شریعت برخی امور را واجب کرده و برخی دیگر را حرام ساخته است۔

The Shar’a has obliged some matters and prohibited some others.

این [شریعت] به مردم اجازه نمی‌داد که آن‌ها را به هیچ شکلی تغییر دهند، دگرگون کنند یا تحریف نمایند. شارع حکیم رخصت (تخفیف) را عطا کرده است.

It did not allow people to alter, change or distort them in any way. The All-Wise Legislator has granted rukhsah (dispensation)

...جایی که او می‌داند که به آن‌ها نیاز خواهد بود. هرجا که او رخصتی نداده است، مردم را از حکم فرار کردن اجازه نداده است، حتی اگر هوای نفس و شیاطین این گریز را به‌عنوان مصلحت برایشان جلوه داده باشند. کسی که ترک آنچه را که الله ﷻ واجب کرده است روا بداند، و نقض آنچه را که الله حرام کرده است جایز بشمارد، بی‌آنکه رخصتی از جانب الله ﷻ وجود داشته باشد، کافر یا فاسقِ جاهل است.

where He knows that they will be needed. Wherever He 􀀬 has not given a rukhsah, He 􀀬 did not allow the people to escape from the hukm, even if their desires and Shayateen made this escape attractive to them, under the title of benefit. The one who permits the abandonment of what Allah 􀀬 has made obligatory and allows the violation of what Allah has prohibited etc, without a rukhsah from Allah 􀀬 is a Kaafir or ignorant Faasiq.

برخی از علما استدلال کرده‌اند که مصلحت دلیلی است برای جواز اشتراک در قدرت.

Some deduced that maslahah is a proof to allow power sharing.

آنان تعریف مصلحت را چنین نقل کرده‌اند: مصلحت، توصیف عملی است که از آن همواره یا غالباً خیر یا سودی حاصل می‌شود، خواه برای عموم مردم باشد یا برای افراد. آنان می‌گویند که علما شریعت را بررسی کردند و از همین راه به این دیدگاه رهنمون شدند که شریعت برای مصالح بندگان در این دنیا و آخرت وضع شده است.

They quoted the definition of maslahah as being the description of the action from which good or benefit is always or mostly acquired, whether for the public or individuals. They say that the ‘ulema examined the Sharee’ah and through this they were guided to the view that the Sharee’ah has been set down for the interests of the servants in this life and the hereafter.

آنان نمونهٔ «المصالح المرسلة» (مصالح مُطلَقة و غیرمُعیَّنه) و مسائلی را که بر آن مبتنی است ذکر کردند. گفتند که مشارکت در قدرت از راه المصالح المرسلة جایز نیست، زیرا متون صریح و قاطعانه نشان داده‌اند که کسی که در حکومت جاهلی شریک می‌شود، گنهکار است.

They cited the example of Masalih Mursalah (undefined interests) and the issues on which it is based. They said that powersharing is not allowed by way of Masaalih Mursalah, because clear texts have indicated in a decisive way that the one who participates in the Jahili rule is sinful.

بلکه این استنباط به ترجیح بهترین از میان دو چیز خوب، و تشخیص بدترین از میان دو چیز بد اشاره دارد؛ یعنی به دست آوردن منفعت بزرگ‌تر از میان دو منفعت با صرف‌نظر کردن از منفعت کوچک‌تر، و دوری جستن از زیان بزرگ‌تر از میان دو زیان با پذیرفتن زیان کوچک‌تر.

Rather, the deduction here refers to the preference of the best out of two good things, and recognising which is worse out of two evil things; the acquisition of the greater of two interests by ignoring the lower of them, and avoiding the greater of two harms by accepting the lower of them.

آنان گفته‌اند که این راه در شریعت نشانه‌های روشنی دارد. پس اسلام شراب و قمار را حرام کرده است، با وجود آنکه فایده‌ای برای مردم در آن‌ها بیان کرده، اما فایده‌ای اندک است که زیان بزرگِ آن‌ها بر آن می‌چربد.

They said that this path in the Sharee’ah has clear features. So Islam has forbidden alcohol and gambling, even after stating that there is benefit in them for the people, but it is a small benefit, outweighed by the great harm in them.

شریعت جهاد را واجب کرده است با وجود آنکه مؤمنان کشته می‌شوند و اموالشان از دست می‌رود، زیرا در جهاد منافع بزرگی نهفته است که نزد پروردگار محبوب است و منافع بزرگی برای بندگان دارد.

The Shar’a has obliged fighting despite the fact that believers will perish and lose their wealth, because in the fighting there are great benefits dear to The Lord 􀀬 and great benefits for the servants.

در تاریخ اسلام، حاکمان و علما به این روش در پیشبرد اسلام پایبند بودند. از این رو، پیامبر ﷺ با وجود فواید دینی‌ای که در آن بود، از ویران کردن کعبه و بازسازی آن بر پایه‌های ابراهیم خودداری کرد. این به آن دلیل بود که زیانی که از این کار ناشی می‌شد، بیشتر از سودی بود که در اصلاح ساختار کعبه نهفته بود. ایشان ﷺ به همسرشان عایشه ؓ فرمودند: «اگر نبود که قوم تو تازه از جاهلیت بیرون آمده‌اند، کعبه را ویران می‌کردم و دو در برای آن قرار می‌دادم.» [روایت ترمذی و نسائی]؛ و غیر از این‌ها، نمونه‌های بسیار دیگری نیز ذکر می‌کنند.

In the Islamic history the rulers and scholars used to adhere to this method in proceeding with Islam. Hence, the Messenger 􀁕 abstained from demolishing the Ka’bah and rebuilding it on the foundations of Ibraheem, despite the religious benefits in doing so. This is because the harm that will be entailed will be greater than the benefit in correcting the structure of the Ka’bah. He 􀁕 said to his wife ‘A’ishah 􀁗; “Had it not been for your people, who had just recently (come out of) Jahiliyyah, I would have demolished the Ka’bah and given it two doors.” [Reported by Tirmidhi and Nasa’i]; and they bring many other examples aside from these.

از این دیدگاه می‌گویند که شکی نیست که شرکت در یک حکومت جاهلی زیان‌های بسیار بزرگی دارد. این حکومت‌ها حکم طاغوت را اجرا می‌کنند و از فرمان او منحرف می‌شوند و با حکم او منازعه می‌کنند؛ «إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ» [یوسف: ۴۰]، «وَلَا يُشْرِكُ فِي حُكْمِهِ أَحَدًا» [الکهف: ۲۶].

From this perspective they say there is no doubt that participating in a jahhili government has immense harms. These governments implement the rule of Taghut and deviate from His 􀀬 order and dispute His rule; “The command (or judgement) is for none but Allah.” [TMQ 12:40], “And He makes none to share in His Decision and Rule.” [TMQ 18:26].

با این حال، آنان می‌گویند که جنبش ممکن است ببیند که شراکت در قدرت، در برخی موارد، سود بزرگی برای اسلام، مسلمانان و جنبش اسلامی به همراه خواهد داشت. این امر ممکن است به برچیده شدن طاغوت و پذیرش حق بینجامد. بیایید برخی از سخنان ایشان را در این باره نقل کنیم تا دیدگاهشان را بر حقیقت آن بفهمیم. سپس، هنگامی که روش فکری و نظر آنان رد شد، خواهیم فهمید که تا چه اندازه از روش اندیشیدن شرعی دور شده‌اند. خودشان می‌گویند چنین:

Despite this, they say the movement may see that power sharing will realise a great benefit for Islam, Muslims and the Islamic movement, in some cases. It may lead to the removal of the Taghut and acknowledgment of the truth. Let us quote some of their statements regarding this, in order to understand their view in its true nature. Then, when their method of thinking and their opinion has been refuted, we will understand the extent to which they have distanced themselves from the Shar’ee method of thinking. They themselves say the following.

مشارکت مسلمان در یک نظام جاهلی، او را در وضعیتی بزرگ و متناقض قرار می‌دهد. مسلمان موظف است با دولت‌های طاغوت بجنگد؛ پس چگونه ممکن است خود او کسی باشد که حکومت طاغوت را برپا می‌کند؟ الله ﷻ دیدگاه خود را درباره کسانی بیان کرده که ادعای ایمان می‌کنند و پس از آن برای داوری به طاغوت مراجعه می‌نمایند: «آیا ندیدی کسانی را که گمان می‌کنند به آنچه بر تو نازل شده و آنچه پیش از تو نازل شده ایمان آورده‌اند، با این حال می‌خواهند داوری خود را نزد طاغوت ببرند، در حالی که مأمور شده‌اند به آن کفر ورزند. و شیطان می‌خواهد ایشان را به گمراهی دور و دراز بکشاند.» [قرآن ۴:۶۰ — TMQ] — اطاعت از طاغوت‌ها که برخلاف فرمان الله ﷻ قانون‌گذاری می‌کنند، یعنی گرفتن ایشان به‌جای الله به عنوان رب، همان‌گونه که الله ﷻ درباره اهل کتاب فرموده است.

- The Muslim’s participation into a jaahili rule will put him in a big contradictory situation. The Muslim is required to fight the states of Taghut, so how is it possible for him to be the one who establishes the rule of Taghut? Allah 􀀬 has given His view of those who claim to believe, and then after that refer to the Taghut for judgement; “Have you seen those (hypocrites) who claim that they believe in that which has been sent down to you, and that which was sent down before you, and they wish to go for judgement (in their disputes) to the Taghut (false judges, etc), while they have been ordered to reject them. But Shaytan (satan) wishes to lead them far astray.” [TMQ 4:60] - Obeying the Tawagheet (pl. of Taghut) that legislate contrary to the order of Allah 􀀬 means taking them as lords instead of taking Allah as The Lord, as He 􀀬 has said regarding the people of the Book.

«آنان (یهودیان و مسیحیان) احبار و راهبان خود را، به جای خداوند، ارباب خود گرفتند، و (مسیح، پسر مریم را نیز [ارباب خود گرفتند]) در حالی که تنها فرمان یافته بودند که جز معبودِ یگانه (خدا - الله) را نپرستند.» [سوره التوبه، ۳۱]. پیامبر ﷺ به عدی بن حاتم توضیح داد که معنای گرفتن آنان به عنوان ارباب، این است که از ایشان اطاعت کنند، آنگاه که حلال می‌کردند آنچه را خداوند حرام کرده بود، و حرام می‌کردند آنچه را خداوند حلال کرده بود.

“They (Jews and Christians) took their rabbis and their monks to be their lords besides Allah, and (they also took as their Lord) Messiah, son of Maryam, while they were commanded to worship none but One Ilah (God - Allah).” [TMQ 9:31]. The Messenger 􀁕 explained to ‘Addi b. Haatim that the meaning of taking them as lords is to obey them when they allowed what Allah 􀀬 had forbidden and prohibited what Allah 􀀬 permitted.

امروزه ما عادت کرده‌ایم که ببینیم حاکمان، مسلمانان پارسا را که خود منصوب می‌کنند، به‌عنوان زینتی برای آراستن حکومت زشت خود به‌کار می‌گیرند تا ساده‌دلان و توده‌های مردم را فریب دهند. از این رو حاکمان می‌گویند: اگر آنان بر باطل بودند، فلان کس هرگز نمی‌پذیرفت که با ایشان در قدرت شریک شود.

- Nowadays we are accustomed to see the rulers using the upright Muslims, that they appoint, as an ornament to adorn their ugly rule, and to deceive the simple-minded and the masses. Hence the rulers say that if they were on falsehood, then so and so would not have accepted to share power with them.

- و آنچه وضع را بدتر می‌کند این است که پس از آنکه قوانین ظالمانه و ستمگرانه را از طریق وزیر مسلمان به تصویب می‌رسانند، و آن قوانین به اهداف شوم خود دست می‌یابند، او را کنار می‌گذارند، همان‌گونه که انسان هسته‌ی خرما را دور می‌اندازد.

- What makes things worse is that after they pass unjust and tyrannical laws through the Muslim minister; and the laws have achieved their evil aims, they discard him, in the way one discards a datestone.

- مشارکت در قدرت نشانه‌ی تمایل به سوی کسانی است که ستم می‌کنند. الله ﷻ ما را از این کار برحذر داشته است، آنجا که فرمود: «و به سوی کسانی که ستم کرده‌اند متمایل نشوید، که آتش به شما خواهد رسید.» [TMQ 11:113] افزون بر این، مشارکت در قدرت عمر حکومت جاهلی را طولانی می‌کند.

- Powersharing is an indication of inclination toward those who commit injustice. Allah 􀀬 has warned us of this when He said; “And incline not toward those who do wrong, lest the Fire should touch you.” [TMQ 11:113] In addition, powersharing prolongs the life of a jaahili rule.

برای ما کافی است که بدانیم کسی که در این حکم‌رانی شرکت کند، در شمار کسانی قرار خواهد گرفت که الله ﷻ دربارۀ ایشان فرموده است: «وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ» [المائدة: ۴۴]، و: «وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ» [المائدة: ۴۵]؛ و: «وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ» [المائدة: ۴۷]. همۀ این نکات بر رهبران و دعوتگران این جنبش‌ها پوشیده نیست. روشنی نصوص و دلالت‌های آن‌ها برای هرکسی که در آن‌ها تأمل کند، کوچک‌ترین پوشیدگی ندارد.

- It is enough for us to know that the one who participates in this ruling, will be included amongst those about whom Allah 􀀬 said; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44], and; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the zaalimun (unjust, oppressors).” [TMQ 5:45]; and; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Faasiqun (transgressors).” [TMQ 5:47] All of these points are not hidden from the leaders and da’ees of these movements. The clear nature of the ayaat and their indications are not in the least bit hidden from the one who examines them.

با وجود همه‌ی این‌ها که خودشان گفته‌اند، می‌افزایند که جنبش ممکن است در برخی موارد این نظر را داشته باشد که مشارکت در قدرت، منفعت بزرگی برای اسلام، مسلمانان و جنبش اسلامی به همراه خواهد داشت. حتی ممکن است به برچیده شدن طاغوت و تقویت حق منجر شود.

Despite all of this that they themselves have said they add that the movement may in some cases take the view that powersharing will realise a great benefit for Islam, Muslims and the Islamic movement. It may even lead to the removal of the taghut and a strengthening of the truth.

ممکن است فواید ناشی از قدرت‌گیری مشترک جنبش اسلامی را در نکات زیر خلاصه کنیم:

We can summarise the benefits arising from the powersharing of the Islamic movement under the following points:

۱ - برای پیشگیری از توطئه‌ها علیه جنبش اسلامی، با آگاهی از آنچه پشت درهای بسته می‌گذرد و تلاش برای خنثی کردن آن.

1 - To prevent plots against the Islamic movement by familiarising oneself with what takes place behind closed doors, and working to thwart it.

۲ - تا تصویری از این گروه ارائه شود که توان رهبری مردم را دارد و نه صرفاً گروهی از درویشان.

2 - To give an image of the group that it is able to lead the people and not just a group of dervishes.

۳ - برای بازگرداندن اعتماد به اسلام، به عنوان نظامی که توانایی سامان دادن به امور عمومی و خصوصی زندگی را دارد.

3 - To restore confidence in Islam, as being able to organise the public and private affairs of life.

۴ - برای افزایش تجربه‌ی گروه در شیوه‌های اجرای این قاعده.

4 - To increase the experience of the group in the ways of administering the rule.

۵ - تا آنکه این جنبش با رژیم موجود آشنا شود، به طوری که بتواند خود را از شر آن محفوظ نگه دارد۔

5 - So that the movement becomes familiar with the existing regime so that it can protect itself from its evil.

۶- آموزش و پرورش کادرهای ویژه اسلامی از طریق بورس‌های تحصیلی که توسط دولت سازماندهی می‌شود.

6 - To train and educate the special Islamic cadres through the scholarships organised by the government.

۷ - ایجاد مجموعه‌ای از افراد از میان گروه اسلامی، که در میان مردم جایگاهی والا خواهند داشت. ایشان کسانی خواهند بود که بیشتر دشواری‌های گروه و اعضای آن را حل می‌کنند.

7 - To produce a collection of individuals from the Islamic group, who will have a high standing amongst people. They will be the people who solve most of the difficulties of the group and its members.

۸- افزایش مراکز اسلامی و مقابله با مراکز کفر.

8 - To increase the Islamic centres and fight the centres of kufr.

۹ - برای آموزش کادرهای اسلامی در سیاست و چگونگی دفع نیرنگ‌های آن.

9 - To train the Islamic cadres in politics and how to repel its games.

- برای بهره‌مند شدن از اعتبار صاحب‌مرجعیت به نفع گروه.

1 0- To benefit from the reputation of the authority for the benefit of the group.

۱۱ - اگر این گروه از شرکت خودداری کنند، آنگاه دیگرانی که شرکت می‌کنند ممکن است دشمنان اسلام باشند که تمام تلاش خود را برای حمله به جنبش اسلامی و نابودی اسلام و مسلمانان به کار می‌گیرند.

11 - If the group abstained from participating, then the other ones who participate may be enemies of Islam, who use all their efforts to attack the Islamic movement and to destroy Islam and the Muslims.

ما در این باره دیدگاه ایشان را با تفصیل بررسی کردیم، هرچند بررسی ما از سر ردّ بود نه نقل. این کار به این منظور است که حقیقت این دیدگاه به روشنی فهمیده شود، و اینکه بتوان دید که ایشان تا کجا در گستاخی خود نسبت به دین خداوند ﷻ جسارت کرده‌اند، آنگاه که فتاوایی صادر می‌کنند که آفریدگار آسمان‌ها و زمین را به خشم می‌آورد و مؤمنان را به انزجار وا می‌دارد، بی‌آنکه به حق خداوند ﷻ احترام گذارند یا به فرمان او گردن نهند. همچنین برای آن بود که مسلمان ببیند دیدگاه ایشان تا چه اندازه با احکام قطعی شرعی که هیچ‌گونه دستکاری در آن روا نیست در تعارض است، و ببیند که چقدر از پایبندی به روش صحیح اسلام در استنباط دور افتاده‌اند؛ و نیز برای آنکه روشن شود که ایشان روشی نوین ابداع کرده‌اند که نشانه‌های آن در دوران انحطاط مسلمانان پدیدار شد و تحت تأثیر شیوه تفکر غربی بوده است، و تا بتوانیم اندیشه‌های ایشان را با دقت دنبال کنیم، ردّشان کنیم، و شیوه تفکر آنان را پی گرفته و ابطال نماییم.

We have addressed their view in some detail, though our address was in respect of refutation and not quotation. This is in order to understand its true nature in a clear manner, and so that one can see the extent to which they have dared to go in their insolence against the deen of Allah 􀀬, when they issue fatawa that anger the Creator of the heavens and earth and incite revulsion amongst the believers, without respect for the right of Allah 􀀬, or abiding to His order. It was also so that the Muslim can see the extent to which their view clashes with the definite Shar’ee rules, which cannot be tampered with in any way, and see how far away they are from adhering to the correct method of Islam in istinbaat (deduction); and to show their invention of a new method - whose signs appeared during the decline of the Muslims and were influence by the western way of thinking - and so that we can follow their thoughts in detail and refute them, and follow their way of thinking and disprove it.

یکی از احکام شرعی روشن و قطعی - که در آن اجتهاد جایز نیست - این است که معامله ربا جایز نیست. خداوند ﷻ آن را به روشنی حرام کرده، آنجا که فرمود: «خداوند بیع را حلال و ربا را حرام کرده است.» [سوره البقره، آیه ۲۷۵]. اینها دلالت‌های شرعی قطعی‌اند که در این مسئله به گونه‌ای کلی بیان شده‌اند، مانند آنجا که فرمود: «خداوند ربا را نابود می‌کند و صدقات را افزایش می‌دهد.» [سوره البقره، آیه ۲۷۶]. خداوند ﷻ همچنین رباخواران را هشدار داد و به آنان اعلام جنگ کرد. او فرمود:

One of the clear and decisive Shar’ee rules - in which Ijtihaad is not allowed - is that it is not allowed to deal in usury. Allah 􀀬 has clearly forbidden it when he said; “Allah has permitted trading and forbidden Riba (usury).” [TMQ 2:275]. These are definite Shar’ee indications that have been roughly worded in the issue, such as when He 􀀬 said; “Allah will destroy Riba (usury) and will give increase for Sadaqaat.” [TMQ 2:276]. Allah 􀀬 also warned those dealing with usury and gave them of a declaration of war. He 􀀬 said:

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از خدا پروا کنید و آنچه از ربا باقی مانده است را رها کنید، اگر مؤمن هستید. و اگر چنین نکنید، پس بدانید که با جنگی از جانب خدا و پیامبرش روبه‌رو خواهید بود...» [قرآن ۲:۲۷۸-۲۷۹]. او ﷻ کسانی را که ربا می‌خورند چنین توصیف کرده است: «کسانی که ربا می‌خورند برنمی‌خیزند (در روز قیامت) مگر مانند برخاستن کسی که شیطان او را با تماس خود دیوانه کرده باشد.» [قرآن ۲:۲۷۵]. رسول خدا ﷺ ربا را از گناهان کبیره شمرد و آن را با شرک ورزیدن به خدا پیوند داد، آنجا که فرمود: «از هفت موبقه (گناهان کبیره) دوری کنید.» گفتند:

“O you who believe! Be afraid of Allah and give up what remains (due to you) from Riba (usury) (from now onward), if you are (really) believers. If you do not do it, then take a notice of war from Allah and His Messenger...” [TMQ 2:278-279]. He 􀀬 described those who eat usury; “Those who eat Riba (usury) will not stand (on the Day of Resurrection) except like the standing of a person beaten by Shaytan leading him to insanity.” [TMQ 2:275]. The Rasool of Allah 􀁕 counted it as one of the grave sins and linked it to making Shirk with Allah, when he said; “Stay away from the seven Mubiqaat (grave sins). They said:

«اے اللہ کے رسول! وہ کون سے ہیں؟» آپ ﷺ نے فرمایا: «اللہ کے ساتھ شرک کرنا، جادو، اللہ کی حرام کردہ جان کو ناحق قتل کرنا، سود کھانا، یتیم کا مال کھانا، میدانِ جنگ سے پیٹھ پھیر کر بھاگنا، اور پاک دامن، مومن، بھولی بھالی عورتوں پر تہمت لگانا۔» اس سب کے باوجود ہم دیکھتے ہیں کہ انہی کے طریقے کے مطابق کچھ لوگ سامنے آتے ہیں اور کہتے ہیں کہ سود کا لین دین جائز ہے! صریح اور قطعی حرمت کو کیا ہو گیا؟ وہ تنبیہ اور وعید کہاں گئی؟ اس طریقے سے وہ اللہ کے احکام کو بدلتے اور تبدیل کرتے ہیں، شرعی حکم کو مبہم بناتے ہیں، اور دین کے معاملات میں غفلت کو ایک عام بات اور مسلمان کی صفت بنا دیتے ہیں۔

‘What are they O Rasool of Allah?’ He said: ‘Shirk with Allah, magic, killing a soul Allah has forbidden except by right, eating usury, eating the wealth of the orphan, turning back from the battlefield, defamation of believing, honest, chaste women.’” Despite all this, we see them coming out – in accordance with this method - saying that dealing with usury is allowed! What has happened to the explicit and definite prohibition? Where did the warning and threat go? With this method they are altering and changing the rules of Allah 􀀬, blurring the Shar’ee rule, and they are making negligence in matters of the deen a natural thing and a characteristic of the Muslim.

به همین ترتیب، حکم کردن بر اساس آنچه الله ﷻ نازل کرده فرض است. بنا بر اعتراف خودِ ایشان، واجب است که حکم تنها از آنِ الله ﷻ باشد. با این وجود، بر اساس روش بدعت‌آمیزشان، آغاز کرده‌اند به اینکه به مسلمان اجازه دهند در حکومتِ کفر شرکت کند. به آنچه هم‌اکنون نقل کردیم بنگرید تا ببینید آنان که خود را رهبران و عالمان جنبش اسلامی می‌نامند، تا چه اندازه از حق منحرف شده‌اند، با آنکه رهبران نباید به مردم خود دروغ بگویند.

Likewise, ruling by what Allah 􀀬 has revealed is Fard. According to their own testimony it is obligatory to make the rule exclusively for Allah 􀀬. Despite this - according to their innovated method - they have started to allow the Muslim to participate in the rule of kufr. Look at what we have just quoted to see how much those who describe themselves as leaders and scholars of the Islamic movement have deviated from the truth, even though the leaders are not supposed to lie to their people.

آنان خودشان گفته‌اند:

They themselves have said:

بدون شک، شرکت در حکومت جاهلی زیان‌های فراوانی دارد. این حکومت‌ها حکم طاغوت را اجرا می‌کنند، از فرمان الله ﷻ منحرف می‌شوند و با حاکمیت او مخالفت می‌ورزند.

- There is no doubt that participating in a jaahili government has immense harms. These governments implement the rule of Taghut and deviate from the order of Allah 􀀬 and oppose His Rule.

مشارکت مسلمان در یک حکومت جاهلی، او را در تناقضی بزرگ قرار می‌دهد. مسلمان موظف است با دولت‌های طاغوت بجنگد، پس چگونه ممکن است خود او کسی باشد که حکومت طاغوت را برپا می‌دارد؟

- The Muslim’s participation in a jaahili rule will place him in a big contradiction. The Muslim is required to fight the states of Taghut, so how is it possible for him to be the one who establishes the rule of Taghut?

- اطاعت از طاغوت‌هایی که خلاف حکم الله ﷻ قانون‌گذاری می‌کنند، به معنای گرفتن آن‌ها به‌عنوان ارباب، به جای گرفتن الله ﷻ به‌عنوان رب است.

- Obeying the Taghaweet that legislate contrary to the order of Allah 􀀬 means taking them as lords instead of taking Allah 􀀬 as Lord.

- حاکمان امروز، مسلمانان صالح و درستکار را که به کار می‌گمارند، زینتی برای آراستن حکومت زشت خود قرار می‌دهند.

- The rulers today, use those whom they appoint from the upright Muslims as an ornament to adorn their ugly rule.

حاکمان امروز، از طریق وزیر مسلمان، قوانین ظالمانه و ستمگرانه‌ای را به اجرا درمی‌آورند.

- The rulers today, they pass through the Muslim minister, unjust and tyrannical laws.

- حاکمان امروز، پس از آنکه از وزیر مسلمان به مقاصد پلیدشان دست می‌یابند، او را مانند هسته خرما دور می‌اندازند.

- The rulers today, after they achieve from the Muslim minister their wicked aims, they throw him like the date seed.

- در شراکت قدرت، پس تمایل به سوی کسانی است که ستم می‌کنند.

- In power sharing is then inclination toward those who commit injustice.

- در تقسیم قدرت، عمر حکم جاهلی طولانی می‌شود.

- In power sharing, the life of a jaahili rule is prolonged.

- کسی که در حکومت‌داری شرکت می‌کند، در زمره کسانی قرار می‌گیرد که الله دربارهٔ آنان فرموده است: «…الکافرون (کافران).» [TMQ 5:44].

- The one who participates in ruling will be included amongst those about who Allah said that they are; “…the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44].

«…الظالمون (ستمکاران)» [TMQ 5:45].

“…the zaalimun (unjust, oppressors)” [TMQ 5:45].

“…فاسقون (نافرمانان).” [TMQ 5:47] با همه‌ی آنچه گفته‌اند، با چنین نظری می‌آیند. چه گستاخی‌ای این مردم در برابر دین خدا نشان می‌دهند! آنچه کار را بدتر می‌کند این است که آنان نه تنها فرمان خدا را زیر پا می‌گذارند، بلکه مردم را نیز به زیر پا گذاشتن فرمان خدا فرا می‌خوانند. این به راستی گناهی بزرگ است.

“…the faasiqun (transgressors).” [TMQ 5:47] Despite all that they have mentioned they come with an opinion such as this. What insolence these people show against the deen of Allah! What makes things worse is that they are not only violating the order of Allah, but inviting people to violate the order of Allah 􀀬. This indeed is a great sin.

پس از ارائهٔ همهٔ این تخلفات شرعی، می‌پرسیم: اگر در حکومتِ کفر مشارکت کنند، چه چیزی به دست خواهند آورد؟ ما گمان می‌کردیم که پس از آنکه پیشگیری‌هایی را در برابر این دعوت مطرح کردند، از منافع عظیمی سخن خواهند گفت که شریعت آن‌ها را نادیده گرفته است، اما آن‌ها آنقدر زیرک بودند که به چیزی توجه کنند که به‌زعم منطق مردودشان و شیوهٔ فکری بی‌ثمرشان، شایستهٔ این تخلف از شریعت و پشتیبانی از دشمنان خدا ﷻ است. این اندیشهٔ «منحصربه‌فرد» آن‌ها که نقش قانون‌گذاری در این مسئله را بر عهده دارد، برای مسلمانان نتایجی به بار آورده که نه به دعوت سودی می‌رساند و نه مسلمانان را به حق نزدیک می‌کند یا به پیروزی، و کوچک‌ترین تغییری در واقعیت ایجاد نمی‌کند. بلکه ممکن است نتایج برعکس باشد. واقعیت، خود گواهی بر این امر است.

After presenting of all these Shar’ee violations, we ask; what will they achieve if they participate in kufr rule? We thought that after their presentation of the precautions against this da’wah, they would mention enormous interests that have been ignored by the Sharee’ah, but they were clever enough to notice the thing that - according to their rejected logic and unproductive way of thinking - deserve this violation of the Sharee’ah and the support of the enemies of Allah 􀀬. Their “unique” thought, which has the role of legislating in this issue has brought the Muslims results that do not benefit the da’wah, nor do they draw the Muslims closer to the truth, or the victory, and they do not change reality in the least. Rather the yields may be the opposite. The reality has come as a testimony to this fact.

آنان یازده مورد را برشمردند و گفتند که اینها منافعی بزرگ است که از شرکت در حکومت جاهلی به دست می‌آید. به خدا سوگند! به اینها بنگرید و بیندیشید که در برابر گناهان بزرگی که مرتکب می‌شوند، چقدر ناچیزند. بیایید برخی از آنها را بررسی کنیم و درباره‌شان سخن بگوییم.

They named 11 articles, and said they were great benefits realised through participation in jaahili rule. By Allah! Look at these and ponder how trivial they are when compared to the grave sins committed. Let us examine some and comment on them.

- افزایش تجربه گروه در شیوه‌های اداره‌ی حکومت.

- Increase in the group’s experience in the ways of administering the rule.

- تربیت کادرهای اسلامی در سیاست و دفع نیرنگ‌های آن.

- Training the Islamic cadres in politics and to repel its games.

- آموزش و تربیت کادرهای متخصص اسلامی از طریق بورسیه‌های سازمان‌دهی‌شده توسط دولت.

- Train and educate the specialised Islamic cadres via scholarships organised by the government.

سه مقاله که به یک موضوع مربوط‌اند. شایسته‌تر آن بود که در یک مقاله نوشته شوند، مگر آنکه کسی بخواهد برای دیدگاه خود استدلال‌های پشتیبان فراوانی ذکر کند. این در حالی است که می‌دانیم موضوع به میزان سخن گفتن انسان مربوط نیست، بلکه به درستیِ واقعیِ دیدگاه بستگی دارد.

Three articles that relate to one subject. It was more fitting that they are written in one article unless one wants to cite many supporting arguments for one’s view. This is despite the knowledge that the matter is not related to how much one can talk, but rather the actual correctness of the view.

آیا این مقالات اجازه می‌دهند که مسلمانان برای به دست آوردن منافع‌ی که محقق می‌شود، از فرمان پروردگارشان سرپیچی کنند؟ آیا راه دیگری وجود ندارد که از طریق آن انسان خشم خداوند را برنینگیزد و جنبش بتواند جوانان (الشباب) خود را تربیت کرده و تجربه‌شان را افزایش دهد؟ آیا روش شرعی از چنین آمادگی‌ای بی‌بهره است؟ جنبش اسلامی‌ای که به شیوه‌ای مشروع به کار سیاسی می‌پردازد و از روش پیامبر ﷺ پیروی می‌کند، تجربه و آشنایی‌اش با واقعیت حاکمان و میزان پیوندهای حاکمان با دولت‌های کافر، بازی‌ها و شیوه‌های حیله‌گرانه‌شان را افزایش می‌دهد. آیا داعی نمی‌تواند کسی را که شراب می‌نوشد به ترک آن فرابخواند، مگر آنکه خود داعی وارد میخانه شود، در برابر نوشنده شراب بنوشد و سپس آن را رها کند، به عنوان روشی برای قانع کردن او که وی نیز می‌تواند آن را ترک کند؟ به خدا سوگند که خردهای کسانی که چنین اندیشه‌هایی را پدید آورده‌اند چقدر ناتوان‌اند! چگونه به خود اجازه می‌دهند که شریعت خداوند را تغییر دهند! آنان همچنین سه مقاله‌ی زیر را ذکر کرده‌اند:

Do these articles warrant that Muslims disobey the order of their Lord for the sake of benefits realised? Is there not another path by which one does not incur the wrath of Allah through which the movement can train its Shabab and increase their experience? Does the Shar’ee method lack such preparation? The Islamic movement that plunges into the political work in a lawful manner, adhering to the methodology of the Messenger 􀁕, increases their experience and familiarity with the reality of the rulers, and the extent of the rulers links with the Kaafir states, games and cunning styles. Is the da’ee not able to call the one who drinks alcohol to leave drinking, except if the da’ee himself enters a pub, drinks alcohol in front of the drinker and then after that leaves it as a method to convince him that the drinker can also leave it? By Allah, how weak are the minds that have come up with such thoughts! How can they allow themselves to change the Law of Allah! They also mentioned the following three articles:

- آشنا کردن جنبش اسلامی با رژیم موجود، به منظور محافظت از خود در برابر شرّ آن.

- Familiarisation of the Islamic movement with the existing regime to protect itself against its evil.

- برای دفع توطئه‌های علیه جنبش اسلامی، با آگاهی یافتن از آنچه در پنهان می‌گذرد، و تلاش برای خنثی کردن آن.

- To repel the plots against the Islamic movement by acquainting it with what takes place in secret, and work to foil it.

- اگر گروه از شرکت خودداری کرد، آنگاه جایگزین آن ممکن است این باشد که شرکت‌کنندگان دشمنانی باشند که تمام تلاش خود را برای حمله به جنبش اسلامی، یا نابودی اسلام و مسلمانان، به کار می‌گیرند.

- If the group abstained from participating, then the alternative may be that the ones who participate are the enemies who use all their efforts to attack the Islamic movement, or to destroy Islam and the Muslims.

در اینجا سه مقاله دیگر داریم که همه پیرامون یک موضوع می‌چرخند: حفظ خویش از شر رژیم‌ها و دفع توطئه‌ها علیه اسلام و مسلمانان. بنابراین می‌توانیم واقعیتی را که خود آنان بیان می‌کنند ارائه دهیم - بدون آنکه با ایشان موافقت کنیم - و برای داوری درباره آنان بر پایه اصول خودشان می‌پرسیم: آیا واقعاً با مشارکت در حکومت بر پایه آنچه خداوند {…} نازل نکرده، خطر را از امت و از خودشان دفع کردند؟ به گفته خودشان، حاکم مسلمان را به عنوان وزیر منصوب می‌کند تا عمر رژیم طولانی شود، به‌منظور پیش‌برد برنامه‌هایش و بهبود تصویرش در برابر مردم.

Here we have another three articles that revolve around one subject, which is to protect oneself from the evil of the regimes and repel the plots against Islam and the Muslims. So we may present the reality that they themselves mention - without agreeing with them - and to judge them by their own principles, we ask; did they really repel the danger from the Ummah and from themselves by participation in ruling by what Allah 􀀬 has not revealed? In their own words, they say that the ruler appoints the Muslim as a minister to prolong the life of the regime, in order to pass its plans and improve its image in front of the people.

سپس، پس از آنکه به آنچه می‌خواهد دست یابد، آنان را مانند هسته‌ی خرما بیرون می‌اندازد.

Then after achieving what it wants, it will spit them out like a date stone.

پس حفاظت از شر و توطئه‌ها کجاست؟ نظامی که مسلمانان در آن وارد می‌شوند، تصویرش بهتر نخواهد شد. بلکه تصویر خودِ ایشان مخدوش خواهد شد، و مردم همان داوری را درباره‌ی آن نظام و کسانی که در آن شرکت کرده‌اند، خواهند داشت.

So where is the protection from evil and conspiracies? The regime, in which the Muslims enter, would not have its image improved. Rather their own image will be distorted, and the people will pass the same judgement on the regime and those who participated in it.

آنها همچنین به دو مقاله زیر اشاره کردند که بهتر بود در یک مقاله گنجانده می‌شدند:

They also mentioned the following two articles, which would have been better placed in one article:

- برای مثال، نشان دادن این که گروه چگونه می‌تواند مردم را رهبری کند.

- To give an example of how the group is able to lead the people.

- ایجادِ اطمینان در اسلام به این که این دین توانایی تنظیم امورِ زندگیِ خصوصی و عمومی را دارد.

- To give the confidence in Islam that it is able to organise the private and public life affairs.

این گروه نمی‌تواند چنین تصویری ارائه دهد. بلکه الگویی بد و نمونه‌ای ارائه داده که قابل پیروی نیست. واقعیت بزرگ‌ترین دلیل بر این امر است. اگر جنبش‌های اسلامی آگاه و مخلص و علمای مسلمان دلسوز که با چنین دعوت‌هایی مخالفت کردند وجود نمی‌داشتند، اسلام به سبب کسانی که این دیدگاه‌ها را در حمایت از حکومت‌ها تبلیغ می‌کنند، از دل‌های مردم رخت برمی‌بست. در نزد خداوند 􀀬 و در نظر بندگان او، تفاوت میان جنبش یا عالمی که در رفاه حکومت‌ها زندگی می‌کند، احاطه‌شده به شکوه رهبری دروغینشان، و با آنان هوای تکبر و خودبزرگ‌بینی را تنفس می‌کند، با جنبش یا عالمی که حق را اعلام کرده و آن را بر دوش می‌کشد و از سرزنش هیچ کس نمی‌هراسد، تنها به خاطر خداوند 􀀬، چقدر بزرگ است؟ حتی اگر او را در زندان‌های حاکم بیندازند، با یاد سخنان خداوند 􀀬 که فرمود: «پس صبر کن (ای محمد ﷺ) همان‌گونه که پیامبران اولوالعزم صبر کردند.» [قرآن ۴۶:۳۵] «پس برای حکم پروردگارت صبر کن (ای محمد ﷺ) زیرا تو در برابر چشمان ما هستی.» [قرآن ۵۲:۴۸] «پس صبر کن (ای محمد ﷺ). بی‌گمان وعده خداوند حق است.» [قرآن ۴۰:۵۵]. آیا الگوی این دو یکسان است؟

The group will not be able to give such an image. Rather it has given a bad example and a model that cannot be followed. The reality is the greatest evidence of this. Had there not been sincere and aware Islamic movements that opposed such calls, and sincerely-concerned Muslim scholars, Islam would have fallen from the souls of the people, owing to the ones who advocate these views in support of the regimes. In the sight of Allah 􀀬 and the sight of His servants, how great is the difference between the movement or scholar who lives in the comfort of the regimes, surrounded by the glory of their false leadership; breathing the air of boastful arrogance with them, and a movement or scholar who proclaims the truth and undertakes it, fearing the blame of nobody; all for the sake of Allah 􀀬. Even if he was placed in the ruler’s prisons, remembering the sayings of Allah 􀀬; “Therefore, be patient (O Muhammad) as did the Messengers of strong will.” [TMQ 46:35] “So wait patiently (O Muhammad 􀁕) for the Decision of your Lord, for verily, you are under Our Eyes.” [TMQ 52:48] “So be patient (O Muhammad 􀁕). Verily, the Promise of Allah is true” [TMQ 40:55]. Are the example of these two the same?

ایشان همچنین چهار مادهٔ دیگر را ذکر کردند که آنها نیز می‌توانند در یک ماده خلاصه شوند. ایشان گفتند:

They also mentioned four other articles, which can also be summarised into one article. They said:

- تشکیل مجموعه‌ای از افراد برجسته‌ی جامعه‌ی اسلامی که در میان مردم جایگاه بالایی داشته باشند. آنان کسانی هستند که بیشتر مشکلات گروه و اعضای آن را حل می‌کنند.

- To produce a collection of individuals from the Islamic group who will have a high standing amongst people. They will be the people who solve most of the difficulties of the group and its members.

- افزایش مراکز اسلامی و حمله به مراکز کفر.

- To increase the Islamic centres and attack the centres of kufr.

- تربیت کادرهای اسلامی در سیاست و نحوه دفع بازی‌های آن.

- To train the Islamic cadres in politics and how to repel its games.

- برای بهره‌مندی از شهرت و اعتبار صاحب‌مرجعیت، به نفع گروه.

- To benefit from the reputation of the authority for the benefit of the group.

این مقالات بیهودگی امیدهای کسانی را نشان می‌دهد که چنین دیدگاه‌هایی را تبلیغ می‌کنند. آیا چنین نتایجی ارزش آن را دارد که خطر از دست دادن خشنودی الله 􀀬 و توصیف شدن به ظالمون (ستمگران)، فاسقون (نافرمانان) و یاوران ستمگران را بپذیرد؟ چرا جنبش، آنچه را که از دستش برمی‌آید انجام نمی‌دهد، بی‌آنکه به این وضعیت دچار شود؟ ما قبول نداریم که جنبش به این نتایج دست یابد، اگر از الله 􀀬 نافرمانی کند و در حکومتی جاهلی شرکت جوید؛ بلکه نتیجه برای گروه، و همچنین برای دعوت و برای اسلام به طور کلی، عکس آن خواهد بود.

Such articles demonstrate the triviality of the hopes of those who advocate such views. Do such results deserve the risk of not gaining the pleasure of Allah 􀀬 and being described as Zaalimoon (unjust), Faasiqoon (transgressors) and supporters of the oppressors? Why doesn’t the movement do what it can without falling into this situation? We do not agree that the movement will achieve these results, if it disobeyed Allah 􀀬 and participated in a jaahili rule, rather the result will be the opposite for the group, and also for the da’wah and Islam generally.

اگر طرفداران این دیدگاه بتوانند ۱۱ مادّه یا دلیلی را ذکر کنند که آنان را به این رفتار واداشته است، آنگاه ما نیز می‌توانیم – بر اساس همان شیوه تفکر ممنوعشان – نکات بیشتری را ذکر کنیم که خود، خطرات و موانعی برای چنین اقداماتی به شمار می‌آیند. برای مثال:

If the advocates of this view can mention 11 articles or reasons that have pushed them to behave in this way then we can - in accordance with their prohibited way of thinking - mention many more points that form risks and obstacles to such actions. For example:

بر اساس این روش، رهبران جنبش و شباب، نفاق را یاد می‌گیرند. هنگامی که در حضور حاکمانی هستند که آنان را می‌پذیرند تا در حکومت‌داری شریک شوند، چیزی به آنان می‌گویند که خوشایندشان باشد. وقتی با مردم تنها می‌شوند، سخنی دیگر می‌گویند و می‌کوشند مردم را متقاعد کنند که به حاکم و حکومت نزدیک می‌شوند، تا قدرت را به دست گیرند و ابتکار عمل را از حاکم بگیرند.

- Following this method, those responsible for the movement and the shabab, learn hypocrisy. When they are in the presence of the rulers who accept them to participate in ruling, they say to them what will please them. When they are alone with the people, they say something else, and they try to convince them that they are drawing closer to the ruler and the rule, so as to seize the rule and take the initiative from ruler.

رویکردهای این گروه کم‌رنگ، سازشکارانه و مسامحه‌گر می‌شوند، به بهای رویکرد رادیکال و تغییر بنیادین.

- The approaches of the group become diluted, complacent and leniant at the expense of the radical approach and radical change.

- حکومت مجاز است تعداد و حامیان جنبش را شمارش کند، اسرار پنهانشان را آشکار سازد و رازهایشان را کشف نماید. حکومت ممکن است اختلافات میان اعضای گروه را کشف کند، و در نتیجه بکوشد این اختلافات را تقویت و برانگیزد، تا گروه را به آسانی مهار کند و در صورت نیاز آن را متفرق سازد.

- The regime is allowed to count the numbers and supporters of the movement and expose their hidden things and find out their secrets. The regime may discover differences between the members of the group, and so it will work to strengthen and encourage these differences, so as to easily control the group, and split it up when the need arises.

دعوت چنین گروهی به احکامی محدود خواهد بود که خطری برای نظام به شمار نمی‌آیند، و در برابر مسائل حیاتی سکوت می‌کند؛ و بدین ترتیب تصویری نادرست از دعوت و از اسلام ارائه می‌دهد.

- The da’wah of such a group will be limited to the rules that do not represent a danger to the regime, and remain silent over the vital issues, thus giving an incorrect view of the da’wah and Islam.

- هنگامی که رژیم به جنبش اسلامی‌ای که در درون آن فعالیت می‌کند اجازه می‌دهد نهادهایی تأسیس کند که گروه از طریق آن‌ها کار خود را پیش ببرد، گروه اسیر این نهادها می‌شود و از آن می‌ترسد که رژیم دست بر آن‌ها بیندازد و آن‌ها را مصادره کند.

- When the regime grants permission to the Islamic movement that is working within it, to establish institutions through which the group can undertake their work, the group becomes a captive of the institutions, and will fear that the regime may get its hands on them and confiscate them.

بنابراین آنان بر اموری که موجب ناخرسندی حکومت شود حکمی صادر نمی‌کنند، و در نتیجه به فکر جدایی از آن نیستند.

So they will not pass any judgement on things that will upset the regime, and consequently they do not think of breaking away from it.

- هنگامی که جنبش اسلامی بپذیرد در یک نظام جاهلی مشارکت کند، به حکومت‌ها بهانه می‌دهد تا جنبش‌های اسلامی‌ای را که طبق روش رسول‌الله ﷺ برای تغییر تلاش می‌کنند سرکوب کنند، و کسانی را که در برابر حکومت می‌ایستند بنیادگرا و تندرو بخوانند. در مقابل، کسانی که با حکومت همکاری می‌کنند میانه‌رو و روشن‌فکر خوانده می‌شوند. این امر عجیبی است، و طرفداران این رویکردهای مدارا‌جویانه پژوهش‌هایی نوشته‌اند که در آن‌ها گفته‌اند که، به سبب روش‌شان، آنان همان میانه‌روهایی هستند که حکومت‌ها می‌توانند با ایشان همکاری کنند، در حالی که دیگران تندرو هستند.

- When the Islamic movement accepts to participate in a jaahili system, it gives justification to the regimes to clamp down on the Islamic movements that are working for change according to the method of the Messenger 􀁕, by considering those working against the regime as fundamentalists and zealots. Those cooperating with the regime, on the other hand are considered moderate and enlightened. It is a strange matter, and the advocates of these leniant approaches have written studies in which they have indicated that, due to their methodology, they are the moderates with whom the regimes can cooperate whilst the others are zealots.

- مفاهیم این گروه‌های اسلامی متناسب با شرایط موجود تغییر کرده است. برای نمونه، گرفتن جزیه از اهل ذمّه غیرمسلمان ترک شده، یا آنان را «اهل ذمّه» نمی‌خوانند تا مبادا کینه‌شان برانگیخته شود. افزون بر این، دموکراسی را کالای خودِ آنان می‌دانند که به ایشان بازگردانده شده، یا جواز معامله با ربا را می‌پذیرند. مشارکت در حکومت با آنچه الله ﷻ نازل کرده، خود نمونه‌ای دیگر است.

- The concepts of such Islamic groups have changed, so as to suit the existing circumstances. For example, not taking Jizyah from the non- Muslim Dhimmis, or not calling them people of Dhimmah so as not to incite their resentment. In addition their view that Democracy is their own commodity that has been returned back to them, or the permissibility of dealing in usury. Participating in ruling with other than what Allah 􀀬 has revealed is another example itself.

این کار عمر رژیم را طولانی‌تر می‌کند.

- It prolongs the life of the regime.

این تصویری زیبا از آن نظام ارائه می‌دهد.

- It gives a beautiful image of the regime.

- اسلام از ذهن مردم محو می‌شود وقتی ببینند که اسلام از طریق این رژیم‌ها چیزی به آن‌ها نداده است، به‌ویژه پس از آنکه طرفداران چنین دیدگاه‌هایی به آنان وعده المن و السلوی (من و سلوی) را داده‌اند، یعنی انواع ثروت‌ها. این نشان می‌دهد که آنان قادر نیستند مشکلات خود را به شیوه‌ای درست حل کنند. از این رو، این جنبش نمی‌تواند خود را به‌عنوان الگویی برای پیروی مطرح کند، بلکه نمونه‌ای بد ارائه می‌دهد.

- Islam vanishes from the people’s minds when they see that Islam has not given them anything through these regimes, especially after the advocates of such views promised them with al-mann wa salwa (manna and quails), meaning all sorts of riches. It shows that they are unable to solve their problems in the correct manner. Hence, the movement cannot put itself forward as an example to be emulated, rather it gives a bad example.

جوانان آن زمانی دچار فساد می‌شوند که تنها دغدغه‌شان در دعوت، دفاع از رفتارهای گروهشان باشد، و اگر نه، دفاع از رفتارهای حکومت‌ها و توجیه اعمال آن‌ها.

- Its shabab become corrupted when their sole concern in da’wah becomes defending the practises of their group, if not the practices of the regimes and justification of their actions.

این جنبش در برابر سرکوب و بازداشت دیگر دعوتگران از سوی حاکم، یا حتی حمله به آنان، سکوت می‌کند تا حاکمان را خشنود سازد یا بنا بر درخواست ایشان، همان‌گونه که اخیراً در مصر رخ داد.

- The movement turns silent regarding the ruler’s clamping down and arrest of the other da’wah carriers, or even attacks them, in order to please the rulers or in accordance with their request, as happened in Egypt recently.

این رویکرد، سود و منفعت را ملاک کارهای جماعت قرار می‌دهد، به‌جای آنکه پایبندی به حکم شرعی ملاک باشد. هر کاری که فایده‌ای داشته باشد انجام می‌شود، حتی اگر آشکارا با شریعت در تضاد باشد. در نگاه مسلمان، آن منفعت عزیزتر از شریعت می‌شود. بنابراین، دلایل بسیار دیگری نیز وجود دارد که موجب تباهی دین و دعوت می‌گردد.

- This approach makes benefit the criterion for the actions of the group, instead of the adherence to the Shar’ee rule. Whatever action produces a benefit will be undertaken, even if it clearly contradicts the Shar’a. The benefit in the view of the Muslim becomes dearer than the Shar’a. So, there are many other reasons, which cause destruction to the deen and the da’wah.

ما این موضوع را از راه واقعیت به بحث گذاشته‌ایم، نه از راه دلایل شرعی، تا بتوانیم به ایشان بگوییم: شیوهٔ فکری آنان، حتی بنا بر مکتب خودشان، جز میوه‌های تلخ برای اسلام و دعوت به بار نمی‌آورد. این شیوهٔ فکری بی‌ثمر است و شریعت آن را تأیید نمی‌کند.

We have addressed all of this through the reality and not the Shar’ee evidences, so that we can say to them, their way of thinking, even according to their school of thought, does not bring anything but evil fruits for Islam and the da’wah. It is an unproductive way of thinking of which the Shar’a does not approve.

طبق آنچه از شریعت آموخته‌ایم، روش ما این نیست که فساد یک اندیشه را از حقیقت آن توضیح دهیم، یا یک حکم شرعی را با عقل رد کنیم. ما بحث را بر اساس روش خودشان آغاز کردیم، تا با آنچه از زبان خودشان بیرون آمده، ایرادشان را بگیریم و با معیارهای خودشان، سخنانشان را باطل کنیم.

It is not our practice, according to what we have learned from the Shar’a, to explain the corruption of an idea from the reality, or to reject a Shar’ee rule rationally. We began the discussion according to their methodology, so as to criticise them with what came from their own mouths, and disprove what they have said, by using their own criteria.

با این حال، ما می‌دانیم، و همه کارگزاران آگاه و مخلص مسلمان نیز می‌دانند، که تنها معیار پذیرش یا رد یک گفته یا عمل، شرع است. چون چنین است، دلایل شرعی‌ای که آنان ذکر کرده‌اند - و می‌گویند آن‌ها را می‌شناسند و بر دیگران پوشیده نیست - به‌تنهایی برای ابطال نظر و برداشت ایشان کافی شمرده می‌شود، حتی اگر نمونه‌های بیشتری هم برای ذکر داشتند. مسئله به نمونه‌های بیشتر مربوط نیست، بلکه به شیوه‌ی اندیشیدن برمی‌گردد.

However, we know, and so do all the aware and sincere Muslim workers, that the only factor in the acceptance or rejection of a statement or action is the Shar’a. Since this is the case, the Shar’ee evidences they have mentioned - and they say they know them and that they are not hidden from others - are alone considered sufficient to refute their opinion and understanding, even if they had more examples to cite. The issue is not to do with more examples, but about the way of thinking.

ما به حرف‌های آنان که می‌گویند ما آن را می‌دانیم گوش نمی‌دهیم، و نیازی نیست که به آن‌ها یادآوری شود. با آن‌که از این دلایل شرعی آگاه‌اند، به سبب دلایلی که خودشان ذکر کرده‌اند، آن‌ها را نپذیرفته‌اند. این کار جایز نیست؛ افزون بر این، بی‌احترامی به دین و بی‌اعتنایی به قواعد قطعی و درست آن است. اما نقل‌قول‌هایشان از برخی علما که برای تأیید دیدگاهشان به کار می‌برند: علاوه بر این‌که آن‌ها مثال‌هایی هستند که با واقعیت آنچه ایشان بدان فرا می‌خوانند تطابق ندارند، سخنان مردم دلیل شرعی نیست. آنچه معتبر است، دلیل و درستیِ استدلال است. اگر بگویند «فلان عالم چنین گفته است»، به آنان می‌گوییم که خداوند ﷻ و پیامبرش ﷺ سخنی درست، قطعی و محکم (روشن و غیرمنسوخ) فرموده‌اند. آیا برای ما جایز است که سخن خداوند ﷻ و پیامبرش ﷺ را با سخنان هر فردی نسخ کنیم؟ اندیشه‌ی سود چنان بر طرفداران این رویکرد غلبه کرده که درست است آنان را «تاجران دعوت» بنامیم. با این حال، تاجر برای سود کسب می‌کند، نه برای زیان.

We will not listen to them saying that they know it. There is no need to remind them of it. Despite having knowledge of these Shar’ee evidences, they did not take them owing to the reasons they mentioned. This is not allowed; besides, it is insolence against the deen and neglect of its definite and correct rules. As for their quotations from some scholars that they use to support their idea; beside the fact that they are examples that do not apply to the reality of what they call for, the statements of men are not a Shar’ee proof. What counts is the evidence and correctness of the istidlaal (deduction). If they say ‘so and so scholar said’, we say to them that Allah 􀀬 and His Messenger 􀁕 have said something that is correct, definite and Muhkam (clear and unabrogated). Is it allowed for us to abrogate the saying of Allah 􀀬 and His Messenger 􀁕 with the statements of just any individual? The idea of benefit dominated the advocates of this approach to the extent that it would be correct to call them, ‘traders in the da’wah’. However, the trader does business in order to make a profit, not to make a loss.

انحرافِ تفکرشان از زاویهٔ دیگری نمایان میشود، و آن زمانی است که به قیاسِ باطل تکیه میکنند؛ قیاسی که بر استدلالِ عقلیِ نصِ شرعی استوار است و بر اساسِ ترجیحِ مصلحت بنا شده است. این امر ایشان را به استنباطی تازه میرساند که پیش از این نه امتِ اسلامی و نه علمای آن از آن آگاه نبودند. ایشان روشِ صحیحِ استنباطی را که پیامبر ﷺ نشان داده و همهٔ علمای امت از سلفِ صالح و تمامِ کسانی که به نیکوکاری از ایشان پیروی کردند، آن را دنبال کردهاند، رها کردهاند.

The corruption of their thinking appears from another angle, that is when they rely on the unlawful Qiyas, which depends on the reasoning of the Shar’ee text, rationally, based on making preference by interest. This leads them to come out with a new istinbaat (deduction), which was not known by the Islamic Ummah or its scholars before. They abandoned the correct method of istinbaat (deduction) shown by the Messenger 􀁕, and followed by all the Ulama’ of the Ummah from the Salaf as-saalih (pious predecessors) and all those who followed them in ihsaan (goodness).

در هیچیک از بحث‌های ایشان، ردپایی از این روش منظم و صحیح شرعی دیده نمی‌شود. آنان راه غرب را در قیاس عقلی و جستجوی مصلحت در پیش گرفتند. حدیث زیر بر ایشان واقعاً صادق است: «هر کس از شما که زنده بماند، اختلاف‌های بسیاری خواهد دید.»

There is no trace of this regulated, correct Shar’ee method, in any of their discussions. They followed the way of The West, in rational analogy and seeking benefit. The following hadith genuinely applies to them; “The one amongst you who lives (long) will see many differences.

از امور تازه بپرهیزید، زیرا هر چیز نوی بدعت است و هر بدعتی در آتش است.» [روایت ترمذی و ابوداوود] آنان می‌گویند: اسلام شراب و قمار را حرام کرده است، با آنکه گفته شده این دو برای مردم سودی دارند، هرچند ممکن است آن سود اندک باشد.

Beware of the new matters, for every new thing is a bid’ah (innovation) and every innovation will be in the Fire.” [Reported by at-Tirmidhi and Abu Dawud] They say; Islam prohibited alcohol and gambling despite stating that they are of benefit to the people, though it may be only a small benefit.

بنابراین، زیان بزرگ در شراب و قمار سنگین‌تر بود.

Thus, the great harm was weightier in alcohol and gambling.

شریعت جهاد را واجب کرده است، با وجود آنکه در جان مؤمنان و در مالشان زیان دیده می‌شود. این به آن سبب است که جهاد منافع بزرگی دارد که نزد پروردگار (تبارک و تعالی) عزیز و گرامی است، و منافع بزرگی نیز برای بشریت دارد.

The Shar’a has obliged fighting despite a loss in the life of believers and a loss in their wealth. This is because fighting has great interests dear to the Lord (blessed and exalted be He) and great interests for mankind.

پیامبر ﷺ از اجرای کار ویران‌سازی کعبه و بازسازی آن بر پایه‌های ابراهیم (علیه السلام) چشم پوشید، با وجود مصالح دینی‌ای که در این کار وجود داشت. این بدان سبب بود که زیانی که از این کار پدید می‌آمد، بیشتر از سودی بود که از اصلاح ساختار کعبه حاصل می‌شد.

The Messenger 􀁕 left the matter of demolishing the Ka’bah and rebuilding it on the foundations of Ibraheem (as), despite the religious interests in doing so. This is because the harm that would be incurred was greater than the interest attained from rectifying the structure of the Ka’bah.

بر این اساس گفته می‌شود که شکی نیست شرکت در یک نظام جاهلی زیان‌های بزرگی دارد. با این حال، جنبش ممکن است در برخی شرایط چنین بپندارد که شراکت در قدرت، منفعتی بزرگ برای اسلام، مسلمانان و جنبش اسلامی به همراه دارد. حتی ممکن است به برچیده شدن طاغوت و برپایی حق بینجامد.

Based on this they say that there is no doubt that participating in a jaahili rule has great harms. However the movement may deem, in some circumstances, that power sharing achieves a great benefit for Islam, the Muslims and the Islamic movement. It may even lead to the removal of the Taghut and the establishment of the truth.

آنها ایده‌شان را از زاویه‌ای دیگر ارائه دادند، که نشان می‌دهد شیوه تفکرشان در ذهنشان ریشه‌دار است.

They presented their idea from another angle, which indicates that their way of thinking is entrenched in their minds.

درک این متون به این شیوه و استخراج قواعدی که با اسلام در تضاد است، امری دردناک است. ما در عصر حاضر، عصری که تحت تأثیر فرهنگ غربی و بر پایه قیاس سود بهره (ربا) است، شاهد افزایش این درد بوده‌ایم. عالمان نخستین بر اصول منظمی از اسلام که ماهیت آن را تشکیل می‌دهد پایبند بودند؛ این اصول مبتنی بر تسلیم در برابر شریعت خداوند ﷻ در هر امری است، بی‌کمترین دخالت انسان در قانون‌گذاری، که ان‌شاءالله به زودی آن را توضیح خواهیم داد. در مقابل، می‌بینیم که برخی مسلمانان، طبق این روش‌شناسی نوظهور و بدعت‌گونه، دروازه‌ای به سوی قانون‌گذاری گشوده و از آن وارد شده‌اند. آنان به هوس‌ها و خواسته‌های خویش اجازه دادند که سودها و زیان‌های هر عملی را که قصد انجام آن را دارند ارزیابی کنند. از منظر عقلی، هنگامی که سودها بر زیان‌ها می‌چربد، دستور آن است که عمل انجام شود، و هنگامی که زیان‌ها بر سودها غلبه دارد، باید از آن عمل دست کشید.

Understanding the texts in this manner and coming out with rules that contradict Islam is a painful matter.We have seen the pain increase in the present age, the age of the influence of the western culture, based on the analogy of interest. The early scholars used to follow the regulated principles of Islam imposed by its nature, which is based on the adherence to the Law of Allah 􀀬 in every matter, without the slightest interference of man in legislation, which we shall explain shortly, insha’Allah. On the other hand, we find the Muslims, according to this new and innovated methodology opened a gateway to legislation and they entered through it. They permitted their whims and desires to evaluate the benefits and harms pertaining to any action, which they wished to undertake. From a rational angle, when the benefits outweighed the harms, the order was to do the action. When the harms were outweighed the benefits, then they are required to leave the action.

بر اساس این روش نوآورانه و بدعت‌گونه، مسلمان به قانون‌گذار تبدیل شد، زیرا بر پایه هوس‌ها و عقل خویش، مصلحت را ارزیابی می‌کرد.

According to this new and innovated method the Muslim became a legislator because, based on his whims and his own mind, he evaluated the interest.

برای رسیدن به حکم این عمل، آنان بر استدلال به متون به همان شیوهٔ یادشده تکیه کردند. این همان روشی است که در غرب به کار گرفته می‌شود. غرب بر چنین ذهنیتی استوار است.

In order to reach the rule on the action, they relied upon reasoning the texts in the aforementioned way. This is the same method utilised in The West. The West depends on such a mentality.

اما این روش، مصلحت را معبودِ مسلمان قرار می‌دهد، نه فرمانِ الله 􀀬. این امر آنگاه آشکار می‌شود که مصلحت با حکم شرعیِ روشنِ معنا در تعارض قرار گیرد؛ در آن صورت، حکم شرعی کنار گذاشته می‌شود و به جای آن، حکمی بر پایه‌ی مصلحت جایگزین می‌گردد.

However this method makes benefit the thing that is worshipped by the Muslim, not the order of Allah 􀀬. This is made evident in the situation where the interest clashes with the Shar’ee rule that is clear in meaning; the Shar’ee rule is deserted and is replaced by the rule based on benefit.

استفاده از متون شرعی تابع اصول معینی است. مسلمانی که به این اصول پایبند است، بنده خدا باقی می‌ماند و فرمان او را اطاعت می‌کند. حکمی که او با روش صحیح استنباط استخراج می‌کند، حکم خداوند ﷻ است. این امر ممکن نخواهد بود مگر آنکه در قیاس خود بر علت (ʿillah) بیان‌شده در شرع تکیه کند.

Use of the Shar’ee texts is regulated by defined principles. The Muslim who follows these remains a servant of Allah 􀀬 and obedient to His command. The rule that he deduces, according to the correct method of deduction, is the rule of Allah 􀀬. That will not be possible unless, in his Qiyas, he depends on the ‘illah (divine reason) stated in the Shar’a.

تعیین نیک و بد، کار زیبا و کار ناپسند، و حلال و حرام، تنها از آنِ الله ﷻ است. این حق هرگز به انسان داده نشده است. اگر انسان چنین حقی می‌داشت، از آغاز قدرت قانون‌گذاری به او داده می‌شد. شریعت نیز در جزئیات احکام دخالت نمی‌کرد. مسلمان تنها موظف بود به این باور داشته باشد که الله ﷻ آفریدگار است، بی‌آنکه لازم باشد باور داشته باشد که او تدبیرکنندهٔ امور وی و سامان‌دهندهٔ زندگی اوست.

Defining the good, and the bad, the attractive action and the unattractive one, and the halaal and haraam, is for Allah 􀀬 only. This has never been given to man. If man had the right, then he would have been given the power of legislation from the beginning. The Sharee’ah would not have interfered in the details of rules. The Muslim would have been required only to believe that Allah 􀀬 is the Creator, without having to believe that He is the Controller of his affairs and Organiser of his life.

بی‌شک هزاران کتابی که در طول دوران‌های مسلمانان نوشته شده، بر روش شرعی استنباط تکیه دارند. برجسته‌ترین فقیهان ما توانستند تمامی مسائل خود را بر اساس این روش حل کنند. این روشی عملی و آسان است، برای کسی که دانش آن به او داده شده و خود را به اصول آن مقید ساخته است.

Indeed, thousands of books that have been written throughout the Muslim ages, rely on the Shar’a method of istinbaat (deduction). Our foremost Jurists were able to solve all their problems according to this method. It is a practical and easy method for the one who has been granted its knowledge and has restricted himself to its principles.

فساد این روش بدعی به اندازه کافی از این واقعیت آشکار می‌شود که قواعدی تولید کرده که با قواعد روشن شریعت در تعارض‌اند. اگر این روش درست بود، قواعدش با قواعد شریعت موافق می‌بود. این خود نشان می‌دهد که روشی نادرست است، و همین است اثری که به بار می‌آورد. شاید برخی از مثال‌های زیر به روشن شدن موضوع کمک کند.

The corruption of this innovated method is sufficiently illustrated by the fact that it produced rules that are in conflict with the clear rules of the Shar’a. If the method were correct, its rules would have agreed with the rules of the Shar’a. This, in itself, indicates that it is an erroneous method, as does the effect that it creates. Perhaps some of the following examples will help to clarify the issue.

حمل دعوت به شیوهٔ شرعی، صراحت، شجاعت، قدرت و اندیشه می‌طلبد. این کار مستلزم آن است که انسان با هر آنچه با اسلام در تضاد است، مقابله کند و با آن روبه‌رو شود، تا باطل بودن آن را آشکار سازد، بدون اعتنا به پیامدها یا شرایط. همچنین لازم است که حاکمیت مطلق از آنِ مکتب اسلام باشد، خواه این مکتب با اکثریت مردم و عادات ایشان موافق باشد یا نباشد، و خواه آنان آن را بپذیرند، رد کنند یا با آن مخالفت ورزند. حامل دعوت، مردم را چاپلوسی نمی‌کند و نه صاحبان قدرت را. پیامبر ﷺ در دعوت خود چنین بود؛ به حقیقتی که به سوی آن فرا می‌خواند ایمان داشت و تمام جهان را بدون توجه به عادات و سنت‌ها، عقاید، ادیان، فرمانروایان یا توده‌های مردم به چالش می‌کشید. او به هیچ چیزی جز پیام اسلام توجه نمی‌کرد. ابن هشام روایت کرده است که هنگامی که رسول خدا ﷺ قریش را به چالش کشید، از خدایان آنان یاد کرد و آن‌ها را نکوهید، خردهای ایشان را خوار شمرد و پدرانشان را گمراه دانست. در نتیجه، آنان او را رد کردند و در مخالفت و دشمنی با او متحد شدند.

- Carrying the da’wah according to the legal manner requires frankness, courage, strength and thought. It requires one to challenge all that contradicts Islam and to confront it, so as to clarify its falseness without any regard for the consequences or the circumstances. It requires that the absolute sovereignty be for the Islamic ideology, irrespective of whether or not it agrees with the majority of the people and their customs, and whether they accept, reject or oppose it. The da’wah carrier does not flatter the people and nor does he flatter those in authority. This is how the Messenger 􀁕 was in his da’wah, believing in the truth to which he was calling, and challenging the whole world without giving any regard for the customs and traditions, beliefs, religions, rulers or masses. He did not give attention to anything except the Message of Islam. Ibn Hisham reported that when the Rasool of Allah 􀁕 challenged the Quraysh, he mentioned their gods and denounced them, and disgraced their minds and considered their forefathers to be misguided. They (as a consequence) rejected him and united in their opposition and hostility.

این است شیوهٔ دعوتِ مسلمانان امروز. کسی که می‌خواهد به پیامبرِ بزرگوار ﷺ اقتدا کند تا به فرمودهٔ خداوند ﷻ عمل کند: «بگو (ای محمد ﷺ): این راه من است: من با بصیرت به سوی خدا دعوت می‌کنم، من و هر کس که از من پیروی کند.» [سورهٔ یوسف، آیهٔ ۱۰۸]، و به فرمودهٔ پیامبر ﷺ: «در میان شما چیزی را به جا گذاشتم که اگر به آن چنگ زنید، هرگز گمراه نخواهید شد؛ امری روشن: کتاب خدا و سنت پیامبرش.» [السیرة النبویة، ابن هشام]، و کسی که راه سلف صالح و گفتهٔ ایشان را پیروی می‌کند: «پایان این امر اصلاح نخواهد شد مگر به همان چیزی که آغازش با آن اصلاح شد.»، باید به این گونه از دعوت بپردازد.

This is how the da’wah of the Muslims today should be. The one who wishes to emulate the Noble Messenger 􀁕 in order to comply with the saying of Allah 􀀬; “Say (O Muhammad 􀁕 ): This is my way: ‘I invite unto Allah with sure knowledge, I and whosoever follows me.’” [TMQ 12:108], and the saying of the Messenger 􀁕; “I have left amongst you something which, if you hold onto it, you will never go astray. A matter that is clear: the Book of Allah and the Sunnah of His Prophet.” [Sira of Ibn Hisham]; and who follows the way of the Salaf as-Salih and their saying; “The end of this matter will not be bettered except by that with which its beginning was bettered.”, must engage in this type of da’wah.

امروزه، بر اساس این روش نو و بدعت‌آمیزی که شرع آن را تأیید نمی‌کند، کسانی را می‌بینیم که می‌گویند: مصلحت غالب نشان می‌دهد که شایسته‌تر و بهتر آن است که با حکمت به مسائل نزدیک شویم و با آنچه نیکوتر است دعوت کنیم. این بر اساس روش آنان است، نه روش شرعی. آنان می‌گویند: چه سودی دارد دعوت اگر هر آنچه را که با آن مخالف است به چالش بکشیم؟ آیا با این کار دل‌های دیگران را می‌گشاییم یا می‌بندیم؟ چرا باید نشان دهیم که آنچه ما داریم اساساً با آنچه دیگران دارند در تضاد است؟ آیا شایسته‌تر نیست که نشان دهیم در اموری با دیگران شریکیم، اموری که می‌توانند کلیدهای ورود به دل‌ها و ذهن‌های آنان باشند، به‌ویژه هنگامی که این امور چنان به نظر می‌رسند که تفاوت بزرگی میان آنان و ما نیست؟ آیا به مصلحت دعوت است که با حاکمان مخالفت کنیم، توطئه‌هایشان را برای امت فاش سازیم و نقشه‌هایشان را آشکار کنیم؛ و در نتیجه آنان را برانگیزانیم و شرّشان را به سوی خود جلب کنیم؟ یا بهتر آن است که بکوشیم به آنان نزدیک شویم و با ایشان دوستی کنیم؟ شاید آنان هم به ما نزدیک شوند و ما را در جایگاه‌هایی قرار دهند که به دعوت سود رساند، و آن سود شاید به همگان برسد. شاید بدین‌گونه به قدرت دست یابیم. از این رو باید به ایشان اطمینان دهیم که هیچ دلیلی برای ترسیدن از ما ندارند و هیچ هراسی در نزدیک شدن ما به ایشان نیست. از اینجا سفر چاپلوسی و سخنانی آغاز می‌شود که از روش حق بسیار دور است. افزون بر این، این آغاز خشنود ساختن حاکم است، و گواهی دروغ دادن بر کردارهای او، سکوت در برابر باطل، سرگرم شدن و سخن گفتن از امور کوچکی که خشم حاکم را برنمی‌انگیزد، و غفلت ورزیدن از مسائل حیاتی که امت باید از آن‌ها برحذر داشته شود، و بسیاری دیگر از گفتارها و کردارهایی که حق را سست می‌کنند. پشت همه‌ی این تغییر، دگرگونی در شیوه‌ی اندیشیدن نهفته است.

Today, according to this new and innovated method, which the Shar’a does not approve of, we find those who say; the preponderant interest indicates that it is more fitting and better that we approach issues with hikmah (wisdom), and we invite with that which is best. This is according to their method, and not the Shar’ee method. They say; what is the benefit of the da’wah if we challenge everything that goes against it? By doing this, will we open the hearts of others or will we close them? Why show that what we have fundamentally contradicts what others have? Is it not more fitting that we show that we are sharing with others in matters, which may act as keys to entering their hearts and minds, especially when the matters appear as if there is not a great difference between them and us? Is it in the interest of the da’wah that you oppose the rulers, expose their conspiracies to the Ummah, and disclose their plans? Thereby inciting them and attracting their evil; or is it better that we try to draw closer to them and befriend them? Perhaps they will draw nearer to us and put us in positions that will benefit the da’wah, and the benefit may even reach everyone. Perhaps we can reach power in this way. That is why we have to confirm to them, that there is no cause for them to fear us, and there is no fear in allowing us to get closer to them. From here begins the journey of flattery, and statements that are far from the method of truth. In addition, this is the start of pleasing the ruler, and giving false testimony for his actions, staying silent over falsehood, preoccupation with and talking about small matters that do not incite the anger of the ruler, and neglecting the vital issues about which the Ummah should be warned, and many other statements and actions that compromise the truth. Behind all of this change is the change in the way of thinking.

و از حقوق الله ﷻ بر عالمی که علم را از پیامبر ﷺ به ارث برده، این است که حق او را ادا کند و در صف مقدم مجاهدان قرار گیرد، حق را بگوید، به آن چنگ زند، با حاکمان روبه‌رو شود و نقشه‌های ایشان را افشا کند. به عبارت دیگر، او باید پیشوای علم، محراب و جهاد باشد.

- It is also the right of Allah 􀀬 upon the scholar, who has inherited the knowledge from the Prophet 􀁕, from him to undertake his right and be in the front lines of the Mujaahideen, speaking the truth, holding onto it and confronting the rulers and exposing their plans. In other words, he must be an imaam of knowledge, of mihraab (prayer niche) and of war.

این همان چیزی است که سلف صالح بر آن بودند. از این روش نوپدید می‌توان دید که فهمی نوپدید پدید آمده که با آنچه علمای پیشین ما بدان خو گرفته بودند در تضاد است. فهم ایشان در گفته‌شان بازتاب یافته است که اگر عالم سخن حق را بگوید و سپس دستگیر یا کشته شود، چه کسی جای او را خواهد گرفت؟ زیانی که امت از دستگیری یا قتل او متحمل می‌شود، چندین برابر سودی است که از آن به دست می‌آید. پس چرا امت را از خیر این عالم محروم می‌کنیم؟

This is what the Salaf as-Salih were upon. We can see that from this innovated method, an innovated understanding has arisen, which contradicts with what our early scholars were accustomed to. Their understanding is reflected in their saying that if the scholar spoke the word of truth and then got arrested or killed, who will then take his place? The harm that the Ummah will incur from his arrest or murder is many times more than the benefit he achieves from that. So why do we deprive the Ummah from the goodness of this scholar?

- همچنین، در مورد شرکت در انتخابات پارلمانی، این کار جایز است، اما با شرایطی: نامزد باید مسلمان و پایبند به احکام اسلام باشد. او نباید قوانین کفر را بپذیرد، بلکه باید آن را رد کند و حکم شرعی را به عنوان جایگزین ارائه دهد. او حق ندارد رئیس‌جمهوری غیرمسلمان یا دولتی مبتنی بر غیراسلام را انتخاب کند. برای او جایز نیست که به دولت رأی اعتماد دهد، بلکه باید از اعتماد به آن جلوگیری کند، زیرا دولت بر پایه اسلام بنا نشده است.

- As well, with regards to participation in the parliamentary elections, this is allowed though there are conditions: The candidate should be Muslim and adhering to the rules of Islam. He should not accept the legislation of kufr, rather he should refute it and present the Shar’ee rule as the alternative. He is not allowed to elect a non-Muslim president, or a government based on non-Islam. It is not allowed for him to give the government a vote of confidence, rather he should prevent confidence in it, because the government is not established on the basis of Islam.

این حکمِ شرعیِ روشن است.

This is the clear Shar’ee rule.

اما ما دیده‌ایم که اینان بر اساس این روش نوپدید به نظری رسیده‌اند که به مسلمان اجازه می‌دهد کسی را انتخاب کند که در قانون‌گذاری و در محاسبه و انتخاب حاکم به شریعت پایبند نیست. بلکه آنان انتخاب نامزدهای مسیحی را روا می‌دانند و ورود با ایشان به فهرست‌های انتخاباتی را می‌پذیرند، به این بهانه که قانون تعداد نمایندگان را در هر منطقه تعیین کرده است. از این رو نامزد مسیحی پیروز خواهد شد، خواه مسلمانان او را انتخاب کرده باشند یا نه. بنابراین در این وضعیت بهتر است کسی را انتخاب کنیم که به نظر ما برای مسلمانان سودمندتر باشد، تا اینکه به مردمش اجازه دهیم او را برگزینند در حالی که او از مخالفان ماست.

However we have seen them come out, according to this innovated method, with an opinion that allows the Muslim to elect a candidate who does not adhere to the Shar’a in legislation, and in accounting and electing the ruler. Rather they allow the election of Christian candidates, and accept entering with them in election lists, under the pretext that the law has fixed the number of MPs in every area. Hence the Christian candidate will win, whether the Muslims elected him or not. Thus it is better in this situation to elect someone who, in our view, will be more beneficial to the Muslims, than to allow his people to elect him while he is of our opponents.

بدین ترتیب، طرفداران این طرز تفکر در رویکردهای خود پیش می‌روند، و هرچه بر تعدادشان افزوده شود، خودشان از حقیقت دورتر می‌شوند.

Thus the advocates of this mentality proceed in their approaches which, the more they are, the more distant they themselves become from the truth.

بگذار طرفداران این طرز تفکر بدعت‌آمیز و نوظهور، و این رویکردهایی که از فهم صحیح اسلام به دور است، بدانند که طرز تفکر و رویکردهای آنان هیچ ربطی به اسلام ندارد.

Let the advocates of this innovated and new mentality, and the approaches that are far from the correct understanding of Islam, be aware that their mentality and approaches are nothing to do with Islam.

آنچه آنان برپا می‌کنند، از ایشان توبهٔ صادقانه می‌طلبد. دعوت به اسلام به آنان نیازمند است، اما بدون این ذهنیت و بدون این روش‌ها، تا آنان یاوران اسلام شوند، نه یاوران حکومت‌هایی که به غیر آنچه الله ﷻ نازل کرده حکم می‌رانند.

What they establish, requires true repentance from them. The da’wah to Islam needs them, but without this mentality, and without these approaches, so that they become supporters of Islam, not of the regimes that rule by other than what Allah 􀀬 has revealed.

تعیین قاطع سود و زیان تنها در اختیار الله، پروردگار جهانیان، است. هیچ کس جز الله ﷻ نمی‌داند چه چیزی برای ما سود می‌آورد یا زیان را از ما دور می‌کند. اگر انسان می‌توانست چنین کاری کند، خود قانون‌گذار می‌شد و دیگر نیازی به دینی از جانب الله ﷻ نبود که امور زندگی انسان را تدبیر کند. از همین رو، اسلام پیروی از شریعت پروردگار را بر مسلمان واجب می‌داند.

The decisive definition of benefit or harm is for Allah, the Lord of the worlds. Nobody knows what brings us benefits or repels harm from us, except Allah 􀀬. If that was possible for a man to do, then he would have become a legislator, and there would not have been any need for a deen from Allah 􀀬 that manages life’s affairs for man. That is why Islam considers it obligatory on the Muslim to adhere to the Shar’a of his Lord.

هر چیزی را که شرع به انجام آن امر کرده باشد، برای ما مصلحت است، و هر چیزی را که شرع ما را از آن بازداشته باشد، برای ما مفسده است. ما نمی‌دانیم که یک چیز مصلحت است یا مفسده، مگر آنگاه که حکمی دربارهٔ آن نازل شده باشد. پیش از آن، توانایی یافتن آن به‌وسیلهٔ خودمان را نداریم. این به آن دلیل است که عقل معیاری ندارد که بر اساس آن بتواند میان خیر و شر، و میان حسن و قبح تمیز دهد. از این رو قاعدهٔ شرعی داریم: «هرجا که حکم خداوند (شرع) را یافتیم، همان مصلحت است.» بنابراین، این قاعده که می‌گوید: «هرجا که مصلحت باشد، همان حکم خداوند است»، نادرست است.

Whatever the Shar’a orders us to do is an interest for us, and whatever the Shar’a ordered us to leave is harm for us. We do not know whether a thing is an interest or harm until a law is revealed regarding it. Before that, it is not within our ability to find it out ourselves. This is because the mind lacks a criterion on whose basis it can distinguish between the khayr (good) and sharr (bad), and between the husn (pretty) and qubh (reprehensible). Hence we have the Shar’ee principle: ‘Wherever we find the law of Allah (Shar’a), that is the benefit.’ Accordingly the principle that says: ‘Wherever is the interest, that is the law of Allah’ is wrong.

این آیهٔ کریمه ما را به این موضوع راهنمایی می‌کند: «جنگ بر شما واجب شده، و حال آنکه آن را ناخوش می‌دارید؛ و چه بسا چیزی را ناخوش دارید که برای شما خیر است، و چه بسا چیزی را دوست دارید که برای شما شر است. و خدا می‌داند و شما نمی‌دانید.» [TMQ 2:216] از این دیدگاه می‌توانیم سخن خداوند را دریابیم: «و برای آنان پاکیزه‌ها (طیبات) را حلال می‌کند و ناپاکی‌ها (خبائث) را بر آنان حرام می‌گرداند» [TMQ 7:157]. طیّب (خوب) همان چیزی است که خداوند حلال کرده است، و ما نمی‌دانستیم که آن خوب است مگر پس از آنکه خداوند آن را روا داشت. خبیث (بد) همان چیزی است که خداوند حرام کرده است، و ما نمی‌دانستیم که آن بد است مگر پس از آنکه بر ما حرام شد. این بدان معنا نیست که عقل ما خوب را تعیین می‌کند و از این رو آن را حلال می‌کند، یا عقل ما بدی را تشخیص می‌دهد و از این رو آن را حرام می‌سازد.

This is what the following noble ayah guides us to; “Fighting is prescribed upon you, and you dislike it; and it may be that you dislike a thing that is good for you, and you love a thing that is bad for you. Allah knows and you know not.” [TMQ 2:216] From this perspective we are able to understand the saying of Allah; “And he makes the Tayyebaat (good things) halaal for them, and he makes the Khabeeth (bad things) haraam upon them” [TMQ 7:157]. The tayyib (good) is what Allah has made halaal, and we did not know it was good except after Allah 􀀬 allowed it. The khabeeth (bad) is that which Allah made haraam, and we did not know it was bad except after it was forbidden for us. It does not mean that our minds define what is good and so they made it halaal, or our minds determine what is an evil and so they forbade it.

این همان چیزی است که آنان گفتند: سنجیدن بهترین از میان دو امر نیک و بدترین از میان دو امر بد، و به دست آوردن بزرگ‌ترین از دو مصلحت با رها کردن کوچک‌تر آن، و دفع بزرگ‌ترین از دو زیان با پذیرفتن کوچک‌تر آن. این سخن نادرست است و خطری برای شریعت به شمار می‌آید. این سخن از رأی مصالح مرسله سنگین‌تر است. زیرا مصالح مرسله آن است که به آن‌ها پناه برده شود، آنگاه که واقعه‌ای نص شرعی نداشته باشد؛ در حالی که ما می‌بینیم که این سخن به آنان اجازه می‌دهد احکام خداوند ﷻ را تغییر دهند و عقل خویش را حاکم بر آن‌ها قرار دهند. با این کار، حرام را مباح و حلال را ممنوع می‌سازند. این امر به دین زیان می‌رساند و روشی بسیار خطرناک است. همین است علت دوری گفته‌ها و دیدگاه‌های آنان از حق.

This is what they meant when they said:Weighing up the best from two good things and the worse from two evil things, and gaining the greatest of two interests by leaving the one that is lesser, and repelling the greater of two harms by allowing the one that is lesser. This statement is wrong and it constitutes a danger to the Sharee’ah. It is graver than the opinion of Masaalih Mursalah. That is because the masaalih requires that one resort to them when the reality is devoid of a Shar’ee text; while we see them, according to this statement, permitting themselves to change the rules of Allah 􀀬, and permitting their minds to abrogate them. With this they are permitting the haraam and forbidding the halaal. This is detrimental to the deen and it is a very dangerous methodology. This is the reason why their opinions and views are so far from the truth.

از آنچه تاکنون ارائه کردیم، روشن می‌شود که اصول آنان با یکدیگر هماهنگ است و به دخالت در تشریع خداوند 􀀬 رضایت داده‌اند؛ زیرا به خود اجازه می‌دهند که ذهن و هوای نفس خویش را جایگزین اصول شرعی کنند، و به‌جای شیوه‌ی تفکر شرعی، شیوه‌ی تفکر عقلی را برگزینند تا هر آنچه را که خود می‌خواهند، نه آنچه را که شرع می‌خواهد، نتیجه‌گیری کنند.

Through what we have already presented, we see that their Usool are in harmony with each other, and agree to interference in the legislation of Allah 􀀬, since they allow their minds and whims to put rational - rather than Shar’ee principles - and a rational - instead of Shar’ee - way of thinking, to conclude whatever they want; not what the Shar’a wants.

از این رو، قیاسِ عقلیِ مبتنی بر مصلحت، اصلِ راهنمای ایشان در هر بحثی بود. با این حال، قیاسِ عقلی یکی از مهم‌ترین چیزهایی است که شارع برای مسلمانان رد کرده است، زیرا با مخالفت با الله 􀀬 و شریک قرار دادن در حکمرانی همراه است، و از آنچه حق و راستی است منحرف شدن، و پیروی از هوای نفس و تمایلات شخصی است. بحث ایشان بر واگذار کردن داوری به طاغوت استوار است، که ما فرمان یافته‌ایم آن را رد کنیم؛ زیرا طاغوت به غیر از آنچه الله 􀀬 نازل کرده داوری می‌کند.

That is why the rational analogy based on benefit was their guiding principle in every discussion. This is despite the fact that rational analogy is one of the most important things that the Legislator has rejected for the Muslims, because it contains opposition to Allah 􀀬 and participation in ruling, and because it is deviation from what is right and what is the truth, and it is following one’s whims and inclinations. Their discussion is based on giving arbitration to the Taghut, which we have been ordered to reject. This is because Taghut is arbitrating with other that what Allah 􀀬 has revealed.

در پایان، باید به روشن ساختن تفاوت میان قیاس عقلی و قیاس شرعی بپردازیم، تا تباہی قیاس عقلی و اہمیت رجوع به قیاس شرعی تبیین شود، و بدین وسیله خود، امت و تمام بشریت را نجات دهیم.

In conclusion, we must turn towards clarifying the difference between the rational analogy and the Shar’ee analogy, so as to explain the corruption of the rational analogy and the importance of refering to the Shar’ee analogy, so that we can save ourselves, the Ummah and the whole of mankind.

آن مسلمانان بر روش «ترجیح عقلی مصلحت» در خود حکم شرعی پیش رفتند. آنان مصالحی را که حکم شرعی تأمین می‌کرد با زیان‌هایی که از آن برمی‌خاست، از دیدگاه عقلی با یکدیگر مقایسه می‌کردند. به نظر ایشان، اگر زیان‌ها بیشتر بود، حکم شرعی - یعنی حکم خداوند ـ در آن مسئله - را رها می‌کردند تا به سود حکم عقلی‌ای که مصالحش بیشتر بود. و اگر مصالح در حکم شرعی بیشتر بود، به آن عمل می‌کردند، نه از آن رو که خداوند ـ آنان را به این کار فرمان داده باشد، بلکه از آن رو که عقل پذیرفتن آن را تأیید می‌کرد. این راهی خطرناک است که نمی‌توان در برابر آن سکوت کرد.

Those Muslims proceeded on the method of rational outweghing of the interest regarding the Shar’ee rule itself. They compared between the interests secured by the Shar’ee rule and the harms that resulted from it, from a rational perspective. In their view, if the harms were greater then they would leave the Shar’ee rule - that is the rule of Allah 􀀬 on the issue - for the benefit of the rational rule whose interests were greater. If the interests were greater in the Shar’ee rule they acted upon it, not because Allah 􀀬 ordered them to do so, but because the mind agreed to accept it. This is a dangerous course about which one cannot be silent.

این به این دلیل است که سلطه را به عقل و هوای نفس میدهد، بر فراز شریعت، و عقل را جایگاه داوری بر حکم خداوند ﷻ میدهد، و عقل را بالاتر از شرع قرار میدهد. این دقیقاً همان چیزی است که ما آن را قانون ساختهٔ بشر مینامیم. این همان چیزی است که توضیح میدهد چرا آنها نظراتی ارائه میدهند که با احکام شرعی در تضاد است، بهویژه در این موضوع. از اینرو اختلاف بر سر این نیست که آیا شرکت در حکمرانی با غیر آنچه خداوند ﷻ نازل کرده جایز است یا نه. بلکه اختلاف بر سر شیوهٔ تفکری است که از طریق آن به حکم غیرشرعی، به حکم عقلی، به حکم کردن با غیر آنچه خداوند ﷻ نازل کرده، و به حکم طاغوت میرسند، که به ردّ آن فرمان داده شدهاند.

This is because it gives guardianship to the mind and whims, over the Sharee’ah, and gives the mind the role of an arbitrator over the Law of Allah 􀀬, and it places the mind above the Shar’a. This is exactly what we call man-made law. This is what explains their coming out with opinions that contradict the Shar’ee rules, especially in this subject. Hence the difference is not over the opinion of whether it is allowed or not to participate in ruling by other than what Allah 􀀬 has revealed. Rather the dispute is over the way of thinking through which they arrive at the non- Shar’ee rule, at the rational rule, at the ruling with other than what Allah 􀀬 has revealed, and the rule of Taghut, which they have been ordered to reject.

از این رو می‌گوییم این شیوه‌ی فهم از درستیِ فهمِ صحیح دور و با آن ناسازگار است. حقیقتِ آن بر نادرستی‌اش دلالت دارد. اعتماد بر آن و استنباطِ احکام بر پایه‌ی آن درست نیست. زیرا تعیینِ قاطعِ سودها و زیان‌ها تنها از آنِ الله، پروردگارِ جهانیان است. آنچه برای ما سود می‌آورد یا زیان را از ما دور می‌کند، جز الله ﷻ هیچ‌کس آن را نمی‌داند. چرا که اگر این امر برای انسان ممکن بود، انسان خود قانون‌گذار می‌شد. با توجه به نیاز به دینی آسمانی که امورِ زندگیِ انسان را سامان دهد، اسلام مسلمان را ملزم دانسته است که به شریعتِ پروردگارش پایبند باشد.

That is why we say this way of understanding eludes and disagrees with the correct understanding. Its reality indicates its falsehood. It is not correct to depend on it or to take rules according to it. That is because the decisive definition of the benefits and harms is for Allah, the Lord of the worlds. What will bring the benefits to us or repel the harm from us is not known to anyone except Allah 􀀬. This is because if that were possible for man, then man would have been the legislator. Due to the need for a divine religion that manages life’s affairs for man, Islam has considered that the Muslim is obliged to adhere to the Shar’a of his Lord.

از این رو، آنچه شرع به انجام دادنش فرمان داده، برای ما مصلحت شمرده می‌شود، و آنچه شرع ترک کردنش را فرمان داده، برای ما مفسده است. ما نمی‌دانیم که چیزی مصلحت است یا مفسده، مگر پس از آنکه حکمی دربارهٔ آن نازل شده باشد. پیش از آن، ما توانایی آن را نداریم که خودمان آن را تعیین کنیم.

Hence what the Shar’a has ordered us to do is considered to be an interest for us, and what the Shar’a has ordered us to leave is a harm for us. We do not know that a thing is an interest or harm, except after a law has been revealed about it. Before that, we are unable to define that by ourselves.

جب انسان قانون بناتا ہے... Note: the output must be in Persian, not Urdu. Here is the Persian translation: هنگامی که انسان قانون‌گذاری می‌کند، از روش قیاس عقلی پیروی می‌کند که مستلزم گرد آوردن امور مشابه و دادن احکام یکسان به آن‌ها است. همچنین مستلزم تفکیک میان امور مختلف و دادن احکام مختلف به آن‌ها است. اما وقتی به شریعت اسلامی که از سوی خداوند دانای آگاه وضع شده نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که برای بسیاری از امور مشابه احکام مختلف داده و برای بسیاری از امور مختلف احکام یکسان قرار داده است. این با قیاس عقلی در تضاد است. همچنین احکامی داده که در آن‌ها عقل نقشی ندارد. تنها همین برای ردّ این روش بدعت‌آمیزی که آن مردم ابداع کرده‌اند کافی است.

When man legislates, he follows the way of the rational analogy, which requires the bringing together of similar matters and giving them similar rules. It also requires differentiating between different matters and giving them different rulings. When we look at the Islamic Sharee’ah that has been legislated by the All-Knowing and All-Informed, we find that it has given different rules for many similar matters, and has given similar rules for many different matters. This is contrary to the rational analogy. It has also given rules in which the mind plays no role. This alone is enough to refute this innovated method that those people have initiated.