هر کس که اسلام را به راستی حمل کند و با اخلاص برای برپایی دوباره‌ی آن در حکومت و زندگی تلاش کند، خواه به‌صورت فردی باشد یا گروهی، نمی‌تواند در هیچ حکومت کفرآمیزی شرکت کند، در حالی که ادعا می‌کند برای نابود کردن آن تلاش می‌کند. زیرا شرکت در حکومت کفر، که نظام‌ها و قوانین کفر را اجرا می‌کند، تقویت و تثبیت نظام‌های کفر است، نه نابودی آن‌ها. دلیلی که ممکن است برای توجیه شرکت در حکومت کفر آورده شود، چیزی جز فریب خود، و پیش از آن فریب دادن خدا ﷻ و مؤمنان نیست. به‌ویژه هنگامی که آن دلیل با دلایل شرعی که از نظر معنا و صحت قطعی‌اند در تعارض باشد.

The one who carries Islam truthfully, and works with sincerity to re-establish it in ruling and life, whether as an individual or group, is not able to participate in any kufr rule, while claiming that he is working to destroy it. This is because participating in a kufr rule, which applies the systems and laws of kufr, is consolidation of the systems of kufr and not destruction of them. The proof that may be brought, to justify participation in a kufr rule, is nothing but selfdeception, before deception to Allah 􀀬 and the believers. Especially when that proof is in conflict with the Shar’ee evidences, which are definite in meaning and authenticity.

این واقعاً آزمونی سخت و گناهی بزرگ است که حامل دعوت به مصلحتی (منفعتی) متوسل شود که عقلش آن را استنباط کرده ولی شارع آن را معتبر ندانسته، تا با آن مخالفت خود با متنی که از نظر معنا و ثبوت قطعی است را توجیه کند. یا به چیزی متوسل شود که حتی شبههٔ دلیل هم نیست، تا شرکت در حکومتی کفرآمیز را توجیه کند؛ حکومتی که به غیر آنچه خداوند ﷻ نازل کرده حکم می‌راند، با اینکه شرکت در حکومت کفر با ادلهٔ قطعی الدلالة و قطعی الثبوت در تعارض است. این ادله، حکم به آنچه خداوند ﷻ نازل کرده را واجب می‌کنند و حکم به غیر آنچه خداوند ﷻ نازل کرده را حرام می‌دانند.

It is indeed a severe test and a great sin, for the da’wah carrier to resort to taking a maslahah (interest), which his mind deduces, but the Shar’a did not consider, as an evidence to justify for himself his opposition to the text that is definite in meaning and authenticity. Or for him to resort to something not amounting to be a shubhat ad-daleel (semblance of an evidence), in order to justify participation in a kufr rule, which governs by other than what Allah 􀀬 has revealed; even though participation in kufr rule contradicts the evidences that are definite in meaning and authenticity. These evidences oblige ruling by what Allah 􀀬 has revealed and prohibit ruling by other than what Allah 􀀬 has revealed.

آنها داستان النجاشی را دلیلی قرار می‌دهند برای توجیه مشارکت در حکومت کفری که به غیر آنچه خداوند نازل کرده حکم می‌راند؛ همان النجاشی که پیامبر ﷺ مرگش را در روزی که درگذشت به صحابه اعلام کرد و سپس بر او نماز جنازه خواند. آنان چنین دیدگاهی دارند که النجاشی در زمان پیامبر ﷺ اسلام آورده بود و همچنان با همان نظامی حکومت می‌کرد که پیش از اسلام آوردنش با آن حکم می‌راند، با اینکه آن نظام، نظامی غیراسلامی بود. برای اثبات این ادعا، شش حدیث را که بخاری روایت کرده و مربوط به مرگ النجاشی و نمازی است که بر او خوانده شد، ذکر می‌کنند؛ سه حدیث از جابر بن عبدالله انصاری و سه حدیث دیگر از ابوهریره. با این حال، این شش دلیل نمی‌توانند دلیلی برای توجیه مشارکت در حکومت کفری که با نظام‌ها و قوانین کفر حکم می‌راند، باشند.

They take the story of an-Najashi - whose death the Messenger 􀁕 announced to the Sahabah the day he died and then prayed Salatul Janazah for him - as an evidence to justify participation in a kufr rule that rules by other than what Allah 􀀬 has revealed. They take the view that the Najashi had embraced Islam in the time of the Messenger 􀁕 and continued to rule by the system that he used to rule with before he had embraced Islam, even though it was a non-Islamic system. To prove this, they cite six ahadith, reported by al-Bukhari, relating to Najashi’s death and the prayer that was performed for him. Three of them have been narrated by Jaabir b. ‘Abdullah al-Ansari and the other three by Abu Hurayra. Even though these six evidences cannot stand up as an evidence to justify participation in a kufr rule that rules by kufr systems and laws.

به‌دنبال این مطالب، این موضوع توضیح داده خواهد شد.

The following points will explain this matter.

هنگامی که البخاری این احادیث را روایت کرد، پنج مورد از آنها را زیر عنوان «باب موت النجاشی» (فصلی درباره وفات النجاشی) قرار داد

1 - When Bukhari reported these ahadith, he placed five of them under the heading ‘Bab mawt an-najashi’ (Chapter on the death of an-Najashi)

و او ششمین حدیث را در «باب الجنائز» (باب نمازهای میت) روایت کرده است.

and he reported the sixth in ‘bab al-janaaiz’ (Chapter of funeral prayers).

همه شش حدیث به مرگ النجاشی مربوط‌اند: خبر دادن پیامبر ﷺ به صحابه از مرگ او، اینکه او مردی صالح بود و برادرشان بود، سپس پیامبر ﷺ به آنان دستور داد تا از الله بخواهند او را بیامرزد، و با ایشان بر النجاشی نماز جنازه بخوانند. این‌ها دلالت دارند بر اینکه او مسلمان بود.

All six ahadith are to do with the death of an-Najashi, the Messenger’s 􀁕 informing of the Sahabah about his death, that he was a pious man, and he was their brother, then he 􀁕 ordered them to ask Allah 􀀬 to forgive him, and to pray with him the funeral prayer for an-Najashi. These indicate that he was a Muslim.

۲ - ابن حجر العسقلانی، در کتاب «فتح الباری» (شرح صحیح بخاری)، بر روایت بخاری (درباره این ماجرا) شرح داده است

2 - Ibn Hajar al-’Asqalaani, in his book ‘Fathul Baari’ (commentary on the Sahih of Bukhari), commented on Bukhari’s report (on the incident)

تحت عنوان «وفاتِ النجاشی» نه گزارشِ او دربارهٔ پذیرشِ اسلامش. او گفت: «این پرسش وجود دارد که بخاری آنچه را که دربارهٔ گرویدنِ نجاشی به اسلام، که جایگاهِ درستِ آن است، گزارش نکرده، و در عوض وفاتِ او را گزارش کرده است. این به آن دلیل بود که داستانِ گرویدنِ او به اسلام برای وی ثابت نشده بود، در حالی که درباره وفاتِ او آشکار است. پس داستانِ وفاتِ او را گزارش کرده تا از نمازِ جنازه بر او دانسته شود که نجاشی اسلام آورده است.» ۳- الفاظِ احادیثی که بخاری گزارش کرده نشان می‌دهد که پیامبر ﷺ از وفاتِ نجاشی و گرویدنِ او به اسلام در روزِ وفاتش از طریقِ وحی آگاه بود. همچنین نشان می‌دهد که صحابه از گرویدنِ او به اسلام و وفاتش آگاه نبودند، مگر آنگاه که پیامبر ﷺ ایشان را از آن خبر داد. از این رو، در حدیثِ جابر آمده است: «پیامبرِ ﷺ هنگامی که نجاشی درگذشت فرمود: امروز مردی صالح درگذشت. پس برخیزید و بر برادرتان اصحمه نماز بگزارید.» و در حدیثِ ابوهریره آمده است: «رسولِ خداﷺ در روزی که نجاشی، پادشاهِ حبشه، درگذشت، ایشان را از مرگِ او آگاه ساخت.» این نشان می‌دهد که پیامبرِ ﷺ در روزِ وفاتِ نجاشی، از طریقِ وحی از مرگ و گرویدنِ او به اسلام آگاه شد. سخنِ پیامبرِ ﷺ به صحابه، چنان‌که جابرِ بنِ عبدالله روایت کرده، که «امروز مردی صالح درگذشت» و «پس برخیزید و بر برادرتان اصحمه نماز بگزارید»، نشان می‌دهد که ایشان از گرویدنِ او به اسلام آگاه نبودند؛ زیرا اگر پیش‌تر از آن آگاه بودند، پیامبرِ ﷺ نیازی به این تعبیرها، یعنی «مردی صالح» و «برادرتان»، نداشت. زیرا ایشان ﷺ هرگاه صحابه را برای نمازِ جنازه فرا می‌خواندند، چنین تعبیرهایی را به کار نمی‌بردند.

under the title ‘death of an-Najashi’ rather than his report on his conversion to Islam. He said; “There was confusion that al-Bukhari did not report about his (ie an-Najashi) conversion to Islam, which is its true place, and instead he reported his death. This was because the story related to his embrace of Islam was not proved to him, while it is explicit in his death. So he reported his death story to understand that he (an- Najashi) embraced Islam from the prayer of janazah on him.” 3 - The wording of the ahadith reported by al-Bukhari indicates that the Messenger 􀁕 knew of Najashi’s death and his embracing of Islam on the day of his death via revelation. It also indicates that the Sahabah did not know of his embracing of Islam and his death, except when the Messenger 􀁕 informed them of it. Thus, in the hadith of Jaabir, he said; “The Messenger 􀁕 said when the Najashi died: ‘Today a pious man has died. So stand and pray for your brother Ashimah.’” In the hadith of Abu Hurayra, it mentioned that; “The Rasool of Allah 􀁕 informed them of the death of Najashi, the ruler of Habasha, on the day that he died.” This indicates that the Messenger 􀁕 came to know of the Najashi’s death and embracing of Islam via revelation on the day that he died. The Messenger’s 􀁕 saying to to the Sahabah, as narrated by Jaabir b. ‘Abdullah, that, “Today a pious man has died”, and, “So stand and pray for your brother Ashimah”, indicates that they had not known of his embracing Islam, because if they had known that before, there would have been no need for the Messenger 􀁕 to use such expressions ‘a pious man’, ‘your brother’. This is because he 􀁕 did not use such expressions when he used to call them to the funeral prayer when one of the Sahabah died.

۴- این احادیث نشان می‌دهند که نجاشی اندکی پیش از مرگش اسلام آورده بود، اما زمان پذیرش اسلام او را بیان نمی‌کنند. سیاق سخن نشان می‌دهد که پیامبر ﷺ از مرگ و پذیرش اسلام او از طریق وحی، در روزی که او درگذشت آگاه شد، چنان‌که پیش‌تر گفته شد. هیچ گزارش صحیحی وجود ندارد که بیان کند پیامبر ﷺ در زمان دیگری از پذیرش اسلام او آگاه شده باشد.

4 - These ahadith indicate that the Najashi had embraced Islam shortly before his death, but they did not explain when he embraced Islam. The wording indicates that the Messenger 􀁕 came to know of his death and embracing of Islam through revelation on the day he died, as mentioned before. There is not any authentic report that mentions that the Messenger 􀁕 was informed of his embracing of Islam at any other instance.

۵- این شش حدیث هیچ چیزی را نشان نمی‌دهد که نجاشی‌ای که رسول‌الله ﷺ مرگ او را به صحابه خبر داد، همان نجاشی‌ای باشد که هنگام هجرت مسلمانان به حبشه، حاکم حبشه (اتیوپی) بود. همچنین هیچ دلیلی وجود ندارد که او همان نجاشی‌ای باشد که رسول‌الله ﷺ نامه‌ای به او فرستاد و وی را به اسلام دعوت کرد. این به آن دلیل است که واژه «نجاشی» نام خاص شخص معینی نیست، بلکه لقبی است که به هر حاکمی که بر حبشه حکومت می‌کرد داده می‌شد، چنان‌که نووی در جلد دوم شرح صحیح مسلم خود و ابن حجر عسقلانی در جلد سوم کتاب «الإصابة» خود نقل کرده‌اند. ۶- نووی در جلد دوازدهم صحیح مسلم چنین گفته است که نجاشی‌ای که رسول‌الله ﷺ در پایان سال ششم هجری، پس از بازگشت از غزوه حدیبیه، نامه‌ای برای دعوت او به اسلام فرستاد، همان نجاشی‌ای نبود که پیامبر ﷺ بر او نماز جنازه خواند. متن حدیث چنین است: «انس روایت کرده که پیامبر ﷺ به کسری، قیصر، نجاشی و هر ستمگری نامه نوشت و آنان را به سوی الله ﷻ دعوت کرد. اما او همان نجاشی‌ای نبود که پیامبر ﷺ بر او نماز (جنازه) خواند.» از این حدیث روشن می‌شود که نجاشی‌ای که پیامبر ﷺ بر او نماز خواند، همان نجاشی‌ای نیست که مسلمانان به سوی او هجرت کردند تا زیر حمایت او زندگی کنند، و او همان نجاشی‌ای نیست که رسول‌الله ﷺ در سال ششم هجری نامه‌ای به او نوشت و دعوتش کرد. بلکه او نجاشی‌ای است که پس از مرگ نجاشی‌ای که رسول‌الله ﷺ با عمرو بن امیه ضمری نامه‌ای برای دعوت او به اسلام فرستاد، به قدرت رسید. او پاسخ نداد و اسلام نیاورد، زیرا اگر پاسخ داده و اسلام آورده بود، رسول‌الله ﷺ این را به صحابه خبر می‌داد و برای او دعا می‌کرد، و جعفر بن ابی‌طالب و مهاجران از مسلمان شدن او آگاه می‌شدند. آنان در سال هفتم، پس از فتح مکه، به نزد پیامبر ﷺ بازگشتند؛ یعنی پس از آنکه پیامبر ﷺ نامه‌ای به نجاشی فرستاده بود. اگر او اسلام آورده بود، این امر موجب شادی و جشن در میان مسلمانان می‌شد، به‌ویژه پس از فتح خیبر. آنگاه پیامبر ﷺ آنان را از گرویدن او آگاه می‌کرد و سخن خود را دربارهٔ آمدن جعفر محدود نمی‌ساخت که فرمود: «نمی‌دانم کدامین‌یک مرا شادتر می‌کند: فتح خیبر یا آمدن جعفر.» [السیرة النبویة، ابن هشام]. او می‌بایست می‌افزود:

5 - These six ahadith contain nothing to indicate that the Najashi, whose death the Messenger 􀁕 informed the Sahabah of, was the same Najashi who was the ruler of Habasha (Ethiopia) when the Muslims migrated to it. As well, there is nothing to indicate that he is the same Najashi to whom the Messenger 􀁕 sent a letter in which he invited him to Islam. This is because the word ‘Najashi’ is not a proper noun for a specific person. Rather it is a laqab (title) given to every ruler who ruled Habashah, as reported by an-Nawawi in the second volume of his book ‘Sharh Sahih Muslim’ and as reported by Ibn Hajar al-’Asqalaani in the third volume of his book ‘Al-Isaabah.’ 6- In volume twelve of Sahih Muslim, An-Nawawi commented that the Najashi to whom the Messenger 􀁕 sent a letter inviting him to Islam at the end of the sixth year of the Hijrah, after his return from the expedition of Hudaybiyyah, was not the Najashi for whom the prophet 􀁕 prayed the Janazah. The text of the hadith is as follows; “Narrated by Anas that the Prophet 􀁕 wrote to the Kisra, Qaysar, Najashi and every tyrant, inviting them to Allah 􀀬. But he was not the Najashi for whom the Prophet 􀁕 made the (Janazah) prayer.” From this hadith it becomes clear that the Najashi for whom the Prophet 􀁕 prayed is not the Najashi to whom the Muslims migrated, in order to live under his protection, and he is not the Najashi to whom the Messenger 􀁕 wrote a letter in the sixth year of the Hijrah inviting him to Islam. Rather he is the Najashi who came to power after the death of the Najashi to whom the Prophet 􀁕 sent a letter with ‘Amr b. Umayyah ad- Damri inviting him to Islam. He did not respond and did not embrace Islam, because if he had responded and embraced Islam, the Messenger 􀁕 would have informed the Sahabah of this and prayed for him, and Ja’far b. Abi Taalib and the immigrants would have known about his conversion. They returned to the Messenger 􀁕 in the seventh year, after the conquest of Makkah ie after the Messenger 􀁕 had sent the letter to the Najashi. If he had embraced Islam, then it would have been a cause for reverbation and celebration amongst the Muslims, especially after the conquest of Khaybar. The Messenger 􀁕 would then have informed them of his conversion, and not restricted his saying regarding the coming of Ja’far; “I do not know what gives me more joy; the conquest of Khaybar or the arrival of Ja’far.” [Sira of Ibn Hisham]. He should have added:

یا با اسلام آوردن نجاشی.» اما در این حدیث، با وجود آنکه اقتضای حال چنین بود، از نجاشی یاد نکرده است، اگر او به دعوت او ﷺ پاسخ داده و اسلام آورده بود.

‘Or by the conversion of Najashi.’ But he did not mention Najashi in this hadith, even though the situation would have necessitated it, if he had responded to his 􀁕 da’wah and embraced Islam.

۷- کسانی که این نظر را پذیرفتند که نَجاشیِ که پیامبر ﷺ بر او نماز جنازه خواند همان نجاشیِ است که مسلمانان به سرزمین او هجرت کردند و در پناه او درآمدند، و همان نجاشیِ است که پیامبر ﷺ در پایان سال ششم هجری نامه‌ای برای دعوت او به اسلام فرستاد؛ آنان در این دیدگاه دچار اشتباه شدند، زیرا نجاشیِ که مسلمانان به سرزمین او هجرت کردند همان کسی بود که پیامبر ﷺ او را ستود و مدح کرد و برای کسانی که قصد هجرت به سوی او را داشتند چنین توصیفش کرد که:

7- Those who took the opinion that the Najashi for whom the Messenger 􀁕 prayed the Janazah prayer is the same Najashi to whom the Muslims migrated and entered into his protection, and the same Najashi to whom the Messenger 􀁕 sent the letter inviting him to Islam at the end of the sixth year of the Hijrah; they mistakenly took this view, because the Najashi to whom the Muslims made hijrah was the one whom the Messenger 􀁕 commended, praised and described to those who wished to emigrate to him by saying:

«او پادشاهی است که هیچ‌کس زیر حکومتش مورد ستم قرار نمی‌گیرد، و سرزمینش سرزمین حق است.» [ابن هشام] این به خاطر آن است که او بهترین حمایت را از کسانی که از مسلمانان به سوی او هجرت کرده بودند فراهم کرد و به آنان امنیت بخشید، به‌طوری که توانستند الله را بدون ترس از هیچ‌کس عبادت کنند.

“He is a King, under whom no one is oppressed, and his land is a land of truth.” [Ibn Hisham]. This is because he gave the best protection for those who migrated to him from the Muslims, and gave them security, so they were able to worship Allah 􀀬 not fearing anyone.

او همچنین از تحویل دادن آنان به دو فرستادهٔ قریش که این را خواستار بودند، سرباز زد، برخلاف میل اسقف‌هایش. او آنان را از این کار بازداشت، از ایشان حمایت کرد و به هر دو گفت: «شما در سرزمین من در امان هستید و هر کس به شما ستم کند، جریمه (مجازات) خواهد شد.» همچنین به دلیل سخنش دربارهٔ پاسخ جعفر، هنگامی که از او پرسید پیامبر ﷺ چه آورده است، که گفت: «این امر و آنچه عیسی آورده، از یک چراغ برمی‌آید»، و نیز به دلیل سخنش دربارهٔ پاسخ جعفر در روز دوم، هنگامی که از دیدگاه ایشان دربارهٔ عیسی پرسید، که چوبی از زمین برداشت و گفت: «به خدا سوگند، عیسی بن مریم بیش از این چوب از آنچه شما گفتید، فراتر نرفت» [سیرهٔ ابن هشام]. از همهٔ این‌ها، آنان گمان کردند که او اسلام آورده است، اگرچه پیامبر ﷺ اعلام نکرده بود که او اسلام آورده است. همچنین ام سلمه، همسر پیامبر ﷺ که از مهاجران به حبشه بود، هنگامی که دربارهٔ او و آنچه در سرزمین حبشه بر ایشان گذشت سخن می‌گفت، ذکر نکرد که او اسلام آورده است، آنجا که گفت: «هنگامی که به سرزمین حبشه رسیدیم، بهترین همسایه را داشتیم؛ نجاشی. در دین خود احساس امنیت کردیم، بدون آنکه آزاری ببینیم خدای ﷻ را عبادت می‌کردیم و چیزی که از آن بدمان آید نمی‌شنیدیم…» و نیز گفت: «به خدا سوگند، ما در چنان وضعی بودیم تا آنکه مردی در حبشه ظاهر شد که با اقتدار او به مبارزه برخاست.» گفت: «ما هرگز اندوهی مانند آنچه در آن زمان بر ما گذشت نشناختیم، از این بیم که آن مرد نجاشی را شکست دهد و کس دیگری بیاید که حق ما را آن‌گونه که نجاشی می‌شناخت، نشناسد.» گفت: «پس از آنکه خدا پیروزی را به نجاشی بر دشمنش عطا کرد و او را در سرزمینش استوار ساخت، به خدا سوگند، ما هرگز شادی‌ای مانند آن زمان نشناختیم.» «نجاشی هنگامی بازگشت که خدا دشمنش را نابود کرد و او را در سرزمینش استوار ساخت، و کار حبشه سامان نیکو یافت.» ما در همسایگی او، در بهترین خانه ماندیم تا اینکه به رسول خدا ﷺ رسیدیم، در حالی که ایشان در مکه بود.» [سیرة ابن هشام]. این حدیث از ام سلمه دلالت نمی‌کند که نجاشی اسلام آورده باشد.

He also refused to hand them over to the two delegates of the Quraysh who demanded this, against the wishes of his patriachs. He prevented them from this, protected them, and told them both; “You are safe in my land and whoever abused you will be fined (punished).” It is also because of his comment on Ja’far’s answer, when he asked him about what the Messenger 􀁕 had brought; “Indeed this matter and what ‘Isa has brought emanate from the one lamp”, beside his comment on Ja’far’s answer on the second day, when he asked him about their view of ‘Isa, where he took a stick from the ground and said; “By Allah, Isa bin Maryam did not exceed what you said more than (the width of) this stick” [Sirah Ibn Hisham]. From all this, they thought that he had embraced Islam even though the Messenger 􀁕 had not announced his embracing it. Similarly, Umm Salamah, the wife of the Prophet 􀁕 who was one of the immigrants to Habashah, did not mention that he had embraced Islam, when she talked about him and about what happened to them in the land of Habashah, when she said; “When we arrived in the land of Habashah, we had the best neighbour; The Najashi. We felt safe in regards of our deen, worshipped Allah 􀀬 without being harmed and did not hear anything we might hate…” She also said; “By Allah, we were in such a state, until a man emerged in the Habashah who challenged his authority.” She said; “We did not ever know a sadness such as happened to us at that time, fearing that man might defeat the Najashi, and hence another man might come who does not recognise of our right, as the Najashi did.” She said; “After Allah gave victory to the Najashi against his enemy, and strengthened him in his land, by Allah, we never knew a delight as we had then.” “The Najashi returned (from the battlefield) when Allah destroyed his enemy and strengthened him in his land, and the affair of al-Habashah put in good order. So we remained in his neighbourhood, in the best home until we arrived to the Rasool of Allah 􀁕 while he was in Makkah.” [Sirah Ibn Hisham]. This hadith of Umm Salamah does not indicate that the Najashi embraced Islam.

از یک زاویه این است که گویی کسانی که می‌گویند آن نجاشی که پیامبر بر او نماز گزارد همان نجاشی است که پیامبر ﷺ مهاجران را نزد او فرستاد، و همان نجاشی‌ای است که نامه‌ای برای دعوت او به اسلام فرستاده شد، گویی از حدیث انس بن مالک که مسلم در صحیح خود روایت کرده آگاه نیستند؛ «که پیامبر ﷺ به کسری، قیصر، نجاشی و هر ستمگری نامه نوشت و آنان را به سوی خدا دعوت کرد. اما او آن نجاشی نبود که پیامبر ﷺ بر او نماز جنازه گزارد.» و اما دو نامه‌ای که محمد حمیدالله در کتاب خود، «اسناد سیاسی عصر نبوی» یاد کرده، بیان می‌کنند که نجاشی نامه‌ای به پیامبر ﷺ نوشت که در آن اسلام آوردن خود و آمادگی‌اش برای آمدن نزد پیامبر ﷺ را، در صورتی که ایشان دستور دهد، اعلام کرده است؛ و اینکه او پسرش ارحا بن الاصحم بن... را فرستاده است.

This is from one angle. From another angle, it is as if those who say that the Najashi for whom the Messenger prayed is the same Najashi to whom the Messenger 􀁕 dispatched the Muhajireen, and the Najashi to whom a letter was sent inviting him to Islam; it is as if they are not familiar with the hadith of Anas b. Malik, which was reported by Muslim in his Sahih; “That the Prophet 􀁕 wrote to the Kisra, Qaysar, Najashi and every tyrant inviting them to Allah 􀀬. But he was not the Najashi for whom the Prophet 􀁕 made the (Janazah) prayer.” As for the two letters mentioned by Muhammad Hamidullah in his book, ‘Political documents of the Prophetic Era.’ They state that the Najashi wrote a letter to the Messenger 􀁕 in which he states his conversion to Islam and his readiness to come to the Messenger 􀁕 if he orders him to do so; and that he has sent his son Arha b. al-Asham b.

ابهر، و این نامه زمانی فرستاده شد که رسول خدا ﷺ در مکه بود. و اما نامه دوم، گفته شده که نجاشی آن را همراه با صحابه‌ای که از حبشه بازمی‌گشتند فرستاد، در حالی که ایشان ﷺ در مدینه بود.

Abhar, and the letter was sent when the Messenger 􀁕 was in Makkah. As for the second letter, it was mentioned that the Najashi sent it with the Sahabah returning from Habashah whilst he 􀁕 was in Madinah.

یہاں تک صحیح احادیث کی کتابوں میں ان دونوں خطوط کا کوئی ذکر نہیں آیا۔ کتاب "الوثائق السياسية في العهد النبوي" کے مصنف نے بیان کیا ہے کہ انھوں نے یہ دستاویزات تاریخ کی کتابوں جیسے طبری، قلقشندی، ابن کثیر اور دیگر سے لی ہیں۔ انھوں نے یہ نہیں بتایا کہ ان میں سے کوئی بھی حدیث کی کتابوں سے لی گئی ہے۔ تاریخ کی کتابیں مستند نہیں ہوتیں، کیونکہ وہ روایات کی سند کے اہتمام کے ساتھ ترتیب نہیں دی جاتیں جیسا کہ حدیث کی کتابوں میں ہوتا ہے۔ وہ ہر طرح کی روایات جمع کر لیتی ہیں، اس شخص کی مانند جو رات کے اندھیرے میں لکڑیاں اکٹھی کرتا ہے اور نہیں جانتا کہ اس کا ہاتھ کسی شاخ پر پڑ رہا ہے یا کسی سانپ پر۔ لہٰذا یہ دونوں خطوط کچھ قیمت نہیں رکھتے، چہ جائیکہ یہ امام مسلم کی روایت کردہ حضرت انس کی حدیث کے ساتھ ان کا تضاد ہے، اور نجاشی کے متعلق ام سلمہ کے بیان اور حبشہ کی طرف ہجرت کرنے والے مہاجرین کی روایت کے ساتھ بھی تضاد ہے، جن میں آخری جعفر تھے۔ انھوں نے یہ ذکر نہیں کیا کہ نجاشی نے اسلام قبول کر لیا تھا، حالانکہ جعفر خیبر کی فتح کے بعد، ساتویں سال میں رسول اللہ ﷺ کی طرف واپس آئے، اور اس کے بعد کہ رسول اللہ ﷺ نے بادشاہوں اور امرا کی طرف خطوط بھیجے تھے۔ لہٰذا یہ دونوں خطوط درست نہیں ہیں، اور ان سے استنباط بھی درست نہیں، اس لیے انھیں رد کیا جاتا ہے۔ اس سب سے واضح ہوتا ہے کہ وہ نجاشی جنھوں نے اسلام قبول کیا اور جن کی نماز جنازہ رسول اللہ ﷺ نے پڑھائی، وہ وہی نجاشی نہیں جن کی طرف مہاجرین نے ہجرت کی تھی۔ وہ وہ نجاشی بھی نہیں جن کی طرف رسول اللہ ﷺ نے ہجرت کے چھٹے سال کے آخر اور ساتویں سال کے آغاز کے درمیان عمرو بن امیہ الضمری کے ہاتھ اسلام کی دعوت کا خط بھیجا تھا۔ بلکہ وہ وہ نجاشی ہیں جو اس نجاشی کی وفات کے بعد حبشہ میں اقتدار پر فائز ہوئے جن کی طرف رسول اللہ ﷺ نے اسلام کی دعوت کا خط بھیجا تھا۔

There had been no mention of these two letters in the sound books of hadith. The author of, ‘Political documents of the Prophetic Era’, mentioned that he took these documents from the history books like Tabari, Qalqashandi, Ibn Kathir and others. He did not mention that he took any of them from the books of hadith. The books of history are not authentic, because they are not concerned with the transmission of the reports like the hadith books. They gather all the reports like the one who gathers wood at night, he does not know whether his hand is falling upon a branch or a snake. Hence, these two letters are of no value, not to mention their contradiction with the hadith of Anas as reported by Muslim, and the narration of Umm Salamah in her talk about Najashi, and the Muhajireen in Habashah, of whom the last was Ja’far, who did not mention that an-Najashi embraced Islam, though Ja’far returned to the Rasool 􀁕 in the seventh year, after the conquest of Khaybar, and after the Rasool 􀁕 sent the letters to the Kings and princes. Therefore, those two letters are not correct, and deducing them is not correct as well, so they are rejected. From all of this, it is clear the Najashi who embraced Islam, and on whom the Rasool 􀁕 made funeral prayer is not the same Najashi to whom the Muhajireen emigrated. He is also not the same Najashi to whom the Rasool 􀁕 sent a letter to, inviting him to Islam, between the end of the sixth year of Hijrah and the beginning of the seventh year, with Amru b. Umayyah ad-Damri. He is rather the Najashi who assumed the power in Habashah after the death of the Najashi to whom the Rasool 􀁕 sent the letter inviting him to Islam.

نجاشی‌ای که اسلام آورد، در سال هفتم به قدرت رسیده بود.

The Najashi who embraced Islam had taken power in the seventh year.

این به آن دلیل بود که فرستاده خدا ﷺ پس از بازگشتش از غزوه حدیبیه، فرستادگانی نزد پادشاهان و حاکمان فرستاد، از جمله نجاشی. این امر در پایان سال ششم هجرت، در ماه ذوالقعده رخ داد. این نجاشی در سال هفتم درگذشت، و در آن سال، نجاشی‌ای که اسلام آورده بود به قدرت رسید؛ و او همان کسی است که فرستاده خدا ﷺ بر او نماز جنازه خواند، و مرگش پیش از فتح مکه در سال هشتم هجرت بود، چنان‌که بیهقی در کتاب «دلائل النبوة» خود یادآور شده است.

This is because the Messenger 􀁕 had sent his messengers to the kings and rulers, including the Najashi, after his return from the expedition of Hudaybiyah. This was at the end of the sixth year of the Hijrah, in the month of the Zhul Qa’dah. This Najashi would have died in the seventh year, in which the Najashi who had embraced Islam assumed power, and he was the one for whom the Messenger 􀁕 prayed the Salatul Janazah, and whose death was before the conquest of Makkah in the eighth year of the Hijrah, as mentioned by al-Bayhaqi in his ‘Dalaa’il an-Nubuwwah’.

بنابراین، فاصلهٔ زمانی میان به قدرت رسیدن او، گرویدنش [به اسلام] و مرگش کوتاه بود. او پنهانی اسلام آورد و هیچ کس از گرویدنش آگاه نشد، حتی پیامبر ﷺ. پیامبر ﷺ در روزی که او درگذشت، از راه وحی از مرگ و گرویدنش آگاه شد، همان‌گونه که الفاظ شش حدیثی که البخاری دربارهٔ مرگ او روایت کرده، بر آن دلالت دارد. مدت کوتاهی که او پیش از مرگ به‌عنوان مسلمان سپری کرد، به او امکان نداد که احکام اسلام را بیاموزد. ناآگاهی پیامبر ﷺ از این موضوع سبب شد که ایشان برای او نامه ننوشت تا بگوید چه باید بکند.

Hence the period of time between his assuming power, and conversion, and his death was a short time. He secretly embcraced Islam and no one knew of his conversion, not even the Messenger 􀁕. The Messenger 􀁕 was informed by revelation about his death and conversion, on the day that he died, as indicated by the wording of the six ahadith in Bukhari, which he reported about his death. The short period of time that he spent as a Muslim before he died did not enable him to know the rules of Islam. The Prophet’s 􀁕 lack of knowledge of this meant that he did not write to him about what he should do.

از این رو این سخن نمی‌تواند دلیلی برای کسانی باشد که شرکت در حکومتی کافر را جایز می‌دانند، حکومتی که به غیر آنچه الله نازل کرده حکم می‌کند. بنابراین استدلال ایشان باطل می‌گردد.

That is why this cannot be used as an evidence for those who permit participation in a kufr government, which rules by other than what Allah 􀀬 has revealed. Their argument is therefore invalidated.