۱۶. اصلاحِ وصلہ‌دار اور اصلاحِ بنیادی - الدعوة إلى الإسلام | Quran Course

۱۶. اصلاحِ وصلہ‌دار اور اصلاحِ بنیادی - الدعوة إلى الإسلام | Quran Course

0% read · 4 min left

الدعوة إلى الإسلام Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۱۶. اصلاحِ وصلہ‌دار اور اصلاحِ بنیادی

16. The Patchwork Reform And Radical Reform

by Sheikh Ahmad Mahmoud4 min readViewed 111 times

در این وضعیت دردناکی که مسلمانان در آن زندگی می‌کنند، جنبش‌های اسلامی‌ای پدید آمده‌اند که برای تغییر این وضعیت و برقراری جایگزین نیکو کار می‌کنند؛ جایگزینی که در نظر همه مردم با برپایی دولت اسلامی نمایانده می‌شود. این جنبش‌های اسلامی دو رویکرد داشتند: نخستین رویکرد بر روش اصلاح‌گرایانه در دعوت برای برپایی جامعه اسلامی تکیه داشت. از این رو به کار بازسازی آنچه ویران شده بود و اصلاح آنچه تباه شده بود آغاز کردند. رویکرد دوم بر راه تغییر بنیادین تکیه داشت و بر این باور بود که در واقعیتی که فساد به بنیان‌ها رسیده، اصلاح سود ندارد؛ بنابراین روش وصله‌وپینه یا صرف اصلاح‌گری بی‌فایده شد.

In this painful situation, in which the Muslims live, Islamic movements have emerged that work to change this situation and establish the good alternative, which is represented in the sight of all people by establishing the Islamic State. These Islamic movements had two approaches; the first relies on the reformist method in the da’wah to establish the Islamic society. So they began to work on restoring what had been destroyed and reforming what had become corrupted. The second approach relied on the path of change and takes the view that there is no benefit in reform in a reality where the corruption has reached the foundations, so the patchwork approach or mere reformation became of no use.

اگر اساس وجود داشته باشد، اما نوعی ابهام بر آن عارض شود یا افکاری بر آن تأثیر بگذارد و بر آن غلبه یابد، کار در اینجا اصلاح خواهد بود نه تغییر. کار عبارت است از بازگرداندن اساس به خلوص نخستین آن، و بدین ترتیب تقویت آن، تا تأثیرش در شاخه‌ها هنگام اجرا نمایان شود. برای نمونه، باید با مسلمانی که تحت تأثیر فرهنگ غربی قرار گرفته کار کرد تا ایمانش را پاک گرداند و همه نقص‌ها را از او بزداید، تا جهت‌گیری‌اش را درست کند و رفتارش را اصلاح نماید. همچنین باید با مسلمانی که گناه می‌کند (عاصی) کار کرد تا حوزهٔ ایمانش را تقویت کند، تا انگیزه‌ای که او را به سوی تقوا می‌راند و بازدارنده‌ای که او را از گناهان بازمی‌دارد و محافظت می‌کند، پدید آید. آنچه در مورد فرد مسلمان صادق است، در مورد دولت اسلامی نیز صادق است. برای نمونه، هنگامی که بخواهیم کافری را به اسلام دعوت کنیم، دعوت ما از نوع تغییر خواهد بود. زیرا اساس، و هر آنچه بر آن استوار شده و از آن برمی‌خیزد، باطل است. پس باید آن را با اساس صحیح جایگزین کنیم. بنابراین، کافر را به نماز فرا نمی‌خوانیم و اساس کفرآمیزی را که او بر آن استوار است رها می‌کنیم.

If the basis existed but some obscurity came over it, or some thoughts affected it, and it became dominated by this, then the work here will be of reform and not change. The work will be to return the basis to its original purity, and thus strengthen it, so that its effect appears in the branches when they are applied. For example, one must work with the Muslim affected by the western culture, in order to purify his Imaan and remove all the defects from him, so as to correct his direction and rectify his behaviour. One must also work with the Muslim who commits sins (‘aassi) in order to strengthen the area of his Imaan, so as to generate the impetus that pushes him towards Taqwa, and the deterrent that prevents and protects him from sins.What applies to the Muslim individual applies to the Islamic State. For example, when we wish to invite a Kaafir to Islam, our da’wah will be one of change. This is because the basis, everything established on it and whatever emanates from it, are false. So we must replace it with the correct basis. Therefore we do not call a Kaafir to pray, and leave the kufr basis upon which he is established.

اما زمانی که بخواهیم مسلمانی را به سوی خود فراخوانیم، دعوت ما دعوتی اصلاحی خواهد بود. زیرا اساسی که او دارد درست است، اما باید او را از همه عیوب و هر چیزی که جهت و پایبندی او را سست کرده، آزاد ساخت. تا زمانی که اساس در اصل وجود دارد، به هر چیزی نیاز است که آن را توسعه دهد، تقویت کند، بارور سازد و پاک گرداند. هنگامی که چنین شود، او جهت درست و پایبندی استوار خواهد داشت. اگر مسلمان شراب بنوشد، زنا کند، دزدی نماید، با ربا سروکار داشته باشد، یا در حمل دعوت اسلامی و بازگشت به شیوه زندگی اسلامی کوتاهی ورزد، باید ناحیه ایمانی او را درمان کرد. او را به یاد الله آفریدگار، تدبیرکننده امور، یاد کرد که باید او را عبادت و اطاعت نماید. نباید به کوچکی گناهش بنگرد، بلکه باید به بزرگی آفریدگار بنگرد. هنگامی که آفریدگار او را به چیزی فرمان می‌دهد یا از چیزی بازمی‌دارد، آن را جز برای آنچه برای او در این زندگی و در آخرت بهتر است، صادر نمی‌فرماید. همچنین او را به سرانجام بد گناهان که او را به آتش وارد می‌کند، و پاداش نیک طاعت که در روز قیامت می‌یابد و او را از کسانی می‌گرداند که شایسته رحمت پروردگارش‌اند، یادآوری می‌شود. بنابراین باید بر یادآوری هراس روز قیامت و عذاب جهنم، و نعمت‌های بهشت با او تمرکز کرد. به این شیوه، ناحیه ایمانی او برانگیخته می‌شود، پس در طاعت پیشی می‌گیرد و خود را از گناهان بازمی‌دارد. امور مسلمان جز به این شیوه اصلاح نخواهد شد. از همین رو در دعوت امروز ما به مسلمانان به عنوان افراد، باید در نظر داشته باشیم که آنان مسلمانند، و اندیشه‌هایشان باید اصلاح و رفتارشان باید سامان یابد.

As for when we want to invite a Muslim, then our da’wah will be one of reform. This is because the basis he has is correct, but he must be made free from all defects and everything that has made his direction and adherence weak. As long as the basis is present in origin, then it requires whatever will develop it, strengthen it, make it productive and purify it. When that happens he will have the correct direction and the sound adherence. If the Muslim drinks alcohol, commits Zina, steals, deals with Riba or neglects to carry the Islamic da’wah to resume the Islamic way of life, treating his area of Imaan will treat him. He is reminded of Allah the Creator, the Governor of affairs, Whom he must worship and obey. He must not look at how small his sin is, but how great the Creator is. When the Creator orders him or prohibits him from something, He 􀀬 does not do this except for what is best for him in this life and the Hereafter. He is also reminded of the bad recompense of sins, which will admit him to the Fire, and the good recompense of obedience, which he will find on the Day of Judgement and which will make him of those deserving the Mercy of his Lord. So, one should concentrate on mentioning the terror of the Day of Judgement and the torment of Jahannum, and the bliss of the Jannah with him. In this manner, his area of Imaan is aroused, so he rushes forward in obedience and deters himself from sins. The matters will not be rectified for the Muslim, except in this manner. That is why in our da’wah today, to the Muslims as individuals, we must take into account that they are Muslims, and their thoughts must be corrected and their behaviour reformed.

بنابراین، از آنجا که نظام‌های حکومتی‌ای که امروزه بر مسلمانان فرمان می‌رانند و قانون‌های اساسی آن‌ها تنها بر پایه کتاب و سنت بنا نشده‌اند، واقعیت ایجاب می‌کند که به کار تغییر دست زد؛ تغییری که بر دگرگونی بنیادین و ریشه‌ای ستون‌ها و پایه‌های نظام استوار باشد. این واقعیت با اصلاحات جزئی و وصله‌پینه‌ای برطرف نمی‌شود، بلکه باید بر پایه‌ی تغییری همه‌جانبه، بنیادین و انقلابی استوار گردد. هر شیوه‌ی دیگری برای برخورد با آن بر پایه‌ای غیر از این، قطعاً روا نیست، زیرا چنین شیوه‌ای به‌طور ضمنی آن را به رسمیت شناختن است، و زیرا خواسته‌ای غیرشرعی درباره‌ی واقعیت است، و زیرا واقعیت، به حکم کردن به غیر آنچه الله ﷻ نازل کرده، فرمانروایی می‌کند. از این روست که می‌بینیم گروه‌هایی که برای اصلاح نظام‌های موجود به سوی آن‌ها می‌روند، در واقع با آن‌ها همزیستی دارند و می‌کوشند در صفوف آن‌ها نفوذ کنند، و رویکردهایشان بسته به واقعیتی که می‌خواهند اصلاحش کنند جزئی است، زیرا برنامه‌هایشان جزئی است. آنان می‌کوشند مجراهای فکری مشترکی برای تماس ایجاد کنند که نقطه‌ی آغاز گفتگو میان آنان و نظام به شمار می‌رود. از این رو، رویکردهایشان بسته به کشوری که در آن فعالیت می‌کنند رنگ عوض می‌کند. آنان می‌کوشند کشور را به رنگ اسلام درآورند - در حالی که آن زباله‌هایی را که ماهیت غیراسلامی آن را حفظ می‌کند باقی می‌گذارند - تا آن را در لباس اسلام نشان دهند، بی‌آنکه آن رنگ به ذات آن برسد.

Therefore, since the systems of the States that govern the Muslims today and their constitutions are not established solely on the basis of the Kitaab and Sunnah, the reality obliges to undertake the work of change, which is established on the radical change of the pillars and foundations of the regime. This reality cannot be dealt with based on patchwork partial reform; rather it should be based on the comprehensive, radical and revolutionary change. Any way of dealing with it on any other basis is definitely not allowed, because it is an implicit recognition of it, and because it is a non-Shar’ee demand concerning the reality, and because the reality is ruling by other than what Allah 􀀬 has revealed. That is why we find the groups that turn to the existing regimes to reform them actually coexist with them and work to infiltrate their ranks, and their approaches are partial according to the reality that they wish to reform, because their programmes are partial. They work to create common intellectual channels of contact, considered to be starting points for dialogue between them and the system. Hence their approaches change colour according to the country in which they are working. They try to paint the country with the Islamic colour – whilst retaining the trash that keeps its non-Islamic essence - in order to make it appear in the guise of Islam, but without that colour reaching its essence.