۴.۸ روش و شیوه - الدعوة إلى الإسلام | Quran Course

۴.۸ روش و شیوه - الدعوة إلى الإسلام | Quran Course

برای نمونه، سخن او سبحانه: «پس آنچه را که مأمور شده‌ای آشکارا بیان کن» [TMQ 15:94]. این یک حکم شرعی است که باید اجرا شود. شارع شیوهٔ مشخصی برای اجرای آن تعیین نکرده است. پیامبر ﷺ مطلب را در پیروی از فرمان الله سبحانه، که نمی‌توانست با آن مخالفت کند، اعلام کرد. اما شیوه‌ای که پیامبر ﷺ با آن دعوت را اعلام کرد، برای او الزامی نبود. در نتیجه، برای گروهی که کردار پیامبر ﷺ را در تأسیس دولت الگو می‌گیرد نیز الزامی نیست. اینکه پیامبر ﷺ بر کوه صفا ایستاد، مردم را به مهمانی دعوت کرد، یا با مسلمانان در دو صف به دور کعبه طواف کرد، همهٔ این شیوه‌ها به اجرای حکم شرعی مربوط می‌شوند؛ یعنی اعمال فرعی‌ای هستند که به حکم اصلی، یعنی «اعلام کردن»، مرتبط‌اند. این شیوه‌ها در اصل مباح‌اند. تعیین مناسب‌ترین شیوه‌ها به خود گروه واگذار شده است و شرع آن‌ها را تعیین نکرده است.

For example, His 􀀬 saying; “Therefore proclaim openly that which you are commanded.” [TMQ 15:94]. It is a Shar’ee rule that must be implemented. The Shar’ee did not define a specific manner in which it should be implemented. The Messenger 􀁕 proclaimed the matter in compliance with the order of Allah 􀀬, which he could not go against. As for the manner in which the Messenger 􀁕 proclaimed the Da’wah, it was not binding on him. As a consequence, it is not binding on the group that emulates his 􀁕 action in establishing the State. The fact that the Messenger 􀁕 had stood on mount of Safa, invited people for dinner, or gone out with the Muslims in two rows circumbulating the Ka’bah; all of these styles are relating to the implementation of the Sharee’ah rule. ie they are subsidiary actions relating to the original rule, which is to ‘proclaim’. These styles are permitted in principle. The matter is left to the group to define the most appropriate styles, without being defined by the Shar’a.

«وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ» [TMQ 8:60]. امر او ﷺ «أعدّوا» یک حکم شرعی است که باید به آن عمل شود. این امر فرض است و مخالفت با آن حرام است. متعلَّقِ امر، آمادگی است که با آن علت شرعی (عِلّه) حاصل می‌شود، یعنی ایجاد ترس. اما وسیله (اسب‌ها) الزامی نیست. هر وسیله‌ای که به ایجاد ترس بینجامد باید به کار گرفته شود. ابزارهایی که جهاد با آن‌ها محقق می‌شود همواره در تغییر است. بنابراین آنچه لازم است، وسیله مؤثر در اجرای حکم شرعی است. ابزار جهاد و وسیله‌ای که در دل‌های دشمنان خدا و منافقان در زمان ما ترس ایجاد می‌کند، استفاده از چیزهایی مانند هواپیما، تانک و موشک است. پس حکم شرعی، حکم خداوند ﷻ است که کلام خداوند ﷻ مستقیماً بر آن اطلاق می‌شود، زیرا حکمِ اصل (حکمِ اصلی) است.

“And make ready against them all you can of power, including the steeds of war to frighten the enemy of Allah and your enemy.” [TMQ 8:60]. His 􀀬 statement “prepare” is a Shar’ee rule which has to be adhered to. It is a fard (obligation) and it is forbidden to go against it. The order is the preparation which will realise the aim of the ‘illah (Shar’ee reason), which is to strike fear. As for the means (horses), it is not binding. Any means that leads to the striking of the fear must be utilised. The means by which Jihaad is realised are always changing. Therefore, what is required is the effective means in implementing the Shar’ee rule. The means of Jihaad and for striking the fear in the hearts of the enemies of Allah and the hypocrites in our time is the use of such things as aeroplanes, tanks and rockets. Thus, the Shar’ee rule is the rule of Allah 􀀬 on which the speech of Allah 􀀬 is directly applied, since it is the rule of the asl (original rule).

بنابراین، آن تربیت متمرکزی که پیامبر 􀁕 با مؤمنان در دعوت خود در دار ارقم، در برخی خانه‌های ایشان و در دره‌ها انجام می‌داد. نسبت به ما، این یک حکم شرعی است که باید به آن پایبند بود و شیوه‌ی مناسب برای آن اتخاذ می‌شود. بنابراین حلقه‌ها یا خانواده‌ها به عنوان شیوه‌ای انتخاب می‌شوند که در آن افکار به صورت متمرکز ارائه می‌گردد. برای آنها زمان هفتگی معینی تعیین می‌شود، و تعداد افراد حلقه یا خانواده همراه با مدت زمان مشخصی تنظیم می‌گردد. همه‌ی این موارد به شیوه‌ای تعیین می‌شود که برای تمرکز اندیشه‌ها در ذهن جوانان دعوت که به آن ایمان دارند مناسب باشد. همه‌ی این امور به خود ما واگذار شده است تا تصمیم بگیریم. ما این امور را بر اساس آنچه که با تحقق حکم شرعی، یعنی ایجاد تربیت متمرکز، سازگار باشد تنظیم می‌کنیم.

Thus, the concentrated culturing the Messenger 􀁕 used to undertake with the believers in his da’wah in dar al-’Arqam, in some of their houses and in the valleys. In respect to us, it is a Shar’ee rule that must be adhered to, and the appropriate style is adopted for it. Thus circles or families are chosen as a style in which the thoughts are given in a concentrated manner. A certain weekly time is fixed for them, and the number of people in the halaqah or family is set down together with a certain period of time. All of this is decided in the manner that is suitable for the concentration of thoughts in the minds of the youth of the da’wah who believe in it. All of this has been left to us to decide. We set these things according to what suits the realisation of the Shar’ee rule, which is to bring about the concentrated culture.

بی‌شک برپایی دار الإسلام یک حکم شرعی است. برخی گمان می‌کنند که شیوهٔ برپایی دولت امری سلیقه‌ای است و به خودِ ما واگذار شده است. از این رو می‌توانیم هر نوع عملی را انجام دهیم که به برپایی دار الإسلام بینجامد. مثلاً می‌توانیم به فقرا کمک کنیم، مردم را به اخلاق فرا بخوانیم، مدرسه و بیمارستان بسازیم، به کارهای نیک دعوت کنیم، یا با حاکمان بجنگیم، یا خواستار مشارکت در حکومت شویم. همهٔ این‌ها انحراف از اقتدا به او ﷺ است، آنگاه که او ﷺ به فرمان پروردگارش از شیوهٔ برپایی دار الإسلام پیروی کرد. همان‌گونه که پیامبر ﷺ به فرمان الله ﷻ دعوت را آشکارا اعلام کرد، ما نیز موظفیم آن را اعلام کنیم، وگرنه از کسانی خواهیم بود که منحرف شده‌اند. همان‌گونه که پیامبر ﷺ دست خود را از جنگ بازداشت و به مسلمانان اجازهٔ حمل سلاح نداد، ما نیز باید از آن پیروی کنیم. همان‌گونه که پیامبر ﷺ به دنبال نصرت بود، ما نیز باید به همان شیوه در پی نصرت باشیم، با وجود تفاوت واقعیت‌ها. به طور کلی، همان‌گونه که مراحل این شیوه از سوی الله ﷻ برای پیامبرش ﷺ تعیین شد، برای ما نیز تعیین شده است. مخالفت با آن‌ها یا پیروی نکردن از آن‌ها، تخطی از شریعت به شمار می‌رود.

Indeed, establishing the dar al-Islam is a Shar’ee rule. There are those who think that the method of establishing the State is a matter of style and that it is left to us define. Hence we can undertake any kind of action that leads to the establishment of dar al-Islam. We can, for example, help the poor, call people to morals, build schools and hospitals, call to the virtuous acts, or fight the rulers or demand to participate in ruling. All of these are deviation from his 􀁕 emulation when he followed the order of his Lord in following the method to establish the dar al-Islam. Just as the Messenger 􀁕 publicly proclaimed the da’wah in compliance with the order of Allah 􀀬, we are obliged also to proclaim it; otherwise we will be from those who deviated. Just as the Messenger 􀁕 restrained his hand from fighting and did not permit the Muslims to bear arms, likewise we must also comply with that. Just as the Messenger 􀁕 sought the Nusrah, we must also seek it in the same manner, despite the different reality. In general, just as the steps of the method were defined by Allah 􀀬 to His Messenger, they are also defined to us. Contradicting them or not following them is considered to be a violation of the Shar’a.

آنجا که الله ﷻ به پیامبرش فرمان می‌دهد که تنها بر اساس فرمان او ابلاغ کند، و او دیده است که دعوت پیامبر ﷺ به‌خاطر فرمان پروردگارش بوده و نه به‌خاطر تصمیم شخصی خودش. کسی که می‌گوید: «این روش الزامی نیست». اگر این روش الزامی نیست، پس چرا پیامبر ﷺ ناچار شد آن موضعی را بگیرد که گرفت، یعنی کافران را به چالش کشید و با خدایان، رهبران، رسوم و اندیشه‌های آنان مخالفت کرد؟ افزون بر این، همه‌ی این‌ها تحت هدایت قرآن انجام شد. او می‌توانست حاکمان را چاپلوسی کند و آنان را خشنود سازد، یا با سنت‌های فاسد قومش همراه شود تا در نزد آنان منزلت یابد. در واقع اگر چنین می‌کرد، فرمان پروردگارش را نافرمانی کرده بود. قرآن نازل شد و پیامبر ﷺ به فرمان او عمل کرد. الله ﷻ فرمود: «برخیز و بیم ده!» [TMQ 74:2]. او ﷻ به رهبران حمله کرد، چنان‌که پیش‌تر توضیح داده شد: «دو دست ابولهب تباه باد، و خود او تباه باد!» [TMQ 111:1]. قرآن با این سخن او ﷻ از پیامبر ﷺ دفاع کرد: «تو (ای محمد ﷺ) به فضل پروردگارت دیوانه نیستی.» [TMQ 68:2]. و وضعیت کافران را توصیف کرد: «دوست دارند که تو با آنان سازش کنی تا آنان نیز با تو سازش کنند» [TMQ 68:9]. او ﷻ به پیامبر ﷺ فرمان داد که به ام‌القری، یعنی مکه و اطراف آن، ابلاغ و هشدار دهد، و او را ﷺ و یارانش را از انجام دعوت با به‌کارگیری سلاح بازداشت. قرآن نازل می‌شد و پیامبر ﷺ بر اساس آن پیش می‌رفت. پس از این‌ها، برای کسی که می‌گوید این روش الزامی نیست، چه دلیلی بیشتر لازم است؟

Where Allah 􀀬 orders His Messenger to proclaim only in accordance with His command, and he has seen the Messenger’s 􀁕 calling because of the command of his Lord and not because of his own decision. The one who he says: ‘This method is not binding’. If the method is not binding then why did the Messenger 􀁕 have to take the stance that he took, where he challenged the kuffar and opposed their gods, leaders, customs and thoughts? In addition, all of this took place under the guidance of the Qur’an. He could have flattered the rulers and appeased them, or gone along with the corrupt traditions of his people, so as to gain prestige with them. Indeed if he had done that, he would have disobeyed the command of his Lord. The Qur’an was revealed and the Messenger 􀁕 complied with His command. Allah 􀀬 said; “Arise and warn!” [TMQ 74:2]. He 􀀬 attacked the leaders, as explained previously; “Perish the two hands of Abu Lahab, and perish he!” [TMQ 111:1]. The Qur’an defended the Messenger 􀁕 with His 􀀬 saying; “You (O Muhammad 􀁕) are not, by the Grace of your Lord, a madman.” [TMQ 68:2]. It described the condition of the Kuffar; “They wish that you should compromise with them, so they (too) would compromise with you” [TMQ 68:9] He 􀀬 ordered the Messenger 􀁕 to proclaim and warn the Umm al-Qura, ie Makkah and its surroundings, and He 􀀬 forbade him 􀁕 and those with him from undertaking the da’wah by using arms. The Qur’an used to be revealed and the Messenger 􀁕 would proceed according to it.What more proof is needed after this for the one who says that the method is not binding?