و آنان همچنین می‌گویند که پیامبر ﷺ مردم را به عبادت خداوند فراخواند و مردم را به برپایی دولت اسلامی فرا نخواند؛ یا اینکه مسئلهٔ محوری عبادت خداوند است و نه دولت اسلامی؛ یا اینکه برپایی دولت اسلامی مهم نیست، اما عبادت خداوند مهم است. این‌ها دیدگاه‌های آنان است؛ یا چیزی همانند این.

They also say that the Messenger 􀁕 called people to the worship of Allah 􀀬 and did not call people to the establishment of an Islamic State; or that the central issue is the worship of Allah 􀀬 and not the Islamic State; or that it is not important to establish an Islamic State, but it is important to worship Allah 􀀬. These are their views; or something of the same nature.

برای پاسخ به این اعتراض، باید حقیقت عبادت و چگونگی تحقق آن را تعریف کنیم.

To respond to this objection we must define the reality of ibaadah and how it is acheived.

الله ﷻ انسان را برای عبادت خود آفرید. بنابراین، عبادت هدفی است که الله ﷻ انسانها را به خاطر آن آفریده است. معنای «لا إله إلا الله» این است: هیچ معبودی جز الله نیست، و هر چیز دیگری که جز این باشد باطل است و باید رد شود، و انسان باید به این گواهی دهد. «محمد رسول الله» به این معناست که عبادت و اطاعت باید مطابق با آنچه تنها محمد ﷺ، فرستادهٔ الله، آورده است باشد، و انسان باید به این گواهی دهد.

Allah 􀀬 created mankind to worship Him. Thus, ibaadah is the objective for which Allah 􀀬 created the human beings. The meaning of, “Laa Ilaaha illallah” is the following: there is none to be worshipped except Allah 􀀬, and anything other than this is false and must be rejected and man must testify to this. “Muhammad rasoolullah”, means that the worship and obedience should be according to what only Muhammad 􀁕, the Rasool of Allah, has brought and man must testify to this.

بنابراین، عبادت تنها برای الله ﷻ است و جز آنچه الله ﷻ تشریع کرده و تنها رسول الله ﷺ آورده است، تحقق نمی‌یابد؛ و این اصلی است که باید در هر عمل و هر گفتاری در زندگی ما محقق شود.

Thus, ‘ibaadah (worship) is only for Allah 􀀬 and it cannot take place, except as legislated by Allah 􀀬 of what was brought only by the Rasool of Allah, and this is an origin that must be realised in every action or statement in our life.

از این رو، هنگامی که مسلمان در این زندگی کاری را برای برآوردن نیازی برای خود یا ارزشی که در واقعیت زندگی وجود دارد انجام می‌دهد، تنها به انگیزه برآوردن نیازها و غرایزش حرکت می‌کند، نیازها و غرایزی که می‌توان آنها را در بیش از یک راه برآورد.

Hence when the Muslim undertakes an action in this life to achieve a need for himself or a value which is in the reality of life, he moves solely for the motive of satisfying his needs and instincts, which can be satisfied in more than one way.

انجام دادن این کار به شیوه‌ی شرعی، و پایبند بودن به آن، و پیوند دادن آن با ایمان به الله، عمل مسلمان را به یک عبادت تبدیل می‌کند.

Satisfying this in the Shar’ee way, and restricting oneself to it, and linking that with the belief in Allah 􀀬, makes the action of the Muslim a worship.

از آنجا که پشت هر عملی، ارضای یک خواسته یا نیاز نهفته است و نیازهای انسان با حوزه‌های گوناگونی پیوند دارد، طبیعی است که کارهای انسان همه جنبه‌های زندگی را در بر بگیرد.

Since behind every action there is the satisfaction of a desire or need, and mans needs are related to many areas, it is natural that the actions of man will cover all aspects of life.

بنابراین، عبادت آن است که انسان کارهای خود را بر اساس امرها و نهی‌های الله ﷻ جهت دهد، و این باید بر پایه‌ی ایمان به الله ﷻ تنها انجام شود؛ و همین سبب می‌شود که عبادت جامع باشد و همه‌ی کارهای انسان را دربر گیرد.

Thus, ‘ibaadah is that man should direct his actions according to the orders and prohibitions of Allah 􀀬, and this must be done based on the belief in Allah 􀀬 only; this leads to the comprehensiveness of ibaadah which encompasses all of man’s actions.

وقتی به یک مسلمان گفته می‌شود «خدا را بپرست»، این به آن معنا نیست که فقط به او دستور داده می‌شود نماز بخواند، زکات بپردازد، حج به جا آورد یا کارهایی را انجام دهد که فقها آن‌ها را در دسته‌ی عبادات قرار داده‌اند.

When you say to a Muslim “worship Allah”, it does not mean that you are only instructing him to pray, pay zakah, make hajj or undertake things the fuqaha (jurists) have placed under the category of ‘ibadaat (worships).

این به آن معناست که او باید از الله ﷻ در هر آنچه که او ﷻ فرمان داده است اطاعت کند و از هر آنچه که او ﷻ منع کرده است، خودداری نماید.

It means that he should obey Allah 􀀬 in everything He 􀀬 has commanded and refrain from everything He 􀀬 has forbidden.

بنابراین، ایمان به الله ﷻ اصل و مبنای اعمال است. عبادت به‌منظور هدایت تمام اعمال بر پایه‌ی باور به الله ﷻ است.

Thus, the Imaan in Allah 􀀬 is the origin of actions. The worship is for the sake of directing all the actions on the basis of belief in Allah 􀀬.

بنابراین، تمام دین عبادت است، و عبادت به معنای تسلیم بودن است.

Therefore, the whole deen is ‘ibaadah, and ‘ibaadah means submission.

معنای تسلیم شدن ما در برابر الله 􀀬 این است که او را عبادت کنیم و در برابر فرمان الله، آن دانای داناترین و آگاه‌ترین، فروتنی نماییم، و ما با رضایت و فرمانبرداری خود را به او تسلیم می‌کنیم 􀀬.

The meaning of submitting ourselves to Allah 􀀬 is to worship Him and humble ourselves to the order of Allah, the All-Knowing and All-Aware, and we submit ourselves to Him 􀀬 with contentment and submission.

از همین روست که بخشی از عبادت و اطاعت از او ﷻ، امر به معروف و نهی از منکر است، و جهاد در راه او علیه کافران و منافقان، برپا داشتن دین خدا در زندگی مسلمانان، گسترش دعوت میان همه مردم و حمایت از مسلمانان؛ همان‌گونه که در نماز، زکات و قیام شب (نمازهای شبانه) نیز چنین است.

That is why part of worshipping and obeying Him 􀀬 is, enjoining the ma’roof and forbidding the munkar, and engaging in Jihaad in His path against the people of kufr and nifaaq (hypocracy), establishing Allah’s deen in the life of the Muslims, spreading the da’wah between all people and protecting the Muslims; just as it is also in the prayer, Zakah and qiyaam (nightly devotional prayers).

عبادتِ الله ﷻ تمامِ اعمالِ انسان را دربر می‌گیرد که مسلمان، بر اساسِ واقعیتی که در آن زندگی می‌کند، انجام می‌دهد. اگر واقعیت این باشد که مسلمان نماز نمی‌خواند، آنگاه دعوت او به نماز، دعوت به عبادت است؛ و دعوت او به روزه، دعوت به عبادت است؛ و دعوت او به خرید و فروش مطابق با شریعتِ اسلامی، دعوت به عبادتِ الله ﷻ است. از آنجا که ایمان به الله ﷻ سرچشمهٔ هر عبادتی است، دعوت مردم به نماز یا روزه باید با برانگیختنِ ایمان در شخصی که به او دعوت داده می‌شود آغاز شود، و این ایمان را محرکِ تعهد و کنترل‌کنندهٔ اعمال قرار داد.

Worshipping of Allah 􀀬 includes all actions of man, which the Muslim undertakes according to the reality in which he lives. If the reality is that the Muslim does not pray then calling him to pray is a call to worship, and inviting him to fast is an invitation to worship, and inviting him to buy and sell according to the Islamic Shar’a is an invitation to worship Allah 􀀬. Since Imaan in Allah 􀀬 is the origin of every worship, then calling people to prayer or fasting must be preceded by provoking the Imaan in the person who is given da’wah, and making this Imaan the impetus for commitment and the controller of actions.

همچنین، دعوت به برپایی اسلام و حکم کردن به آنچه الله نازل کرده است، که از اوامر الله ﷻ هستند و باید اطاعت شوند، با همین حکم است. این امور را کسی انجام می‌دهد که به الله ﷻ ایمان دارد. دعوت به این اوامر باید مقدم بر دعوت به ایمان به الله ﷻ نباشد؛ بلکه باید پیش از آن، دعوت به ایمان به الله ﷻ قرار گیرد. تنها این است که عبادت الله ﷻ را در این موضوع محقق می‌سازد.

Likewise for calling people to the establishment of Islam and ruling by what Allah 􀀬 has revealed, which are from the orders of Allah 􀀬 and they must be obeyed. They are undertaken by the one who believes in Allah 􀀬. The invitation to these orders must be preceded by the invitation to believe in Allah 􀀬. This is what will realise the worship of Allah 􀀬 in this matter.

از آنجا که مسلمانان امروز زیر نظام‌های کفری زندگی می‌کنند که قوانین‌شان از سوی الله ﷻ نازل نشده است، و مسلمان نمی‌تواند در چارچوب آن‌ها شیوه‌ی زندگی اسلامی داشته باشد، پس دعوت به برپایی دین، عبادتِ الله ﷻ محسوب می‌شود و باید به آن توجه کرد و تلاش‌ها را در آن راه صرف نمود.

Since the Muslims today live under kufr systems whose rules are not derived from Allah 􀀬, and the Muslim cannot live an Islamic way of life under them; then the call to establish the deen represents worshipping of Allah 􀀬, to which attention should be drawn and efforts spent.

بنابراین، ما موظفیم دعوت خود به عبادت الله ﷻ را با مشکلات این عصر پیوند دهیم، مشکلاتی که همگی در فراخوان به از سرگیری شیوه زندگی اسلامی بازتاب یافته‌اند. آنگاه عبادت الله ﷻ به کامل‌ترین شکل تحقق خواهد یافت. از این رو، فراخوان به برپایی دولت اسلامی، فراخوان به برپایی دینی است که عبادت است، و فراخوانی به عبادت است. زیرا این فرمانی از جانب الله ﷻ است که به او ایمان داریم؛ و مسلمانی که این را نادیده بگیرد، در عبادت الله ﷻ سستی ورزیده است.

Thus, we are obliged to link our call to Allah’s 􀀬 worship with the problems of this age, which are all reflected in the call to resume the Islamic way of life. Then the worship of Allah 􀀬 will be achieved in the most complete manner. Therefore, the call for the establishment of the Islamic State is a call for the establishment of the deen which is ‘ibaadah, and is a call for ‘ibaadah. This is because it is an order from Allah 􀀬 in whom we believe; the Muslim who ignores this is complacent in the worship of Allah 􀀬.

بنابراین، شیوهٔ طرح این مسئله از سوی آن افراد نادرست است، زیرا چنین به نظر می‌رسد که تلاش برای برپایی خلافت با عبادت در تضاد است. داشتن چنین دیدگاهی، حمله‌ای به بخشی از قرآن توسط بخش دیگر آن است، و این کاری است که بر مسلمانان حرام شده است.

Therefore, the manner in which this issue has been presented by those people is wrong, because it seems to imply that working to establish the Khilafah contradicts with ‘ibaadah. Holding such an opinion is an attack on part of the Qur’an by another part, which the Muslims have been forbidden from doing.