اما هجرت به مدینه، گذاری از مرحلهٔ دعوت، یعنی مرحلهٔ گفتگو و صبر، به مرحلهٔ اجرا و عمل پس از برپایی یک نهاد بود، یعنی دولت اسلامی. این حرکتی بود از دار الکفر به دار الاسلام، همان که پیامبر ﷺ در مدینه آن را برپا کرد. در آنجا ایشان ﷺ اسلام را به شیوهای کاملاً متفاوت منتشر میکرد؛ و این کار از طریق دولتی انجام میشد که بر پایهٔ اسلام حکم میراند، آن را اجرا میکرد، با دلیل و برهان به سوی آن فرا میخواند، و آن را با نیرویی حمل میکرد که دعوت را از نیروهای شر و ستم حفظ میکند.

However the Hijrah to Madinah formed a transition of the da’wah from the stage of discussion and patience, to the stage of implementation after the establishment of the entity, ie the Islamic State. It is movement from dar al-kufr to dar al-Islam, which the Messenger 􀁕 estbalished in Madinah. There he 􀁕 would convey Islam in a completey different manner, which would be done through a State that rules by Islam, applies it and calls for it with evidence and proof, and carries it by the force that protects the da’wah from the forces of evil and tyranny.

هنگامی که فرستاده‌ی خدا ﷺ به مدینه رسید، شمار زیادی از مردم آن‌جا از او استقبال کردند. نخستین کاری که پیامبر ﷺ انجام داد، ساختن مسجد بود؛ مسجد جایگاهی برای نماز و مشورت بود و برای اداره‌ی امور مردم و حل اختلافات از آن استفاده می‌شد. او ﷺ آغاز کرد به آماده‌سازی فضای مدینه برای جنگ؛ او ﷺ لشکرکشی‌هایی برپا کرد که برای آن‌ها فرماندهانی تعیین کرد و آنان را بیرون از مدینه اعزام نمود؛ او ﷺ با یهودیان پیمان‌نامه امضا کرد. به‌طور کلی، فرستاده‌ی خدا ﷺ در مدینه به ایفای نقش فرمانروا و رئیس دولت آغاز کرده بود.

When the Messenger 􀁕 arrived at Madinah he 􀁕 was received by a great number of its people. The first thing he 􀁕 did was to build a mosque; the mosque was a place of salah (prayer) and consultation, and it was used to manage the affairs of the people and settle the disputes. He 􀁕 began to prapare the atmosphere of Madinah for war; he 􀁕 set up expeditions for which he 􀁕 appointed leaders and sent them outside Madinah; he 􀁕 signed treaties with the Jews. In general, the Messenger 􀁕 in Madinah had started to assume the role of a ruler; a head of state.

این همان چیزی است که پیامبر ﷺ تا زمانی که دار الإسلام برپا شد انجام می‌داد؛ پس از کردار ایشان، چه چیزی بر ما واجب است که پیروی کنیم؟

This is what the Messenger 􀁕 did until the dar al-Islam was established; so, from his actions, what are we obliged to follow?

ما مکلَّفیم که زندگیِ پیامبر ﷺ را الگو قرار دهیم؛ همان‌گونه که ایشان پیش رفت، ما نیز پیش برویم. از آنجا که کار برای برپایی دولت اسلامی واجب است، پیروی از راهی که پیامبر ﷺ پیمود نیز همان حکم را دارد. زیرا حکمِ کارِ تبیینیِ ایشان، همان حکمِ واجبی است که آن کار تبیین می‌کند. خداوند ﷻ می‌فرماید: «بگو (ای محمد ﷺ): این راه من است؛ من و هر که از من پیروی کند، با بصیرت به سوی خدا دعوت می‌کنیم.» [قرآن کریم، ۱۲:۱۰۸] بنابراین، همان‌گونه که پیامبر ﷺ کرد، باید کار خود را به دو نقش یا مرحله تقسیم کنیم:

We are obliged to emulate the life of the Messenger 􀁕; to proceed as he proceeded. Since the work to establish the Islamic State is an obligation, then following the path followed by the Messenger 􀁕 takes the same hukm. This is because the hukm of his explanatory action is of the same hukm of obligation as the explained matter. He 􀀬 said; “Say (O Muhammad 􀁕 ): ‘This is my way: I invite unto Allah with sure knowledge, I and whosoever follows me.’” [TMQ 12:108] Therefore, we must divide our work into two roles or stages, as the Messenger 􀁕 did:

- مرحلهٔ کشت و استقرار.

- The stage of culturing and establishment.

- مرحلهٔ تعامل و کشمکش.

- Stage of interaction and struggle.

در مرحلهٔ نخست، ما موظفیم همان گونه کارهایی را انجام دهیم که رسول خدا ﷺ انجام می‌داد. این کار با پرورش فرهنگ اسلامی متمرکز در کسانی که پذیرفته‌اند بار دعوت را بر دوش بگیرند، و با ساختن شخصیت اسلامی متمایز در ایشان، انجام می‌شود. این امر از راه شکل دادن به عقلیت (ذهنیت) اسلامی روشن‌شده و نفسیت (منش درونی) اسلامی نیکو صورت می‌گیرد. و این هدف از طریق حلقه‌های متمرکز (حلقات) تحقق می‌یابد.

In the first stage, we are obliged to do the sort of actions the Messenger 􀁕 undertook. This is done by generating the concentrated Islamic culture, in those accepting to carry the burden of the da’wah, and building in them a distinct Islamic personality. This takes place by forming the enlightened Islamic ‘aqliyyah (mentality) and the good Islamic nafsiyyah (disposition). This is achieved through the concentrated halaqaat (circles).

همان‌گونه که پیامبر ﷺ انجام می‌داد؛ ایشان کسانی را که آمادگی پذیرش دعوت را در آنان احساس می‌کرد فرا می‌خواند، صرف‌نظر از سن، جایگاه اجتماعی، جنسیت و تبار، و بر همین اساس آنان در ساختار جامعه‌ی اسلامی جای داده می‌شدند.

Just as the Messenger 􀁕 used to do, where he used to call those in whom he felt a readiness to accept the da’wah, regardless of their age, status, gender and origin, and they were brought into the structure on this basis.

هکذا نستمر في ذلك حتى تتحقق الأمور التالية في هذه الكتلة المتنامية:

So we continue to do that until the following become realised in this growing block:

- پختگی در فرهنگ، به گونه‌ای که ذهنیت و منش‌شان بر اساس اسلام شکل گیرد. از این رو، آنان توانایی مقابله با فساد جامعه را پیدا می‌کنند.

- The maturity in the culture, such that their mentality and disposition are moulded according to Islam. Thus, they become capable of confronting the corruption of society.

- آنان نمی‌توانند دعوت را بپذیرند و در آن گرفتار بمانند. از این رو، آنچه را می‌دانند شروع به تبلیغ می‌کنند. این کار را با کسانی آغاز می‌کنند که در آنان خیر می‌یابند، سپس دعوت را گسترش می‌دهند.

- They cannot accept the da’wah to remain trapped within them. Hence they begin to propogate whatever they know. They start this with those in whom they find goodness, and then expand the da’wah.

- این که مردم دعوت، حضور و گردهمایی آنان را درک کنند.

- That the people perceive their da’wah, presence and gathering.

هنگامی که این سه چیز وجود داشته باشد، همان‌گونه که در یاران نخستین فرستادهٔ خدا ﷺ وجود داشت، آنگاه می‌توانیم به مرحلهٔ دوم یا مرحلهٔ بعدی برویم.

When these three things exist, as they existed in the first companions of the Messenger 􀁕, then we can move to the second phase or stage.

در این مرحله ما مکلّفیم که دعوت را آشکارا انجام دهیم، همان‌گونه که پیامبر ﷺ چنین کرد، و باید با جامعه‌های موجود رودررو شویم و اندیشه‌ها، سنت‌ها و نظام‌های آن‌ها را به چالش بکشیم، فساد آن‌ها را آشکار کنیم، و اندیشه‌ها، مفاهیم و نظام‌های جایگزین و حقّ اسلامی را روشن سازیم. ما مکلّفیم که مردم را همان‌گونه که پیامبر ﷺ مردم را فرا می‌خواند، با صراحت، شجاعت و قاطعیت به سوی حق دعوت کنیم. ما تسلیم نمی‌شویم و کوتاه نمی‌آییم. نه چاپلوسی می‌کنیم و نه سازش، و به آداب و رسوم، سنّت‌ها، ادیان، ایدئولوژی‌ها، حاکمان یا توده‌های مردم اعتنایی نداریم. باید دعوت را چنان به پیش ببریم که حاکمیّت مطلق از آنِ ایدئولوژی اسلامی باشد، چه مردم با آن موافق باشند و چه نباشند، و چه با سنّت‌های آن‌ها همسو باشد و چه با آن‌ها در تضاد باشد، و چه مردم آن را بپذیرند، رد کنند یا با آن مخالفت ورزند. ما تنها به این ایدئولوژی پایبندیم و صبر می‌کنیم، تا آنکه مردم بر اساس آن دگرگون شوند.

In this stage we are obliged to make the da’wah public, as the Messenger 􀁕 did, and we must confront the existing societies and challenge their thoughts, traditions and systems and demonstrate their corruption and clarify the alternative true Islamic thoughts, concepts and sytems. We are obliged to call the people, as the Messenger 􀁕 called the people, with frankness, courage and force.We do not yield and neither do we surrender.We do not flatter or compromise, and we give no regard for the customs, traditions, religions, ideologies, rulers or the mobs.We must carry the da’wah so that the absolute sovereignty is for the Islamic ideology, regardless of whether the people agree with it or not, and whether it went along with their traditions or contradicted them, and whether the people accepted, rejected or opposed it. We just stick to the ideology and have patience, until the people are changed according to it.

از آنجا که رهبران در برابر دعوت مانعی خواهند بود، همان‌گونه که در زمان رسول‌الله ﷺ بودند، این امر گروه را ناگزیر می‌سازد که با آنان به مبارزه‌ی سیاسی بپردازد. این مبارزه با افشای ایشان و حرکات، وابستگی‌ها و توطئه‌هایشان، و با حمله به ایشان همان‌گونه که رسول‌الله ﷺ در زمان خود انجام داد، صورت خواهد گرفت. قرآن را ببینید که ابولهب را با نام می‌کوبد، آنجا که (خداوند) فرمود: ﴿تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ * مَا أَغْنَىٰ عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ * سَيَصْلَىٰ نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ﴾ [سوره‌ی المسد: ۱-۳]. و این با وجود جایگاه و منزلت او در قبیله‌ی بنی هاشم بود.

Since the leaders will stand as an obstacle to the da’wah, just as they did in the time of the Messenger 􀁕, that will necessitate the group engages in political struggle aginst them. This will take place by exposing them and their moves, loyalties and conspiracies, and by attacking them just as the Messenger 􀁕 did in his own time. See the Qur’an attacking Abu Lahab by name when He 􀀬 said; “Perish the two hands of Abu Lahab, and perish he! His wealth and his children will not benefit him! He will be burnt in a Fire of blazing flames!” [TMQ 111:1- 3]. This was despite his honour and status in the tribe of Bani Hashim.

همچنین، قرآن به رئیس بنی مخزوم، الولید بن

Similarly, the Qur’an threatened the chief of Bani Makhzum al-Waleed b.

المغیرۃ، آنگاه که [الله] فرمود: «مرا با آن کسی واگذار که تنها آفریدمش، و برایش مال فراوانی قرار دادم.» [سورۃ المدثر: ۱۱-۱۲]. تا آنجا که فرمود: «به زودی او را در آتش سقر درمی‌آورم.» [سورۃ المدثر: ۲۶]؛ و آنگاه که دربارۂ او در سورۂ قلم سخن گفت: «ستمگری بدسرشت و بدنام.» [سورۃ القلم: ۱۳]؛ و آنگاه که دربارۂ ابوجهل فرمود: «هان! اگر دست برندارد، پیشانی‌اش را می‌گیریم؛ پیشانی‌ای دروغگو و خطاکار.» [سورۃ العلق: ۱۵-۱۶] در رساندن دعوت، باید میل به هدایت مردم آشکار باشد، همان‌گونه که در دعوت پیامبر ﷺ آشکار بود؛ آنجا که در این مرحله می‌کوشید ایدئولوژی اسلام را برای مردم تبیین کند تا این ایدئولوژی، ایدئولوژی خودشان شود و هدف او، هدف آنان گردد. به دیگر سخن، ما می‌خواهیم مردم، از روی اعتقاد، آنچه را که به ایشان می‌رسانیم بپذیرند.

al-Mughira when He 􀀬 said; “Leave Me Alone (to deal) with (the creature) whom I created (bare and) alone! And then granted him resources in abundance.” [TMQ 74:11-12]. Until His 􀀬 saying; “Soon will I cast him into Hell-fire” [TMQ 74:26]; and when He 􀀬 spoke about him in Sura Nun; “Violent (and cruel) with all that of doubtful birth” [TMQ 68:13]; and when He 􀀬 spoke of Abu Jahl; “Let him beware! If he does not desist, We will drag him by the forelock; A lying, sinful forelock!” [TMQ 96:15-16] In our conveying of the da’wah, the desire to guide people must appear as it used to appear in the da’wah of the Messenger 􀁕; where he, in this stage strived to explain to the people the ideology of Islam so that it may become their ideology, and so that his aim may become their aim. In other words, we want the people to adopt - through conviction - what we convey to them.

همان‌گونه که رد، مانع‌تراشی، دروغ‌پردازی، تبعید، تبلیغات سوء و تحریم علیه پیامبر ﷺ روی داد، امروز نیز همین‌ها برای ما اتفاق می‌افتد.

Just as the rejection, obstruction, lies, expulsion, propaganda and boycott happened to the Messenger 􀁕; they happen to us today, as well.

همان‌گونه که صحابه احساس نیاز کردند که سلاح بردارند و از پیامبر ﷺ اجازه جنگ خواستند، و او ﷺ آنان را بازداشت و فرمود: «به من فرمان داده شده که گذشت داشته باشم، پس با مردم نجنگید.» به همین ترتیب، ما باید از برداشتن سلاح و به‌کار بردن آن برای رسیدن به قدرت خودداری کنیم، پیش از آنکه به دنبال نصرت باشیم.

Just as the Sahabah felt the need to carry arms and requested the Messenger 􀁕 to give them permission to fight, and he 􀁕 forbade them by saying; “I have been ordered to be forgiving, so do not fight the people.” In the same way, we must abstain from carrying arms, and using them for the sake of attaining power, before seeking the Nusrah.

همان‌گونه که پیامبر ﷺ برای گذار به مرحله سوم، یعنی مرحله قدرت و حکومت، به دنبال نُصرت (پشتیبانی مادی) بود، به همین ترتیب ما نیز موظفیم برای دستیابی به برپایی حکومت از طریق آن، نُصرت (پشتیبانی مادی) را طلب کنیم، چنان‌که از کردار پیامبر ﷺ می‌فهمیم.

Just as the Messenger 􀁕 sought the Nusrah to move to the third stage, which is the stage of power and ruling; similarly, we are obliged to seek the Nusrah (material support) to acheive the establishment of the ruling through it, as we understand from the action of the Messenger 􀁕.