انجام دادنِ واجباتِ فردی، اولویتهای شرعی دارد. هرگاه مسلمان بتواند همهٔ واجبات فردی و جمعی خود را انجام دهد، همان چیزی است که لازم است و او دچار مشکلی نمیشود. اما اگر تزاحمی پیش آید، انجام واجبات فردی بر واجبات جمعی مقدّم است. و اگر تزاحم میان واجبات فردی پیش آید، این شریعت است، نه عقل، که برخی را بر برخی دیگر مقدّم کرده است. بنابراین تأمین نفقهٔ خانواده بر پرداخت قرض، و پرداخت قرض بر پرداخت هزینهٔ حج مقدّم است. روزهٔ رمضان بر روزهٔ نذر مقدّم است. نماز جمعه بر وفای به عهد مقدّم است، و همینطور دیگر موارد. و اگر تزاحم میان واجبات جمعی پیش آید، به گونهای که همهٔ آنها قابل برپایی نباشند، باز هم این شریعت است، نه عقل، که برخی را بر برخی دیگر مقدّم کرده است. در اینجا میدان گسترده و پیچیده است، زیرا واجبات جمعی بسیارند؛ برخی دشوار و بسیار پرهزینهاند، و برخی دیگر به تلاش و زمان فراوان نیاز دارند.

Undertaking the individual obligations has Shar’ee priorities.When the Muslim is able to do all his individual and collective obligations, then this is what is required, and he has no problems. However, if any clash occurs, then performing the individual obligations takes priority over the collective obligations. If a clash occurs between the individual obligations, then it will be the Shar’a, and not the mind, which laid down the priority for some over others. Thus, the providing of nafaqa (maintenance) for the family takes precedence over payment of debt, and the payment of debt takes precedence over paying for the Hajj. The fasting of Ramadan takes precedence over the fast of nadhr (solemn promise). The Jum’ah prayer takes precedence over keeping one’s promise and so on and so forth. If a clash occurs between the collective obligations where they cannot all be established, then again the Shar’a, and not the mind, laid down the priority of some over others. Here the field is wide and complicated. This is because there are many collective obligations; some are difficult and very costly, while others require great effort and time.