نه سرشتشان آرام می‌گیرد و نه ذهنشان در حال تفکر و اندیشیدن قرار دارد.

The group or party that believes in this idea, also believes that when it is not prevalent, that munkar and falsehood will spread freely; whims will be followed, oppression will occur, and darkness will spread. A narrow difficult life will leave the people sleepless, so you will never see them contented. Neither will their nature be at ease or their minds in a state of contemplation.

مهم‌ترین مسئله‌ای که این گروه باید به آن توجه کند، رسیدن به «فکره» (اندیشه‌ای) است که روح و دلیل وجودی آن را تشکیل می‌دهد.

The foremost issue that the group must be concerned with is to arrive at the Fikrah (idea), which will form its spirit and reason for its existence.

این [گروه/حزب] از آن نگهبانی خواهد کرد، پاکی‌اش را حفظ خواهد نمود، و هرچه را که از آن نیست برخواهد داشت. نخواهد گذاشت که با اندیشه‌های بیگانه درآمیزد، و موضع خود را در قبال دعوت‌ها و اندیشه‌های دیگری که بر پایه‌ای بیگانه عرضه می‌شوند، تعیین نخواهد کرد. شاید پاکی اندیشه، روشن‌بینی گروه را ایجاب کند. و روشن‌بینی از راه فهم حکم شرعی به واسطه استنباطی درست حاصل می‌شود، و این حکم باید بر پایه عقیده اسلامی استوار باشد.

It will look after it, preserve its purity, and remove anything that is not from it. It will not allow it to be mixed with foreign thoughts and it will not decide its position regarding other calls and ideas proposed on a foreign basis. Perhaps the purity of the idea requires clarity of vision for the group. The clarity of vision will be by understanding the Shar’ee rule via a correct deduction, and the rule should be based on the Islamic ‘Aqeedah.

وقتی اندیشه وضوح، پاکی، بلورینگی و تمایز خود را از دست بدهد، ویژگی خاص خود را از دست داده است و دیگر نور، هدایت یا رحمت بخشیده‌شده نخواهد بود. دلیل وجودی‌اش را از دست داده و همچون دیگر جنبش‌ها خواهد شد؛ در برابر واقعیت شکست می‌خورد، واقعیتی که به‌جای آنکه او بر آن اثر بگذارد، می‌تواند بر او اثر بگذارد، و به‌جای آنکه واقعیت را به آنچه باید باشد بازسازی کند، خود او بازسازی شود.

When the idea loses its clarity, purity, crystallisation and distinctness, it would have lost its special character, and it will no longer be the light, guidance or the gifted mercy. It would have lost its reason for existence and become like the other movements; defeated in the face of the reality, which could affect it instead of it affecting the reality, and reshaping it instead of it reshaping the reality into what it should be.

هرچه اندیشه در ذهن پیروانش روشن‌تر و استوارتر شود، شیوهٔ عملی ارائهٔ آن نیز استوارتر می‌گردد. روشنی هدف از روشنی اندیشه برمی‌خیزد. و شیوهٔ دستیابی به هدف، چون هر حکم شرعی دیگر، از احکام منظم شریعت تشکیل می‌شود.

The more the idea is crystalised in the minds of its people, the more the method of delivering it practically is crystalised. The clarity of the objective comes from the clarity of the idea. The method for achieving the objective consists of regulated Sharee’ah rules, like any other Shar’ee rules.

گروه یا حزب فکری در هر شرایطی به این مکتب پایبند است. زیرا فکرۀ مکتبی مانع از آن می‌شود که کسی که به آن ایمان دارد و به سوی آن فرامی‌خواند، چیزی را از هیچ منبع دیگری نگیرد، مگر آنکه آن فکره آن را تأیید کرده باشد. از آنجا که این فکره‌ای بنیادین است، بررسی امور را از بنیاد آغاز می‌کند و پاسخی مشخص به معنای وجود انسان در این هستی می‌دهد. هر اندیشۀ فرعی از این اندیشۀ بنیادین گرفته می‌شود و از آن سرچشمه می‌گیرد. سپس اندیشه‌های انسان دربارۀ زندگی، تصورات او از امور و داوری‌اش دربارۀ کارها، همگی از همان نوع اندیشۀ بنیادین خواهند بود.

The ideological group or party adheres to the ideology in every situation. That is because the ideological Fikrah prevents the one who has conviction in it and calls for it from taking anything from any other source unless the Fikrah approved it. Since it is a fundamental idea, it begins with the study of matters from their basis and it gives a distinct answer to the meaning of man’s existence in this universe. Every peripheral thought is taken from this fundamental thought and emanates from it. Then man’s thoughts about life, concepts about things and judgement on actions will all be of the same type as the fundamental thought.

ساختار اسلام کامل است و حتی اگر یک آجر باشد، چیزی در آن کم نیست. هر بخش آن با سایر بخش‌ها کاملاً هماهنگ است، زیرا همگی از یک مبنای فکری ثابت سرچشمه می‌گیرند که با قواعد زندگی و با طبیعت آفرینش سازگار است.

The structure of Islam is complete and has nothing missing even if it is a single brick. Everything in it is in complete harmony with everyting else because it emanates from one constant intellectual basis that agrees with the norms of life and nature of creation.

هرکس که به اسلام ایمان می‌آورد، حلال و حرام معیار کردارها و دیدگاه او نسبت به امور می‌شوند، نه سود و منفعت.

So whosoever believes in Islam, the halaal and haraam become the criteria of his actions and his viewpoint towards things, and not benefit.

این به این دلیل است که مفهوم منفعت با این اندیشه هماهنگ است که انسان است که قانون‌گذاری می‌کند، نه الله 􀀬. سعادت مسلمان آن است که به رضای الله 􀀬 دست یابد، نه آنکه بیشترین میزان لذت را به دست آورد. زندگی او به بندگی الله 􀀬 و تسلیم در برابر فرمان او بدل می‌شود، نه زندگی‌ای که بر پایه‌ی آزادی‌هایی بنا شده باشد که او را از هرگونه قید و بندی رها سازد. هرکس اصل را بپذیرد، باید آنچه را از آن برمی‌خیزد نیز بپذیرد. و هرکس بخواهد تغییری ایجاد کند، باید از اصل آغاز کند و هماهنگی میان اندیشه‌های فرعی و اصل را رعایت نماید. این، فکرۀ عقیدتی و دعوت عقیدتی است که جماعت باید از آن آغاز کند. از این رو پذیرفتنی نیست که مسلمانان، نظام‌ها یا جماعت‌های ایشان، اسلام را با چیز دیگری درآمیزند. همچنین پذیرفتنی نیست که حکومت‌های کنونی، اسلام را در کنار دیگر منابع غیرشرعی، مانند عرف‌ها، یکی از منابع قانون‌گذاری قرار دهند، یا اسلام را در میان سایر منابع، منبع اصلی قرار دهند. افزون بر این، پذیرفتنی نیست که جماعت‌های اسلامی مجموعه‌ای از چیزها را بپذیرند، مانند آنکه بر اسلام بنا شوند و در عین حال بر اندیشه‌های غربی بیگانه با اسلام نیز تکیه کنند. این چیزی جز شکست نیست که الله 􀀬 و بندگان مؤمن او آن را نمی‌پذیرند.

This is because the concept of benefit is in harmony with the idea that man is the one who legislates and not Allah 􀀬. Happiness for the Muslim is when he attains the Good pleasure of Allah 􀀬, and not the greatest amount of enjoyment. His life becomes one of servitude to Allah 􀀬 and surrender to His command, and not a life based on the idea of freedoms, which would make him free from any constraints. Whoever accepts the basis must accept whatever originates from it. Whoever wishes to change, must start with the basis and observe the harmony between the peripheral thoughts and the basis. This is the ideological Fikrah and ideological da’wah from which the group must start. Hence it is not acceptable that the Muslims, their systems or groups mix Islam with something else. Likewise, it is not acceptable from the current regimes to make Islam one of the sources of legislation, along with other non-Shar’ee sources, such as customs, or to make Islam the main source amongst others. In addition it is not acceptable that Islamic groups take a mixture of things, like being established on Islam as well as other western thoughts that are foreign to Islam. This is nothing short of defeat, which Allah 􀀬 and His believing servants do not accept.

از این رو، همه گروه‌های اسلامی که عقیده‌شان بر پایه «لا إله إلا الله محمدٌ رسول الله» استوار است - یعنی هیچ معبود یا مطاعی به حق جز الله نیست - اجازه ندارند برای پذیرفتن قوانین زندگی‌شان به شرق یا غرب روی آورند. باید اطمینان حاصل شود که هر اندیشه‌ای از عقیده سرچشمه می‌گیرد، از منابع معتبر شرعی گرفته می‌شود و از دلایل تفصیلی آن‌ها استنباط می‌گردد.

That is why all the Islamic groups whose ‘Aqeedah is established on the basis of ‘Laa ilaah illallah muhammadur rasoolullah’ - there is none worthy of worship or obedience except Allah 􀀬 - are not allowed to go to the east or west to adopt their rules about life. One must ensure that every thought emanates from the ‘Aqeedah, and that it is taken from the authentic Shar’ee sources, and deduced from their detailed evidences.

چگونه می‌توان «لا إله إلا الله محمد رسول الله» را با این گفته سازگار دانست که سوسیالیسم از اسلام است، در حالی که بر این اندیشه استوار است که «خدایی وجود ندارد و زندگی تنها ماده است»؟ و چگونه می‌توان آن را با این گفته سازگار دانست که دموکراسی از اسلام است، در حالی که بر «جدایی دین از زندگی» یا این نظر استوار است؟ یا این گفته که ناسیونالیسم و میهن‌پرستی از اسلام‌اند، در حالی که بر قبیله‌گرایی بنا شده‌اند و اسلام آن را پست و ناپسند شمرده است؟

How can ‘Laa ilaah illallah muhammadur rasoolullah’ be in harmony with the statement that socialism is from Islam, even though it is established on the idea that ‘there is no god, and life is just matter’? How can it be in harmony with the statement that Democracy is from Islam, even though it is established on the idea of ‘separation of religion from life’ or the view that nationalism and patriotism are from Islam even though they are based on tribalism, which Islam has shown to be despicable?

چگونه می‌توان «لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ» را که به معنای آن است که قانون‌گذاری تنها از آن الله است، با این دیدگاه سازگار دانست که ما باید با دیگران در قانون‌گذاری مشارکت کنیم، یا دیگران باید با ما در قانون‌گذاری مشارکت کنند؟

How can ‘Laa ilaah illallah muhammadur rasoolullah’, which means legislation is only for Allah 􀀬, be in harmony with the view that we should participate with others, or others should participate with us, in legislation?

چگونه می‌توان «لا إله إلا الله محمد رسول الله» را که بر فروتنی، بندگی و عبادت پروردگار جهانیان استوار است، با اندیشه آزادی که در نظام‌های غربی وجود دارد هماهنگ دانست، در حالی که انسان را در همه چیز فرمانروا می‌سازد؟ او جز تا آن اندازه که با هوس‌ها، خواسته‌ها و منافعش سازگار باشد، در برابر خدایی سر فرود نمی‌آورد.

How can ‘Laa ilaah illallah muhammadur rasoolullah’, which is established on humility, subservience and worship to the Lord of the worlds, be in harmony with the idea of freedom that is present in the western systems, when it makes man the sovereign in everything? He does not submit to a God, except according to how much this agrees with his whims, desires and benefit.

بی‌شک، پاسداری از عقیدهٔ اسلامی یعنی پاسداری از هر آنچه از آن سرچشمه می‌گیرد. در غیر این صورت، شخصیت جماعت در چنگال سازش گم می‌شود، سازشی که الله ﷻ و بندگانش آن را نمی‌پسندند.

Indeed, guarding the Islamic ‘Aqeedah means guarding whatever emanates from it. Otherwise, the character of the group would be lost in the grip of reconciliation, which Allah 􀀬 and His servants do not approve of.

برای حفظ اندیشه از نظر وضوح، خلوص، تمایز و تبلور، باید آن را از تأثیر واقعیت دور کرد، و از تسلیم شدن به شرایط آن جدا ساخت، و باید آن را دور از هرگونه جعل، تغییر و معامله‌گری قرار داد.

In order to preserve the idea in terms of clarity, purity, distinctness and crystallisation, it must be removed from the effect of the reality, and from surrendering to its circumstances, and it should be placed far away from any fabrication, alteration and bargaining.

همان‌گونه که حامل دعوت می‌خواهد جامعه را بر اساس دیدگاه خود دگرگون کند، جامعه نیز تصورات و اندیشه‌های نادرست، شرایط سیاسی و نظم اجتماعی خاص خود را دارد. این امر بر حامل دعوت و گروهی که با او برای تغییر کار می‌کند فشار وارد می‌سازد.

Just as the da’wah carrier wishes to change the society according to his vision, society has its own erroneous concepts and thoughts, political conditions and social order. This puts pressure on the da’wah carrier and on the group that he works with for change.