از شیوهٔ ارائهٔ ایشان از توجیهات عقلی که انحراف از احکام شرع را مجاز می‌شمارد، چنین برمی‌آید که فرهنگ این گروه فرهنگی اسلامی نیست، هرچند برخی از اصطلاحات اصولی و شرعی را به کار می‌برند.

From their presentation of the rational justifications allowing deviation from the Shar’a rules, it appears that the culture of these people is not an Islamic culture, even though they use some Usuli and Shar’ee expressions.

آنان از روش اندیشیدنِ منظّمِ اسلامی، در اینکه چگونه به واقعیت بنگرند و در استنباطِ حکمِ شرعی، یا در نگاه به خودِ حکمِ شرعی، برخوردار نیستند. آنان میانِ روش و شیوه در کارِ خود تمایز قائل نشدند. شاید ایدهٔ غالبِ «انعطافِ‌پذیریِ شریعت» باعث شده که نسبت به احکامِ شرعی بی‌اعتنا شوند و آن‌ها را، به بهانهٔ همگام شدن با زمان، با احکامِ غیرشرعی جایگزین کنند.

They do not posses the regulated method of thinking in Islam, regarding how to look at the reality in deducing the Shar’ee rule, or in looking at the Shar’ee rule itself. They did not distinguish between the method and style in their work. Perhaps the dominant idea of ‘flexibility of the Sharee’ah’ has made them complacent regarding the Shar’ee rules and their substitution with non-Shar’ee rules, under the pretext of keeping up with the age.

دیدگاهی که به ما اجازه می‌دهد روش پیامبر ﷺ و احکام شریعت را کنار بگذاریم، به این بهانه که چیزهای زیادی تغییر کرده‌اند، نادرست است و نشان نمی‌دهد که مطالعه‌ی عمیقی از واقعیتی که می‌خواهند آن را تغییر دهند صورت گرفته است. زیرا آنچه در واقعیت اهمیت دارد، ویژگی‌های بنیادین آن است و نه شکل‌های متغیر آن.

The view that allows us not to take the method of the Messenger 􀁕, and the rules of the Sharee’ah, as long as many things have changed, is incorrect and does not indicate that a deep study of the reality that they wish to change has taken place. That is because, what is important about the reality is its fundamental characteristics and not its variable forms.

جامعه، از نظر عناصر اساسی تشکیلدهنده آن (مردم، افکار، عواطف و نظامها)، بدون تغییر باقی میماند، حتی اگر به شکلهای گوناگونی درآید، مانند قبیلهای بودن، دولت ساده یا پیچیده بودن، و دموکراتیک یا دیکتاتوری بودن. بنابراین، توجه به ویژگیهای بنیادین است و شکلهای متغیر تأثیری بر شیوه تغییر ندارند. برای نمونه، به چالش کشیدن افکار نادرست، مفاهیم غلط و آداب و رسوم بد در جامعهای که برای تغییر در نظر گرفته شده، قاعدهای شرعی است که پیامبر ﷺ به آن عمل کرد، و بنابراین کاری تثبیتشده است. آنچه تفاوت میکند، اندیشه جامعه است که میتواند میهنپرستی سطحی، ملیگرایی محدود، یا سرمایهداری یا کمونیسم ایدئولوژیک باشد. روشن است که اندیشه ایدئولوژیک از هر اندیشه دیگری نیرومندتر است و سرنگونی آن به تلاش بزرگی نیاز دارد. تفاوت در اندیشهها ممکن است کار را دشوارتر یا آسانتر کند، اما شیوه را تغییر نمیدهد. اینکه شکل نظام قبیلهای باشد، چنانکه در زمان پیامبر ﷺ بود، یا دولتی ساده یا پیچیده، چنانکه امروز است، قواعد شیوه را تغییر نمیدهد، هرچند ممکن است کار را دشوار یا آسان کند. اینکه نظامی که خواهان تغییر است، برای حفاظت و تثبیت خود به ارتشها یا قبایل مسلح تکیه کند یا نکند، نیرویی است که به آن وابسته است. کار پیامبر ﷺ بر جستوجوی نصرت از این نوع نیرو برای برپایی دولت اسلامی متمرکز بود. هنگامی که پیامبر ﷺ برای برپایی جامعهای نو تلاش میکرد، بر عناصر تشکیلدهنده جامعه تمرکز کرد.

Society, in terms of its basic constituent elements (the people, thoughts, emotions and systems) remains as it is without change, even if it takes on different forms such as being tribalistic, a simple or complex State, and whether it is democratic or a dictatorship. Thus, the consideration is for the fundamental characteristics, and the changing forms have no effect on the method of change. For example, challenging the erroneous thoughts, incorrect concepts, and bad customs and traditions in the society intended for change is a Shar’ee rule that the Messenger 􀁕 acted upon, so it is an established work. What varies is the thought of society, which could be shallow Patriotism, narrow Nationalism or ideological Capitalism or Communism. It is well known that the ideological thought is stronger than any other thought, and overthrowing it requires great effort. The difference in thoughts may make the work more difficult or easy, but it will not change the method. Whether the form of the system is tribalistic as it was in the time of the Messenger 􀁕, or it is a simple or complex State as it is in our day, does not change the rules of the method, though it may obstruct or facilitate the work. Whether the system aiming for change depends upon armies or armed tribes for its protection and consolidation there is a force that it depends on. The work of the Messenger 􀁕 was focused on seeking the Nusrah from this type of force to establish the Islamic State.When the Messenger 􀁕 worked to establish a new society, he concentrated on the constituent elements of society.

بدین ترتیب، او افرادی را پرورش داد که ایمان قوی داشتند؛ افرادی که آماده بودند بار دعوت را بر دوش بگیرند و دولت را برپا کنند (المهاجرون)، و او پایگاه مردمی‌ای را ایجاد کرد که دعوت و حاملان آن را می‌پذیرفت و دولتی را که قرار بود در میان آنان برپا شود، قبول می‌کرد (الأنصار). از این رو، طلب نصرت، روش رسیدن به قدرت است. پیامبر ﷺ با وجود موانع و سختی‌هایی که در طلب نصرت با آن روبه‌رو شد، بر این روش پایداری ورزید. کسی که کار پیامبر ﷺ در مکه را بررسی کند، می‌بیند که روش تغییر بر ارکان اساسی استوار است. او می‌بیند که روش ﷺ با تغییر زمان و مکان تغییر نکرد و از منطقه‌ای به منطقه دیگر نیز دگرگون نشد. این به آن دلیل است که تفاوت ویژگی‌های مناطق و جوامع گوناگون به شکل مربوط می‌شود نه به ذات. ماهیت این ویژگی‌ها است که کار را دشوار یا آسان می‌کند.

Thus he produced people who had strong Imaan, people who were ready to carry the burden of the da’wah and establish the State (the Muhajireen), and he created the popular base, which would embrace the da’wah and its carriers and accept the state to be established amongst them (the Ansaar). Hence the seeking of the Nusrah is the method to reach power. The Messenger 􀁕 persisted with this method, despite the obstacles and difficulties he faced during seeking of the Nusrah. The one who studies the work of the Messenger 􀁕 in Makkah finds that the method of change deals with the basic pillars. He finds that his 􀁕 method did not change by the change of the time and place, and nor did it change from region to region. This is because the differences in the characteristics of the different regions and societies relates to the form and not the essence. The nature of these characteristics is what makes the work difficult or easy.

این دیدگاه که شریعت انعطاف‌پذیر است، به معنای آن نیست که اذهان و هوس‌های مسلمانان نیز مجاز باشند آن را به بهانهٔ انعطاف‌پذیری تغییر دهند.

The view that the Sharee’ah is flexible, does not also allow the minds and whims of Muslims’ to change it, under the pretext of flexibility.

الله ﷻ شریعت را کامل قرار داده است، به گونه‌ای که گسترده است و می‌تواند همه مشکلات زندگی، چه کهنه و چه نو، را حل کند. با این حال، همه این‌ها در چارچوب اصول منظّمی است که از این حقیقت سرچشمه می‌گیرد که حکم و فرمان تنها از آنِ الله است.

Allah 􀀬 has made the Sharee’ah complete such that it is wide enough to solve all the problems of life, whether old or new. However, all this is within the regulated Usul (principles), that emanate from the fact that the rule is only for Allah 􀀬.

روا نیست که متون را با این دیدگاه که شریعت گسترده است معطل بگذارند یا آن را به چیزی که از آن نیست تعمیم دهند. برخی از عالمان مسلمان با همین بهانه، مجازات‌های شرعی را تعطیل کرده‌اند.

It is not allowed to suspend the texts using the view that the Sharee’ah is vast, or to extend it to include that which it not from it. Some Muslim scholars have suspended the Shar’ee punishments under this pretext.

آنان گفتهاند که چون هدف از کیفرهای شریعت بازدارندگی است، پس هر چیزی که از جرم باز دارد میتواند موافق با شریعت به شمار آید. از آنجا که کیفرهای شرعی با روح زمانه سازگار نیستند و دلها و خردهای مردم آنها را نپذیرفته و کنار گذاشتهاند، میتوانیم به چیز دیگری روی آوریم، به شرط آنکه به هدف برسد. اگر شریعت انعطافپذیر و پویا نبود، ما نمیتوانستیم چنین کنیم.

They said that since the aim of the punishments in the Sharee’ah is to be a deterrent, then whatever deters crime can be considered to be in agreement with the Sharee’ah. Since the Shar’ee punishments are not considered to be consistent with the spirit of the time and they have been dismissed and rejected by the hearts and minds of the people, we can move onto something else, as long as it achieves the aim. Had the Sharee’ah not been flexible and evolving, we could not have done that.

آنان همچنین گفتند که جهادٌ في سبيل الله برای گسترش اسلام است. از آنجا که می‌توان اسلام را با وسایلی غیر از جهاد گسترش داد، یعنی با وسایل متمدنانه و مدرنی که در اختیار ما است مانند رادیو، تلویزیون و دیگر انواع رسانه‌ها، پس ممکن است این وسایل جایگزین جهاد شوند. اگر شریعت انعطاف‌پذیر و در حال تحول نبود، ما نمی‌توانستیم چنین کاری کنیم.

They also said that Jihaad fee sabeelillah is for the purpose of spreading Islam. Since it is possible to spread Islam using means other than Jihaad, by the modern civilised means available to us such as the radio, television and other types of media, then it is possible to replace Jihaad with these means. Had the Shar’a not been flexible and evolving, we could not have done that.

دربارهٔ روش دستیابی به حکم شرعی گفته‌اند که هر روشی که بتواند به این مقصود برسد، می‌تواند دنبال شود. لازم نیست انسان به یک راه بچسبد و از آن فراتر نرود. این سختگیری و تنگ‌نظری است که با سرشت اسلام، که دینی مهربان، انعطاف‌پذیر و رو به تکامل است و خداوند هیچ سختی‌ای در آن قرار نداده، در تضاد است.

Regarding the method of attaining the Islamic ruling they said that any method that can achieve this, can be followed. It is not necessary to stick to one way and not go beyond it. This is rigidity and tightness that contradicts the nature of Islam, which is kind, flexible and evolving, and in which Allah 􀀬 has not placed any difficulty.

بنابراین، این سخن که «شریعت در این معنا انعطاف‌پذیر است» حرام است، زیرا احکام دین را معلّق می‌کند، و با ماهیت اسلام در تعارض است. این سخن متأثر از اندیشه‌ی غربی است و به دنبال آن راه می‌افتد.

Thus, the statement that the ‘Sharee’ah is flexible’ in this sense is haraam, because it suspends the laws of the deen, and because it is in conflict with the nature of Islam. It is affected by the western thinking, and follows along behind it.

در مورد این دیدگاه که هنگامی که حکمِ جزئی (خاص) با حکمِ کلّی (عام) تعارض پیدا کند، حکمِ کلّی ترجیح دارد؛ این سخنی است که نیازمند توضیح است، زیرا به نظر می‌رسد میان عباراتی که آنان به کار برده‌اند و عباراتِ اصولیون شباهتی وجود دارد، اما آن عبارات همان معانیِ دقیق و قاعده‌مندی را که اصولیون از آن‌ها اراده می‌کردند ندارند. این امر همچنین نشان‌دهندهٔ نوعی ناپایداری در مفاهیم و معیارها است.

As for the view that when the partial (rule) clashes with the comprehensive (rule), then the comprehensive (rule) is weightier. This is a statement that requires explanation, because it appears that there is a similarity between the expressions that they used and the expressions of the Usuli scholars, but they do not carry the same regulated meanings that Usuliyeen used. It also shows unsteadiness in the concepts and criteria.

اگر شریعت در مسئلهای آسانگیر بود یا در موضوعی خاص نرمی نشان داد، همین برای آنان کافی است که آن را به هر مسئله و هر موضوعی تعمیم دهند۔

So if the Sharee’ah was lenient in a matter or soft in a particular issue, then this is enough for them to generalise that to every matter and every issue.

در این باره، یک نکته دیگر باقی است. و آن این که دلایل عقلی نمی‌توانند در تعیین حکم شرعی تأثیری داشته باشند. دانشمندان علم اصول گفته‌اند که واقعیت، مناط حکم را تشکیل می‌دهد، اما الزام یا منع نمی‌کند. بلکه واقعیت تنها همان‌گونه که هست فهمیده می‌شود. دلایل شرعی که حکم شریعت به وسیله آن‌ها تعیین می‌شود، پس از آن می‌آیند. بنابراین، دلایل عقلی اصولاً ارزشی ندارند.

In this regard, another point remains. That is, that the rational justifications can have no effect in determining the Shar’ee rule. The scholars of Usul have stated that the reality forms the Manat (object) of the rule, but does not oblige or forbid. Rather the reality is understood only as it is. The Shar’ee evidences by which the rule of the Shar’a is determined come after that. Therefore, rational justifications, in principle, have no value.

اما توجیهات شرعی، پس بر این مبناست که در اصل، شرکت در حکومتی که بر اساس شریعتی غیر از شریعت الله حکم می‌راند، جایز نیست. و این به سبب عوامل متعددی است.

As for the Shar’ee justifications, they are based on the fact that in origin, it is not allowed to participate in a government that rules by a Shar’a other than the Shar’a of Allah 􀀬 This is owing to a number of factors.

* عمومِ نصوصی که از کسانی یاد می‌کنند که به آنچه الله 􀀬 نازل کرده حکم نمی‌کنند، آنان را به کفر، ظلم و فسق توصیف کرده است. او 􀀬 می‌فرماید: «و کسانی که به آنچه الله نازل کرده حکم نکنند، آنان کافرانند.» [TMQ 5:44]. او 􀀬 می‌فرماید: «و کسانی که به آنچه الله نازل کرده حکم نکنند، آنان ظالمانند.» [TMQ 5:45]. او 􀀬 می‌فرماید:

* The generality of the texts mentioning those who do not rule by what Allah 􀀬 has revealed characterised them with kufr (disbelief), zulm (injustice) and fisq (transgression). He 􀀬 says; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44]. He 􀀬 says; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the zaalimun (unjust, oppressors).” [TMQ 5:45]. He 􀀬 says:

«وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ» [سورۃ المائدہ: ۴۷] * الحاکمیت (حاکمیّت) صرف اللہ ﷻ کے لیے ہونی چاہیے۔ اس نے فرمایا:

“And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Faasiqun (transgressors).” [TMQ 5:47] * The Hakimiyyah (sovereignty) must belong only to Allah 􀀬. He 􀀬 said:

«إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ ۚ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ ۚ» [سورۃ یوسف: ۴۰] * همچنین، الله ﷻ مؤمنان را از رجوع به قانونی غیر از شریعت الله نهی کرده است، و آن را نفیِ ایمان قرار داده است، آنجا که فرمود: «فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا» [سورۃ النساء: ۶۵] * او همچنین منافقان را به سبب رجوع به غیر آنچه الله نازل کرده است، سرزنش کرده است.

“Indeed, the Rule is for none but Allah. He has commanded that you worship none but him.” [TMQ 12::40] * Also Allah 􀀬 has forbidden the believers from referring to a law other than the Sharee’ah of Allah 􀀬, and He made that a negation of the Imaan when He 􀀬 said; “But no, by your Lord, they can have no Imaan, until they make you the judge in all disputes between them, and find in themselves no resistance against your decisions, and accept them with full submission.” [TMQ 4:65] * He also criticised the hypocrites for referring to other than what Allah has revealed:

آیا کسانی را ندیدی که (منافقان)، ادعا می‌کنند به آنچه بر تو نازل شده و به آنچه پیش از تو نازل شده ایمان دارند؛ و می‌خواهند داوری خود را نزد طاغوت (داوران باطل) ببرند، در حالی که به کفر ورزیدن به آن‌ها فرمان داده شده است. و شیطان می‌خواهد آن‌ها را به گمراهی دور و درازی بکشاند.» [TMQ 4:60] * جایز نیست که حکم الله ﷻ را به حکم هیچ کس دیگر وانهاد. هرکس چنین کند، قوانین جاهلیت را بر حکم الله ﷻ ترجیح داده است.

“Have you seen those (hypocrites) who claim that they believe in that which has been sent down to you, and that which has been sent down before you, and they wish to go for judgement (in their disputes) to the Taghut (false judges) while they have been ordered to reject them. But Shaytan wishes to lead them far astray.” [TMQ 4:60] * It is not allowed to leave the rule of Allah 􀀬 for the rule of anyone else. Whoever does that would be giving preference to the rules of Jahilliyyah over the rule of Allah 􀀬.

«آیا پس حکم جاهلیت را می‌جویند؟ و چه کسی در حکم، بهتر از الله است برای قومی که یقینِ استوار دارند.» [TMQ 5:50] این، حکم اصلی است؛ اما شرکت در کابینه (به نظر ایشان) به‌عنوان استثنایی بر این اصل پذیرفته شده و از دلایل زیر استنباط شده است:

“Do they then seek the judgement of (the Days of) Ignorance? And who is better in judgement than Allah for a people who have firm belief.” [TMQ 5:50] This is the rule in origin, but participation in the cabinet is allowed (in their view) as an exception to the origin, deduced from the following evidences:

۱. مشارکت یوسف (ع) در حکومت‌داری.

1. Yusuf ’s (as) participation in ruling.

۲. جایگاه النجاشی

2. The position of an-Najashi.

۳. المصلحه (منفعت).

3. Al-Maslahah (interest).