آن روش شرعی که گروه باید برای دستیابی به هدف شرعی دنبال کند کدام است؟

What is the Shar’ee method that the group must follow in order to achieve the Shar’ee objective?

به کدام احکام شرعی این گروه باید پایبند شود تا به این هدف دست یابد؟

What are the Shar’ee rules that the group needs to adopt so as to realise this objective?

شرعی معیارها و اصولی که فهمِ گروه را درباره‌ی شمارِ زیادِ احکامِ شرعی، که برای آغازِ دعوت بر پایه‌ی آن‌ها لازم است، تعیین می‌کنند کدام‌اند؟

What are the Shar’ee criteria and principles that determine the understanding of the group regarding the great number of Shar’ee rules necessary to embark in the da’wah on their basis?

اس گروہ کا شرعی حکم کے ساتھ کیا معاملہ ہے؟ یہ شرعی حکم تک کیسے پہنچتا ہے؟ اس کے مآخذ کیا ہیں؟ کیا یہ گروہ اس بات کا قائل ہے کہ کسی ایک مسئلے کے بارے میں اللہ کے ایک سے زیادہ حکم ہو سکتے ہیں؟ جن شرعی احکام میں اختلاف (اختلاف) پایا جاتا ہے، ان کے بارے میں اس گروہ کا موقف کیا ہے؟

How does the group deal with the Shar’ee rule? How does it arrive at the Shar’ee rule? What are its sources? Does the group take the view that there is more than one hukm of Allah 􀀬 regarding a single issue? What is the group’s stance regarding Shar’ee rules about which there is ikhtilaaf (disagreement)?

این گروه با مسئلهٔ عقل چگونه برخورد می‌کند و نقش آن در پذیرش حکم شرعی و در اخذ عقیده چیست؟

How does the group deal with the issue of the mind and what is its role in adopting the Shar’ee rule and in taking the ‘Aqeedah?

چگونه با واقعیت برخورد می‌کند؟ آیا گروه آن را منبع تفکرش قرار می‌دهد یا موضوع تفکرش؟

How does it deal with the reality? Does the group make it the source of its thinking or the subject of its thinking?

این کتاب به مسئلهٔ مصلحت چگونه می‌پردازد، و آیا مصلحت با عقل تعریف می‌شود یا با شرع؟

How does it deal with the question of benefit (maslahah), and is it defined by the mind or the Shar’a?

بعد از آن، هنگامی که هدف گروه، کار آن، روش و شیوهٔ فکری آن را مشخص کنیم، آنگاه خواهیم دانست که گروه باید چه چیزی را بر عهده بگیرد و بر چه پایه‌ای استوار باشد. پس از آن خواهیم دانست که اگر گروه از مسیر منحرف شد، چه نصیحتی باید به آن بدهیم، و اگر به بیراهه رفت، چگونه باید آن را اصلاح کنیم.

Afterwards, once we have defined the objective of the group, its work, method, and way of thinking, then we will know what the group must undertake and be established upon. After that we will know what advice (naseehah) we have to give if it diverged, and to rectify it if it deviated.

پیش از آنکه درباره روش شرعی‌ای که این گروه باید از آن پیروی کند سخن بگوییم، باید اصلی را به یاد آوریم که هیچ‌کس مجاز نیست از آن بی‌خبر باشد. این اصل این است که شریعت هیچ امری از امور این دنیا و آخرت، و هیچ چیزی از امور خوب و بد، کوچک یا بزرگ، که به انسان مربوط می‌شود را فروگذار نکرده، مگر آنکه درباره آن سخن گفته و حکم آن را روشن ساخته است. بنابراین، مسلمان، چه لباس بپوشد و چه آن را درآورد، چه وارد خانه یا مسجد شود و چه از آن بیرون آید، با دیگران معامله کند، ازدواج نماید، نماز بگزارد، روزه بگیرد، سخن بگوید یا هر عملی را انجام دهد، الله ﷻ آن شیوه‌ای را که باید در آن انجام دهد روشن ساخته و حکم آن را بیان فرموده است؛ چه آن امری باشد که انجامش بر او واجب است، یا نهی‌ای باشد که باید از آن پرهیز کند، یا کاری مستحب باشد که بهتر است آن را انجام دهد، یا مکروه باشد که باید از آن دوری کند، یا مباح باشد.

Before we discus the Shar’ee method the group must follow, we must remind ourselves of a principle regarding which no one is allowed to be ignorant. It is the fact that the Shar’a did not leave a single matter of this life or the Hereafter, or matters regarding good or bad, whether small or big, which concern man, except that it has spoken about it and elucidated its rule. Thus, the Muslim whether he wears or takes off his clothes, enters the house or mosque or exits from them, deals with others, gets married, prays, fasts, speaks of or undertakes any action; Allah 􀀬 has clarified the manner in which he should do this and He 􀀬 has clarified its rule, whether it is a command he is obliged to undertake, or a prohibition he must abstain from, or it is a recommended action that he preferably does, or it is disliked so he detests it, or it is mubah (permitted)

...جایی که به او اختیار داده می‌شود. این قواعد برای همه‌ی افعال انسان است که مسلمان باید در حدود آن‌ها محدود بماند. آنچه درباره‌ی افعال گفته می‌شود، درباره‌ی اشیا هم گفته می‌شود، اما با شرح و تفصیلی متفاوت. و آن این است که همه‌ی اشیای محسوس مباح است، مگر آنچه حکم شرعی استثنا کرده باشد.

where he is given a choice. These rules are for all man’s actions, to whose limits the Muslim must be confined. What is said regarding actions is said regarding things, but with a different elaboration. Which is that all tangible things are permitted, except what the Shar’ee rule has excluded.

بنابراین هیچ کاری یا چیزی وجود ندارد مگر آنکه الله 􀀬 برای آن حکمی نازل کرده است.

Hence, there is no action or a thing save Allah 􀀬 has revealed for it a rule.

این مطلب بر اساس دو قاعده‌ی شرعی است: «الأصل فی الأفعال التقیید بالحکم الشرعی» (اصل در کارها این است که به حکم شرعی مقید باشند)، و «الأصل فی الأشیاء الإباحة ما لم یرد دلیل التحریم» (اصل در چیزها این است که مباح‌اند، مادامی که دلیلی بر تحریم وارد نشده باشد).

This is following the two Shar’ee principles; “The basis in actions is that they should be restricted to the Sharee’ah’ rule” (al aslu fil af ’aal at taqayyud bil hukm ash-Shar’ee), and “The basis in things is that they are permitted as long as there is no evidence of prohibition” (al aslu fil ashyaa al ibaaha ma lam yarid daleelut tahreem).