این شبهه‌ای که در ذهن برخی افراد پدید می‌آید، از آن‌جا ناشی می‌شود که وضعیت کنونی با زمان پیامبر ﷺ متفاوت است. در زمان پیامبر ﷺ، ساختار جوامع ابتدایی بود (قبایل و تیره‌ها). اما امروز تقسیمات پیچیده‌تر و به‌هم‌پیوسته‌ترند. یک قبیله در آن زمان در حد یک دولت بود؛ جمعیتش به هزاران نفر شمرده می‌شد. امروز جمعیت‌ها به میلیون‌ها یا ده‌ها میلیون نفر شمرده می‌شوند. دعوت در آن زمان به دعوت کافران به ایمان بود، اما امروز دعوت به مسلمانان، در اصل، بازگرداندن شیوه زندگی اسلامی است. در زمان پیامبر ﷺ، ابرقدرت‌هایی همچون روم و ایران در دعوت پیامبر ﷺ در مکه مداخله نمی‌کردند. امروز رهبران به سیاست‌های ابرقدرت‌ها گره خورده‌اند و در واقع عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی آن‌ها هستند. این ابرقدرت‌ها هستند که علیه اسلام و مسلمانان توطئه می‌کنند، و به همین ترتیب تا آخر.

The doubt that crops up in some people’s minds stems from the fact that the existing situation now is different to that of the time of the Messenger 􀁕. In the time of the Messenger 􀁕 the division of societies was primitive (tribes and clans). As for today the divisions are more complex and interlinked. A tribe used to be on the level of a state; its people were counted by the thousands. Today, they are counted by the millions or tens of millions. The da’wah used to involve inviting the kuffar to Imaan. As for today, the da’wah to the Muslims in origin is to resume the Islamic way of life. In the time of the Messenger 􀁕, the superpowers such as Rome and Persia did not intervene in the da’wah of the Messenger 􀁕 in Makkah. Today the leaders are tied to the politics of the superpowers; in fact they are their puppets. It is the superpowers that plot against Islam and the Muslim, and so on and so forth.

این افراد که چنین شبهاتی دارند می‌گویند: «چگونه می‌توانیم روش پیامبر ﷺ را اتخاذ کنیم در حالی که بسیاری از امور تغییر کرده‌اند؟»

The people who have these doubts say the following; “How can we adopt the method of the Messenger 􀁕 when many issues have changed?

این کار سخت‌گیری و انعطاف‌ناپذیری خواهد بود، و ما ملزم به پیروی از آن نیستیم. آنچه مهم است، درک اهداف بزرگ‌تر دعوت است، که عبارت‌اند از اجرای اسلام از طریق یک دولت اسلامی و تحقق «عبودیت» برای الله ﷻ. برای توضیح درک درست این موضوع می‌گوییم: حکم شرعی همواره متناسب با واقعیتی نازل شده که این حکم شرعی به خاطر آن آمده است. هنگامی که واقعیت تغییر کند، حکم شرعی مربوط به آن نیز تغییر می‌کند. و اگر واقعیت تغییر نکند، حکم شرعی همان‌گونه باقی می‌ماند. در مورد واقعیت، آنچه مورد توجه قرار می‌گیرد ویژگی‌های بنیادین آن است، نه شکل‌های ظاهری آن.

Doing this would be rigidity and inflexibility, and we are not forced to adhere to it. What is important is to realise the greater objectives of the da’wah, which are the application of Islam via an Islamic state and realising the ‘ubudiyyah (servitude) to Allah 􀀬.” To explain the correct understanding of how to look at this issue, we say that the Shar’ee rule is always revealed relevant to a reality for whose sake this Shar’ee rule has come. When the reality changes, then the Shar’ee rule relating to it changes. If the reality does not change, then the Shar’ee rule stays as it is. Regarding the reality, what one considers is its fundamental attributes and not its outward forms.

جامعه از گروهی از مردم تشکیل می‌شود که به افکار مشترکی ایمان دارند؛ از این افکار، احساساتِ پذیرش و تأیید نسبت به هر آنچه با این افکار هم‌خوان است، و احساساتِ ناخشنودی و خشم نسبت به آنچه با آن‌ها مخالف است، برمی‌خیزد. سپس نظامی برپا می‌شود که این افکار را به اجرا می‌گذارد و نقض آن‌ها را منع می‌کند. بدین‌ترتیب، مردم زندگی‌ای را که بدان باور دارند و از آن خشنودند، زندگی می‌کنند.

Society consists of a group of people who believe in common thoughts, from which arise the emotions of acceptance and approval of whatever agrees with these thoughts, and emotions of displeasure and anger for that which goes against them. Then a system is established, which applies these thoughts and forbids their violation. Thus, the people live the life they are convinced of and they are content with.

واقعیت جامعه ممکن است شکل‌های گوناگونی به خود بگیرد. ممکن است ابتدایی یا پیچیده باشد، اما هر گروهی از مردم با اندیشه‌ها و احساسات مشترک سازمان می‌یابد و بر اساس نظامی اداره می‌شود که از همان ماهیت این اندیشه‌ها سرچشمه می‌گیرد، چه مردم به شکل یک قبیله باشند و چه یک دولت مدرن، و چه شمارشان هزاران نفر باشد یا میلیون‌ها نفر.

The reality of society may take different forms. It may be primitive or complex, but every group of people is organised by common thoughts and emotions, who are ruled by a system that is from the same nature of these thoughts, whether the people were in the form of a tribe or a modern state, and whether they are counted by the thousands or millions.

با وجود این‌ها، این یک جامعه است، زیرا ویژگی‌هایی که یک جامعه را تشکیل می‌دهند موجودند و تغییری نکرده‌اند.

Irrespective of these, it is a society, because the attributes that make up a society are present and they did not change.

پیامبر ﷺ برای برپایی جامعه‌ای اسلامی تلاش کرد، و این کار از راه استقرار اندیشه‌ها، احساسات و نظام‌های اسلامی انجام شد. او ﷺ از روش شرعی‌ای پیروی کرد که جامعه‌ی اسلامی را پایه‌گذاری می‌کند. همه‌ی کارهای او در این جهت متمرکز بود. در مدینه، افراد مؤمنی را پرورش داد که اکثریت ساکنان آن را تشکیل می‌دادند. در ذهن آنان، اندیشه‌های بنیادین دربارهٔ اسلام را پایه‌گذاری کرد که به مجموعه‌ای یکدست از احساسات منجر شد. هنگامی که به سوی ایشان هجرت کرد و نظام را برقرار ساخت، جامعه‌ی اسلامی شکل گرفت. این جامعه در آغاز شکلی ساده داشت، و سپس به جامعه‌ای تبدیل شد که به سازمان‌دهی و دستگاه (دولتی) نیاز داشت.

The Messenger 􀁕 worked to bring about an Islamic society, and that happened via the establishment of Islamic thoughts, emotions and systems. He 􀁕 followed the Shar’ee method that establishes the Islamic society. All his actions used to be focused in this direction. In Madinah he moulded the believer individuals, who formed the majority of its inhabitants. In their minds, he established fundamental thoughts about Islam, which gave rise to a homogenous set of emotions. When he migrated to them and established the system, the Islamic society was formed. It took a simple form in the beginning, and then it changed to a society that needed organisation and a (state) apparatus.

در مورد این ادعا که ابرقدرت‌ها (در زمان او) مداخله نکردند،

As for the claim that the superpowers did not intervene (in his 􀁕 time)

و اکنون آنان مداخله می‌کنند و از برپایی اسلام جلوگیری می‌نمایند. ما در پاسخ می‌گوییم که این امر روش را تغییر نمی‌دهد، بلکه پیروی از روش را دشوارتر می‌سازد. این امر مستلزم فرهنگ‌سازی و کار بیشتر در دعوت است که این واقعیت (جدید) را در نظر بگیرد.

and now they intervene and prevent the establishment of Islam. We answer this by saying that this does not change the method, but it makes following the method more difficult. This requires additional culture and work in the da’wah, which takes into consideration this (new) reality.

بدین ترتیب، این بلوک در سیاست بین‌المللی درگیر می‌شود تا سیاست‌های ابرقدرت‌ها را بشناسد و بفهمد که چه نقشه‌هایی علیه ما می‌کشند و آن‌ها را از طریق عوامل و عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی خود اجرا می‌کنند، تا بتوانیم در برابر آن بایستیم و آن را خنثی کنیم.

Thus the block engages in international politics, so as to know the policies of superpowers, and understand what they plot against us and implement via their agents and puppets, such that we can counter it.

اما این ادعا که پیامبر ﷺ عمدتاً به موضوع ایمان می‌پرداخت و در مکه تنها به چند حکم اکتفا می‌کرد، پاسخ ما این است: اینکه ایشان به احکام پرداخت، هرچند اندک بودند، نشان‌دهندهٔ این است که در دعوت باید به احکام شرعی نیز توجه شود. افزون بر این، باید توجه داشت که کار در مکه دعوت مردم به ورود به اسلام بود. اما امروز دعوت میان مسلمانانی است که عقیدهٔ اسلامی را دارند و احکام شرعی به تمامی بر ایشان نازل شده است. آنان اکنون در برابر الله ﷻ مسئول کل اسلام هستند و نه تنها مسئول ایمان. از این رو، مسلمانی که در مکه درگذشت، تنها مسئول احکامی بود که تا زمان مرگش نازل شده بود. اما کسی که امروز می‌میرد، الله ﷻ او را دربارهٔ تمام اسلام بازخواست خواهد کرد. به همین دلیل دعوت باید فراگیر باشد و به بازگشت به شیوهٔ زندگی اسلامی فرا بخواند، زیرا ما آیین جدید یا دعوت نوینی نیستیم.

As for the claim that the Messenger 􀁕 mainly concerned himself with the subject of Imaan, and dealt with only a few rules in Makkah our response is; the fact that he dealt with ahkam, even if they were few, indicates the order to concern oneself with the Shar’ee rules in the da’wah. Furthermore, we have to observe that the work in Makkah was the call to people to enter into Islam. As for today, the da’wah is amongst the Muslims, who have the Islamic ‘Aqeedah, and the Shar’ee rules have all been revealed to them. They have now become responsible, before Allah 􀀬, for the whole of Islam and not just for the Imaan only. Hence, the Muslim who died in Makkah was only responsible for what was revealed until the time of his death. As for the one who dies today, Allah 􀀬 will ask him about the whole of Islam. That is why the da’wah needs to be comprehesive and it needs to call for the resumption of the Islamic way of life, because we are not a new call or a new deen.

همچنین، کسی که واقعیت مسلمانان امروز را بررسی کند، خواهد دید که مشکل آنان از دست رفتن عقیدهٔ اسلامی نیست، بلکه در پیوند نداشتن عقیدهٔ اسلامی با اندیشه‌های زندگی و نظام‌های قانون‌گذاری است. از همین رو، عقیده حیات و پویایی خود را از دست داده است. همهٔ این‌ها بر اثر تأثیر اندیشهٔ غربی بر مسلمانان بوده است؛ اندیشه‌ای که دولت‌های کافر غربی آن را پاس می‌دارند و برای حفظ و تمرکز آن می‌کوشند، از راه برپا داشتن رژیم‌هایی که مطیع آن‌ها هستند، تدوین برنامه‌های آموزشی و بهره‌گیری از رسانه‌ها برای گسترش این اندیشه.

Similarly, the one who studies the reality of the Muslims today, will see that their problem is not the loss of the Islamic ‘Aqeedah, but the lack of the linkage of the Islamic ‘Aqeedah with the thoughts of life and legislative systems. Hence the ‘Aqeedah has lost it vitality. All of this was due to the effect of the western thought on the Muslims, the thought which the disbelieving western states guard and work to maintain and concentrate, through implanting regimes subservient to them, laying down education curricula and utilising the media to spread this thought.

لذا، لازم است که اسلام به شکلی درست، کامل و جامع ارائه شود، به گونه‌ای که اهمیت العقیدة و الإیمان به‌عنوان اندیشه‌ای بنیادین نمایان شود که احکام از آن سرچشمه می‌گیرند و دیدگاه انسان نسبت به زندگی بر اساس آن تعیین می‌گردد؛ و سپس اندیشه‌های مربوط به زندگی از طریق این عقیده ارائه شود. این کار با تأکید بر این حقیقت انجام می‌شود که خالق و المدبّر (تدبیرکنندهٔ همهٔ امور) الله ﷻ است و حکم تنها از آنِ اوست، و امور دنیا و آخرت به سوی او بازمی‌گردد. هنگامی که ایمان و احکام بر مسلمان واجب گردد، قدرت حق و زندگی‌بخشی آن برای او آشکار خواهد شد، و نیز توان کتلة (گروه‌بندی فکری) در فهم و دعوت به اسلام و قابلیت آن در ایجاد تغییر روشن خواهد شد.

Therefore, it is imperative that one presents Islam correctly, completely and comprehensively, such that the significance of the ‘Aqeedah and Imaan appears as a fundamental thought from which the rules emanate, and on which the viewpoint about life is determined; and then to present the thoughts about life through this ‘Aqeedah. That is done by asserting the fact that the Creator and al-Mudabbir (Sustainer of all affairs) is Allah 􀀬, and that the judgement only belongs to Him I and to Him will return the affairs of the dunyah and akhirah. When the Imaan and rules have been made incumbent on the Muslim, the power of the truth and its vitality will become clear for him, and also the strength of the kutlah (block) in understanding and calling to Islam, and its ability to generate change.

به همین دلیل، دعوتِ امروزی یک فراخوان به مسلمانان برای از سرگیریِ شیوهٔ زندگیِ اسلامی از طریقِ برپاداشتنِ دولتِ اسلامی است. پایهٔ این دعوت، عقیدهٔ اسلامی است که به معنای سیاسیِ آن مطرح می‌شود، بدین صورت که بر همهٔ کارها حاکم باشد و مطابق با اوامر و نواهیِ الله ﷻ عمل شود.

That is why the da’wah today is a call to Muslims to resume the Islamic way of life, via the establishment of the Islamic State. The basis of this da’wah is the Islamic ‘Aqeedah, which is given in its political sense, by making it controller of all the actions, according to the orders and prohibitions of Allah 􀀬.

بنابراین، آنچه تغییر کرده است شکل ظاهری است. اما جوهر آن همان‌گونه باقی مانده و تغییری نکرده است. از این رو حکم کار برای برپایی دولت اسلامی نیز تغییر نکرده است، و همچنین روش دستیابی به این هدف نیز تغییری نیافته است.

Thus, what has changed is the (outer) form. As for the esence it has remained as it is, and has not changed. Hence the rule of working to establish the Islamic State has not changed either, and likewise nor has the method to acheive this changed.