وقتی انسان سخن یکی از کسانی را می‌شنود که ادعای دانش دارند و می‌گویند اسلام با دموکراسی آغاز می‌شود و با دیکتاتوری پایان می‌یابد، نمی‌داند بخندد یا بگرید.

One does not know whether to laugh or cry when one hears the statement of one of those people claiming to have knowledge, whilst saying that Islam begins with Democracy and ends with dictatorship.

آنان به سخن خداوند ﷻ استناد می‌کنند: «و در کارها با ایشان مشورت کن، پس چون تصمیم گرفتی، بر خدا توکل کن.» [سورة آل عمران: ۱۵۹] هنوز یک اندیشهٔ مرتبط با این موضوع باقی است که باید بررسی شود، و آن دیدگاه ایشان است که اسلام دموکراسی را تأیید کرده است، در حالی که قرآن و سنت به موضوع شورا اشاره کرده‌اند. آنان می‌گویند: دموکراسی چیزی جز شورا نیست. همان‌گونه که دموکراسی بر گرفتن نظر مردم بنا شده، اسلام نیز به ما دستور داده است که نظرات دیگران را بگیریم. خداوند ﷻ فرموده است: «و در کارها با ایشان مشورت کن» [سورة آل عمران: ۱۵۹]؛ و نیز فرموده است: «و کارشان با مشورت میانشان انجام می‌شود» [سورة الشورى: ۳۸]؛ و پیامبر ﷺ در زندگی عملی، سیاسی و نظامی خود همواره با یارانش مشورت می‌کرد و نظرات ایشان را می‌پذیرفت. از آنجا که این فرمان قرآن و واقعیت کار پیامبر ﷺ است، مسلمانان باید از آن پیروی کنند. افزون بر این می‌گویند که تفاوت میان شورا و دموکراسی تنها در لفظ و نام است، و تفاوت نام‌ها تا زمانی که معانی یکی باشد، مشکلی نیست.

They cite as proof the saying of Allah 􀀬; “And consult them in their affairs. Then when you have taken a decision, put your trust in Allah.” [TMQ 3:159] One idea relevant to our subject still remains to be discussed, which is their view that Islam approved of Democracy when the Qur’an and the Sunnah alluded to the subject of Shura. They say: Democracy is nothing but Shura. Just as Democracy is built on taking the opinion of people, Islam has also ordered us to take other people’s opinions. He 􀀬 said; “And consult them in their affairs.” [TMQ 3:159]; and He 􀀬 also said; “And who conduct their affairs by mutual consultation.” [TMQ 42:38]; and the Messenger 􀁕 in his practical, political and military life, used to constantly consult his companions and adopt their opinions. Since this is the command of the Qur’an and the reality of what the Messenger 􀁕 did, then Muslims should follow it. In addition they say, that the difference between Shura and Democracy is only semantic. Different names are not a problem as long as the meanings are the same.

ما می‌دانیم که دعوت‌کنندگان به دموکراسی گروه‌ها و انواع گوناگونی دارند. از میان آن‌ها، فریبکار شرور وجود دارد و نیز فرد مخلصی که از حقیقت دموکراسی بی‌خبر است. گروه‌های مخلص لازم است که از چنین اندیشه‌هایی دوری کنند، وگرنه همانند کسی خواهند بود که از روی نادانی خدا را عبادت می‌کند، و این کار او را به گناه خواهد کشاند. از سرشت انسان مخلص آن است که توبه کند، خویشتن‌داری نماید و تأمل کند.

We know that those who call for Democracy are of various types and groups. From amongst them you have the evil deceiver, and also the sincere one who is ignorant of the reality of Democracy. The sincere groups are required to keep far away from such ideas, otherwise they will be like the one who worships Allah 􀀬 out of ignorance, and it will lead him to commit sin. It is the nature of a sincere person to repent, restrain himself and reflect.

آن افراد زمانی گفتند که سوسیالیسم از اسلام است و پیامبر ﷺ امام ایشان است. اکنون که بوی گندیدهٔ سوسیالیسم از میان رفته، حال چه پاسخی خواهند داد؟ همین حکم درباره دموکراسی نیز صدق می‌کند که اکنون در آخرین دم‌های مرگ خود به سر می‌برد. پس طرفداران این دعوت چه امیدی دارند؟ چنین اندیشه‌ای به سود اسلام نیست، بلکه به سود دموکراسی است. به جای آنکه بطلان آن را آشکار سازند، آن را بالاترین اندیشهٔ خود می‌پذیرند. آن را به میان مردم می‌برند، به جای آنکه زیر پای خود له کنند.

Such people once said that Socialism is from Islam and that the Messenger 􀁕 is their Imaam. Now that the putrid smell of Socialism has disappeared, how will they respond now? The same applies to Democracy, which is in its final pangs of death. So what hope do the advocates of this call have? Such an idea is not for the benefit of Islam but for the benefit of Democracy. Instead of exposing its falsehood, they adopt it as their highest thought. They carry it to the people instead of crushing it under their feet.

تحقق فرمانِ الله ﷻ با برترى دادنِ کلمهٔ الله و اختصاصِ دین براى الله ﷻ محقق مى‌شود. این امر تنها به دست گروهى ممکن است که در فهمش هدایت‌یافته و در برپا داشتنش آگاه باشد، در عقیده‌اش روشن باشد، در فهمِ احکامِ شریعت ژرف‌نگر باشد و اندیشه‌هاى بیگانه و تعریف‌هاى غیرى را رد کند. نه مى‌پذیرد که در برابرِ واقعیت سر فرود آورد و نه زیرِ تأثیرِ اوضاع قرار گیرد.

The realisation of Allah’s 􀀬 command is by making the Word of Allah the highest, and making the deen exclusively for Allah 􀀬. This can only be achieved by a group that is guided in its understanding and aware in its establishment, and enlightened in its creed, deep in its understanding of the Sharee’ah rules and that rejects the alien thoughts and the foreign definitions. It does not accept to bow to the reality or fall under the influence of the circumstances.