برای مثال، هنگامی که تصمیم می‌گیریم که تأسیس دولت اسلامی در رأس مقیاس اولویت‌ها در میان واجبات جمعی قرار دارد، این تصمیم را از متون قرآن و سنت می‌گیریم.

For instance, when we decide that the establishment of the Islamic State comes at the head of the scale of priorities amongst the collective obligations, we take this decision from the texts of the Qur’an and Sunnah.

آیات بسیاری وجود دارد که حکم کردن بر اساس آنچه خداوند نازل کرده را واجب می‌گرداند. او ﷻ می‌فرماید:

The verses that obligate to rule by what Allah has revealed are many. He 􀀬 says:

«…و هر که بر اساس آنچه الله نازل کرده حکم نکند، آنان کافرانند.» [قرآن ۵:۴۴] «…و هر که بر اساس آنچه الله نازل کرده حکم نکند، آنان ظالمانند.» [قرآن ۵:۴۵] «…و هر که بر اساس آنچه الله نازل کرده حکم نکند، آنان فاسقانند.» [قرآن ۵:۴۷] «نه، به پروردگارت سوگند که ایمان نمی‌آورند تا آنکه تو را (ای محمد ﷺ) در هر اختلافی میان خود داور قرار دهند…» [قرآن ۴:۶۵] «پس میان ایشان بر اساس آنچه الله نازل کرده حکم کن و از هوس‌های آنان پیروی مکن…» [قرآن ۵:۴۹] «آیا (آنان) حکم دوران جاهلیت را می‌جویند؟ و چه کسی در حکم بهتر از الله است برای قومی که یقین دارند؟» [قرآن ۵:۵۰] عمل به این متون و سایر آیات و احادیثی که همانند آنها هستند، وابسته به وجود دولت اسلامی است که بر اساس آنچه الله ﷻ نازل کرده حکم براند.

“…And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44] “…And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the zaalimun (unjust, oppressors).” [TMQ 5:45] “…And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Faasiqun (transgressors)” [TMQ 5:47], “But no, by your Lord, they can have no Imaan, until they make you (O Muhammad) the judge in all disputes between them…” [TMQ 4:65], “And so judge between them by what Allah has revealed and follow not their vain desires...” [TMQ 5:49], “Do they then seek the judgement of (the days of) Ignorance? And who is better in judgement than Allah for a people who have firm belief.” [TMQ 5:50] Acting upon these texts and other such texts containing other ayaat and ahadeeth depends on the existence of the Islamic State which will rule by what Allah 􀀬 has revealed.

آیات بسیاری وجود دارد که به برپایی حدود (مجازات‌های شرعی) دستور می‌دهند:

The verses that order the establishment of the Hudood (penal code) are many:

«قُطِّعَتْ أَيْدِيهِمَا: دست دزد، چه مرد و چه زن، را قطع کنید...» [TMQ 5:38]، «زناکار زن و زناکار مرد را هر یک را صد تازیانه بزنید...» [TMQ 24:2]، «و کسانی که زنان پاکدامن را متهم می‌کنند و چهار شاهد نمی‌آورند، آنان را هشتاد تازیانه بزنید...» [TMQ 24:4]، «…و هرکس به ناحق کشته شود، ما برای وارث او اختیار داده‌ایم (یعنی حق درخواست قصاص، عفو یا دریافت دیه را)…» [TMQ 17:33]، «کیفر کسانی که با الله و فرستاده‌ی او می‌جنگند و در زمین فساد می‌کنند، جز این نیست که کشته شوند یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان در خلاف جهت بریده شود، یا از سرزمین تبعید گردند…» [TMQ 5:33] احادیث بسیاری وجود دارد که تازیانه زدن کسی را که شراب می‌نوشد و سنگسار کردن زناکار متأهل را ذکر می‌کنند، و نیز «دندان در برابر دندان»، قصاص برای جراحات، و ارش (دیه).

“Cut off the hand of the thief, male or female...” [TMQ 5:38], “The woman and the man guilty of illegal intercourse, flog each of them with a hundred stripes...” [TMQ 24:2], “And those who accuse chaste women, and produce not four witnesses, flog them with eighty stripes...” [TMQ 24:4], “…And whoever is killed (intentionally with hostility and oppression and not by mistake), We have given his heir the authority (ie to demand Qisas, to forgive or receive blood money)…” [TMQ 17:33], “The recompense of those who wage war against Allah and His Messenger and do mischief in the land is only that they shall be killed or crucified or their hands and their feet be cut off on the opposite sides, or be exiled from the land…” [TMQ 5:33] There are many ahadeeth which mention the whipping of the one who drinks alcohol, and stoning the fornicator who is married, tooth for a tooth, qisas (equal retribution) for injuries, and the arsh (blood money)

هنگامی که قصاص اجرا نمی‌شود، و همچنین تعیین تعزیر (مجازات تقدیری) در جایی که شرع مجازات مشخصی برای آن تعیین نکرده است. عمل به این احکام و حدودی که الله ﷻ تشریع کرده است، به وجود دولت اسلامی وابسته است که بر اساس آنچه الله نازل کرده حکم براند.

when qisaas does not take place, and the imposition of the ta’zeer (discretionary punishment) where the Shar’a has not fixed a specific punishment. Acting upon these rules and Hudood, which Allah 􀀬 has legislated, depends on the presence of the Islamic State that will rule by what Allah 􀀬 has revealed.

آیاتی که به جهاد در راه الله ﷻ اشاره دارند بسیار زیادند.

The verses that mention Jihaad in the path of Allah 􀀬 are numerous.

برای مثال:

For instance:

«پیش روید، چه سبکبار باشید و چه سنگین‌بار، و با مال و جان خود در راه خدا جهاد کنید…» [TMQ 9:41]، «با کسانی که به خدا و روز آخرت ایمان ندارند و آنچه را خدا و فرستادهٔ او حرام کرده‌اند حرام نمی‌شمارند و به دین حق نمی‌گروند، از میان کسانی که به ایشان کتاب داده شده است (یهودیان و مسیحیان) بجنگید تا با دست خود و در حال خواری جزیه بدهند» [TMQ 9:29]، «…و همهٔ مشرکان را همچنان که آنان همهٔ شما را می‌جنگند، بجنگید…» [TMQ 9:36]، «و با ایشان بجنگید تا فتنه (کفر و شرک) نماند و دین تنها از آنِ خدا باشد…» [TMQ 8:39]، «و در برابر ایشان هر چه در توان دارید از نیرو و اسبان آماده برای جنگ فراهم سازید تا دشمن خدا و دشمن خود و دیگرانی را که شما نمی‌شناسید و خدا آنان را می‌شناسد، بترسانید…» [TMQ 8:60]. عمل کردن به این متون و سایر آیات و احادیثی از این دست، به وجود دولت اسلامی‌ای بستگی دارد که بر پایهٔ آنچه خدا نازل کرده است حکومت کند. در برخی احادیث آمده است که جهاد تا روز قیامت ادامه خواهد داشت و عدالت فرد عادل یا ستم فرد ستمگر آن را باطل نخواهد کرد. به عبارت دیگر، مسلمان موظف است هنگامی که به جهاد فراخوانده می‌شود، به جهاد بپردازد، خواه دولت اسلامی وجود داشته باشد یا نه؛ یعنی جهاد با هر امیری، چه پرهیزگار و چه گنهکار، صورت خواهد گرفت.

“March forth, whether you are light or heavy, strive hard with your wealth and your lives in the path of Allah…” [TMQ 9:41], “Fight against those who believe not in Allah, nor in the Last Day, nor forbid that which has been forbidden by Allah and His Messenger and those who acknowledge not the religion of truth (Islam) among the people of the Book (Jews and Christians), until they pay the Jizyah with willing submission, and feel themselves subdued” [TMQ 9:29], “…and fight the Mushrikeen (polytheists, idolaters) collectively, as they fight against you collectively...” [TMQ 9:36], “And fight them until there is no more Fitnah (disbelief and polytheism) and the deen (worship) will be for Allah alone...” [TMQ 8:39], “And make ready against them all you can of power, including the steeds of war to threaten the enemy of Allah and your enemy, and others besides them, you may not know but whom Allah does know...” [TMQ 8:60] Acting upon these texts and other such ayaat and ahadeeth depends on the existence of the Islamic State that will rule by what Allah 􀀬 has revealed. There are ahadeeth, which mention that Jihaad will continue until the Day of Judgement and the justice of a just person or the injustice of an unjust person will not annul it. In other words, the Muslim is obliged to engage in Jihaad when he is called to Jihaad, whether the Islamic State exists or not, ie Jihaad will take place with every Ameer, whether pious or sinful.

با این حال، حاکمان امروز نه جهاد می‌کنند و نه به جهاد در راه الله 􀀬 فرمان می‌دهند. وقتی به جنگ فرمان می‌دهند، جنگ مسلمانان با یکدیگر را دستور می‌دهند. آنان همچنان چنین خواهند کرد تا زمانی که مردانی که به الله 􀀬 و روز آخرت ایمان دارند برخیزند و دولت‌های کفرآمیز را درهم بکوبند و به جای آن‌ها دولت واحد اسلامی را برپا کنند که بر اساس آنچه الله 􀀬 نازل کرده است حکم براند.

However, the rulers today do not engage in Jihaad, nor do they order Jihaad in the path of Allah 􀀬. When they order fighting they order the fighting of Muslims amongst themselves. They will continue to do that until men who believe in Allah 􀀬 and the Last Day rise up and demolish the kufr statelets and, in their place, establish the one Islamic State, which will rule by what Allah 􀀬 has revealed.

آیاتی که امتِ اسلامی را حاملِ پیام به جهان قرار می‌دهند و بهترین امت در میان دیگر ملت‌ها بودن را بیان می‌کنند، فراوان‌اند:

The verses which make the Islamic Ummah carry the message to the world, and the best Ummah among other nations are numerous:

«شما بهترین امتی هستید که برای مردم پدید آورده شده‌اید؛ به کار پسندیده فرمان می‌دهید و از کار ناپسند باز می‌دارید و به الله ایمان دارید...» [قرآن ۳:۱۱۰]، «...و عزت از آنِ الله و رسولِ او و مؤمنان است...» [قرآن ۶۳:۸]، «...و هرگز الله برای کافران بر مؤمنان راهی قرار نمی‌دهد» [قرآن ۴:۱۴۱]، «و این‌گونه شما را امتی میانه قرار دادیم تا بر مردم گواه باشید و پیامبر ﷺ بر شما گواه باشد...» [قرآن ۲:۱۴۳]. چگونه ممکن است مؤمنان کرامتی داشته باشند و کافران بر مؤمنان راهی نداشته باشند، در حالی که مؤمنان دولتی ندارند؟ چگونه می‌توانند دیگر ملت‌ها را به کار پسندیده فرمان دهند و از کار ناپسند باز دارند، در حالی که در خانه‌های خود نمی‌توانند این کار را انجام دهند؟ این امر جز با وجود دولت اسلامی که به آنچه الله نازل کرده حکم می‌راند، ممکن نخواهد بود.

“You are the best of peoples ever raised up for mankind; you enjoin al-ma’roof and forbid al-munkar, and you believe in Allah...” [TMQ 3:110], “…But honour, power and glory belong to Allah, His Messenger, and to the believers...” [TMQ 63:8], “…And never will Allah grant to the disbelievers a way over the believers” [TMQ 4:141], “Thus We have made you a just nation, that you be witnesses over mankind and the Messenger 􀁕 be a witness over you…” [TMQ 2:143] How can there be any dignity for the believers, and the kuffar not have a way over the believers, while the believers have no State? How can they enjoin other nations with the ma’roof and forbid them from the munkar while, in their own homes, they are unable to do this? This will not be possible without the presence of the Islamic State which rules by what Allah 􀀬 has revealed.

روایات متعددی وجود دارد که مسلمانان را به داشتن یک امام فرمان می‌دهد، کسی که با او بر کتاب خدا و سنت پیامبرش بیعت کنند:

There are numerous ahadeeth which command the Muslims to have one Imam, to whom they will give pledge on the Book of Allah 􀀬 and the Sunnah of His Messenger:

«هر کس بمیرد و بیعت (پیمان وفاداری با خلیفه) نداشته باشد»

“Whosoever dies without having a bai’ah (pledge to a Khaleefah)

...در گردنش، آنگاه بر مرگ جاهلیت مرده است.» و «امام سپری است که مسلمانان پشت سر او می‌جنگند و به وسیله او خود را حفظ می‌کنند.» و «هرکس در امیرش چیزی ببیند که او را ناخوشایند است، باید صبر کند، زیرا کسی که حتی به اندازه یک وجب از سلطان (زمامداری اسلام) جدا شود و در همان حال بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است.» [این احادیث را مسلم روایت کرده است]. صحابه (رضی الله عنهم)

on his neck, he dies the death of jaahiliyyah.” “The Imaam is a shield, behind whom the Muslims fight and by whom they protect themselves.” “If anyone sees in his Amir something that displeases him, let him remain patient, for he who separates himself from the Sultan (authority of Islam) by even so much as a hand span and dies thereupon, he would die the death of Jahiliyyah.” [These ahadeeth reported by Muslim]. The Sahabah (may Allah be pleased with them)

صحابه کرام بر وجوب نصب خلیفه پس از وفات رسول خدا ﷺ اجماع کردند. آنان همچنین بر این توافق نمودند که ابوبکر، سپس عمر، عثمان و علی را—پس از درگذشت هر یک—به عنوان خلیفه برگزینند (رضی الله عنهم). تمام صحابه در سراسر زندگی خود بر وجوب نصب خلیفه اتفاق داشتند. اگرچه درباره شخصی که به خلافت برگزیده شود اختلاف نظر داشتند، اما در اصل برپایی خلافت اختلافی نداشتند.

held an Ijma’a (consensus) over the obligation to appoint a Khaleefah (successor) to the Rasool of Allah 􀁕 after his death. They also agreed to establish as Khaleefah Abu Bakr, then ‘Umar, ‘Uthman and ‘Ali, after each had passed away (may Allah be pleased with them). All the Sahabah agreed throughout their lives, over the obligation of appointing a Khaleefah. Although they disagreed over the person who would be appointed as Khaleefah, however they did not disagree over establishing a Khaleefah.

همچنین، آنچه مسلمانان برای زندگی در جامعهٔ اسلامی به آن نیاز دارند، مانند صنعت، پزشکی، بیمارستان‌ها، تأسیس کارخانه‌ها، آزمایشگاه‌ها، فراهم‌کردن نیروی لازم و سایر واجبات جمعی از این قبیل؛ در همهٔ این امور، مسلمانان در تأمین آن‌ها مسئولیت مشترک دارند. با این حال، تأمین کامل این امور به‌گونه‌ای که زندگی اسلامی شکوفا را تحقق بخشد — زندگی‌ای که از یک سو به بندگی خداوند ﷻ وابسته است و از سوی دیگر به آمادگی و قدرت مسلمانان برای ابلاغ دعوت — جز از طریق دولتی ممکن نیست که خود به‌طور مؤثر بر برپایی این واجبات نظارت کند، و به‌گونه‌ای که کاملاً با ماهیت اسلام و اهداف آن سازگار باشد.

As well, the things Muslims need for life in the Islamic society such as industry, medicine, hospitals, establishment of factories, laboratories, preparing the power and other such collective obligations; in all these matters, the Muslims share the responsibility of securing them. However, securing these matters in a complete way, that achieves the prosperous Islamic life – which depends on its slavery to Allah 􀀬 from one side, and the preparation and power for Muslims so as to convey the da’wah, from another side – cannot be done except through a State that itself supervises the establishment of these obligations effectively, and in a way that complies completely with the nature of Islam and its objectives.

همچنین شرع، حاکم را مسئول دانسته است که مردم را به پایبندی به آنچه شرع واجب کرده است، ملزم سازد.

Likewise the Shar’a has charged the ruler with the responsibility of compelling the people to adhere to what the Shar’a has made obligatory.

در غیاب دولت اسلامی، تمام احکامی که به حاکم سپرده شده است، معطل می‌ماند. و چون مردم نیز احکامی را که به خودشان مربوط است، رها کنند، حاکمی را نخواهند یافت که ایشان را به پایبندی به این احکام وادار کند. در این صورت، بیشتر احکام مربوط به مردم نیز تعطیل خواهد شد. بدین ترتیب، وجود دولت اسلامی به یکی از پایه‌هایی تبدیل می‌شود که وجود عملی اسلام در عرصه زندگی بر آن استوار است. هنگامی که این پایه برچیده شود، بسیاری از احکام اسلام نیز از میان می‌رود، بسیاری از نصوص اسلام معطل می‌ماند، مسلمانان هویت، کرامت و قدرت خود را از دست می‌دهند، سرزمینشان به تصرف درمی‌آید و دشمن بر ایشان مسلط می‌گردد، و منکرات گسترش می‌یابد، چنان که امروز چنین است.

In the absence of the Islamic State, all the rules entrusted with the ruler are suspended. When the people also neglect the rules that pertain to them, they will not find a ruler to make them adhere to these rules. In this case, most of the rules pertaining to the people will be suspended. Thus the presence of the Islamic State will become one of the foundations on which the practical existence of Islam will be established in the realm of life. When this foundation is abolished then a great number of the rules of Islam will be abolished, many of the texts of Islam will be suspended, the Muslims will lose their identity, dignity and power, and their land will be captured and their enemy will have control over them, and the munkaraat will become widespread, as is the case today.