غرب با توسل به اندیشهٔ جدایی دین از زندگی، حق قانونگذاری را برای خود قائل شده است. او بر این باور است که انسان باید زندگی خود را آنگونه که میخواهد زیست کند، نه آنگونه که دیگران میخواهند؛ بر اساس هوسهای شخصی خود، نه بر اساس خواست دیگران. آنان چنین نظر دادند که انسان تا زمانی که از آزادی خود برخوردار نباشد، نمیتواند این حق را اعمال کند. این امر موجب شده است که آزادی او به صورت آزادیهای عقیده، مالکیت، اندیشه و آزادی شخصی نمایانده شود. و این مفهوم آزادیها را مقدس شمرده است.

By resorting to the idea of separating religion from life, The West has given the right of legislation to itself. It takes the view that man must live his life as he pleases and not as others would like; in accordance with his own whims and not the will of others. They took the view that man cannot practice this right until he enjoys his freedom. This has led his freedom to be represented as the freedoms of belief, ownership, opinion and personal freedom. It considered this idea of freedoms as sacred.

این آزادی‌ها معانی فنی مشخصی دارند۔

These freedoms have specific technical meanings.

آزادی عقیده به فرد اجازه می‌دهد که به دینی که خود برمی‌گزیند ایمان بیاورد. یا به او اجازه می‌دهد از یک آیین به آیین دیگر روی آورد، حتی اگر این امر هر روزه رخ دهد. و به او اجازه می‌دهد که دین‌ها را یکسره رد کند.

Freedom of belief allows the individual to believe in the religion he chooses. Or it allows him to move from one creed to another, even if it was a daily occurrence. It permitted him to reject religions altogether.

مالکیت آزاد به فرد این حق را می‌دهد که هر چیزی را که بخواهد، و از هر راهی که بخواهد، مالک شود. او همچنین حق دارد که به هر شکلی که بخواهد در مالش تصرف کند. اگر بخواهد آن را به سگ خود ببخشد و وارثانش را از آن محروم کند، هیچ کس نمی‌تواند او را از این کار بازدارد.

Freedom of ownership allows the individual to own whatever he wants and through any means he wants. He also has the right to dispose of with his wealth in any manner he wishes. If he wants to give it as a gift to his dog and prevent his inheritors from it, then nobody can stop him from doing so.

آزادی عقیده به او اجازه می‌دهد هر آنچه می‌خواهد بگوید، خواه درست باشد یا نادرست، بدون هیچ مانعی و بدون هیچ نظارتی. او می‌تواند هر عقیده‌ای را که با فهم یا هواهای نفسانی‌اش در تضاد باشد، نقض کند یا مورد انتقاد قرار دهد.

Freedom of opinion allows him to say whatever he wants, whether it is true or false, without any obstacle or monitoring. He can violate or criticize any opinion that goes against his understanding or whims.

آزادی فردی به افراد این امکان را می‌دهد که امور شخصی خود را بدون توجه به ارزش‌ها، محدودیت‌های اخلاقی یا قیدهای معنوی اداره کنند.

Personal freedom allows individuals to run their personal affairs without any consideration for values, ethical constraints or spiritual restrictions.

این تصور از آزادی‌ها، که از نیازهای اساسی دموکراسی به شمار می‌رود، موجب شده است که ارزش‌های طرفداران آن تا سطحی پایین‌تر از سطح حیوانات تنزل یابد.

This idea of freedoms, which are basic requirements of Democracy, has caused the values of those who advocate it to decline to a level lower than that of animals.

آزادی عقیده، دین را در جوامع سرمایه‌داری از اهمیتش انداخته است. این آزادی تا حد زیادی دین را خوار کرده است، آنجا که به افراد اجازه داده تا دینشان را همان‌گونه تغییر دهند که لباس‌هایشان را عوض می‌کنند.

The freedom of belief has made religion lose its importance in capitalist societies. It belittled religion greatly when it permitted individuals to change their religion the way they changes their clothes.

با گسترش اندیشه مادی‌گرایانه و محدود شدن اندیشه دینی، ارزش‌های اخلاقی، انسانی و معنوی از میان رفته‌اند. جان‌های مردم از مهربانی تهی شده و چنان زیسته‌اند که گرگان زندگی می‌کنند، جایی که قوی بر ضعیف چیره می‌شود.

With the spread of the materialistic thought and the restriction of the religious thought, the ethical, humanitarian and spiritual values have disappeared. The souls of the people have become devoid of compassion, and they have come to live like wolves, where the strong subjugate the weak.

آزادی عقیده به مردم اجازه داده است هر چه می‌خواهند بگویند و به هر آنچه می‌خواهند فراخوانند. بنابراین هر عقیده‌ی باطل، عجیب و دیوانه‌واری در جوامع آنان یافت می‌شود؛ و آنان از هیچ معیاری برای تشخیص حق بی‌بهره‌اند. همچنین می‌شنوید که هر فرد عادی‌ای به پیامبر ﷺ اهانت می‌کند، بی‌آنکه قانونی برای جلوگیری از این کار وجود داشته باشد؛ مانند سلمان رشدی که آزادی عقیده را بهانه قرار می‌دهد و در پس آزادی بیان پنهان می‌شود.

Freedom of opinion has permitted the people to say what they like and to call for whatever they want. So, every false, strange and crazy opinion is to be found in their societies; they are devoid of the truth any criteria for it. You also come to hear any common person blaspheme against the Messenger 􀁕, without any law to prevent him from this; like Salman Rushdi, who uses freedom of belief as a pretext and hides under freedom of speech.

در مورد آزادی مالکیت و معیارهای سودمندی آن، این آزادی هیولای سرمایه‌داری را پدید آورده است؛ هیولایی که استعمار را به‌عنوان شیوه‌ای برای کنترل آینده‌ی مردم، تصاحب منابعشان، بهره‌کشی از ثروتشان و ریختن خون ملت‌هایشان برگزیده است. این نظام برای رقابت با دیگران در کسب حرام، برای تجارت با خون مسلمانان، و برای دامن زدن به جنگ‌های داخلی و جنگ‌میان ملت‌ها به کار می‌رود تا محصولات خود و محصولات صنایع نظامی‌شان را بفروشند و سودهای کلان ببرند. این دولت‌های سرمایه‌دار خود را از هرگونه ارزش معنوی، اخلاقی و انسانی تهی کرده‌اند. بلکه آنان در صورت ضرورت، از دین بهره می‌گیرند تا منافع خود را بپوشانند و ادعا کنند که ارزش‌های اخلاقی و انسانی دارند، تا چهره‌ی زشت و بوی گندیده‌ی خود را پنهان سازند.

As for freedom of ownership and its criteria of benefit, it has created the monstrosity of Capitalism, which has taken colonialism as a method to control people’s future, and to seize their resources, exploit their wealth, and spill the blood of their peoples. This is to compete with others for the Haraam earning, to trade with the blood of the Muslims, to fuel civil wars and wars between nations so as to sell their products and those of their military industries, which have made huge profits. These capitalist states have stripped themselves of any spiritual, ethical or humanitarian values. Rather they use religion, if compelled, to cover their interests and claim to have ethical and humanitarian values to conceal their ugly face and putrid smell.

از نظر آزادی شخصی، این آزادی جوامع کشورهای دموکratic را به جوامعی حیوانی و منحط بدل کرده است. آنان به سطحی از بی‌بندوباری منزجرکننده فروافتاده‌اند که حتی حیوانات نیز بدان نمی‌رسند.

As for personal freedom, it has transformed societies in the democratic countries into declined animalistic societies. They have descended to a level of disgusting licentiousness that even the animals have not reached.

آنان قانونگذاری کرده‌اند که روابط جنسی نابهنجار و ناروا مجاز باشد.

Their legislation has permitted abnormal and erroneous sexual relations.

آنان در میان خود رفتارهایی می‌بینید که حتی در میان حیوانات نیز دیده نمی‌شود. آنان آمیزش دسته‌جمعی و زنا با محارم را با مادران، دختران و خواهرانشان انجام می‌دهند. آنان حتی با حیوانات نیز آمیزش می‌کنند. از این رو بیماری‌هایی در میان آنان پدید آمده که پیش از این وجود نداشته است. از هم گسیختگی خانواده را در جوامعشان می‌توان دید و احترام متقابل میان اعضای یک خانواده از میان رفته است. آزادی شخصی، آزادی از میان برداشتن همه قیدها است؛ آزادی هرگونه ارزش‌ها و آزادی نابود کردن خانواده. به نام آزادی است که همه گناهان بزرگ مرتکب می‌شوند و همه منع‌ها مباح شمرده می‌شود.

You see amongst them practices that you do not see even amongst animals. They practice group sex and incest with their mothers, daughters and sisters. They practice sex even with animals. Hence diseases appear amongst them that never existed before. The break up of the family can be seen in their societies and the mutual respect between the members of a single family has been lost. Personal freedom is the freedom to do away with all restrictions; allowing any kind of values and the freedom to destroy the family. It is in the name of freedom that all the grave sins are committed and all the prohibitions are permitted.

بنابراین، آزادی زنا، همجنس‌گرایی، هم‌جنس‌گرایی زنان، برهنگی و مصرف شراب، و دنبال کردن هر عملی، هر قدر هم که پست و زشت باشد، همه با نهایت آزادی و بدون هیچ فشار یا اجباری انجام می‌شود.

So the freedom of fornication, homosexuality, lesbianism, nudity, and alcohol, and the pursuit of every action no matter how low or despicable it may be, is all done with the utmost freedom without any pressure or compulsion.

این‌ها پیامدهای دموکراسی‌اند. این‌ها محصول هوس‌های انسان‌اند، نه از جانب الله ﷻ، و از وحیی که از آسمان‌ها نازل می‌شود سرچشمه نگرفته‌اند. هیچ ارتباطی با هیچ دینی ندارند. اگر به آن چیزی بازگردیم که دموکراسی را در ذهن طرفداران و اندیشمندان آن برقرار ساخت، و به اوضاع و احوالی که دموکراسی در آن زاده شد، روشن خواهد شد که این نظام بر پایه‌ای کفرآمیز بنا شده و در پاسخ به سخنانی چون سخن لوئی پانزدهم: «تاج را جز از خدا دریافت نکرده‌ایم» و لوئی چهاردهم: «اقتدار پادشاهان از تفویض خداوند ناشی می‌شود. خدا سرچشمه‌ی انحصاری آن است، نه مردم. پادشاهان جز در برابر خدا در شیوه‌ی اعمال اقتدارشان پاسخگو نیستند» برقرار شد. روشنفکران نظریه‌ی قرارداد اجتماعی ژان ژاک روسو را «کتاب مقدس انقلاب سکولار فرانسه» توصیف کردند. از همه‌ی این‌ها تضاد کامل اسلام با دموکراسی برای ما آشکار می‌شود، از نظر سرچشمه‌ای که از آن برآمده، آیینی که از آن نشأت گرفته، پایه‌ای که بر آن استوار است و اندیشه‌ها و نظام‌هایی که به همراه آورده است.

These are the effects of Democracy. They are the product of man’s whims and not from Allah 􀀬, and they are not derived from the revelation that comes from the heavens. They have nothing to do with any religion whatsoever. If we return to the thing that established Democracy in the minds of its advocates and thinkers, and the circumstances into which it was born, it will become very clear that it was founded on a kufr basis and it was established as a response to sayings such as those of Louis XV; “We did not receive the crown except from God”, and Louis XIV; “The authority of the kings derives from the delegation of God. God is its exclusive source and not the people. Kings are not accountable for how they practice their authority, except before God.” The intellectuals described the theory of the social contract of Jean Jacque Russo as, ‘the Bible of the French secular revolution.’ From all of this the complete contradiction of Islam with Democracy becomes clear to us, in regards to the source from which it came, the creed from which it emanated, the basis on which it is founded and the thoughts and systems it has brought.

- منبع و سرچشمهٔ آن انسان است. او همان حاکمی است که در صدور احکام بر افعال و اشیاء، از حیث حُسن (زیبایی و شایستگی انجام) یا قُبح (ناپسندی)، به او ارجاع داده میشود. و این چیزی جز پیروی از هوای نفس و امیال نیست. ریشههای پیدایش آن نیز به فیلسوفان اروپا بازمیگردد.

- The source from which it has come is man. He is the ruler who is referred to in issuing judgments on actions and things, in respect of them being husn (pretty/worthy of doing) or qubh (reprehensible). This is nothing but following one’s whims and desires. The roots of its creation lie with the philosophers of Europe.

اما اسلام برخلاف آن است. این دین از جانب الله است. او آن را بر پیامبرش محمد ﷺ، بندهٔ خود و فرستادهاش، نازل کرد. حاکمیت در اسلام از آنِ شرع است که احکام را صادر میکند، نه عقل. نقش عقل محدود به فهم متون شرعی است.

As for Islam, it is opposite to that. It is from Allah 􀀬. He 􀀬 revealed it to His Prophet Muhammad, His Servant and Messenger 􀁕. The ruler in Islam refers to the Shar’a in issuing rules and not to the mind. The role of the mind is restricted to understanding the Sharee’ah texts.

اما عقیده‌ای که دموکراسی از آن برمی‌خیزد، عقیدهٔ جدایی دین از زندگی است، یعنی عقیده‌ای که بر راه‌حل سازشی استوار است. این عقیده دین را نفی نکرد، بلکه نقش آن را در زندگی و در دولت لغو کرد، و در نتیجه به انسان حق داد که نظام خود را وضع کند.

- As for the creed from which Democracy emanates, it is the creed of separating religion from life, which is the creed based on the compromise solution. This creed did not reject religion but abolished its role in life and State, and consequently gave man the right to lay down his own system.

بر پایهٔ عقیدهٔ آن بود که تمدنش بنا نهاده شد و جهت فکری‌اش تعیین گردید۔

It was on the basis of its creed that its civilisation was founded and its intellectual direction was defined.

اما اسلام برخلاف این است. اسلام بر پایهٔ عقیدهٔ اسلامی استوار است که همهٔ امور زندگی و دولت را ملزم می‌سازد تا بر اساس اوامر و نواهی الله 􀀬 هدایت شود. به بیان دیگر، زندگی بر وفق احکام شریعت پیش می‌رود که از عقیدهٔ اسلامی سرچشمه می‌گیرد.

As for Islam it is contrary to this. It is based on the Islamic ‘Aqeedah that obliges all of life’s affairs, and the State to be directed according to the orders and prohibitions of Allah 􀀬. In other words, life proceeds according to the Sharee’ah rules that emanate from the Islamic ‘Aqeedah.

بر پایهٔ عقیدهٔ آن بود که تمدن آن بنا نهاده شد و جهت فکری آن تعیین گردید۔

It was on the basis of its ‘Aqeedah that its civilisation was founded and its intellectual direction was defined.

اساسی که دموکراسی بر آن بنا شده این است که حاکمیت از آنِ مردم است. مردم سرچشمهٔ قدرت‌ها هستند. بر این اساس، نظام‌های دموکراتیک سه قوه را پدید آوردند: قوهٔ مقننه، قوهٔ مجریه و قوهٔ قضاییه، تا حاکمیت و اقتدار خود را در عمل نمایان سازند.

- The basis on which Democracy is founded is that sovereignty is for the people. The people are the source of the powers. Based on this, the democratic systems created three powers; the legislative, executive and judicial powers, so as to practically express its sovereignty and authority.

در اسلام، حاکمیت از آنِ شرع است، و امّت حق قانونگذاری ندارد. با این حال، اسلام مسلمانان را موظّف کرده است که دستورها و نهی‌های الله را اجرا کنند، و این امر را از طریق برپایی دولت خلافت، آن‌گونه که متون شرعی تعریف کرده‌اند، تحقق بخشیده است.

As for Islam, sovereignty lies with the Shar’a, and the Ummah does not possess the right of legislation. However, Islam has obliged the Muslims to execute the orders and prohibitions of Allah 􀀬, and it manifested this through the establishment of the Khilafah State as defined by the Sharee’ah texts.

دموکراسی با نظام‌ها و اندیشه‌هایی آمد که بر پایه‌ی منفعت و پیروی از هواهای نفسانی بنا شده‌اند، در حالی که قانون‌گذاری اسلام بر پیروی از نصوص و استنباط احکام شرعی از آن‌ها استوار است؛ یعنی بر پایه‌ی پایبندی به هدایت و پیروی از آن بنا شده است.

- Democracy came with systems and thoughts based on benefit and the following of whims, whilst the legislation of Islam is based on following the texts and deducing the Shar’eeah rules from them, i.e. it is based on the adherence to and following of guidance.

این ادعا که دموکراسی عناصر خوبی دارد که اسلام می‌تواند از آن بهره ببرد، بی‌اساس است و بر هیچ دلیلی استوار نیست. ما برخی از آثار دموکراسی را دیده‌ایم؛ دموکراسی وضعیت شری پدید آورده که هیچ خیری در آن نیست. امتی که بهترین امت است و برای بشریت پدید آمده، نیازی ندارد چیزی از دموکراسی بگیرد. آیا در اسلام کمبودی هست که برای جبران آن باید چنین ادعایی کرد؟

The statement that Democracy has some good elements from which Islam can benefit is baseless and is not based upon evidence. We have seen some of the effects of Democracy; it has created an evil situation that contains no goodness. The best Ummah brought forth to mankind does not need to take anything from Democracy. Is there a deficiency in Islam, which needs to be compensated for by making such a claim?