الملأ همان بزرگان و سران مردماند. امور در دست ایشان است و معمولاً پیرامون حاکمان قرار دارند. اگر دعوت در میان این افراد موفق شود، جوامع به آسانی به سود اسلام دگرگون خواهند شد؛ وگرنه هیچ تغییری رخ نخواهد داد. آنچه به چنین برداشتی منجر می‌شود که دعوت را به درباریان حاکم محدود کنیم، این است که کار برپاداشتن خلافت از راه دعوت به سوی مسلمانان عادی، به خواری ایشان توسط حاکم خواهد انجامید. آنان چنان بار سنگینی بر دوش خواهند داشت که تاب تحمل آن را ندارند، و مسلمان از این کار بازداشته شده است، آنجا که پیامبر ﷺ فرمود: «مسلمان نباید خود را خوار کند.» پرسیده شد: «چگونه خود را خوار می‌کند؟» فرمود: «با قرار دادن خویش در معرض بلایی که تاب تحمل آن را ندارد.» [روایت احمد، ترمذی و ابن ماجه]. کسی که واقعیتی را که در آن دعوت به تغییر پدید می‌آید بررسی کند، درمی‌یابد که این دعوت‌ها در جوامعی برمی‌خیزند که بر آنها ستم، فساد اخلاقی، تباهی، سختی و مصیبت حاکم است. از آنجا که همه این جنبه‌ها ناشی از نداشتن ایمان به الله ﷻ و به حق حاکمیت اوست، از این رو در گذشته، پیامبران، که پیامبر گرامی ما ﷺ نیز از میان ایشان است، نخست به ایمان و عبادت الله ﷻ فرا می‌خواندند.

The Mala’a are the chiefs amongst people. The affairs rest in their hands and they are usually around the rulers. If the da’wah succeeded with these people then the societies will easily change to the advantage of Islam, otherwise there will be no change. The matter that leads to such an understanding of restricting the da’wah to the ruling entourage is that the work to establish the Khilafah via the da’wah to ordinary Muslims will result in their humiliation by the ruler. They will be burdened to the extent that they cannot bear, and the Muslim has been forbidden from this, when the Messenger 􀁕 said; “The Muslim should not humiliate himself.” He was asked: “How can he humiliate himself?” He 􀁕; “By exposing himself to the affliction he cannot bear.” [Reported by Ahmad, Tirmidhi and Ibn Majah] The one who studies the reality in which calls (for change) arise, he will find they come about in societies that are dominated by injustice, moral depravity, destruction, hardship and adversity. Since all of these aspects are due to not having Imaan in Allah 􀀬 and in His right of Sovereignty, that is why in the past, the prophets, from amongst whom is our noble Messenger 􀁕, used to first invite to the Imaan and worship of Allah 􀀬.

در گذشته و امروز، جوامع عموماً به دست حاکمان و اطرافیانشان اداره می‌شوند. باورهای کلامی نادرست و قوانینی که از آن‌ها برمی‌خیزد، بر اساس منافع ایشان خواهد بود. آنان این باورهای نادرست را برای حفظ منافع و موقعیت خود پاس می‌دارند و وظیفه دفاع و حمایت از این باورهای کلامی را بر عهده می‌گیرند. همین امر بود که عرب بادیه‌نشین خردمندی را واداشت تا هنگامی که نخستین بار دعوت رسول خدا ﷺ را شنید، چنین سخن عمیق و درستی بگوید: «همانا این امری است که پادشاهان آن را ناخوش می‌دارند.» مردم در این جوامع تسلیم این حاکمان و اطرافیانشان می‌شوند، از این رو بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرند تا آنکه اثر بگذارند. آنان حتی اگر از نظامی که بر ایشان اعمال می‌شود متنفر باشند، تسلیم آن می‌شوند. ایشان می‌دانند که از میان بردن ستم حاکمان هزینه‌بر است.

Societies generally, whether in the past or today, are led by the rulers and their entourage. The false creedal concepts, and the laws that arise from them, will be according to their interests. They protect these false beliefs in order to protect their interests and position, and they assume the task of defending and protecting these creedal beliefs. This is what prompted a judicious arab bedouin to make such a profound and correct statement when he heard the da’wah of the Messenger 􀁕 for the first time; he said; “Indeed, this is a matter disliked by the kings.” The people in these societies submit to these rulers and their entourage, so they are affected more than creating an effect. They submit to the system applied on them even if they hate it. They know removing the injustice of the rulers is costly.

هنگامی که الله ﷻ پیامبران و فرستادگان را می‌فرستاد، آنان را به سوی قوم‌هایشان گسیل می‌داشت تا حق را به آنان نشان دهند و ایشان را به راه راست هدایت کنند. کسانی که خود را موظف به پاسخ‌گویی و رهبری مخالفت می‌دانستند، حاکمان و اطرافیان متکبر آنان بودند.

When Allah 􀀬 sent the Prophets and Messengers, He 􀀬 would send them to their peoples to show them the truth and guide them to the right path. The ones who would take it upon themselves to respond and lead the opposition would be the rulers and their arrogant entourage.

الملأ، یعنی یاوران حاکمان، همان گروه مورد توجه، ثروتمندان و مسرفان هستند. آنان رهبران و سران مردم‌اند که واسطهٔ سیاسی و فکری حاکم را تشکیل می‌دهند؛ او بر ایشان تکیه می‌کند و از یاری‌شان بهره می‌جوید. اینان همان کسانی‌اند که الله ﷻ ایشان را پیشتازان مخالفت با پیامبران الهی توصیف کرده است، زیرا دل‌هایشان از عشق به مال و جاه آکنده شده و منافعشان به جایگاهشان گره خورده است. از این رو، وقتی دعوت به سوی الله ﷻ آمد، آن را در تضاد با منافع و جایگاه خود دیدند؛ پس با دعوت مقابله کردند و حاکم را بر جنگ با آن و نابودی‌اش برانگیختند. او نیز به سبب آنچه از بدی‌ها و گناهان در خود دارد، به نصیحت ایشان گردن می‌نهد. بدین‌سان میان پیامبران الهی ﷻ و آن حاکمانی که ملأ پیرامونشان را گرفته‌اند، ستیزی سخت درمی‌گیرد. نبرد فکری و سیاسی میان پیامبران الهی ﷻ و حاکمان و اطرافیانشان برای جلب مردم آغاز می‌شود. پیامبران، حق را با حق به سوی دعوت می‌بردند، در حالی که بی‌دفاع و ناتوان بودند و جز قدرت کلمهٔ راست، که دل‌ها و اندیشه‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، قدرتی نداشتند. حاکمان و همراهانشان در آغاز با استدلال‌های نادرست با آنان مخالفت می‌کردند؛ مانند اینکه این سخن جادوست، این‌ها افسانه‌های پیشینیان است، یا حاملان حق دیوانه یا دروغگو هستند، و کسی که به این سخن ایمان می‌آورد، تنها نادان و فرومایه است.

The Mala’ are the helpers of the rulers. They are the people of interest, the rich and extravagant. They are the leaders and chiefs of the people, who form the political and intellectual medium of the ruler, and he relies on them and seeks their help. They are the people that Allah 􀀬 described as being at the front among those who stand against the prophets of Allah. This is because their hearts have become filled with the love for money and status, and their interests have become linked to their positions. That is why when the da’wah to Allah 􀀬 came, they think it conflicts with their interests and positions; so they confront the da’wah and incite the ruler to fight against it and eliminate it. So he gives-in to their advice due to what he bears of evils and sins. Thus a severe confrontation takes place between the prophets of Allah 􀀬 and those rulers who are surrounded by the Mala’a. The intellectual and political struggle between the prophets of Allah 􀀬 and the rulers and their entorage, would begin in order to win over the people. The prophets undertake the da’wah to the truth by the truth while they were defenceless, weak, having no power other than the power of the true word, which affects the hearts and minds. The rulers and with them their entourage, would oppose them initially with false arguments such as; it is magical speech, they are stories of old, or that the carriers of the truth are possessed or liars, and the believer in this is just a fool and low.

هنگامی که این روش به نتیجه نمی‌رسد، به شکنجه، تبعید، بازداشت و قتل روی می‌آورند. نبردی از هر سو میان پیامبران و پیروانشان، و میان فرمانروایان و درباریانشان، و کسانی که بر دین پادشاهانشان باقی مانده بودند، درمی‌گیرد. این سنّتی است (از جانب الله) که قرآن بارها به آن اشاره کرده است.

When that does not work they resort to torture, expulsion, arrest and murder. The battle breaks out from all sides between the prophets and their followers, the rulers and their entourage and those who remained on the religion of their kings. It is a law (of Allah) that the Qur’an mentions frequently.

بدین ترتیب می‌بینیم که حضرت نوح (علیه السلام) قوم خود را فرا می‌خواند. نخستین کسانی که با او مخالفت کردند، اشراف و سران قومش بودند. او ﷺ در سورۀ الأعراف فرمود: «قطعاً ما نوح را به سوی قومش فرستادیم، پس گفت: ای قوم من! الله را بپرستید! جز او معبودی برای شما نیست. بی‌گمان من بر شما از عذاب روزی بزرگ می‌ترسم!» اشراف قومش گفتند: «به یقین ما تو را در گمراهی آشکار می‌بینیم.» نوح گفت: «ای قوم من! در من هیچ گمراهی نیست، بلکه من فرستاده‌ای از پروردگار جهانیانم.» [قرآن ۷:۵۹-۶۱] در اینجا نیز حضرت هود (علیه السلام) قوم خود، عاد را فرا می‌خواند. نخستین کسانی که دعوت او را رد کردند، سران قومش بودند. الله ﷻ می‌فرماید: «و به سوی عاد برادرشان هود را فرستادیم. گفت: ای قوم من! الله را بپرستید! جز او معبودی برای شما نیست. آیا پرهیزگاری نمی‌کنید؟» سران کافرانِ قومش گفتند: «به یقین ما تو را در سفاهت می‌بینیم و یقیناً تو را از دروغگویان می‌دانیم.» [قرآن ۷:۶۵-۶۶] و هنگامی که حضرت صالح (علیه السلام) قوم خود، ثمود را فرا خواند، نخستین کسانی که دعوتش را رد کردند، سران قوم بودند. الله ﷻ می‌فرماید: «و به سوی ثمود برادرشان صالح را فرستادیم. گفت: ای قوم من! الله را بپرستید! برای شما معبودی جز او نیست…» [قرآن ۷:۷۳]؛ و الله ﷻ فرمود:

Thus we see Sayyiduna Nuh (alaihi salaam) calling his people. The first people to oppose him were the entourage. He 􀀬 said in Surah al-A’raaf; “Indeed, We sent Nuh to his people and he said: ‘O my people! Worship Allah! You have no other Ilah (God) but Him. Certainly, I fear for you the torment of a Great Day!’ The leaders of his people said: ‘Verily, we see you in plain error’ Nuh said:’O my people! There is no error in me, but I am a Messenger From the Lord of the worlds.’” [TMQ 7:59-61] Here also Sayyiduna Hud (alaihi salaam), calls his people, ‘Aad. The first to reject his da’wah were the leaders of his people. Allah 􀀬 says; “And to (the people of) ‘Aad We sent their brother Hud. He said: ‘O my people! Worship Allah! You have no other Ilah (God) but Him. Will you not fear Allah?’ The leaders of those who disbelieved among his people said: ‘Verily, we see you in foolishness, and verily, we think you are one of the liars.’” [TMQ 7:65-66] When Sayyiduna Salih (alaihi salaam) also called his people Thamud, the first to reject his da’wah were the leaders of the people. Allah 􀀬 says; “And to Thamud We sent their brother Salih. He said: ‘O my people! Worship Allah! You have no Ilah (god) but Him …’” [TMQ 7:73]; and Allah 􀀬 said:

«سران کسانی از قوم او که متکبر بودند، به آنان که ضعیف شمرده می‌شدند - به کسانی از ایشان که ایمان آورده بودند - گفتند: "آیا می‌دانید که صالح فرستاده‌ای از جانب پروردگارش است؟" گفتند: "ما به یقین به آنچه او بدان فرستاده شده است ایمان داریم." کسانی که متکبر بودند گفتند: "همانا ما به آنچه شما بدان ایمان آورده‌اید کافریم."» [TMQ 7:75-76] به همین ترتیب، سیدنا شعیب (علیه السلام)؛ هنگامی که قوم خود را در مدین فراخواند، سران با تکبر با او رو به رو شدند. الله ﷻ می‌فرماید: «و به سوی مدین، برادرشان شعیب را فرستادیم. گفت: ای قوم من! الله را بپرستید! جز او معبودی ندارید...» [TMQ 7:85] و الله ﷻ فرمود:

“The leaders of those who were arrogant among his people said to those who were counted weak - to such of them as believed: ‘Know you that Salih is one sent from his Lord?’ They said: ‘We indeed believe in that with which he has been sent.’ Those who were arrogant said: ‘Verily, we disbelieve in that which you believe in.’” [TMQ 7:75- 76] Similarly, Sayyiduna Shu’ayb (alaihi salaam); when he called his people in Madyan, the leaders confronted him with arrogance. Allah 􀀬 says; “And to (the people of) Madyan (We sent) their brother Shu’ayb. He said: ‘O my people! Worship Allah! You have no Ilah (god) but Him...’” [TMQ 7:85], and Allah 􀀬 said:

«قَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ: لَنُخْرِجَنَّكَ يَا شُعَيْبُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا.» [TMQ 7:88] چون الله ﷻ سیدنا موسی (علیه السلام) را نزد فرعون و اطرافیانش فرستاد، آنان او را رد کردند و از کسانی که با او بودند ترسیدند، اخبار او را منتشر کردند و به فرعون توصیه کردند که او را بکشد. الله ﷻ فرمود: «ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسَىٰ بِآيَاتِنَا إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَظَلَمُوا بِهَا فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ.» [TMQ 7:103] و الله ﷻ فرمود: «قَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ.» [TMQ 7:109] و «قَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَتَذَرُ مُوسَىٰ وَقَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَيَذَرَكَ وَآلِهَتَكَ؟» [TMQ 7:127] و «فَمَا آمَنَ لِمُوسَىٰ إِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِّن قَوْمِهِ عَلَىٰ خَوْفٍ مِّن فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِمْ أَن يَفْتِنَهُمْ ۚ وَإِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِي الْأَرْضِ وَإِنَّهُ لَمِنَ الْمُسْرِفِينَ.» [TMQ 10:83] سیرت پیامبر ﷺ که از سیرت پیامبران پیشین مستثنا نیست، به ما خبر می‌دهد که آنچه دعوت را کند می‌کرد و مانع شنیدن و ایمان آوردن مردم می‌شد، شکنجه و آزار شدید مؤمنان بود. بنابراین مؤمن از شکنجه شدن به دست قومش به سبب ایمانش می‌ترسید. کسی که می‌خواست ایمان آورد، از این می‌ترسید که باید آنچه را کسانی که پیش‌تر ایمان آورده بودند تحمل کرده بودند، تحمل کند. نبرد میان مؤمنان و کسانی که با آنان مخالفت می‌کردند، به رهبری اشراف قوم، با پیروزی‌های متناوب ادامه داشت. سپس فرش از زیر پای طاغوت‌ها کشیده شد. آنگاه کسی که مسئولیت این دعوت را بر عهده گرفته، زمام قدرت را به دست خواهد گرفت.

“The chiefs of those who were arrogant among his people said: ‘We shall certainly drive you out, O Shu’ayb, and those who have believed with you from our town, or else you (all) shall return to our religion.’” [TMQ 7:88] When Allah 􀀬 sent Sayyiduna Musa (alaihi salaam) to Fir’aun and his entourage, they rejected him and feared those with him, circulated news about him and counselled Fir’aun to kill him. Allah 􀀬 said; “Then after them We sent Musa with Our Signs to Fir’aun and his chiefs, but they wrongfully rejected them. So see how was the end of the mufsidoon (mischiefmakers).” [TMQ 7:103]; and Allah 􀀬 said “The chiefs of the people of Fir’aun said: ‘This is indeed a well-versed sorcerer.’” [TMQ 7:109], “The chiefs of Fir’aun’s people said: ‘Will you leave Musa and his people to spread mischief in the land and to abandon you and your gods?’” [TMQ 7:127], “But none believed in Musa except the offspring of his people, because of the fear of Fir’aun and his chiefs, lest they should persecute them; and verily, Fri’awn was an arrogant tyrant on the earth, he was indeed one of the musrifoon (those who commit all kinds of great sins).” [TMQ 10:83] The Sirah of the Messenger 􀁕, which is no exception to the Sirah of the previous Prophets, informs us that what made the da’wah slow down, prevented people from hearing it and believing in it was the severe torture and persecution of the believers. The believer would thus fear for being tortured by his people because of his Imaan. The one who wanted to believe would fear that he would have to endure what those who had already believed had endured. The battle between the believers and those who went against them, led by the mala’a, was fought with alternate success. Then the carpet was swept from beneath the feet of the tawaagheet. Then the one who undertook the responsibility of this da’wah will assume the reins of power.

در صحیح بخاری از ابن مسعود ؓ روایت شده که گفت: «در حالی که پیامبر ﷺ در سجده بود و مردانی از قریش دور او بودند، عقبة بن ابی معیط شکمبهٔ شتری آورد و آن را بر پشت پیامبر ﷺ انداخت، اما او سرش را بلند نکرد. فاطمه آمد و آن را از پشت او برداشت و علیه کسی که این کار را کرده بود نفرین کرد. پیامبر ﷺ فرمود: "ای الله! بزرگان قریش را بگیر؛ ابوجهل بن..."»

It was mentioned in the sahih of Bukhari on the authority of Ibn Mas’ud 􀁗 who said; “Whilst the Prophet 􀁕 was in prostration, and people from Quraysh were around him, Uqbah b. Abi Mu’ait brought the stomach of a camel and threw it on the back of the Prophet 􀁕, but he did not raise his head. Fatimah came and took it away from his back and made du’a against the one that did that. The Prophet 􀁕 said; ‘O Allah! Take the mala’a (chiefs) of Quraysh, Abu Jahl b.

هشام، عتبہ بن ربیعہ اور امیہ بن خلف…» ابن مسعود رضی اللہ عنہ نے (ایک اور روایت میں) فرمایا: «میں نے انہیں بدر کے دن قتل ہوتے ہوئے دیکھا اور (ان کی لاشیں) کنویں میں پھینک دی گئیں۔» مکہ میں صرف ایک حاکم نہیں تھا جو اپنے درباریوں کے ساتھ ہو، بلکہ وہاں بہت سے «ملأ» تھے۔ یہ وہ لوگ تھے جنہوں نے رسول اللہ ﷺ کی دعوت کی مخالفت کی اور لوگوں کو اس سے ہٹانے کی کوشش کی۔

Hisham, Utbah b. Rabee’ah and Umayyah b. Khalaf, …” Ibd Mas’ud 􀁗 said (in another report); “I saw them killed on the day of Badr and thrown in the well.” Makkah did not have only one ruler, with his entourage, but there were many Mala’. Those were the people who opposed the da’wah of the Messenger 􀁕 and tried to divert the people away from it.

پیامبران هر یک به سوی قوم خود فرستاده می‌شدند، در حالی که محمد ﷺ در دعوت خود به سوی تمام بشریت فرستاده شد.

The Prophets were sent to their peoples whilst Muhammad 􀁕 in his da’wah was sent to the whole of mankind.

هنگامی که گروه قریش بیشترین میزان انکار و ممانعت را نشان داد، این به آن معنا نیست که دعوت محدود به ایشان بود. پیامبر ﷺ جامعه را بدون تبعیض دعوت می‌کرد. دعوت ایشان میان ثروتمند و فقیر، یا میان ارباب و برده فرق نمی‌گذاشت؛ تا جایی که پیامبر ﷺ به‌خاطر ترش‌رویی در برابر ابن ام مکتوم، آن مؤمن نابینا و تهی‌دست، حتی مورد توبیخ ملایم قرار گرفت. ایشان ﷺ سخت مشتاق بود که بزرگان را که با آنان دیدار کرده بود دعوت کند، به این امید که ایمان آورند یا کسانی که پشت سر آنان هستند ایمان آورند. این توبیخ ملایم خداوند سبحان نسبت به پیامبرش ﷺ مانع اهتمام به دعوت بزرگان نیست؛ بلکه تنها مانع تبعیض است. از حیث درخواست، دعوت به بزرگان همان دعوت به توده مردم است.

When the entourage of Quraysh displayed the greatest amount of rejection and obstruction, this does not mean that the da’wah was restricted to them. The Messenger 􀁕 invited the society without discrimination. His da’wah did not discriminate between the rich and the poor, or between the master and the slave; to the point that the Messenger 􀁕 was even mildly rebuked for frowning in the face of Ibn Umm Maktum, who was a poor blind believer. He 􀁕 was anxious to invite the leaders with whom he had met, hoping that they would profess Imaan or those behind them would profess Imaan. This mild rebuke by Allah 􀀬 of His Messenger 􀁕 does not prevent the concern for inviting the leaders; rather it only prevents discrimination. The da’wah to the leaders is the same as the da’wah to the masses, in terms of the request.

سیرت حتی ذکر می‌کند که پیامبر ﷺ هنگامی که رهبران و بزرگان قوم را دعوت می‌کرد، تنها به این دلیل که آنان رهبر و بزرگ بودند، ایشان را دعوت نمی‌کرد؛ بلکه هدف این بود که مردم عادی‌ای که پشت سر آنان قرار داشتند نیز ایمان آورند. به همین سبب بود که دعوت شامل همه‌ی مردم می‌شد.

The Sirah even mentions that when the Messenger 􀁕 used to invite leaders and chiefs, he did not just invite them just because they are chiefs and leaders; rather he used to invite with the aim that those ordinary people behind them would profess Imaan. This is why the da’wah used to include everyone.

و همچنین کسانی بودند که به دعوت اسلامی پاسخ دادند اما از بزرگان قومشان به شمار نمی‌رفتند؛ افرادی مانند بلال، عمار و مادر و پدرش. همین امر درباره‌ی صهیب و سلمان نیز صادق است که از سران قریش نبودند. همچنین این حکم در مورد عامر بن فُهیره، أم عبیس، زنیره، نهدیّه و دخترش، و کنیزِ بنی مؤمل صدق می‌کند. همه‌ی ایشان بردگانی بودند که ابوبکر (رضی الله عنه) آزادشان کرد، و این افراد از نخستین مسلمانان بودند.

Also, there were people who responded to the Islamic da’wah who were not considered leaders of their people; people like Bilal, ‘Ammar and his mother and father. The same goes for Suhayb and Salman, who were not from the leaders of Quraysh. The same applies to ‘Aamir b. Fuhayrah, Umm ‘Abees, Zunayrah, an-Nahdiyyah and her daughter and the slavegirl of Bani Mu`mil. All of them were slaves freed by Abu Bakr (may Allah be pleased with him) and those people were from the early Muslims.

پیامبر ﷺ در آغاز کسانی را دعوت می‌کرد که در آنان نشانه‌ای از خیر احساس می‌کرد. سپس همهٔ مردم را دعوت کرد. جوانان و پیران به او پاسخ می‌دادند. مردم عادی و اشراف قوم او نیز پاسخ دادند.

The Messenger 􀁕 initially used to invite those in whom he sensed some goodness. Later he invited all the people. The young and the old used to respond to him. The commoner and the nobleman from his people also responded.

هیچ محدودیتی در موضوع دعوت وجود ندارد؛ بلکه دعوت همه مردم را دربر می‌گیرد و باید بر همان روشی انجام شود که پیامبر ﷺ پیموده است، تا آنچه را که پیامبر ﷺ در زمینه برپایی دار الإسلام به دست آورد، ما نیز به دست آوریم.

There is no restriction in the subject of the da’wah; it rather includes all the people, and conducted by the method followed by the Messenger 􀁕, so that we achieve what the Messenger 􀁕 achieved in terms of establishing the dar al- Islam.