از آنجا که عقیدهٔ اسلامی انگیزهٔ کار گروه یا حزب است، و از آنجا که برپاداشتن حکم به آنچه الله ﷻ نازل کرده هدف است، پس واجب است که فرهنگی که گروه آن را پذیرفته است، به گونهای اخذ شود که آن را محکم به عقیده پیوند دهد.

Since the Islamic ‘Aqeedah is the incentive for the work of the group or party, and since establishing the ruling by what Allah 􀀬 has revealed is the objective, then it is obligatory that the culture, which has been adopted by the group, is taken in a way that firmly links it to the ‘Aqeedah.

هدف این است که در میان کسانی که کار می‌کنند، حس مسئولیت، دغدغه، جدیت، شور و اشتیاق سوزان، غیرت و آمادگی برای فداکاری پدید آید. همچنین این امر مسلمان را توانا می‌سازد تا سختی‌ها و دشواری‌های این راه را تحمل کند. این امر باعث می‌شود که حامل دعوت، انتظار سپاس مردم را نداشته باشد، بلکه از پروردگارش و روزی که چهره‌ها از اندوه عبوس می‌شوند، بترسد. او سختی کار دنیوی و محرومیت از شادی‌ها و لذت‌های دنیا را می‌پذیرد، تنها برای به دست آوردن رضای پروردگارش و بهره‌مندی از نعمت و خوشبختی آخرت. هدف از اینکه عقیده، پایه و اساس فرهنگ قرار گیرد، این است که از عقیده به عنوان بنیادی برای ایجاد تغییر در مردم استفاده شود، نه نفرت از ظلمی که بر آنان وارد می‌شود، نه رهایی از جهالت یا بهبود اوضاع. بلکه آنچه مسلمان را به انجام دعوت برمی‌انگیزد و موجب می‌شود که دیگر مسلمانان آن را بپذیرند، اندیشه‌های ایمان است و این همان شیوه اصیل در اسلام است.

The purpose is to create a sense of responsibility, concern, seriousness, blazing passion, zeal and readiness to sacrifice, amongst those who are working. It will also enable the Muslim to bear the hardships and difficulties of the path. It will make the da’wah carrier not wait for the people to thank him. Rather he would fear his Lord 􀀬, and a Day when faces shall frown from worry. He will accept the hardship of the worldly work and being deprived of the joys and pleasures of the dunya, just to attain the good pleasure of his Lord, and to enjoy the bliss and happiness of the Aakhirah. The purpose of making the adoption of the ‘Aqeedah the basis of the culture is to use the ‘Aqeedah as the basis of initiating change in the people, and not the hatred of the injustice that falls upon them, the liberation from ignorance or the improvement of the circumstances. Rather what pushes the Muslim to do the da’wah and makes the other Muslims accept it is the thoughts of the Imaan, and this is the original way in Islam.

علاوه بر این، افکار ایمان (که به عنوان مبنای فرهنگ تغییر در نظر گرفته می‌شوند) همراه با فرهنگ، باید به شیوه‌ای ارائه شوند که به سوی تحقق هدف حرکت کند.

Moreover, the thoughts of Imaan (that are taken as the basis for the culture of change) together with the culture, must be given in a manner that aims towards achieving the objective.

باید عقیده به شیوه‌ای ارائه شود که به تحقق این هدف کمک کند۔

The ‘Aqeedah must be given in manner that aids the realisation of this objective.

احکامِ شرعیِ مُعتَمَدہ باید به گونه‌ای بیان شوند که هدفِ از وضع و تشریعِ آن‌ها آشکار باشد.

The adopted Shar’ee rules must be given in a manner that shows the aim of giving them.

مطالعهٔ حقیقت باید به شیوه‌ای انجام شود که تحقق هدف را نیز یاری دهد.

The study of the reality must be given in a manner that serves the realisation of the aim as well.

به‌طور خلاصه، فرهنگ حزبی باید با عقیدهٔ اسلامی پیوند داده شود. باید با دلایل شرعی پشتیبانی شود و از زاویه‌ای ارائه گردد که هدف شرعی را محقق سازد. این تحقق عملی بندگی خداوند ﷻ است، از طریق برپایی دولت اسلامی، یعنی تحقق حاکمیت خداوند ﷻ. جوانان (الشباب) گروه باید بر پایهٔ این فهم پرورش یابند.

In short, the party culture must be linked with the Islamic ‘Aqeedah. It must be supported by the Shar’ee evidences, and given from the angle that achieves the Shar’ee aim. This is the realisation of the servitude to Allah 􀀬 practically, via the establishment of the Islamic State, ie the realisation of the sovereignty of Allah 􀀬. The Shabab of the group must be raised on this understanding.

از آنجا که عقیدهٔ اسلامی همچون سر برای بدن و همچون قلب برای اعضاست، و از آنجا که پایهٔ کل موضوع است و همه چیز به آن وابسته است، پس هنگامی که آموزش داده می‌شود باید به اهداف زیر دست یابد.

Since the Islamic ‘Aqeedah is like the head to the body, and the heart to the organs; since it is the foundation of the whole matter, and everything depends upon it, then when it is given it should achieve the following.

- این باید به این بیانجامد که الله ﷻ تنها معبود و تنها مرجع قانونگذاری باشد. هیچ کس جز او این حق را ندارد. او تنها «رب» (پروردگار) است. او تنها «خالق» (آفریننده) است. او دانای مطلق، آگاه از همه چیز و قانونگذار است، تنها کسی که امور را تدبیر می‌کند. از آنجا که انسان بنا بر سرشت خود احساس ناتوانی، محدودیت، نیازمندی و وابستگی می‌کند، به این معبود (الٰه) روی می‌آورد تا او را به راه درست هدایت کند و از ژرفای تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آورد. الله ﷻ از میان بندگانش فرستاده‌ای برگزیده است تا پیام را برساند؛ پیامی که با آن کسانی را که خشنودی او را در راه‌های سلامت پیروی کنند، هدایت می‌کند. او ﷻ به ما فرمان داده است که از آنچه آن فرستاده ﷺ از سوی پروردگارش به ما رسانده، پیروی کنیم. او ﷺ معصوم است. الله ﷻ قرآن را بر او نازل کرد، به عنوان پیامی برای تمام بشریت؛ به عنوان هدایت، نور، رحمت، اندرز و شفایی برای آنچه در دل‌ هاست.

- It must lead to making Allah 􀀬 the sole object of worship and source of legislation. No one else has this right except Him. He is the only Rabb (Lord). He is the only Khaaliq (Creator). He is the All-Knowing, All- Aware and the Legislator, the only One who manages the affairs. Since man, by his very nature feels weak, limited, needy and dependent, then he will refer to this Ilah (deity) to guide him to the correct path and bring him out from the depths of darkness into the light. Allah 􀀬 has sent a Messenger from amongst His servants and has chosen him 􀁕 to convey the Message, with which He guides those who follow His Good Pleasure in the paths of peace. He 􀀬 has ordered us to follow what he 􀁕 has conveyed to us from His Lord. He 􀁕 is ma’sum (infallible). Allah 􀀬 revealed the Qur’an to him, as a Message to the whole of mankind. As guidance, light, mercy, admonition and healing for what is in the hearts.

او به آنان نعمت جاودانِ بهشت را وعده داد اگر ایمان آورده و فرمانبرداری کنند، و ایشان را از جهنم بیم داد اگر انکار ورزند. بدین ترتیب، انسان به منظور عبادت خداوند ﷻ به یگانگی و بر اساس پیامی آفریده شده که فرستادهٔ خدا ﷺ آورده است.

He 􀀬 promised them the everlasting Bliss if they believed and obeyed and he warned them with Jahannam if they rejected. Thus, man has been created to worship Allah 􀀬 alone, according to the Message brought by the Messenger of Allah 􀁕.

باید برای مسلمانان روشن باشد که اسلام انسان را به ایمان به آنچه پیش از این زندگی است پیوند می‌دهد، که عبارت است از ایمان به الله، آفریدگار و مدبّر امور. و نیز او را به ایمان به آنچه پس از زندگی است پیوند می‌دهد، که عبارت است از ایمان به بعث (برانگیختن پس از مرگ)، نشور (گردهم آمدن)، حساب، ثواب و عقاب.

- It should be clear to the Muslims that Islam ties the human being to Imaan in what came before this life, which is the belief in Allah 􀀬 the Creator and Manager of affairs. It also ties him to the Imaan in what comes after life, which is the belief in the ba’ath (resurrection), nushoor (gathering), hisaab (reckoning), thawaab (reward) and ‘iqaab (punishment).

این باید به گونه‌ای ارائه شود که این پیوند را نشان دهد. کسی که این پیوند را می‌گسلد و از هم جدا می‌کند، سخنانش بر دلیلی روشن یا سندی معتبر استوار نخواهد بود، بلکه سخنانی از کفر خواهد بود.

This should be given in a manner that shows this relationship. The one who severes this relationship and separates it, his words will not be based on a clear proof or authority. Rather they will be words of kufr.

- باید به گونه‌ای ارائه شود که منجر به احیای امت شود و آن را به حمل اسلام به‌عنوان پیامی برای جهان سوق دهد.

- It must be given in a manner that leads to reviving the Ummah and driving her to carry Islam as a Message to the world.

مسلمانان باید درستیِ آن را در رویارویی با اندیشه‌های کفرآمیز معاصر بفهمند. این امر با روشن ساختنِ بطلانِ اندیشه‌های رایجی که از سرمایه‌داری، ناسیونالیسم یا میهن‌پرستی سرچشمه می‌گیرند، محقق می‌شود.

- Muslims should understand its correctness in confronting the contemporary kufr thoughts. This is achieved by clarifying the falsity of the current thoughts coming from Capitalism, nationalism or patriotism.

این کار از راه برقرار کردن یک مقایسه فکری میان اسلام و این اندیشه‌ها انجام می‌شود تا به یک نتیجه دوگانه برسد: نخست، ردّ اندیشه‌های دیگر و هر آنچه بر پایه آنها بنا شده است، و دوم، روشن ساختن اینکه اسلام تنها حقیقتی است که شایسته کل جهان است (به دلیل ماهیت جهانی عقیده و نظام آن)، و سپس برپا داشتن دولتی که اسلام در آن نمایندگی شود. این گروه در این عرصه تلاش می‌کند شعارها، تبلیغات فریبنده و بیلبوردها و ادعاهای نادرستی را که استعمارگران کافر در ذهن مسلمانان جای داده‌اند، از میان بردارد. برای نمونه، شعارهایی مانند: «آزادی اندیشه و فرهنگ»، «آنچه از آنِ قیصر است به قیصر بدهید و آنچه از آنِ خداست به خدا بدهید»، «میهن من همواره بر حق خواهد بود»، «برادرت را یاری کن، چه ستمگر باشد چه ستمدیده» (بر اساس مفاهیم پیش از اسلام).

This is done by establishing an intellectual comparison between Islam and these thoughts, to arrive at a twofold result: firstly the refutation of the other thoughts and everything built upon them, and secondly clarifying that Islam is the only truth that is suitable for the whole world (due to the universal nature of its ‘Aqeedah and system) and then establishing the State in which Islam will be represented. The group works in this field to eliminate the slogans, flashy propaganda and billboards and the false claims placed in the minds of the Muslims by the kaafir colonialists. For example slogans such as: ‘freedom of thought and culture’, ‘Give to Caeser what belongs to Caeser and give to God what belongs to God’, ‘My homeland shall always be on the truth’, ‘Help your brother whether he is oppresser or oppressed’ (according to the pre-islamic concepts).

باید اثر اندیشهٔ غربی را از ذهنِ مسلمانان و از زندگی‌شان زدود. این کار با ردِّ اندیشه‌هایی انجام می‌شود که بر پایهٔ مفاهیمی چون «توسعه‌دادنِ شریعت»، «مدرن‌سازیِ شریعت»، «انعطاف‌پذیریِ شریعت در پاسخ به نیازهای زمانه» (بر اساسِ تصورِ غربی)، و «جداییِ دین از زندگی»، «در دین سیاستی وجود ندارد» و «رد نمی‌شود که احکام با تغییرِ زمان و مکان دگرگون شوند» بنا شده‌اند. گروه، افزون بر زدودنِ همهٔ این شعارها، می‌کوشد اندیشه‌های جایگزینی را در ذهن‌ها بنشاند که بر پایهٔ «لا إله إلا الله محمدٌ رسولُ الله» بنا شده و از آن سرچشمه می‌گیرند. در شرع دانسته است که معنای سخنِ «لا إله إلا الله محمدٌ رسولُ الله» در انسان، به‌عنوان دانش و عمل، خالص نخواهد بود مگر آنگاه که هر اندیشه یا باوری جز آن کنار گذاشته شود. خداوند می‌فرماید: «هر که به طاغوت کفر ورزد و به خدا ایمان آورد، به راستی به دستاویزی استوار چنگ زده که هرگز گسسته نمی‌شود» [قرآن ۲:۲۵۶]. خداوند کفر ورزیدن به طاغوت را نخست یاد کرده تا هیچ لکهٔ شرک یا کفری به ذهن نرسد، و ایمان پس از آن می‌آید، پاک در ذهن؛ این همان حالِ کسی است که به دستاویزی استوار چنگ زده است. و نیز فرمود: «پس بدان (ای محمد ﷺ) که معبودی جز الله نیست» [قرآن ۴۷:۱۹].

The effect of the western thought must be removed from the minds of the Muslims and from their life. This is done by refuting the thoughts based on ideas such as ‘developing the Sharee’ah’, ‘modernising the Sharee’ah’, ‘flexibility of the Sharee’ah in meeting the needs of the age’ (according to the western concept), and ‘separation of deen from life’, ‘there is no politics in the deen’, ‘It is not rejected that rules change according to the change of the time and place.’ In addition to eliminating all of these slogans, the group works to implant the alternative thoughts, which are built upon and emanate from ‘There is no god but Allah and Muhammad is the Messenger of Allah.’ It is known in the Shar’a that the meaning of the words, ‘There is no god but Allah and Muhammad is the Messenger of Allah’, will not be pure in a person as knowledge and action, until every thought or belief other than it is discarded. He 􀀬 says; “Whosoever disbelieves in Taghut and believes in Allah, then he has grasped the most trustworthy handhold that will never break.” [TMQ 2:256]. Allah 􀀬 mentioned the disbelief in Taghut first, so that no shirk or kufr stain can touch the mind, and Imaan comes after that, pure in the mind, which is the situation of someone who holds onto the trustworthy handhold. He 􀀬 said; “So know (O Muhammad 􀁕) that there is no god but Allah.” [TMQ 47:19].

یعنی «لا إله» پس از مطالعه و تأمل، این آگاهی را به دست آوردن است که هیچ خدایی که شایستهٔ عبادت باشد، وجود ندارد. و سخن او ﷻ:

So ‘there is no god’ means, after study and thought, one acquires the knowledge that there is no god existing as a god who consequently deserves worship. And His 􀀬 saying:

«لا إله إلا الله» اثبات الألوهية لله وحده، فهو ينفي الألوهية عن كل ما سواه، ويثبتها لله تعالى. وهذا أقوى أنواع الإثبات في اللغة العربية، ويفيد معنى الحصر.

‘but Allah’ affirms the deity of Allah 􀀬. It negates the deity to anyone else, and establishes it for Allah 􀀬. This is the strongest type of affirmation in the Arabic language and it gives the meaning of restriction.

بنابراین، نه اندیشهٔ سوسیالیسم، نه ناسیونالیسم و نه میهن‌پرستی ما را نجات خواهد داد، و این درست هم نیست. بلکه آنها فاسد و باطل‌اند. آنها برای انسان بدبختی به بار می‌آورند و نمی‌توانند خوشبختی او را تضمین کنند. هیچ هدایت، نور و شفایی جز دین و شریعت الله وجود ندارد.

Thus, neither the thought of socialism, nationalism or patriotism will save us, nor is it correct. Rather they are corrupt and false. They cause misery for man and cannot ensure his happiness. There can be no guidance, light or healing other than the deen and Shar’a of Allah 􀀬.

گروه سپس به ساختن افراد خود و شکل‌دادن به شخصیت اسلامی ایشان ادامه می‌دهد؛ به این صورت که معیارهای درست اسلامی را به ایشان می‌دهد و آنان را از عشق به پایبندی به شریعت و نفرت از هر آنچه با آن در تضاد است لبریز می‌سازد، و نیز از عشق به رجوع به شریعت برای داوری و نفرت از رجوع به هر چیز دیگری. در نتیجه، فهم ایشان از امور تحت حاکمیت معیارها و اندیشه‌های شریعت قرار می‌گیرد و تمایلات ایشان از اسلام پیروی می‌کند، به همان گونه‌ای که اسلام حکم می‌کند. بدین ترتیب، آنان آنچه را اسلام دوست دارد دوست می‌دارند و از آنچه اسلام نفرت دارد نفرت می‌ورزند.

The group proceeds to build its individuals and form their Islamic personality, by giving them the correct Islamic criteria and filling them with the love to adhere to the Shar’a and hatred of whatever contradicts it, and the love to refer to it for judgement and the hatred of referring to anything other than it. As a result, their understanding of things becomes governed by the criteria and thoughts of the Shar’a, and their inclinations follow Islam, the way it decides. Thus they like what Islam likes and hate what Islam hates.

گروه سپس این فرهنگ را از طریق حلقات متمرکز در میان شباب خود تمرکز می‌بخشد؛ حلقاتی که هدفشان آماده‌سازی شباب برای رهبری و به عهده گرفتن کار دعوت است، پس از آنکه آن را در عمل به اجرا درآورده باشند تا مردم را به پذیرش آن قانع کنند. گروه واقعیت را با به کار گرفتن عقل درک می‌کند و برای شباب فرایند فکریِ را که از طریق آن به تعریفش از عقل رسیده است، توضیح می‌دهد.

The group proceeds to concentrate this culture in its Shabab via concentrated circles, whose purpose is to prepare the Shabab for leadership and undertake the work of the da’wah after carrying it in reality in order to convince the people of adopting it. The group would understand the reality using the mind, and explain to the Shabab the intellectual process through which it arrived at its definition of the mind.

این امر راهنمایی برای آنان خواهد بود در چگونگی برخورد با واقعیت، و در چگونگی رسیدن به مجموعه‌ای از تعریف‌های فکری که توضیح‌دهندهٔ واقعیت‌اند و همان «مناطات»ی هستند که احکام شرعی بر آن‌ها تطبیق می‌شوند. هنگامی که گروه، عقل، غرایز، حاجات عضویه، نهضت، جامعه، و فرهنگ و تمدن را تعریف می‌کند، این تعریف‌ها را از آن رو می‌کند که گروه به فهم واقعیت خود نیاز دارد، و از آن رو که بسیاری از احکام شرعی به این امور مربوط می‌شوند.

This would serve as a guide for them regarding how to deal with reality, and how to arrive at a set of intellectual definitions that are explanations of reality and are the Manaat to which the shar’ai rules apply. When the group defines the mind, instincts, organic needs, revival, society, and culture and civilisation, it defines them because the group needs to understand their reality, and because many Shar’ee rules are related to these things.

گروه به استخراج احکام شرعی از راه ادلهٔ شرعی ادامه می‌دهد. آنچه را به مسئله مربوط است یا برای واقعیت راه‌حل ارائه می‌دهد، استنباط می‌کند. این امر مستلزم آن است که گروه تمامی علومی را فراگیرد که وی را در فهم نصوص شرعی یاری دهد و از رهگذر آنها به فهم احکام الهی که برای گروه ضروری بود دست یابد. گروه باید روش استدلال (استنباط) را آشکارا انجام دهد تا شباب و مسلمانان آن را ببینند، تا آنان را با آن آشنا سازد و روش صحیح اسلامی برای فهم شرع و استخراج احکام آن را در ذهن ایشان بنا نهد.

The group proceeds to derive the Shar’ee rules via the Shar’ee evidences. It will deduce those things that relate to the problem or provide solutions for the reality. This requires that the group adopt all the disciplines that will enable it to understand the Shar’ee texts, and through which they would reach an understanding of the rules of Allah 􀀬 that were necessary for the group. The group must conduct the method of istidlaal (deduction) openly for the Shabab and Muslim to see, so that it teaches them about it and builds the correct Islamic method of understanding the Shar’a and deducing its rules in their minds.

باید گروه در انتقال این فرهنگ اتخاذشده به جوانانش تلاش کند که به جنبه عملی، که هدف است، پایبند بماند. زیرا این فرهنگ برای کسب دانش، افزایش اطلاعات یا رساندن جوانان به سطح علمی استوار نیست. بلکه برای این است که یک مبارزه فکری و سیاسی به راه اندازد و به عنوان رهبری فکری در امت منتقل شود تا نهادی را که نماینده آن است برپا کند.

The group must strive, when giving this adopted culture to its Shabab, to adhere to the practical aspect, which is the aim. For this culture is not for the purpose of knowledge, increasing information or to make the shabab attain a solid academic level. Rather, it is there to generate an intellectual and political struggle, and to be conveyed as an intellectual leadership in the Ummah to establish an entity that represents her.

گروه باید تلاش کند که این فرهنگ را به شکلی عملی و دقیق نمایندگی کند. نباید چیزی بگوید و خلاف آن عمل کند. اگر گروه حق را آموزش دهد و سپس برخلاف آن عمل کند، این کار خشم الله بزرگ را برمی‌انگیزد.

The group must endeavour to represent this culture in a practical and precise manner. It should not say one thing and do another. It would anger Allah 􀀬 greatly if the group taught the truth and then acted contrary to it.

به یقین، گروه باید این فرهنگ را بپذیرد، جوانان خود را بر آن بپروراند و آنان را بر پایه‌ی آن استوار سازد، به گونه‌ای که این فرهنگ در ذهن‌هایشان ریشه بدواند و تثبیت شود.

Indeed, the group must adopt this culture and build its Shabab and establish them upon it, such that it becomes consolidated in their minds.

سپس این گروه، اندیشه‌های بنیادین اسلام را به گونه‌ای به امت عرضه می‌کند که افکار عمومی (رأی عام) را برای آن فکرت پدید آورد، و این رأی عام از آگاهی عمومی (وعیِ عام) نسبت به آن برمی‌خیزد. بدین ترتیب، اندیشه‌های عقیده و احکام شرعیِ اصلی را به امت می‌رساند، به شیوه‌ای که امت را بر یک هدف واحد متحد سازد، که همانا حاکمیت شریعت خداوند است. بدین‌سان امت جهت‌گیری درستی خواهد یافت، و این آغازِ بازگشت شخصیت او می‌داند که مدت‌ها پیش آن را از دست داده بود.

Thereafter, the group takes the fundamental thoughts of Islam and gives them to the Ummah in a manner that produces the ra’i ‘aamm (public opinion) for the fikrah (idea), which emanates from the wa’i ‘aamm (general awareness) about it. Thus, it takes the thoughts of the ‘Aqeedah and principle Shar’ee rules to the Ummah, in a manner that unites the Ummah on one objective, which is the sovereignty of the Sharee’ah of Allah 􀀬. In this manner the Ummah will acquire the correct orientation, and that is considered the beginning of the return of her personality, which she had lost a long time ago.

این اندیشه‌های بنیادین و قواعد شرعیِ اصولی، اندیشه‌هایی‌اند که قانون‌گذاری و عبادت را تنها به الله ۔ و حق پیروی را تنها به فرستاده ﷺ اختصاص می‌دهند. این بنیادها مردم را مشتاق بهشت و ترسان از آتش می‌کنند، و به ایشان می‌فهمانند که کار برپایی دولت اسلامی از مهم‌ترین واجبات در اسلام است، زیرا بسیاری از فرائض بر آن متوقف است. به امت می‌فهمانند که آنان امتی یگانه‌اند به‌جز همه مردمان دیگر، و نه نژاد و نه حکومت ایشان را از هم جدا نمی‌کند. مسلمانان برادرانی یگانه‌اند و هیچ پیوند ملی‌گرایانه یا میهن‌پرستانه‌ای ایشان را جدا نخواهد کرد. کوتاهی در شریعت الله، همان چیزی است که خواری و ذلت مسلمانان را پدید آورده است. مسلمانان باید به شریعت پروردگارشان پایبند باشند؛ هیچ کاری را جز پس از دانستن دلیل آن انجام ندهند.

These fundamental thoughts, and principle Shar’ee rules are thoughts that lead to assigning the legislation and worship to Allah 􀀬 alone, and assigning the right to be emulated to the Messenger 􀁕 alone. These fundamentals make the people yearn for the Paradise and fear the Fire, and make the people understand that the work to establish the Islamic State is one of the most important obligations in Islam, owing to the fact that many fara’id depend on it. They make the Ummah understand that they are one Ummah to the exclusion of all other people, and neither race nor regime separates them. The Muslims are one brotherhood and no nationalistic or patriotic bond shall separate them. Neglect of Allah’s Shar’a is what has caused the Muslims’ humiliation and disgrace. The Muslims must adhere to the Shar’a of their Lord; they should not do an action except after knowing the evidence for it.

چنین اندیشه‌هایی زمینه‌ی حاصل‌خیزی را فراهم می‌کنند که در آن احکام اسلام رشد کرده و ثمر می‌دهند۔

Such thoughts prepare the fertile ground on which the rules of Islam will grow and bear fruit.

هرآنچه تاکنون ذکر کردیم باید در فرهنگ این گروه گنجانده شود. دغدغه ما، ترسیم فرهنگ بر اساس روش صحیحی است که شریعت به آن امر کرده است، و نیز بیان مبنایی که فرهنگ بر آن پذیرفته می‌شود.

Everything we have mentioned must be included in the culture of this group. Our concern is to develop the sound way—which has been ordered by the Shar’a—to outline the culture, and the basis upon which the culture is adopted.

گروه باید انبوهی بزرگ از افکار، آرا و احکام شرعی در اختیار داشته باشد؛ همان چیزهایی که برای آن ضروری است تا به نبرد فکری و کشمکش سیاسی وارد شود، و در کسانی که مسئولیت دعوت را بر دوش خواهند گرفت، فرهنگی متمرکز و ژرف پدید آورد. این افکار همچنین برای ایجاد افکار عمومی در امت ضروری است. این امر موجب می‌شود که امت، فکری را که گروه بر آن بنا شده است، بپذیرد.

The group will have the great mass of thoughts, opinions and Shar’ee rules, that are necessary for the group to plunge into the intellectual struggle and political strife, and to generate the concentrated culture in those who will bear the responsibility of the da’wah. These thoughts are also necessary to produce the public opinion in the Ummah. That will make her accept the fikrah (idea) upon which the group is established.

این چارچوبی است که گروه باید به آن پایبند باشد. اگر گروه در ترسیم آن موفق شده باشد، آنگاه اگر بعداً در برخی قواعد فرعی دچار اشتباه شود، یا با گروه‌های دیگر اختلاف پیدا کند، یا آنان با او اختلاف کنند، به آن آسیبی نمی‌رسد. این امری حتمی و اجتناب‌ناپذیر است.

This is the framework to which the group must adhere. If the group succeeded in outlining it, then the group would not be harmed if afterwards it made a mistake in some of the peripheral rules, or it disagreed with other groups or they disagreed with her. This is an inevitable and unavoidable matter.

این همان فرهنگی است که گروه برای دستیابی به هدفش به آن نیاز دارد، که عبارت است از برپایی حاکمیت شریعت خداوند ﷻ و گسترش دعوت به سایر نقاط جهان. همانا خداوند ﷻ است که توفیق می‌دهد.

This is the culture that the group requires to acheive its goal, which is making the sovereignty for the Shar’a of Allah 􀀬 and spreading the da’wah to the rest of the world. Indeed, Allah 􀀬 is the one who grants the success.