اینجا برای همه روشن است که چه اهمیت بزرگی به دانش و علما داده می‌شد در روشن ساختن اندیشه‌های معروف و اندیشه‌های منکری که در زمان آنان وجود داشت، و در تشویق مردم به پایبندی به معروف و ترک منکر.

Here, it is clear to everyone the great importance attached to knowledge and the ‘ulema in clarifying the thoughts of ma’roof and thoughts of munkar present in their time, and their encouragement of the people to adhere to the ma’roof and leave the munkar.

علماء وہ لوگ ہیں جنہوں نے وہ علم حاصل کیا ہے جس کی دوسروں کو ضرورت ہے، اس علم کے علاوہ جو ان کے اپنے اعمال سے متعلق ہے اور جو ان پر فرض عین ہے، جیسا کہ امت کے باقی افراد پر بھی فرض ہے۔ اس طرح علم امت پر فرض کفایہ ہے جسے علماء نے اپنے ذمے لیا ہے، اور اس کا اجر انہیں ملے گا۔ اس علم کے باوجود وہ ان فرائض سے مستثنیٰ نہیں ہیں جو ان پر عائد ہوتے ہیں۔ چنانچہ انہیں حکم دیا گیا ہے کہ امت کے کسی بھی فرد پر جو کچھ واجب ہے، وہی بالکل اسی طرح ادا کریں۔ انہی میں سے خلافت کے قیام کے لیے کام کرنا بھی ہے۔ اگر آپ میراث کے احکام کے عالم ہیں، کوئی دوسرا تفسیر کا ماہر ہے، اور تیسرا نکاح و طلاق کے شرعی احکام میں شرعی قاضی ہے، تو یہ تمام علماء اور ان جیسے دیگر لوگ اپنے انفرادی فرائض کی ادائیگی سے مستثنیٰ نہیں ہیں، اور نہ ہی ان اجتماعی فرائض سے جو پوری امت سے متعلق ہیں۔ وہ اسی امت کا حصہ ہیں، اور جو کچھ امت کے کسی بھی فرد تک پہنچتا ہے، وہ ان تک بھی پہنچتا ہے۔ آج ہم علماء کی جانب سے اس فریضے کی ادائیگی میں جو سستی دیکھتے ہیں، خواہ اس کے لیے کیسا ہی خیالی عذر کیوں نہ پیش کیا جائے، شریعت کے مطابق ان کی طرف سے یہ قابلِ قبول نہیں۔ اس غفلت کا انہیں اللہ کے سامنے جواب دینا ہوگا، اور امت کے سامنے بھی انہیں جوابدہ ہونا ہوگا۔

The ‘ulema are the ones who have obtained the knowledge that others require, in addition to the knowledge linked to their own actions which is an individual obligation on them, as it is an obligation on the rest of the individuals in the Ummah. Thus, knowledge is a collective obligation on the Ummah which the ‘ulema have undertaken and they shall have the reward for that. Despite this knowledge, they are not exempt from any obligation that is on them. Thus, they are ordered to do whatever is required from any individual in the Ummah in exactly the same way. Part of which is the work to establish the Khilafah. If you are a scholar of the rules of inheritance and another is an expert in tafseer, and a third is a Shar’ee judge in the question of Shar’ee rules pertaining to marriage and divorce; all these ‘ulema and others like them are not exempt from undertaking the individual duties obliged on them, nor from the collective obligations linked with the whole Ummah. They are a part of this Ummah, reached by anything that reaches any of its individuals.What we see today of the ‘ulema’s inaction in undertaking this obligation - under whatever imagined pretext - is not acceptable from them according to the Shar’a. They will be accounted for this negligence before Allah 􀀬, and they must also be accounted before the Ummah.

دانش برای خاطر فرمانبرداری و عبادت است. دانشی که به تقوا (ترس از خدا) می‌انجامد، همان دانش است. تقوا یعنی ترسیدن. او ﷻ فرمود: «إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ» {از میان بندگانش، تنها دانشمندان از خدا می‌ترسند}. [سورۀ فاطر، آیۀ ۲۸] از همین روست که علما را همواره در صف نخست می‌بینید؛ چه در نمازشان، چه در جهاد، چه در حمل دعوت، چه در نصیحت حاکمان، و چه در به چالش کشیدن اندیشه‌های کفرآمیز و مفاهیم بی‌خدایی. شما آنان را در پیشاپیش مردم می‌بینید که مردم را به دانش درست و به عملی که بر آن استوار است رهنمون می‌شوند.

Knowledge is for the sake of obedience and worship. Knowledge is that which leads to the taqwa (God fearing). Taqwa is to fear. He 􀀬 said; “It is only those who have knowledge among His slaves that fear Allah.” [TMQ 35:28]. From this exist the ‘ulema who you always see in the first line, whether in their Salah, Jihaad, carrying the da’wah, advising the rulers, challenging the kufr thoughts and godless concepts. You see them at the forefront guiding the people to the correct knowledge and the action according to it.

نباید چنین تصور شود که علما در اسلام جایگاهی رسمی یا مرتبه‌ای دینی و شکلی ممتاز دارند، یا اینکه با علم خود دستور می‌دهند و سایر مردم تنها آن را اجرا می‌کنند. بلکه آنان نیز همچون هر مسلمان دیگری مأمورند. خطاب خداوند ﷻ ایشان را نیز شامل می‌شود، همان‌گونه که پیامبر ﷺ و یارانش را شامل شد.

One should not imagine that the ‘ulema have an official position in Islam or that they have a religious rank or distinct form; or that they order (people) with their knowledge and the rest of people simply execute it. Rather, they are commanded like any individual Muslim. The khitaab (speech) of Allah 􀀬 includes them just as it included the Messenger 􀁕 and his Sahabah.

شریعت وجود علم و علما را واجب کرده است تا از طریق ایشان حق شناخته شود و به آن عمل گردد. ایشان واسطهٔ شریعت‌اند. از طریق ایشان مسلمان حقِ پروردگارش ﷻ بر خود را می‌شناسد. وجود ایشان یا پدید آمدنشان فرضِ کفایی است. اگر وجود نداشته باشند، تمامی امت گناهکار خواهند بود. این به سبب آن است که امت در زمان ایشان در نادانی از احکام الهی ﷻ فرو خواهد رفت. بنابراین اجتهاد فرضِ کفایی است. نباید عصری باشد که از وجود مجتهدان خالی باشد، وگرنه تمامی امت در گناه خواهد افتاد.

The Shar’a has obliged the presence of knowledge and ‘ulema so as through them the truth is known and it is undertaken. They are the medium of the Shar’a. Through them the Muslim knows the right of his Lord 􀀬 on him. Their presence or origination is a collective obligation. If they do not exist then the whole Ummah will be sinful. This is because the Ummah will descend into ignorance of the rules of Allah 􀀬 in her time. Consequently, Ijtihaad is a collective duty. There must not be an age that is devoid of the presence of mujtahideen, otherwise the whole Ummah will fall into sin.

از نظر انگیزه، مردم بنا بر طبیعت خود به سوی عالم متمایل می‌شوند و دوست دارند از او نظر و رأی بگیرند. بنابراین، عالم نباید به سبب دانش خود دچار فتنه شود، یعنی به دنبال مقام یا سود برود و بدون (پشتوانه‌ی علمی) برای مردم فتوا دهد.

In terms of the motivation, people by their very nature incline towards the scholar and like to take (opinions) from him. Thus, the scholar should not fall into a situation of temptation due to his knowledge; thus seeking position or profit, and giving fatawa to the people without (supporting)

...علم را مطابق با خواسته‌های خود، یا تحریف حقایق شرع برای خوشایند حاکم. از آنجا که علم شرع معروف است، منکرش عبارت است از: ریا (خودنمایی)، عشق به ریاست و جستجوی امور پست و بی‌ارزش. بنابراین، سوءاستفاده حاکمان، به‌ویژه در این روزگار، از علما و به‌کارگیری ایشان برای اهداف سیاسی و تبدیل کردن آنان به عوامل خود. از این رو می‌بینی که ایشان را با پول غرق می‌کنند و در قالب علمای محترم به مردم معرفی می‌نمایند، و تبلیغات گسترده‌ای برای ایشان به راه می‌اندازند، تا آنکه مرجع و مفتیان مردم شوند و کسانی که مردم در امور بزرگ به ایشان رجوع می‌کنند. پس فتواهایی می‌دهند که حاکمان را خشنود و الله ﷻ را به خشم می‌آورد. متون را در خدمت خواسته‌های حاکمان قرار می‌دهند و شرع را در اختیار ایشان می‌گذارند. از این رو می‌بینی که اگر حاکمان ربا را جایز کردند، ایشان هم آن را جایز دانستند و به سراغ متون رفتند تا آن‌ها را پیچانده و ارائه دهند، همان‌گونه که شاهدان را گرد می‌آورند تا درستیِ آنچه را می‌خواهند اثبات کنند. اگر حاکمان کمک‌خواستن از دولت‌های کافر را روا دانستند، ایشان با آن موافقت کردند. اگر حاکمان صلح با یهودیان را جایز شمردند، ایشان آن را واجب دانستند. اینان علمای عامل‌اند و مردمانی بدند که نیازمند اندرز هستند. امت باید با کردارشان سختگیرانه برخورد کند و از ایشان جدا شود، و نباید به خاطر شرع، مطیع ایشان باشد. چنین کسانی و همانندانشان که دست یاری به سوی حاکمان دراز می‌کنند به قیمت شرع، مشمول سخن پیامبر ﷺ می‌شوند: «آنچه بیش از همه بر امتم می‌ترسم، هر منافقی است که سخنور دانشمندنما باشد.» [روایت احمد]. این افراد و همانندانشان باید علناً محکوم شوند، تا دیگران به دام فتواهایشان گرفتار نشوند. ایشان کسانی‌اند که زندگی دنیا را به آخرت فروخته‌اند.

knowledge, in accordance with their desires or falsifying the facts of Shar’a to please the ruler. Since knowledge of the Shar’a is a ma’roof, then its munkar is; riyaa’ (showing off), love for leadership, and seeking the cheap matters. Thus, the exploitation by the rulers, especially these days, of the scholars and their use for political objectives and making them agents for them. Thus you see them showering them with money, and presenting them to the people in the form of respected scholars, and strong propaganda is made for them, so they become reference points and muftis for the people, and the ones to whom the people refer in great matters. Thus, they give fatawa that please the rulers and anger Allah 􀀬. They make the texts subservient to the desires of the rulers and make the Shar’a at their disposal. Hence you see them, if the rulers made usury allowed, so they made it allowed as well, and went to the texts to twist them and present them, the way they gather the witnesses to prove the correctness of what they want. If the rulers allowed seeking the help of the Kaafir states, they agreed with them. If the rulers allowed peace with the Jews, they made it obligatory. These are the agent scholars and they are evil people who need to be advised. The Ummah must treat their action harshly, and break off from them, and she should not be subservient to them at the expense of the Shar’a. Such people and their likes who extend their hands (of help) to the rulers at the expense of the Shar’a, fall under the saying of the Messenger 􀁕; “The thing I most fear of upon my Ummah is every hypocrite who is a learned speaker.” [Reported by Ahmad]. These people and their likes need to be publicly denounced, so that others do not fall prey to the snare of their fatawa. Those are the ones who have bought the life of this world with the Hereafter.

به راستی، هنگامی که مسلمانان این تکلیف را بر عهده می‌گیرند و به آن پایبند می‌شوند، با امر به معروف برای خود و دیگران، و با پرهیز از منکر و بازداشتن دیگران از آن، آنگاه زندگی فردی‌شان نیکو شده است. بنابراین، هنگامی که مسلمان در خانه‌اش پایبند است و دیگران را نیز پایبند می‌سازد، و هنگامی که در کسب‌وکارش و در روابطش با مردم پیرامونش پایبند است، آنگاه بخش مهمی از دینش به درستی برپا شده است. با این حال، همان‌گونه که پیش‌تر بیان کردیم، هدف دین اطاعت است؛ یعنی جامعه در کلیت خود باید با معروف و ترک منکر نمایندگی شود، و هیچ بخش یا جنبه‌ای نباید از حکم خداوند ﷻ منحرف گردد، چه در جنبه فردی و چه در سویه جمعی. پس جامعه تنها از افراد ساخته نمی‌شود؛ بلکه از افرادی تشکیل می‌شود که با یک عقیده متحد شده‌اند که از آن نظامی برای تمام امور زندگی برمی‌خیزد. اگر جنبه فردی تأمین شود، تنها یک جنبه تأمین شده، اما جنبه‌های بسیاری باقی می‌ماند که باید به حکم خداوند ﷻ ارجاع داده شوند. آن افراد مأمور شده‌اند که تحت رهبری خلیفه‌ای قرار گیرند که اسلام را در واقعیت زندگی‌شان برپا کند. آنچه به سبب انگیزه ترس از خداوند ﷻ در واقعیت زندگی مسلمانان تحقق نمی‌یابد، توسط خلیفه از طریق قدرت شمشیر برپا خواهد شد. «به راستی که خداوند ﷻ با سلطان (قدرت) بازمی‌دارد»

Indeed, when the Muslims take up and adhere to this obligation by enjoining upon themselves the ma’roof and enjoin others, and abstaining from the munkar and forbidding others from it, then his individual life has become good. Thus, when the Muslim is adherent in his home and makes others adherent, and when he is adherent in his business and in his relations with people around him, then an important part of his deen will have been established correctly. However as we stated before, the aim of the deen is obedience, that society as a whole should be represented by the ma’roof and abandonment of the munkar, and that no part or aspect should deviate from the rule of Allah 􀀬, whether in the individual aspect or the collective side. Thus, society is not just made of individuals; rather it consists of individuals who have been united by a creed from which a system emanates for all affairs of life. If the individual aspect is secure, then only one aspect is secure but many aspects remain which must refer to the rule of Allah 􀀬. Those individuals have been ordered to be led by a Khaleefah who will establish Islam in their reality. That which is not brought about in the reality of the Muslims due to the motivation of fearing Allah 􀀬, will be established by the Khaleefah through the power of the sword. “Indeed, Allah 􀀬 will restrain with the Sultan (authority)

که توسط قرآن بازداشته نشده است.» شریعت دستور داده است که این عقیده برپا و حفظ شود و به همه مردم (همه انسان‌ها) برسد، و خداوند ﷻ دولت اسلامی را وسیله‌ی این امر قرار داده است؛ و شریعت، این نظام و شیوه‌ی اجرای آن را نیز روشن ساخته است. این وظیفه که عقیده برپا، حفظ و به مردم ابلاغ شود، به دولت اسلامی سپرده شده تا آن را اجرا کند. بنابراین جهاد که بالاترین بخش اسلام است، شریعت مسئولیت انجام آن را بر عهده‌ی دولت نهاده است، و دعوت از راه جهاد گسترش خواهد یافت. چه زیبا گفته است امام غزالی آنجا که فرمود: «قرآن و سلطان (قدرت حاکم) دو همزادند. قرآن اساس است و سلطان نگهبان. آنچه اساس ندارد به آسانی ویران می‌شود، و آنچه نگهبان ندارد به آسانی از میان می‌رود.»

that which was not restrained by the Qur’an.” The Sharee’ah has ordered that this creed be established and protected and carried to the people (all people) and He 􀀬 has made the Islamic State the method for this, and this system has been clarified by the Shar’a as well as the manner of its implementation. That task of the creed being established, protected and carried to the people has been given to the Islamic State to carry out its implementation. Thus for the Jihaad, which is the topmost part of Islam - the Shar’a has made the state responsible for undertaking it, and it will spread the Da’wah via Jihaad. How eloquent is the saying of Imaam Ghazali when he said; “Indeed the Qur’an and Sultan (authority) are a twin. The Qur’an is a basis, and the Sultan is a guard. Anyting that does not have a basis will be easily destroyed; and anyting that has no guard will be easily lost.”