پس از آنکه واقعیت را با عقل در حالت حقیقی‌اش درک کنیم، راه‌حل شرعی‌ای که از دلایل شرعی استنباط شده است، بر آن واقعیت اعمال می‌شود. استفاده از عقل در استنباط راه‌حل، به‌عنوان داور یا منبع، جایز نیست. کارکرد عقل در اینجا تنها فهمیدن آن راه‌حلی است که در دلایل شرعی موجود است.

After understanding the reality in its true state by using the mind, the Shar’ee solution deduced from the Shar’ee evidences is brought to the reality. It is not allowed to use the mind in deducing the solution as an arbitrator or a source. Here, the function of the mind is to understand the solution that is present in the Shar’ee evidences.

برای فهم شریعت، لازم است که گروه نسبت به منابعی که شریعت را از آن‌ها می‌گیرد آگاهی داشته باشد، و نیز نسبت به قواعد اصولی‌ای که برای فهم شریعت بر آن تکیه می‌کند و می‌خواهد با آن‌ها واقعیت ناپسند را تغییر دهد، شناخت داشته باشد. بر این اساس، باید دیدی درست از واقعیتی که می‌خواهد مردم را به سوی آن ببرد داشته باشد، و نیز نسبت به روشی که در فرایند اجتهاد، یعنی روش استنباط، به کار خواهد گرفت، آگاه باشد.

Understanding the Shar’a requires us to have knowledge about the sources from which the group takes the Shar’a, and knowledge of the juristic principles on which it relies to understand the Shar’a, and with which it wishes to change the bad reality. Accordingly, it would give the correct view of the reality that it wants to take the people to, and it would have knowledge of the method it will follow in the process of Ijtihaad, ie the method of deduction.