روش اسلام در فهم احکام بر این پایه استوار است: نخست، فهم عمیق مسئله؛ سپس جستجو، مطالعه و فهم دلایل شرعی لازم برای بررسی آن مسئله؛ و سرانجام، استنباط حکم از همین دلایل.

The method of Islam in understanding the ahkhaam is based upon: the deep understanding of the problem, followed by the retrieval, study and understanding of the shar’ai evidences required for the treatment of the problem, and finally, the deduction of the hukm from these evidences.

بنابراین، وجود گروه (یا حزب) که برای تغییر کار می‌کند، با واقعیتی که در آن وجود دارد مرتبط است، از نظر ضرورت پذیرش احکام شرعی که برای تغییر همان واقعیت خاصی که در آن قرار دارد لازم است.

Thus, the presence of the group (or hizb) that works for change is related to the reality in which it exists, in respect of the necessity of adopting the Shar’ee rules that are necessary to change that particular reality in which it exists.

درک حقیقت، مستلزم آن است که انسان مطالعهٔ عمیق و دقیقی از آن انجام دهد.

Understanding the reality demands that one undertakes thorough study of it.

برای فهم شریعت، لازم است منابع ادلهٔ شرعی تعیین شود و اصول فقه استخراج گردد، یعنی قواعدی که استنباط بر اساس آنها انجام می‌گیرد. این فرایند استنباط نیازمند مجتهدی است که توانایی اعمال این قواعد بر واقعیت‌های مربوط به هر مورد را داشته باشد و بتواند احکام را بر اساس عِلّت‌های شرعی (حکمت‌ها و دلایل الهی) آنها به کار گیرد.

Understanding the Shar’a requires the defining of the sources of the Shar’ee evidences, and the extraction of the principles of Usool that are the laws according to which deduction takes place. This process of deduction requires a Mujtahid who has the ability to apply the rules upon their respective realities and to enforce the rules according to their ‘illah (divine reasons).

بنابراین، تأسیس هر گروه یا حزبی با واقعیتی که در آن پدید آمده پیوند دارد. حزب هدفش تغییر آن واقعیت است، پس آن را موضوع اندیشه و موضوع تغییر خود قرار می‌دهد. در نتیجه، حزب یا گروه ناگزیر است واقعیت را به‌طور عمیق و دقیق مطالعه کند و مشکلاتی را که باید حل شوند شناسایی نماید. مشکلات بسیار و متعددند، از این رو لازم است میان آنها تفاوت گذاشته شود. باید میان مشکلاتی که خود نتیجه مشکلات دیگرند و مشکلاتی که آن نتایج را پدید آورده‌اند تمایز قائل شد. این امر مستلزم تفکیک میان یک مشکل و نمودهای ظاهری آن است؛ یعنی میان بیماری اصلی و علائم آن. با این نوع فهم، می‌توان بیماری اصلی و علائمی را که از آن ناشی شده‌اند تعیین کرد. پس از شناسایی بیماری، باید به شناسایی درمان پرداخت.

Thus, the establishment of any group or party is linked to the reality in which it has emerged. The party aims to change the reality, so it makes it the object of its thought and the object of change. Consequently, the party or group is obliged to study the reality in a deep and precise manner and identify the problems that must be solved. The problems are multitudinous so it is necessary to differentiate between them. One must distinguish between the problems that were the result of other problems, and the problems that caused those results. This requires a distinction to be made between a problem and its apparent appearances; between the main illness and its symptoms. With this type of understanding, one will determine the main illness and the symptoms that resulted from it. After identifying the illness, one must move to identifying the cure.

در اینجا می‌خواهیم تشبیهی با پزشک ماهر بیاوریم؛ او نباید هنگام تشخیص بیماری اصلی، فریب علائم را بخورد. اگر مردی بیماری معده داشته باشد و این امر باعث واکنشی در او شود، این واکنش منجر به پیدایش بثورات پوستی همراه با تب می‌گردد. اگر پزشک به همین بسنده کند که با تجویز دارویی مناسب، بثورات پوستی و تب را درمان کند، و معده را درمان نکند، آنگاه درمانش ناقص است و در شفای بیماری شکست خورده است. پزشک باید نخست منشأ مشکل، یعنی بیماری معده، را درمان کند. هنگامی که این بیماری درمان شود، بیماری همراه با علائمش از میان می‌رود. پس از آن، پزشک تصمیم می‌گیرد که آیا علائم نیازمند درمان هستند یا نه. ممکن است این علائم تنها با درمان بیماری‌ای که سبب آنها شده، خودبه‌خود برطرف شوند، یا برخی علائم باقی بمانند و نیازمند درمان باشند. در هر صورت، درمان علائم تنها کاری جزئی خواهد بود؛ و بحث همچنان مانند گذشته ادامه می‌یابد.

Here we would like to make an analogy with the skilled doctor; he should not be deceived by the symptoms when diagnosing the main illness. If a man has a disease of his stomach and this leads him to have a reaction, this reaction leads to the appearance of a skin rash with a fever. If the doctor is content just to treat the skin rash and fever by prescribing the appropriate medicine, and if he doesn’t treat the stomach, then his treatment is deficient and he has failed to cure the disease. The doctor must first treat the origin of the problem, which is the disease in the stomach. When this is treated, then the disease will go, together with its symptoms. After that, the doctor will decide whether the symptoms will require treatment or not. They may clear up automatically just by treating the disease that caused them, or some symptoms might remain and they may require treatment. In any case, the treatment of the symptoms will only be a partial job; and so the discussion continues as before.

همان امر در واقعیتی که امروز در آن زندگی می‌کنیم نیز صادق است. ما می‌دانیم که در حقیقت، مشکلات بنیادینی وجود دارد که به نوبه خود، مشکلات فرعی بسیاری را پدید آورده است. یکی از مشکلات بنیادینی که امروز امت را گرفتار کرده، این است که حاکمیت الله ﷻ در زندگی مسلمانان حضور ندارد. این امر به مشکلات جزئی بسیاری منجر شده است، از جمله: فقر (که از ظلم برمی‌خیزد)، جهل، گسترش اعمال غیراخلاقی و سلطه روابط فاسد. در این باره الله ﷻ علت اصلی را روشن می‌سازد: «وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا» [طه: ۱۲۴]. این مشکلات جزئی به سبب وجود این واقعیت پدید می‌آیند. تغییر دائمی و ریشه‌ای تا زمانی که این واقعیت نخست دگرگون نشود، رخ نخواهد داد. نمی‌توان آثار رجوع به غیر آنچه الله ﷻ نازل کرده را از میان برد، مگر آنکه کار بر از سرگیری شیوه زندگی اسلامی متمرکز شود، با آن‌که عقیده اسلامی را به یک مکتب سیاسی بدل کنیم که همه کردارهای مسلمانان در زندگی را بر اساس اوامر و نواهی الله ﷻ هدایت کند، و ایشان را به برپایی حکومت بر اساس آنچه الله ﷻ نازل کرده برانگیزد.

The same apply to the reality that we live in today. We know that in reality, there are fundamental problems, which in turn have created many other peripheral problems. One of the fundamental problems that afflicts the Ummah today is that Allah’s 􀀬 sovereignty has no pressence in the life of the Muslims. This has resulted in many partial problems such as; poverty (which arises from injustice), ignorance, the spread of immoral acts and the dominance of corrupt relationships. Regarding this Allah 􀀬, clarifies the main cause; “Whosoever turns away from My Reminder verily, for him is a life of hardship.” [TMQ 20:124] These partial problems exist because of the presence of this reality. The permanent and radical change cannot take place until this reality is changed first. One cannot eliminate the effects of referring to other than what Allah 􀀬 has revealed, until the work focuses on resuming the Islamic way of life, by making the Islamic ‘Aqeedah a political creed that guides all the Muslims’ actions in life, according to the orders and prohibitions of Allah 􀀬, and pushes them to establish the rule by what Allah 􀀬 has revealed.

از این رو، مشکل بنیادین نه آموزشی است، نه اخلاقی و نه اقتصادی. مسئلهٔ اصلی احقاق حقوق مسلمانان و تقویت جایگاه اجتماعی، اقتصادی یا نظامی ایشان نیست، بلکه مسئله، «الحاکمیة» است، هم در جنبهٔ عقیدتی و هم در جنبهٔ عملی آن.

Hence, the fundamental problem is not educational, ethical or economic. The fundamental issue is not salvaging the rights of Muslims and strengthening their social, economic or military position. Rather the issue is al-Hakimiyyah (the sovereignty) in its creedal and practical aspects.

این حاکمیت تنها از آنِ الله ﷻ است؛ بنابراین در واقعِ امر باید اعتمادِ مسلمانان به احکامِ اسلامشان را بازگردانیم. آنچه از عقیده در دل‌هایشان از دست رفته را باید بازگردانیم؛ و همچنین علاقه به برپایی نظامی که از عقیده در زندگی‌شان سرچشمه می‌گیرد؛ اشتیاق به بهشت و آرزوی آن را، و ترس از جهنم و گریز از آن را، و اهتمام به احوال همه مسلمانان - و تمامی بشریت - از راه عقیده‌ی اسلامی.

This sovereignty is only for Allah 􀀬, so in the reality we must regain the confidence of the Muslims in the rules of their Islam. We must restore what has been lost from the ‘Aqeedah in their hearts; the interest in establishing the system that emanates from the ‘Aqeedah in their life; to long for Jannah and yearn for it, and to fear Jahannam and escape from it, and to have concern for the conditions of all the Muslims - and the whole of mankind - through the Islamic ‘Aqeedah.

با چنین فهمی، گروه مشکل اساسی را تعریف خواهد کرد و با یقین خواهد دانست که وقتی این بیماری درمان شود، تمام علائم از میان خواهد رفت. بنابراین، اهمیت داشتن آگاهی نسبت به حقیقت روشن می‌شود.

With such an understanding, the group will define the fundamental problem and know with certainty that when this disease is treated, then all the symptoms will be eliminated. So, the importance of having awareness of the reality is clear.

این همان چیزی است که علمای اصولی آن را «مناط» (حقیقت موضوع) می‌نامند. ضروری است که پیش از آغاز آوردن دلایل شرعی، مناط بررسی و موشکافی شود.

This is what the Usuli scholars term the Manat (reality). It is imperative that one scrutinises the Manat before starting to bring the Shar’ee evidences.

درک واقعیت و فهم آن دشوارتر از فهم احکامی است که به آن مربوط می‌شوند. این کار نیازمند دقت است، زیرا اگر در فهم واقعیت دچار اشتباه شویم - و این سوءفهم در ذهن ما نقش ببندد - و سپس به دنبال دلایل شرعی برای علاج آن واقعیت بگردیم، ناگزیر دلایلی را خواهیم آورد که به واقعیت نادرستی که در ذهن ما نقش بسته می‌پردازد، نه به واقعیتی که در آن زندگی می‌کنیم. از این رو دلایلی آورده‌ایم که با واقعیت ارتباطی ندارد.

Gaining awareness of the reality and understanding it is more difficult than understanding the rules that relate to it. It requires precision, because if we make a mistake in understanding the reality - and this misunderstanding is imprinted in our minds - and then start searching for the Shar’ee evidences to treat this reality, we will inevitably bring evidences that treat the erroneous reality imprinted in our minds, not the actual reality in which we live. Hence we will have brought evidences not relevant to the reality.

درک حقیقت مستلزم به کار گرفتن عقل است. جایز نیست که حقیقت را منبع اندیشهٔ خود قرار دهیم. نباید راه‌حل‌هایی از دل واقعیت برخاسته باشند. بلکه باید واقعیت را همان‌گونه که هست، در حالت واقعی‌اش، فهمید.

Understanding the reality necessitates the use of the mind. It is not allowed to make the reality the source of our thinking. There should be no solutions arising from the reality. Rather, the reality should be understood as it is, in its true state.