در حقیقت، امر به معروف و نهی از منکر در ارتباط با گروه‌ها پس از تعریف کاری تعریف می‌شود که شریعت از گروه خواسته است. در اینجا از گروه‌هایی سخن نمی‌گوییم که برای اجرای برخی احکام جزئی شریعت تشکیل می‌شوند، مانند انجمن‌های خیریه که برای کمک به مسلمانان نیازمند بنیان گذاشته می‌شوند، یا انجمن‌های هدایت و موعظه، یا انجمن‌های ساخت مساجد، انجمن‌های آموزش قرآن کریم و مانند آن. بلکه بحث ما درباره وجود گروه‌هایی است که مسئولیت اجرای تمام دین را بر دوش می‌گیرند. این کار از طریق برپایی خلافت انجام می‌شود، که نقش آن برپا داشتن اسلام در زندگی مسلمانان است. دغدغه آن این خواهد بود که تمام معروف‌هایی را که شریعت دستور داده است پدید آورد و تمام منکرهایی را که شریعت از آن‌ها نهی کرده است از میان بردارد. این گروه نقش خود در زندگی را از این جهت می‌پذیرد که اسلام را به‌طور کامل در درون دولت به اجرا درآورد و آن را به جهان برساند.

Indeed, enjoining the ma’roof and forbidding the munkar, relating to groups is defined after defining the work demanded by the Shar’a from the group. Here we will not be talking about groups which are established to establish partial Shar’a rules, such as the charity associations which are founded to help the poor Muslims, or the associations for guidance and admonition, or associations for building mosques, associations for teaching the Qur’an al-Kareem etc. Rather our discussion deals with the existence of groups which shoulder the responsibility of establishing the whole deen. That is via the establishment of the Khilafah, whose role is to establish Islam in the life of the Muslims. Its concern will be to bring into existence all the ma’roofaat that the Shar’a has ordered and remove all the munkaraat that the Shar’a has forbidden. It takes its role in life, in terms of applying Islam completely inside the State and carrying it to the world.

دولت اسلامی وظایف بزرگی دارد که شرع آن را بر عهده‌اش گذاشته است؛ این وظایف با وجود دولت تحقق می‌یابند و با نبودِ دولت از زندگی رخت برمی‌بندند و کم‌رنگ می‌شوند. بنابراین اهمیت گروهی که می‌خواهد برای برپایی دولت اسلامی تلاش کند، از اهمیت هدفی برمی‌خیزد که دنبال می‌کند. وقتی در زمانه ما هیچ گروهی وجود ندارد که برای از سرگیری شیوه زندگی اسلامی از راه برپایی دولت اسلامی بکوشد، این بدان معناست که مسلمانان همه تکالیفی را که الله ﷻ بر عهده دولت اسلامی نهاده، که بسیار است، فروگذاشته‌اند، و در نتیجه گناهی بزرگ‌تر از ترک این تکلیف وجود ندارد.

The Islamic State has great tasks the Shar’a has entrusted it with, which are realised with the State’s existence and disappear from life and dwindle away with the State’s absence. Thus, the importance of the group that wishes to work to establish the Islamic State comes from the importance of what it wants to achieve. When there is no group in our time working to resume the Islamic way of life via the establishment of the Islamic State, that means that the Muslims have neglected all the obligations entrusted by Allah 􀀬 to the Islamic State, which are many, and consequently there is no sin greater than leaving this obligation.

مسلمانانی که برای از سرگیری شیوه زندگی اسلامی تلاش نمی‌کنند، هنگامی که زناکاری زنا می‌کند، دزدی دزدی می‌کند، حاکمی بر مردم ستم می‌کند، زنان نیمه‌برهنه به خیابان‌ها می‌روند، فساد افزایش می‌یابد، جهاد متوقف می‌شود، کافران بر مسلمانان چیره می‌شوند، منکر گسترده می‌شود و معروف محدود می‌گردد، گناهکار خواهند بود. این به آن دلیل است که همه این امور زمانی گسترش یافتند که مسلمانان فریضه‌ای را که الله ﷻ بر آنان واجب کرده است، یعنی فریضه تلاش برای برپایی خلافت راشده‌ای که الله ﷻ از آن خشنود است، رها کردند. این خلافت به نوبه خود امور را در جایگاه درست خود قرار می‌دهد، شریعت را در زندگی مسلمانان برپا می‌کند و ایمان را در جان‌هایشان می‌کارد و بدین‌ترتیب میوه‌های تقوا و احسان را به بار می‌آورد.

The Muslims who do not work to resume the Islamic way of life, will be sinful when a fornicator commits zina; a thief steals; a ruler oppresses the people; women go out into the streets half-naked; the corruption increases; Jihaad stops; the Kuffar control the Muslims; munkar becomes widespread and the ma’roof becomes limited. This is because all these matters spread when the Muslims neglected the fard Allah 􀀬 obliged on them, which is the fard of working to establish the righteous Khilafah with which Allah 􀀬 is pleased. In its turn, it puts matters in their correct place, establishes the Shar’a in the life of the Muslims and plants the Imaan in their souls and thus cultivates the fruits of taqwa and ihsan.

بنابراین این کار جمعی یک تکلیف شرعی است که تغییر وضعیت نابسامان و اصلاح آن به آن بستگی دارد. این تکلیف امت را از پستیِ ژرفی که به آن رسیده است نجات خواهد داد و او را به شکوه و قدرت پیشین خود بازخواهد گرداند، جایی که در میان ملت‌ها در بالاترین جایگاه قرار خواهد گرفت، به عنوان امتی هدایت‌یافته و هدایت‌گر.

Hence this collective work is a Shar’ee obligation, on which the change of the deteriorated situation and its correction depends. This obligation will rescue the Ummah from the low depths to which she has reached and return her to her former glory and power, where she would assume the highest position amongst the nations, as a guided and guiding Ummah.

چه پاداشی امروز نصیب مسلمان می‌شود که از کار جمعی‌ای که به نجات مسلمانان از وضعیتی که امروز در آن هستند بینجامد، بزرگ‌تر باشد؟ زیرا پیامبر ﷺ فرموده است: «اینکه خداوند به دست تو مردی را هدایت کند، برای تو بهتر است از اینکه شتران سرخ‌موی (بهترین شترها) داشته باشی». [به روایت البخاری]. چه چیزی پاداشش بیشتر است از کار اصلاح وضعیت همه مسلمانان و نجات آنان از نابودی، و با این عمل، دروازه‌ها را از هر سو بگشودن تا مردم با دسته‌های بزرگ وارد دین خداوند ﷻ شوند؟ هنگامی که پیامبر ﷺ به کسی که پرسید آیا عملی برابر با جهاد در راه خداوند ﷻ وجود دارد، فرمود: «نه، چیزی برابر با آن نمی‌یابم.» سپس از او پرسید: «آیا می‌توانی وقتی مجاهد به جهاد می‌رود، به مسجدت داخل شوی، قیام کنی و خسته نشوی، و روزه بگیری و افطار نکنی؟» آن مرد گفت: «چه کسی می‌تواند چنین کند؟» [به روایت البخاری]. آیا پیامبر ﷺ نفرمود: «بهترین جهاد، سخن حق است که در برابر حاکم ستمگر گفته شود»؟ و آیا پیامبر ﷺ نفرمود: «سرور شهیدان حمزه است، و مردی که در برابر حاکم ستمگر برخاست تا امر به معروف و نهی از منکر کند و کشته شد»؟ [به روایت الحاکم]. آیا برای مسلمان، با دانستن وضعیت امروز مسلمانان، روا است که آنان را به حال خود رها کند تا نابود شوند؟ آیا او در آن صورت...

What reward is there that a Muslim gets today that is greater than the collective work which leads to saving the Muslims from the situation they are in today. For the Messenger 􀁕 has said; “That Allah should guide a man through you is better for you than having the red (best) camels.” [Reported by al-Bukhari]. What is more rewardable than the work to rectify the situation of all the Muslims and save them from destruction, and by this action open the gates from all sides so that people may enter the deen of Allah 􀀬 in crowds. When the Messenger 􀁕 said to the one who asked if there was any action that was equal to Jihaad in the path of Allah 􀀬; “‘No, I do not find anything equal to it.’ Then he 􀁕 asked him; ‘When the Mujaahid goes out to Jihaad are you able to enter your mosque, do qiyaam and not become tired? And fast and not have iftaar (not break the fast)?’ The man said; ‘Who can do that?’” [Reported by Bukhari]. Did not the Messenger 􀁕 say; “The best Jihaad is the word of truth spoken to a tyrant ruler.” Did the Messenger 􀁕 not say; “The master of martyrs is Hamzah, and a man who stood up to a tyrant ruler to enjoin (the ma’roof) and forbid (the munkar) and got killed.” [Reported by al-Haakim]. Is it allowed for the Muslim, while knowing the situation of Muslims today, to leave them to perish? Will he then be:

«…مانند بدنی که اگر عضوی از آن درد کند، سایر اعضای بدن در بی‌خوابی و تب به آن پاسخ می‌دهند.» [روایت مسلم]. یا این‌که «…مانند ساختمانی که بخشی از آن بخش دیگر را استوار می‌کند.» [روایت مسلم]. پس پیش از آن‌که مسلمان پاداشی بزرگ یا گناهی آشکار بر دوش گیرد. این است وضعیت فرض در اسلام.

“…like the body which if one part aches then the rest of the body calls out to it in sleeplessness and fever.”? [Reported by Muslim]. Will he be: “…like the building where one part strengthens another.”? [Reported by Muslim]. So before the Muslim lays either a great reward or a manifest sin. This is the condition of the fard in Islam.

این مانند سایر واجبات است؛ کسی که آن را انجام دهد پاداش داده می‌شود و کسی که آن را ترک کند مجازات می‌شود.

It is like the rest of the obligations, the one who does it is rewarded and the one who leaves it is punished.

ما نُذكّر مرةً أخرى بأننا لا نتحدث هنا عن الدعوة إلى الأعمال الجماعية الجزئية، التي تقيم جزءاً أو جزأين من الإسلام، بل نعني العمل الجماعي الذي يهدف إلى إقامة الإسلام كاملاً، من خلال منهج العمل لإقامة الخلافة.

We do remind again that we are not talking about the da’wah to partial collective actions, which establish a part or two from Islam. Rather we mean the collective work that aims at the establishment of Islam as a whole via the way of working to establish the Khilafah.