در واقعیت می‌بینیم که مسلمانان در معرض یک یورش فکری عظیم قرار گرفتند که در آن کافران غربی توانستند مسلمانان را از فهم صحیح اسلام دور کنند. در نتیجه، مسلمانان به تفسیر اسلام به شیوه‌ای روی آوردند که با اصول فکری غربی سازگار بود؛ اصولی که از عقیدهٔ جدایی دین از زندگی سرچشمه می‌گرفت. این امر برای غرب آسان‌تر ساخت که گام بعدی خود را بردارد، یعنی حذف اسلام از زندگی مسلمانان با نابود کردن خلافت اسلامی و تجزیهٔ آن به بیش از ۵۰ کشور که به‌ظاهر مستقل بودند. سپس غرب بر هر کشور فرمانروایی گماشت که از آنان پیروی کند و او را دقیقاً آن‌گونه که می‌خواستند شکل دادند، تا نگهبانی باشد که منابع کشور را برای آنان حفظ کند و نگذارد هیچ تلاش مخلصانه‌ای به اهدافش برسد. برای او نظام‌هایی وضع کردند، دستگاه رسانه‌ای را برای ترویج اندیشه‌های خود به کار گرفتند و برنامه‌های آموزشی تدوین کردند تا از میان خود مردم ما نسل‌های جدیدی پدید آید که از نظر فکری از آنان پیروی کنند. همهٔ این اقدامات و کارهای دیگر، کافران را بر مسلمانان چیره ساخت و آنان را توانا کرد که همچنان اسلام را از واقعیت زندگی دور نگه دارند.

In terms of the reality, we see that Muslims were exposed to a huge intellectual onslaught in which the Western disbelievers succeeded in distancing the Muslims from the correct understanding of Islam. As a result, the Muslims came to interpret Islam in a way that agreed with the western intellectual principles, which emanated from the creed of separating the deen from life. This made it easier for the West to undertake its next step which was the removal of Islam from the life of the Muslims by destroying the Islamic Khilafah and fragmenting it into more than 50 falsely independent states. The West then appointed over each state a ruler who would follow them, and whom they fashioned exactly as they wanted so as to be a guard that protects for them the resources of the country and prevents any sincere work from realising its objectives. They laid down for him systems, using the media apparatus to propagate their thoughts, and set down educational curricula in order to ensure the establishment of new generations from our very own people who would follow them intellectually. All of this and other actions gave the kuffar power over the Muslims, and enabled them to continue alienating Islam from the reality.

به همین سبب بود که مسلمانان حق (حقیقت) را با باطل (ناحق) درهم آمیختند. اندیشه‌هایشان تحت تأثیر تفکر غربی قرار گرفت و شیوه زندگی‌شان بر پایه الگوی غربی بنا شد، جایی که سود بر دیدگاه آنان نسبت به زندگی چیره شد. احساساتشان آمیزه‌ای از عواطف ملی‌گرایانه، میهن‌پرستانه و معنوی گردید و در نتیجه پیوند میان ملت‌هایشان گسسته شد. مسلمانان به نظام‌های کفر تن می‌دهند و تا زمانی که دولت اسلامی ندارند، هیچ زیانی در آن نمی‌بینند. در نتیجه، اسلام به برخی احکام شرعی فردی و برخی احکام مربوط به احوال شخصیه محدود شد. به بیان دیگر، زندگی مسلمانان در جدایی دین از زندگی، شبیه زندگی غربی‌ها شد؛ از این رو دلبستگی‌شان به دنیا افزایش یافت و اشتیاقشان به آسمان‌ها کاهش یافت.

It was due to this that the Muslims confused al-Haq (the truth) with al- Batil (the falsehood). Their thoughts became affected by the western thought, and their way of life came to be based on the western model, where benefit started to dominate their viewpoint towards life. Their emotions became a blend of nationalist, patriotic and spiritual emotions, and thus the bond between their peoples was cut. The Muslims submit to the kufr systems and perceive no harm when they have no Islamic State. As a result, Islam was restricted to certain individual Shar’ee rules and some rules relating to personal statute. In other words, the life of the Muslims came to resemble the life of the westerners in terms of the separation of the deen from life, so their attachment to the dunya increased, and their yearning for the heavens diminished.

در نتیجهٔ این امر، شریعتِ خداوند که به هیچ‌کس امتیازی نمی‌دهد، بر مسلمانان نازل شد. بدین‌ترتیب، زندگی‌شان با فقر، ظلم، محرومیت و نادانی در امور دین و دنیا، اخلاق بد و روابط فاسد، سخت و دشوار گشت.

In consequence of this, the Law of Allah, which does not favor any body, fell upon the Muslims. Thus, their life became distressed with poverty, zulm (oppression), deprivation and ignorance in the matters of the deen and dunya, the bad morals and corrupt relationships.

در این حقیقت، بر گروه لازم است که میان بیماری اساسی و علائم آن تفاوت قائل شود. کسی که این تمایز را تشخیص ندهد، و بنابراین فقر را علت همه بیماری‌ها بداند، یا بدخلقی یا جهل و مانند آن را، به سوی مسلمانان با کاری جزئی خواهد آمد که تنها با یکی از علائم بیماری سروکار دارد، نه با بیماری اصلی. اما کسی که واقعیت را عمیق و دقیق بررسی کند، درخواهد یافت که نبودِ دولت اسلامی همان علتی است که به غیبت کامل اسلام از زندگی مسلمانان انجامید؛ به نابودی ایشان، سلطه کفار بر آنان، و گسترش همه این علائم چون جهل، فقر و ظلم. برای بازگرداندن اسلام که در زندگی واقعی مسلمانان پیاده شود، گروه باید دریابد که لازم است دار الکفری را که مسلمانان امروز در آن زندگی می‌کنند، به دار الاسلام تبدیل کند، دار الاسلامی که در آن مسلمانان بی‌هیچ استثنایی تسلیم همه احکام اسلام باشند. همچنین لازم است جامعه کنونی را از جامعه‌ای غیر اسلامی به جامعه‌ای اسلامی تبدیل کرد که اعضای آن به اندیشه‌های اسلام ایمان داشته باشند و احساساتشان بر آن متحد شود. آنان بر پایه نظام‌های اسلام حکم کنند و به آن‌ها در داوری مراجعه نمایند. آنگاه اسلام به‌طور کامل برپا خواهد شد.

As regards this reality, it is incumbent on the group to differentiate between the fundamental illness and its symtoms. The one who does not distinguish that - thus thinking poverty is the cause of all diseases, or it is the bad morals or ignorance etc - he will come to the Muslims with partial work which deals with one of the symptoms of the illness, but not with the main illness. The one who studies the reality deeply with precision, will realise that the absence of the Islamic State is the cause which led to the complete absence of Islam from the life of Muslims; their ruin, the kuffar’s domination over them, and the spread of all these symptoms like ignorance, poverty and injustice. To restore Islam, implemented in the real life of Muslims, the group must realise that it must change the dar al-kufr in which Muslims live today into dar al-Islam, in which Muslims submit to all the rules of Islam without exception. It is necessary also to change the present society from a non-Islamic society into an Islamic society whose members believe in the thoughts of Islam and their emotions unite on it. They rule and refer for judgement to the systems of Islam. Then Islam will be established completely.

بدین ترتیب، هدف روشن خواهد شد، و آن کار برای برپاداشتن دارالاسلام و تأسیس دولت اسلامی بر پایه عقیدهٔ اسلامی است که نظام‌های آن از آن سرچشمه می‌گیرند و مسلمانان زیر سایهٔ آن زندگی اسلامی را می‌گذرانند، زندگی‌ای که بر پایبندی به اوامر و نواهی الله بنا شده است.

In this manner, the objective will have become clear, which is the work to establish dar al-Islam and establish the Islamic State on the Islamic ‘Aqeedah from which its systems emanate and under whose domain the Muslims live an Islamic way of life, built on the adherence to the orders and prohibitions of Allah 􀀬.

پس از آنکه جماعت هدف خود را تعیین کرد، می‌توان به بحث درباره روش شرعی‌ای که باید دنبال کند و اعمال شرعی‌ای که باید بدان پایبند باشد تا به این هدف دست یابد، پرداخت. برای فهم این موضوع، باید به دورانی نگریست که پیامبر ﷺ در مکه زندگی می‌کرد؛ جایی که دار الکفر بود و دعوت پیامبر ﷺ در حال راه یافتن به میان مردم و آشکار شدن بود. این کار برای آن است که جماعت از آن، نشانه‌های راه، اعمال و مراحل آن را دریابد.

After the group has defined its objective, it is then possible to move to the discussion of the Shar’ee method that it must follow, and the Shar’ee actions that it must adhere to, in order to achieve this objective. To understand this, one must refer to the period in which the Messenger 􀁕 lived in Makkah, where it was dar al-kufr, and the da’wah of the Messenger 􀁕 was forcing its way ahead in order to become public. This is in order the group may glean from it the milestones of the road, its actions and its stages.