بیایید برای مدتی به یکی از قواعد مهم از قواعد این روش، یعنی طلب نُصرت، توجه کنیم. بیایید به آرامی آن را دوباره بررسی کنیم تا آنچه را باید پیروی کنیم استنباط نماییم؛ به ویژه از آن رو که کسانی هستند که برای برپایی دولت اسلامی تلاش می‌کنند، اما کمترین توجهی به طلب نُصرت ندارند. آنان چنان رفتار می‌کنند که گویی این موضوعی حاشیه‌ای و بی‌اهمیت است، یا گویی سند روایت آن ضعیف است و از این رو نباید به آن عمل شود. آنان به همین بسنده نکردند، بلکه به این قاعده و به کسانی که به آن مشغول بودند حمله کردند، با آنکه همه سیره‌نگاری‌های پیامبر ﷺ به این موضوع پرداخته‌اند و تنها تفاوت‌های اندکی در جزئیات دارند که ارزش ذکر ندارند. نویسندگان سیره با هیچ یک از گروه‌هایی که امروز می‌شناسیم وابستگی نداشتند، با این همه این موضوع را مطرح کرده‌اند. خود قرآن کسانی را که «یاری دادند» [سوره انفال، آیه ۷۲] یاد کرده و ایشان را «انصار» [سوره توبه، آیه ۱۰۰] نامیده است. این وصفی ستایش‌آمیز و بیانگر برجسته‌ترین ویژگی‌ای است که ایشان به آن شناخته می‌شدند.

Let us consider for a while an important rule from the rules of the method, that is, the seeking of the Nusrah. Let us slowly re-examine it so as to deduce what we need to follow, especially since there are people who are working to establish the Islamic State, but do not give the Nusrah the slightest attention. They do this as if it is a periphiral matter, which carries no weight, or as if its isnad (chain of narration) is weak, and so should not be taken. They did not stop here, but went on to attack this rule and those who engaged in it, even though all the biographies of the Prophet 􀁕 addressed this subject, with only a few minor differences in the details, which are not worth mentioning. The authors of the Sirah were not affiliated to any of the groups we know today, but despite this they discussed this subject. The Qur’an itself has mentioned those who; “gave help” [TMQ 8:72], and called them the, “Ansaar (Helpers)” [TMQ 9:100]. It is a description of praise and a description of the most prominent aspect by which they were characterised.

هر کس سیرت را بررسی کند، خواهد دید که پیامبر ﷺ از سران صاحب قدرت، طلب نُصرت می‌کرد. او این کار را با وجود پاسخ زشت یک قبیله به قبیلهٔ دیگر انجام می‌داد. او بر طلب نُصرت پافشاری می‌کرد و این کار را بارها تکرار می‌نمود و از طلب آن باز نمی‌ایستاد. ابن سعد در طبقات خود از نه کمتر از پانزده قبیله (که پیامبر ﷺ به سراغ آنان رفت) یاد کرده است. این پافشاری، اگر بر چیزی دلالت کند، به روشنی بر این دلالت دارد که طلب نُصرت، فرمانی از جانب الله برای پیامبر ﷺ بوده است.

The one who examines the Sirah will see the Messenger 􀁕 sought the Nusrah from the chiefs who possessed power. He did this despite the ugly response from one tribe to another. He insisted on seeking the Nusrah and repeated this many times, and did not cease in seeking it. In his Tabaqaat, Ibn Sa’d mentioned no less than fifteen tribes (that the Messenger visited). This persistence, if it indicates anything, it indicates in a clear manner that seeking the Nusrah was an order from Allah 􀀬 to the Prophet 􀁕 to do.

این که قرآن کسانی را که پاسخ دادند «انصار» نامید، دلیل دیگری است. قرآن در بیش از یک جا ایشان را ستوده است، و الله ﷻ با بخشایش به ایشان توجه کرده است. جایگاه ایشان بلافاصله پس از جایگاه «مهاجرون» (مهاجران) قرار دارد.

The fact that the Qur’an called those people who responded as, “Ansaar” is another evidence. The Qur’an praised them in more than one place, and Allah 􀀬 turned to them with forgiveness. Their status follows directly that of the, “Muhajiroon” (emigrants).

بر اساس عبارت متن دربارهٔ طلب نصرت، طلب نصرت یک حکم شرعی است. به همین دلیل پیامبر ﷺ می‌فرمود: «ای فلان قبیله! من فرستادهٔ خداوند به سوی شما هستم. او به شما فرمان می‌دهد که خدا را بپرستید و برای او شریک قرار ندهید... و اینکه به من ایمان بیاورید، بر من توکل کنید و مرا یاری دهید تا آنچه را خداوند مرا به آن فرستاده برای شما روشن کنم.» [السیرۃ النبویۃ، ابن هشام]. این فرمانی از سوی الله ﷻ و پیامبر او ﷺ است، و ما می‌دانیم که این فرمان یک حکم شرعی است که برای اجرای آن باید شیوه‌های مناسب را به کار گرفت. این امر به خودی خود یک شیوهٔ صرف نیست که بتوان آن را جایگزین کرد.

The wording contained in the text regarding the seeking of Nusrah indicates seeking Nusrah is a Shar’ee rule. That is why the Messenger 􀁕 used to say; “O so and so tribe. I am the Rasool of Allah sent to you. He orders that you worship Allah and not associte partners with Him . . . and that you believe in me, and put your trust in me, and support me until I clarify to you what Allah 􀀬 has sent me with.” [Sirah of Ibn Hisham]. Here is a command from Allah 􀀬 and His Messenger 􀁕 and we know the command is a Shar’ee rule, for which the appropriate styles should be adopted in order to implement it. It is not, by itself, a mere style (that can be substituted).

علاوه بر این، گفت‌وگوهایی که میان پیامبر ﷺ و کسانی که از ایشان نُصرت (یاری) خواست و نیز گفت‌وگوهای ایشان با کسانی که در دومین دیدار در عَقَبه بیعت (پیمان) دادند، همه به روشنی نشان می‌دهد که پیامبر ﷺ از این اقدام - که بر پیگیری آن پافشاری می‌کرد - هدفش برپایی این دین و برپایی نهادی بود که از دین محافظت کند، آن را به اجرا درآورد و گسترش دهد. پس چگونه می‌توان آن را نادیده گرفت، در حالی که از رهگذر این قاعده، چهرهٔ دعوت دگرگون شد و آن را به سرزمینی (دارٍ) رساند که دین را به اجرا درمی‌آورد و گسترش می‌دهد؟ این بی‌توجهی به سود چه کسی است؟

Furthermore, the discussions that took place between the Messenger 􀁕 and those from whom he sought the Nusrah, as well as the discussions between himself and those who gave him the bai’ah (pledge) in the second meeting in ‘Aqabah; all these indicate clearly that the Messenger 􀁕 targeted from this action - which he insisted on pursuing - to establish this deen, and establish the entity which protects, applies and spreads the deen. So how can we neglect it, when through this rule the face of the da’wah changed, and carried it to a dar (homeland) that applies and spreads it. For whose interest is this neglect made?

کافران فهمیدند که پشت این کار، پیمان و پیروزی این دین نهفته است. از این رو می‌بینیم که قبیله بنی عامر بن صعصعه این موضوع را مربوط به قدرت دانست. ببینید که کافران مکه وقتی از بیعت دوم عقبه خبر یافتند، خشمگین شدند. آنان گفتند: «ای مردم خزرج! به ما خبر رسیده است که شما نزد همراه ما آمده‌اید و او را از میان ما می‌برید و با او پیمان می‌بندید تا با ما بجنگد.» شیطان را می‌بینیم که پس از برگزاری بیعت دوم عقبه با صدای بلند فریاد می‌زد: «ای مردم اخاشب! آیا دوست دارید که محمد ﷺ و صابئیان بر جنگ با شما گرد آیند؟» در بیعت دوم عقبه، البراء گفت: «ای رسول خدا ﷺ، ما با تو بیعت می‌کنیم. به خدا سوگند ما مردان جنگ و اهل سلاح هستیم.» و ابوالهیثم بن تیهان گفت: «ای رسول خدا ﷺ، ما با مردان دیگر (یعنی یهودیان) پیوندی داریم و اگر آن را بگسلیم، شاید هنگامی که چنین کنیم و خداوند شما را پیروز گرداند، شما به قوم خود بازگردید و ما را رها کنید؟» اسعد بن زراره گفت: «بردن او امروز (از مکه) چالشی برای همه عرب‌ها، کشتن بزرگان شما و شمشیرهایی است که شما را می‌گزد.» و سخن عباس بن عبادة: «اگر بخواهید، ما آماده‌ایم با شمشیرهایمان به مردم منا بتازیم.» رسول خدا ﷺ در پاسخ به ابوالهیثم فرمود:

- The Kuffar understood that behind this work was a pledge and triumph of this deen. Hence we see the tribe of Banu ‘Aamir b. Sa’sa’ah understood the matter to be related to power. Look at the Kuffar of Makkah becoming enraged when they heard about the second pledge of ‘Aqabah. They said; “O people of Khazraj! The news has reached us that you have come to our companion, and you are taking him from amongst us, and giving him the pledge to fight against us.” We see the Shaytan screaming at the top of his voice after the second bai’ah of ‘Aqabah had taken place, by saying; “O people of Akhashib. Would you like that Muhammad and the sabians gather on your fight.” During the second pledge of al-’Aqabah al-Barra said; “We give our allegiance, O Rasool of Allah, by Allah we are men of war and people of arms.” And Abu al-Haytham b. Tayhan said: “O Rasool of Allah, we have ties with other men (meaning the Jews) and if we sever them, perhaps when we have done that and Allah will have given you victory, you will return to your people and leave us?” As’ad b. Zurarah said: “Taking him today (from Makkah) is a challenge to all the arabs, slaughter of your notables, and the swords biting you.” And the words of al-’Abbas b. ‘Ubadah: “If you liked, we are ready to turn against the people of Mina with our swords.” The Messenger of Allah 􀁕 in response to Abul-Haytham said:

«نه، خون خون است، و خون تنها با خون پرداخت می‌شود. من از شما هستم و شما از من. با کسانی که شما با آنان می‌جنگید خواهم جنگید، و با کسانی که شما با آنان صلح می‌کنید صلح خواهم کرد.» به عایشه بنگر و آنچه درباره‌ی پیامبر ﷺ گفته است: که او ﷺ خود را خرسند می‌یافت از اینکه الله ﷻ او را یاری داد و قومی از جنگاوران، سلاح‌ها و پشتیبانان به او بخشید.

“No, blood is blood, and blood is paid for only by blood. I am of you and you are of me. I will fight against those whom you fight, and make peace with whom you make peace.” See ‘Aisha, and what she said about the Messenger 􀁕, that he 􀁕 found himself content that Allah 􀀬 granted him support and a people of war, weapons and support.

ابن هشام را ببینید که دربارهٔ پیامبر ﷺ و موضوع طلب نصرت می‌گوید: «هنگامی که الله ﷻ خواست پیامبرش را تقویت کند و دینش را یاری دهد، او را (یعنی پیامبر ﷺ را) به این گروه از انصار رهنمون شد.» این عبارات دلالت روشنی بر اهمیت این حکم دارند و مانع از آن می‌شوند که معنای آن‌ها را به این گمان بکشانیم که اگر کسی به اسلام دعوت شود و پاسخ مثبت دهد، پس او دین را یاری کرده است. عباراتی مانند بیعت، إظهار الدین (پیروزی دادن به دین)، نصر (یاری)، جنگ، اینکه بزرگان کشته خواهند شد، شمشیرها آنان را خواهند گزید، اینکه این امر در برابر همهٔ عرب خواهد بود، و اینکه باید از او همان‌گونه محافظت کنند که از زنان و فرزندان خود محافظت می‌کنند، همهٔ این عبارات به ما می‌فهمانند که پیامبر ﷺ چگونه نصرت را طلب می‌کرد؛ که آن را برای حفاظت می‌طلبید، حتی اگر این امر مستلزم به کارگیری زور برای ابلاغ دین باشد؛ و آن را برای برپایی دولتی می‌طلبید که از دین و پیروانش محافظت کند، احکام آن را اجرا نماید و پیام آن را به جهان برساند.

Observe Ibn Hisham speak about the Messenger 􀁕, regarding the subject of seeking Nusrah: “When Allah 􀀬 wanted to strengthen His Prophet and support His deen, He led him (ie the prophet) to this folk from the Ansaar.” These expressions provide clear indication on the importance of this rule, and prevent turning their meaning to indicate that if one is invited to Islam and he responds, then he has supported the deen. Expressions such as bai’ah, izhaar ud deen (granting victory to the deen); Nasr (support), war; that the notables will be killed; swords will bite them; that this will go against all the arabs; that they should protect him as they protect their women and children; all of these expressions make us understand the manner in which the Messenger 􀁕 sought the Nusrah; that he sought it for the purpose of protection, even if this entailed the use of force to convey the deen; and he sought it to establish the State which will protect the deen and its followers, as well as apply its rules and convey its message to the world.

در این زمینه انسان مشاهده می‌کند که پیامبر ﷺ کارهای زیر را انجام می‌داد:

In this context one notices the Messenger 􀁕 did the following things:

او حمایت و یاری را میجست تا از افراد محافظت کند و از دعوت پاسداری نماید. این یاری حتی از مشرکان نیز طلب میشد، چنانکه با عمویش رخ داد که از او حمایت کرد و یاریاش داد، یعنی او را از هر آسیبی که به وی برسد نگه داشت. همچنین همانگونه رخ داد که مطعم بن عدی هنگامی که پیامبر ﷺ از طائف بازگشت، او را یاری داد. این حمایت نمیتواند وسیلهای برای فشار آوردن بر مسلمانی شود که یاری داده میشود تا دین خود را سازش دهد. پیامبر ﷺ هنگامی که عمویش از او خواست دعوتش را آرام کند، به او فرمود: «به خدا سوگند ای عمو! اگر خورشید را در دست راست من و ماه را در دست چپ من بگذارند تا این امر را رها کنم، آن را رها نخواهم کرد تا خداوند آن را پیروز گرداند یا من در راه آن جان دهم.» [سیرة ابن هشام] پیامبر ﷺ با رهبران تماس میگرفت و آرزو داشت که ایشان به ایمان بگروند، با این امید که کسانی که پشت سر ایشاناند نیز ایمان آورند. او این کار را برای آن انجام میداد که گسترش دعوت آسانتر شود و پذیرفتهتر گردد. این امر همچنین سهم بزرگی در ایجاد پایگاه مردمی (قاعدة شعبیة) دارد.

- He sought the protection and help to protect individuals and protect the da’wah. This is sought even from the Mushriks (polytheists) as happened with his uncle who protected him and supported him, ie protected him from any harm coming to him. Just as it happened also when Mut’im b. ‘Addi helped the Prophet 􀁕 when he returned from Taa’if. This protection cannot be used to put pressure on the Muslim who is being helped to compromise his deen. The Messenger 􀁕 told his uncle when he asked him to slow down his da’wah; “By Allah, O uncle! If they had placed the sun in my right hand and the moon on my left, that I should leave this matter, I would not leave it until Allah makes it victorious or I die in its defence.” [Sirah of Ibn Hisham] - The Messenger 􀁕 used to contact the leaders wishing that they would profess Imaan, in the hope that those behind them would also profess Imaan. He did this in order to make the da’wah easier to spread and make it more acceptable. This also contributes greatly in the creation of the popular base (qaa’idah sha’biyyah).

پیامبر ﷺ از افراد صاحب قدرت یاری و حمایت می‌خواست و شرط می‌کرد که نخست اسلام بیاورند، همان‌گونه که در بیعت دوم عقبه رخ داد.

- The Messenger 􀁕 sought Nusrah and protection from the people of power and he stipulated that they embrace Islam first, as happened at the second pledge of al-’Aqabah.

نُصرت از صاحبان قدرت خواسته می‌شد. واقعیت در زمان پیامبر ﷺ این بود که نُصرت از رهبرانی خواسته می‌شد که افزون بر رهبری، قدرت مردمی نیز داشتند. رهبر آن زمان در عین حال حاکم بود؛ او فرمانده نظامی نیز بود، و همان کسی بود که مردم به نظر او بازمی‌گشتند.

The Nusrah was sought from the people of power. The reality at the time of the Messenger 􀁕 was that it would be sought from the leaders who, in addition to having leadership, had popular power. The leader at that time was also the ruler; he was also the military leader, and he was the same person to whose opinion the people would return.

امروز حاکم قدرت را با زور در دست دارد و محبوبیت خود را از دست داده است. محبوبیتی که دیده می‌شود بیشتر واقعی نیست. ما در اینجا موظفیم همان کاری را انجام دهیم که پیامبر ﷺ انجام داد؛ پس باید با کسانی که در جامعه نفوذ دارند تماس بگیریم تا راه را برای کسانی که پشت سر آنهاست باز کنیم و پایگاه مردمی را تأمین کنیم. ما باید از صاحبان قدرت، مانند افسران ارتش، نصرت بجوییم تا به قدرت برسیم.

As for today the ruler posseses the power by force and he has lost the popularity. The popularity one may see is mostly not true. Here we are obliged to do what the Messenger 􀁕 did, so we must contact those people who are influential in society to open the door for those who are behind them, and to secure the popular base. We must seek the Nusrah from the people of power, like the army officers, in order to reach the power.

هنگامی که آسیب به اعضای گروه شدت می‌یابد، اشکالی ندارد که از دوستان و خویشاوندان آنان یاری خواسته شود، به شرط آنکه این کار فشاری وارد نکند و ایمان فردی را که یاری داده می‌شود به خطر نیندازد. به این ترتیب ما آنچه را که پیامبر ﷺ انجام داد، با در نظر گرفتن واقعیتی که در آن زندگی می‌کنیم، انجام داده‌ایم.

When the harm to the group members intensifies, there is nothing wrong in seeking the help from their friends and relatives, on condition that this does not put pressure or compromise the Imaan of the individual who is helped. In this manner we would have done what the Messenger 􀁕 undertook, taking into account the reality in which we live.

این همان روشی است که رسول خدا ﷺ پیروی می‌کردند، و این همان روشی است که ما موظفیم پیروی کنیم و از کردار رسول خدا ﷺ الگو بگیریم. با این کار، نتایج زیر حاصل خواهد شد:

This is the method that the Messenger 􀁕 followed, and this is the method we are obliged to follow, emulating the actions of the Messenger 􀁕. By doing this we will bring about the following:

۱- جوانانی که به خوبی آماده شده‌اند، تا اسلام به دست ایشان برپا گردد.

1- Shabab who are well prepared, so Islam is established at their hands.

همان‌گونه که پیامبر ﷺ مهاجرانی را تربیت کرد که مسئولیت حمل دعوت در مکه و تأسیس دولت به همراه پیامبر ﷺ، و رهبری امت پس از او را بر عهده گرفتند.

Just as the Messenger 􀁕 prepared the Muhajireen who took up the responsibility of carrying the da’wah in Makkah and establishing the State with the Messenger 􀁕, and leading the Ummah after him.

۲- افکارِ عمومی برای این ایده، که از آگاهیِ عمومی سرچشمه می‌گیرد؛ یعنی ایجادِ پایگاهِ مردمی‌ای که هیچ چیزی جز اسلام را به‌عنوان نظامِ حکومت نمی‌پذیرد و هنگامی که اسلام برقرار شود آن را در آغوش می‌گیرد، همان‌گونه که با مردمِ مدینه اتفاق افتاد؛ آنگاه که خواستارِ اسلام شدند و آماده شدند تا از آن محافظت کنند.

2- The public opinion for the idea, which emanates from the general awareness, ie generating the popular base which does not accept anything other than Islam as a system of ruling and embraces it when it is established, just as the way it happened with the people of Madinah when they came to want Islam and were ready to protect it.

۳- اهل قدرت و حمایت، که به واسطهٔ آنان قدرت را به دست می‌آوریم.

3- The people of power and protection, via whom we seize the power.

هنگامی که این امور آماده شوند، آنگاه این کار را بر همان راهی استوار کرده‌ایم که پیامبر ﷺ پیمود. الله ﷻ به مؤمنانی که به شریعت او پایبندند، پیروزی را وعده داده است، آنجا که فرمود: {و بر ما بود که یاری مؤمنان را بر عهده بگیریم} [TMQ 30:47].

When these matters are prepared, then we would have established the matter on the same path which the Messenger 􀁕 followed. Allah 􀀬 has promised the believers, those who adhere to His Shar’a, with victory, where He 􀀬 said; “(As for) the believers it was incumbant on Us to help (them).” [TMQ 30:47].

فرمود: «قطعاً خداوند کسانی را که (دین) او را یاری کنند یاری می‌دهد. یقیناً خداوند نیرومند و شکست‌ناپذیر است.» [TMQ 22:40]. و فرمود: «خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند وعده داده است که قطعاً ایشان را در زمین جانشین خواهد ساخت، چنان‌که کسانی را که پیش از ایشان بودند جانشین ساخت، و دینی را که برای ایشان پسندیده است، برای آنان استوار خواهد گردانید، و پس از ترسی که داشتند، آنان را به امنیت و آرامش تبدیل خواهد کرد: مرا می‌پرستند و چیزی را با من شریک نمی‌گردانند.» [TMQ 24:55]

He 􀀬 said; “Verily, Allah will help those who help His (cause). Truly, Allah is All-Strong, All-Mighty.” [TMQ 22:40]. He 􀀬 said; “Allah has promised those among you who believe, and work righteous deeds, that of a certainty He will cause them to accede to power on earth, as He granted it to those before them; that He will establish in authority their deen which He has chosen for them, and that He will change (their state) after the fear in which they lived, to one of security and peace: they will worship Me (alone) and not ascribe powers to any beside Me.’ [TMQ 24:55]