همچنین فعالانِ مسلمانی هستند که ایدهٔ یکپارچگی و تعادلی را مطرح می‌کنند که در کارِ اسلامیِ امروز ضروری است، در حالی که دیگران رویکردِ جزئی‌نگر یا رویکردِ افراطی را پیشنهاد می‌دهند.

There are also Muslim activists who put forward the idea of integration and balance required in the present Islamic work, whilst others suggest the partial approach or the excessive approach.

رویکرد جامع به این معناست که جایز نیست آن را به یک جنبه یا بخشی از یک امر محدود کرد و سایر بخش‌ها و جنبه‌ها را کنار گذاشت.

The integral approach means the impermissibility of restricting it to one aspect or partial thing to the exclusion of other parts and aspects.

از ویژگی‌های روش اسلامی آن است که دارای نظام عبادی، نظام اقتصادی، نظام اجتماعی، نظام سیاسی و نظام نظامی است. کار اسلامی نخستین در زمان نبوت نیز کامل بود. بدین‌سان، رسول الله ﷺ به کار اسلامی در همهٔ جنبه‌هایش پایبند بود و آن را دنبال می‌کرد. چه در عرصهٔ میدان و چه در آموزش اخلاقی، او مربّی بود؛ در عرصهٔ تعلیم، معلم بود؛ در جهاد، رهبر بود؛ و در برنامه‌ریزی، راهنما بود. کار اسلامی ما را موظف می‌کند که در همهٔ زمان‌ها و مکان‌ها گام‌های رسول الله ﷺ را دنبال کنیم، و در این که راه او را دنبال کنیم یا نه، هیچ اختیاری نداریم.

Part of the characteristics of the Islamic methodology is that it has a system of worship, an economic system, a social system, a political system and a military system. The first Islamic work in the time of the Prophethood was also complete. Thus, the Rasool of Allah 􀁕 adhered to and followed the Islamic work in all its aspects. Whether in the field or in moral instruction, he was a Murabbi (educator), in the field of education he was a teacher, in the field of Jihaad he was a leader, and in planning he was a guide. The Islamic work obliges us to follow the footsteps of the Rasool 􀁕 in all times and places, and there is no choice in whether to follow his way or not.

در مقابل این، رویکرد جزئی در کار اسلامی قرار دارد، یعنی محدود کردن خود به یک جنبه از کار اسلامی. آنان فقط به همین پایبند می‌مانند و از آن فراتر نمی‌روند. تنها به همین کار جزئی ایمان دارند و هر چیز دیگری را رد می‌کنند. کار جزئی موجب تکثر و پراکندگی در کار می‌شود و تلاش‌های مردم را پراکنده می‌سازد. قرآن کار جزئی را برای بنی‌اسرائیل رد کرد. او ﷻ می‌فرماید: «آیا به بخشی از کتاب ایمان می‌آورید و به بخشی دیگر کفر می‌ورزید؟ پس پاداش کسانی که از شما چنین کنند جز رسوایی در این زندگی نیست، و روز قیامت به سخت‌ترین عذاب بازگردانده می‌شوند.» {البقرة: ۸۵}. طرفداران این رویکرد همچنین می‌افزایند که چالش جاهلیت و همبستگی آن، ادغام در کار اسلامی را ضروری می‌سازد.

In contrast to this is the partial approach in the Islamic work, which is to restrict oneself to one aspect of the Islamic work. They adhere to this only, and do not overstep it. They only believe in this partial work and reject everything else. Partial work causes plurality and fragmentation in the work, and scatters the efforts of the people. The Qur’an rejected the partial work for the Children of Israel. He 􀀬 says; “Do you believe in a part of the scripture and reject a part? Then what is the recompense of those who do so among you, except disgrace in this life, and on the Day of Resurrection they shall be consigned to the most grievous torment.” [TMQ 2:85]. The protagonists also add that the challenge of Jahilliyah and its solidarity obliges integration in the Islamic work.

این گروه از فعالان مسلمان بر این باورند که باید میان دادن وزن و اندازهٔ شایسته به هر بخش از کار اسلامی یکپارچه تعادل برقرار باشد، وگرنه در برخی امور کمبود و در برخی دیگر افراط پدید خواهد آمد. این تعادل مستلزم در نظر گرفتن منطق اولویت‌ها است.

This group of Muslim activists thinks that there should be a balance in giving every part of the integrated Islamic work its due weight and measure, otherwise it will lead to deficiency in some things and excessiveness in others. This balance requires the consideration of the logic of priorities.

به طور خلاصه، ایدهٔ یکپارچگی به اسلام به عنوان یک کل می‌پردازد. از این رو، کار گروه باید با جامعیت مشخص شود. اعتدال ایجاب می‌کند که به هر جنبه‌ای، بر اساس ارزش‌ها و معیارهای مناسب هر یک، توجه شود. نباید در آن افزایشی صورت گیرد، زیرا این امر به افراط خواهد انجامید، و نباید کاستی‌ای باشد، زیرا این امر به نقص‌ها منجر خواهد شد.

In short, the idea of integration deals with Islam as a whole. Thus the group’s work must be characterised by comprehensiveness. Balance obliges that one be concerned with every aspect, according to values and measures suitable for each one. There should be no increase in it, otherwise this will lead to exaggeration, neither should there be deficiency, otherwise this will lead to defects.

قوانین تعادل و هماهنگی، ماهیت اشیا و اعمال را تنظیم می‌کنند. این قوانین را هم مسلمان و هم غیرمسلمان رعایت می‌کنند. انسان اهمیت حضور این قوانین را در زندگی خود احساس می‌کند و می‌کوشد آن‌ها را محقق سازد تا نتایج آن‌گونه که مورد نظر است حاصل شود.

The laws of integration and balance control the nature of things and actions. They are laws that are observed by the Muslim and the non- Muslim. He feels the importance of their presence in his life, and he works to realise them, so that the results come as intended.

با این حال باید توجه داشت که داوری درباره‌ی یکپارچگی امور و دستیابی به تعادل آن‌ها بر عهده‌ی عقل است، برخلاف داوری درباره‌ی افعال که بر شرع متکی است.

However one must notice that judgement on the integration of things and achieving their balance depends on the mind, as opposed to judgement on actions, which relies on the Shar’a.

این به آن دلیل است که عقل حقیقت چیزها و عناصری را که واقعیت آن‌ها را تشکیل می‌دهند و نسبت‌های ثابت را درک می‌کند. این قلمرو اهل تخصص است و حدیث زیر از پیامبر ﷺ در این باره صدق می‌کند: «شما نسبت به امور دنیای خود آگاه‌ترید.» [به روایت مسلم].

That is because the mind comprehends the reality of things and the elements that make up the reality and fixed ratios. This is the area of the people of expertise, and the following hadith of the Messenger 􀁕 applies to it; “You are are more knowledgeable about the affairs of your dunya.” [Reported by Muslim].

کشاورز، پزشک، مهندس و مکانیک، هر یک در حوزه‌ی خود متخصص است و قواعد آن را می‌شناسد. هر یک تلاش می‌کند تا به این قانون (هماهنگی و تعادل) دست یابد.

So the farmer, doctor, engines and mechanic, each one of them is expert in his field and its rules. Each one tries to achieve this law (of integration and balance).

به‌لحاظ اعمال، آن‌ها به‌وسیله‌ی الله 􀀬 تعیین می‌شوند، و حدیث زیر از رسول‌الله ﷺ بر آن‌ها منطبق است: «هر عملی که بر امر (دین) ما مبتنی نباشد، مردود است.» [روایت بخاری و مسلم]. و این قاعده‌ی شرعی نیز بر آن‌ها منطبق است:

As for the actions, they are determined by Allah 􀀬, and the following hadith of the Messenger 􀁕 applies to them; “Every action which is not based on our matter (deen) is rejected.” [Reported by Bukhari and Muslim]. The following Shar’ee principle also applies to them:

«در اصل، افعال بر اساس حکم شرعی سنجیده می‌شوند». این بدان جهت است که حکم بر افعال به نیکو (حسن) یا ناپسند (قبیح) بودن، تابع نظر انسان به این فعل است و نه از خود فعل. مسلمان بر اساس اندیشه‌هایی که به آن‌ها باور دارد، بر کارهای خود حکم می‌کند. اگر فعلی موافق با اوامر و نواهی الله 􀀬 باشد، آنگاه نیکو (حسن) است، وگرنه ناپسند (قبیح) خواهد بود.

‘In origin, actions are adhered to according the Shar’ee rule.’ That is because judging upon actions as hasan (good) or qubh (reprehensible) is subject to man’s consideration of this action and not from the action itself. The Muslim will judge upon his actions according to the thoughts he believes in. If the action is according to the orders and prohibitions of Allah 􀀬 then it is hasan (good), otherwise it is qabeeh (reprehensible).

اصلِ شرعی این است: «حسن آن است که شریعت آن را حسن قرار داده، و قبح آن است که شریعت آن را قبیح قرار داده است.» بنابراین، هنگامی که مسلمان بخواهد در امور هماهنگی و تعادل را تحقق بخشد، همچون هر انسان دیگری به عقل خود تکیه می‌کند. اما هنگامی که بخواهد آن را در اعمال تحقق بخشد، باید مطابق با حکم شرعی باشد.

The Shar’ee principle states: ‘The hasan is what the Sharee’ah has defined as hasan and qubh is what the Shar’a has defined as qubh.’ Therefore, when the Muslim wishes to realise integration and balance in things, he depends upon his mind like any other human being. As for when he wishes to realise it in actions, it must be according to the Shar’ee rule.

یک مسئلهٔ دیگر این است که قانون تکامل و توازن، حجم کاری را که شریعت مقرر کرده در نظر می‌گیرد، بدون آنکه از آن فراتر رود. این امر مستلزم جزئیات زیر است: اسلام کامل است. همهٔ مسلمانان، یعنی امت اسلامی، عهده‌دار تمام اسلام هستند.

There is another issue that is, the law of integration and balance takes into consideration the size of the work required by the Shar’a without being exceeded. This requires the following details; Islam is complete. All Muslims, ie the Islamic Ummah, undertake the whole of Islam.

امتِ اسلامی از افراد، گروه‌ها و خلیفه تشکیل شده است.

The Islamic Ummah consists of individuals, groups and the Khaleefah.

هر یک از اینها به احکام ویژۀ خود سپرده شده است.

Each one of these has been entrusted with rules specific to them.

بنابراین، مسلمانِ فرد آنچه را که شرع به‌عنوان فرد از او می‌خواهد بر عهده می‌گیرد. جماعت آنچه را که به‌عنوان جماعت از آن خواسته شده بر عهده می‌گیرد. خلیفه آنچه را که به‌عنوان خلیفه به انجام آن مأمور شده است بر عهده می‌گیرد.

Thus, the individual Muslim undertakes what the Shar’a requires of him as an individual. The group undertakes what is required from it as a group. The Khaleefah undertakes what he has been ordered to undertake as a Khaleefah.

اگر مسلمانان، به‌عنوان افراد، همه آنچه را که بر عهده دارند انجام می‌دادند، همان‌گونه که جماعت‌ها (گروه‌ها) و خلیفه نیز انجام می‌دهند، آن‌گاه کامل بودن و جامع بودن کار تحقق یافته بود.

If the Muslims, as individuals, undertook all that they are required to undertake, just like the jama’ah (group/s) and the Khaleefah, then the completeness and comprehensiveness of the work will have been realised.

هر کوتاهی‌ای (در فرد، گروه یا خلیفه) نسبت به واجبات، موجب می‌شود که کسی که کوتاهی کرده، در آنچه از او خواسته شده، ناقص باشد و گناهکار خواهد بود.

Any shortcoming (in the individual, group or Khaleefah) regarding the obligations will make the one with the shortcoming deficient in regards to what was required from him and he will be sinful.

کامل اسلام بدون وجود خلیفه نمی‌تواند به‌طور کامل وجود داشته باشد. این واقعیت که بسیاری از احکام دین به حضور او وابسته است، حضور او را واجب و تلاش برای برپایی خلیفه را واجب می‌سازد. در نتیجه، داشتن گروهی که برای برپایی خلیفه کار می‌کند، یک تکلیف شرعی است. بنابراین این گروه هر آنچه را برای برپایی دین از طریق تأسیس دولت خلافت لازم است، بر عهده می‌گیرد. این همان چیزی است که به کار برای بازگرداندن شیوه زندگی اسلامی معروف است. این تمام آن چیزی است که شریعت از آن می‌خواهد، و این کل دین نیست؛ گروه نمی‌تواند عهده‌دار کل دین شود و نه این‌که به انجام آن مأمور شده باشد. بلکه شریعت اجرای بسیاری از احکام، مانند حدود، را بر آن ممنوع کرده است. بنابراین گروه نقش خلیفه را بر عهده نمی‌گیرد؛ بلکه برای برپایی خلیفه کار می‌کند تا او بتواند آنچه را بر عهده‌اش است انجام دهد. «امیر مردم شبان است و مسئول رمه‌اش.» [روایت مسلم] «...همانا خداوند از آنچه به ایشان سپرده، بازخواست خواهد کرد.» [روایت مسلم] در اینجا توجه می‌دهیم که مسلمان به اسلام به‌طور کامل ایمان دارد و به‌طور کلی به آن دعوت می‌کند. با این حال، در جزئیات آنچه را برای انجام تکلیف شرعی‌اش و آنچه را از گروهی که با آن کار می‌کند از او خواسته شده، به‌کار می‌گیرد. او در برابر هر کوتاهی در این جزئیات، از سوی الله ﷻ مورد بازخواست قرار خواهد گرفت.

Complete Islam cannot exist completely without the presence of a Khaleefah. The fact that many of the rules of the deen depend upon his presence makes his presence an obligation, and the work to establish a Khaleefah an obligation. Consequently having a group that works to establish the Khaleefah is a Shar’ee obligation. Thus, the group undertakes everything required to establish the deen through the establishment of the Khilafah State. This is what is known as the work to resume the Islamic way of life. This is the totality required from it by Shar’a, and it is not the whole of the deen, which it cannot deal with, neither is it entrusted to undertake it. Rather it is prohibited by the Shar’a from undertaking the implementation of many rules, like the Hudood for example. Thus the group does not take up the role of the Khaleefah; it rather works to establish the Khaleefah so that he can undertake what is required of him; “The Ameer for the people is a Shepherd and he is responsible for his flock.” [Reported by Muslim] “...Indeed Allah will ask about what He has entrusted them with.” [Reported by Muslim] Here we would like to draw attention to the fact that the Muslim believes in Islam completely and calls to it in general. However, he adopts in detail what he needs in order to perform what is required of him by the Shar’a, and what is required of him from the group that he works with. He will be accounted for any deficiency in these details by Allah 􀀬.

به همین ترتیب، خلیفه نیز آنچه را که شریعت به عنوان یک فرد بر او واجب کرده است انجام می‌دهد. پس نماز می‌گزارد، روزه می‌گیرد، حج به جا می‌آورد، زکات می‌دهد و از والدین خود نگهداری می‌کند، و از زنا، ربا، دروغ و فریب دوری می‌کند.

Similarly, the Khaleefah will undertake what is required by the Shar’a as an individual. So he prays, fasts, makes Hajj, gives zakah and looks after his parents, and he abstains from adultery, usury, lying and deception.

او همچنین آنچه را که شریعت از او به عنوان خلیفه می‌خواهد بر عهده می‌گیرد. پس قوانین وضع می‌کند، جهاد را اعلام می‌دارد، از مسلمانان حمایت می‌کند، بر اساس آنچه خداوند نازل کرده حکم می‌راند و حدود را اجرا می‌کند. خداوند از او در هر یک از این امور که کوتاهی کند، بازخواست خواهد کرد.

He also undertakes what the Shar’a requires from him as Khaleefah. So, he passes laws, declares Jihaad, protects the Muslims, rules by what Allah 􀀬 has revealed and applies the Hudood. Allah 􀀬 will account him for any deficiency in any of these.

این همان واقعیتی است که احکام شرعی بر آن جاری می‌شود. باید برای جماعت روشن باشد تا بتواند میان آنچه بر او واجب است و آنچه واجب نیست تمییز دهد. از این رو آنچه بر خلیفه واجب است، بر جماعت واجب نیست. اگر جماعت واقعیت خود را تعیین کند، می‌تواند اندازهٔ آنچه بر او واجب است را تعیین کند و در نتیجه به آن مؤاخذه خواهد شد. این از جهت یکپارچگی است.

This is the reality on which the Shar’ee rules apply. It must be clear for the group so that it can distinguish between what is required from it and what is not required. Hence what is required from the Khaleefah is not required from the group. If the group defined its reality, it will be able to define the magnitude of what is required from it, and hence will be accounted for it. This is from the angle of integration.

پس از آنکه گروه آنچه را که از آن خواسته شده تعریف کرد، اگر خود را به یک جنبه از آنچه لازم است محدود کند و جنبه‌ای دیگر را کنار بگذارد، یا تنها بر یک جنبه تمرکز کند و آن را بیش از شایستگی‌اش در برابر جنبه‌ای دیگر مورد توجه قرار دهد، یا در کارش اولویت‌ها را در نظر نگیرد، تعادل لازم خود را از دست خواهد داد. با این حال باید به یاد داشت که این شرع است و نه عقل که اولویت‌ها را تعیین می‌کند. بنابراین کار گروه سیاسی است و بر پایه ایدئولوژی‌ای استوار است که می‌خواهد آن را در امت اسلامی اجرا کند. عقیده در دعوت جایگاه نخست را دارد، زیرا پایه‌ای است که هر شاخه‌ای بر آن بنا می‌شود و تمام احکام شرعی به آن مربوط‌اند. تمرکز بر برپایی خلافت باید دامنه‌ای گسترده داشته باشد، زیرا بسیاری از احکام به آن وابسته‌اند و از همین رو «تاج فرائض» نامیده می‌شود. بنابراین، اگر گروه بخواهد یکپارچگی و تعادل خود را بیرون از این دیدگاه محقق سازد، خویشتن را به چیزی مکلف کرده که الله ﷻ آن را بر او تکلیف نکرده است. او همچنان از کاستی و عدم تعادل شکایت خواهد کرد، همان‌گونه که از کثرت‌گرایی شکایت می‌کند. گروهی خواهد شد که شکایت و گریه می‌کند و راه خود را گم می‌کند، زیرا قطب‌نمای جهت خود را از دست داده است.

After the group has defined what is required from it, it will lose the required balance if it restricted itself to one aspect of what is required, to the exclusion of another aspect, or it only concentrated on one aspect, and gave it more attention than it deserves at the expense of another aspect, or if it did not consider the priorities in its work. However we must remember that it is the Shar’a and not the mind that decides what the priorities are. Thus the work of the group is political, and it is established on an ideology which it wishes to be implemented upon the Islamic Ummah. The ‘Aqeedah takes the prime position in the da’wah, because it is the basis upon which every branch is established, and to which all the Shar’ee rules are related. Concentrating on the establishment of the Khilafah must have a wide scope, because many rules are dependent on it, and that is why it is known as the ‘Crown of the Furood (obligations).’ Therefore, if the group strives to realise its integration and balance outside this viewpoint, then it has charged itself with what Allah 􀀬 has not charged it with. It will continue to complain of deficiency and inbalance as it complains of plurality. It will become a group that complains and weeps, and loses its way because it has lost its compass of direction.

اگر ویژگی‌های روش‌شناسی اسلامی این است که دارای نظام عبادی، نظام اقتصادی، نظام اجتماعی، نظام سیاسی و نظام نظامی است، پس ارتباط این گروه با همه‌ی این نظام‌ها چیست؟

If the characteristics of the Islamic methodology are that it has a system of worship, economic system, social system, political system and military system, then what is the group’s linkage with all these systems?

این گروه به منظور برپایی حکومت الله ﷻ تأسیس شده است. هنگامی که حکومت الله ﷻ برپا شود، آنگاه نظام‌های گوناگون اسلامی نیز برپا خواهند شد.

The group has been established to establish the Rule of Allah 􀀬.When the Rule of Allah 􀀬 has been established, then the various Islamic systems have been established.

در نظام اقتصادی، احکام شرعی‌ای وجود دارد که به زمین و مالکیت مربوط است، و احکام دیگری که به تولید صنعتی و تجارت داخلی و خارجی مربوط است. شارع این احکام و سایر احکام مشابه را به خلیفه سپرده است. این خلیفه است و نه گروه که مسئولیت نگهبانی از آن‌ها را بر عهده می‌گیرد.

In the economic system, there are Shar’ee rules relating to land and ownership, and other rules relating to manufacture, and domestic and foreign trade. The Legislator has entrusted all of these rules and other such rules to the Khaleefah. It is the Khaleefah and not the group that assumes the responsibility of looking after them.

در نظام سیاسی، دولت بر اصول و ارکانی استوار است که شرع آن را تعیین کرده است، از جمله خلیفه و معاونان (دستیاران).

In the political system, the State is established on principles and pillars laid down by the Shar’a, such as the Khaleefah, the mu’awineen (assisstants)

به الولاة، والقضاة، والنظام الإداري، ومجلس الأمة. فالخليفة له صلاحياته الواجبة، وكذلك المعاونون والولاة. والجيش له مهامه، والنظام الإداري له مجاله. فما شأن الجماعة بشيء من هذه الأمور؟

to the wulaah (governors), qudaah (judges), administrative system and the majlis al-Ummah (Council of the Ummah). The Khaleefah has his mandatory powers and so do the mu’awineen (assisstants) and the wulaah (governors). The army has its tasks, and the administrative system has its area. What has the group got to do with any of these things?

لشکرهای اسلامی و آمادگیِ آنها، برای تحقق هدفی است که به خاطر آن وجود دارند؛ یعنی رساندن دعوت اسلامی به جهان.

The Islamic armies and their preparation are to realise the aim for which they exist, which is to convey the Islamic da’wah to the world.

باید آمادگی در سطح جهانی باشد، نه صرفاً در سطح تاکتیکی، که در آن مسلمان یاد می‌گیرد مسلسل خود را باز کند، از آن استفاده کند و نارنجک پرتاب کند. معلوم است که برخی سلاح‌ها در اختیار فرد است و برخی سلاح‌ها تنها در اختیار دولت‌ها قرار دارد. این ایجاب می‌کند که آموزش در سطحی پیشرفته باشد، با استفاده از تانک، توپخانه، هواپیما، انرژی هسته‌ای و فضای خارج از جو. همچنین باید آزمایشگاه‌ها، کارخانه‌های تسلیحات، فرودگاه‌ها و مراکز آموزشی تأسیس شود؛ و چیزهای بسیار دیگری غیر از آنچه ذکر کردیم. پس گروه با هیچ‌یک از این امور چه ارتباطی دارد؟ پیامبر ﷺ هنگامی که اصحاب خود را آماده و تربیت می‌کرد، این کار را به عنوان مسئول یک گروه انجام نمی‌داد، بلکه آن را به عنوان حاکم یک دولت انجام می‌داد. پیروی از پیامبر ﷺ نباید از این دیدگاه فراتر رود.

The preparation has to be on the global level and not just on the tactical level, where the Muslim learns how to disassemble his machine gun, use it and throw a grenade. It is well known that there are weapons that an individual possesses, and weapons that only states can possess. This necessitates that the training be of a sophisticated level using tanks, artillery, aeroplanes, nuclear power, and outer space. Laboratories, arms factories, airports, and training centres should also be established; and many other things beside what we have mentioned. So what has the group got to do with any of these things? The Messenger 􀁕, when he used to prepare and train his Sahabah, did not do that as someone responsible for a group; rather he did that as a ruler of a State. The emulation of the Messenger 􀁕 should not go beyond this view.

وظیفه‌ی جماعت نیست که مسئولیت این نظام‌ها را بر عهده بگیرد. بلکه جماعت باید خلیفه را برپا کند که در مقام خود، این نظام‌ها را پیاده می‌سازد، زیرا این مسئولیت اوست. اگر امت از برپایی خلیفه غفلت ورزد و بخواهد وظایف او را بر عهده گیرد، شریعت را تحریف کرده است.

It is not the duty of the group to assume the responsibility for these systems. Rather the group has to establish the Khaleefah who, in his role, realises these systems because that is his responsibility. If the Ummah neglected the establishment of the Khaleefah, and tried to undertake his tasks, then it has distorted the Shar’a.

گروه موظف است که نظام‌هایی را که می‌خواهد مردم تحت حکومت آن‌ها زندگی کنند، از نظر فکری بپذیرد، آن هنگام که الله این توانایی را به آن‌ها عطا کند. بدین ترتیب، گروه ساختار نظام اسلامی و قانون اساسی دولت را تدوین می‌کند. این گروه تصویری کلی از احکام اسلام را به مردم ارائه می‌دهد تا آنان توانایی اسلام را در حل مشکلاتشان ببینند.

The group is obliged to adopt intellectually the systems which it wishes the people to be ruled by when Allah 􀀬 grants them the ability to to this. Thus the group sets out the structure of the Islamic system and the constitution of the State. It gives a general picture of the rules of Islam to the people, so that they can see its ability to solve their problems.

سپس آنان به سوی تحقق عبادت خداوند ﷻ پیش می‌روند، با اجرای احکام پاک شریعت و بهره‌مندی از برکت آن.

They then proceed towards achieving the worship of Allah 􀀬, by implementing the pure Sharee’ah rules and enjoying their blessing.

در مورد آن بخش کوچک (از اسلام) که کسانی که نظر به حمل تنها بخش کوچکی دارند به آن اشاره می‌کنند: اگر آنها جمعیت‌های خیریه یا اخلاقی باشند، یا جمعیت‌هایی که بر یک حکم شرعی واحد تأسیس شده‌اند، مانند نگهداری از قرآن، در این صورت چنین انجمن‌هایی پذیرفته‌اند، به شرط آن‌که اعضایشان بر یک حکم شرعی گرد هم آمده باشند. اما اگر ادعا کنند که از طریق این کار می‌خواهند دین را برپا دارند، ما به آنان می‌گوییم که از روش شرعی طرح‌شده منحرف شده‌اند، و کار جزئی آنان مردود می‌گردد.

As for the small part (of Islam) mentioned by those who hold an opinion about carrying only a small part; if they are charitable or ethical societies, or societies that are established on a single Shar’ee rule, such as taking care of the Qur’an, then such associations are acceptable, as long as their members come together on a Shar’ee rule. However, if they claim that through this work they want to establish the deen, then we say to them they have deviated from the planned Shar’ee method, and their partial work becomes rejected.

گروهی که برای بازگرداندن حکم به آنچه الله 􀀬 نازل کرده تلاش میکند، باید آنچه را که برای آن لازم است انجام دهد، یعنی: نباید برای خود حکم خلیفه یا حکم فرد را بگیرد، و خود را کل جامعه مسلمانان نداند، بلکه گروهی از جامعه مسلمانان بداند، و هدف خود را برپایی حکومت الله 􀀬 و از سرگیری شیوه زندگی اسلامی تعریف کند. سپس باید هر آنچه را که در کار رسیدن به هدفش لازم دارد اختیار کند، پس باید فهم درست از عقیدهٔ اسلامی و اندیشههای مرتبط با آن را بپذیرد، و جوانان خود را با عقیدهای که پذیرفته به درستی آماده سازد. همچنین باید روشی را اختیار کند که به رسیدن به هدفش کمک کند، قانون اساسی که مردم با آن حکومت خواهند شد، و نیز اندیشههایی که روشن سازد نادرستی اندیشههای باطلی را که میان مسلمانان رایج است، و مفاهیم نادرست را اصلاح کند. همچنین باید از فردی که با گروه کار میکند بخواهد که نیازهای فردی خود را برآورده سازد تا فرد مسلمان پرهیزگاری شود. پس باید در اموری مانند عقاید، عبادات، معاملات اجتماعی و اخلاق، آنچه را لازم است انجام دهد. باید کار خود را بر برپایی جامعهٔ اسلامی متمرکز کند، جامعهای که روابطش بر پایهٔ اسلام استوار است و دولت خلافت از آن پاسداری میکند. سپس باید اعمال حاکمان و ارباب آنان را زیر نظر بگیرد تا بداند برای مسلمانان چه نقشهای کشیده شده است. گروه باید این را برای مردم آشکار کند، و به جای آن، آنچه را برای امت خیر است، یعنی احکام شرعی را اختیار کند. باید برای گرفتن عملی قدرت از آن طاغوتهایی که با مسلمانان بیرحمانه رفتار میکنند تلاش کند. اگر همه اینها انجام شود، این گروه تمام آنچه را که بر آن لازم است انجام داده است.

The group that works to restore the ruling by what Allah 􀀬 has revealed should fulfill what is necessary for it, namely: it should not take the rules of the Khaleefah, or the rules of the individual for itself, and not consider itself to be the whole Muslim community but rather a group from the Muslim community, and define its objective as the establishment of Allah’s 􀀬 rule and the resumption of the Islamic way of life. It should adopt then everything it needs in the work to achieve its objective, so it should adopt the correct understanding of the Islamic ‘Aqeedah and the thoughts that relate to it, and prepare its shabab properly with the ‘Aqeedah it adopts. It should also adopt the method that will help it to achieve the objective, the constitution with which the people would be ruled, and also the thoughts that help to show clearly the fallacy of the false thoughts prevalent amongst Muslims, corrected the erroneous concepts. It should also demand that the individual who works with the group should fulfil his individual requirements so as to become a pious Muslim individual. So he should fulfil the requirements in things such as the beliefs, worships, societal transactions and morals. It should focus its work on establishing the Islamic society, whose relationships are based on Islam, and guarded by the Khilafah State. Then it should monitor the actions of the rulers and their masters so as to know what is planned for the Muslims. The group should expose this to the people, and in its place it should adopt what is good for the Ummah; the Shar’ee rules. It should work to practically seize the power from those Taghut who treat the Muslims ruthlessly. If all this has been done then this group would have fulfilled all that is necessary for it.

فرهنگ این جماعت باید گسترده باشد و قلمروی فعالیتش وسیع. بنابراین، جماعت باید هر آنچه را که لازم است بر عهده گیرد و این شامل چیزهای بسیاری می‌شود. باید کارها را با تعادل لازم انجام دهد، تا به یک انجمن ورزشی، اخلاقی یا یک نهاد اقتصادی تبدیل نشود... بلکه رویکرد سیاسی و کار سیاسی خود را حفظ کند. بنابراین، اندیشه‌هایش، اندیشه‌ی رسیدگی به امور و پذیرش منافع امت باشد.

The culture of the group should be extensive, and the field of its work should be wide. Consequently, the group must undertake everything that is required, and this encompasses many things. It should perform the actions with the required balance, so it does not turn into an athletic, ethical association or an economic institution... rather it preserves its political approach and political work. Thus, its thoughts are those of looking after the affairs and the adoption of the Ummah’s interests.

بنابراین، کار جزئی به شیوه‌ای که پیش‌تر گفته شد، مردود است. همچنین رویکرد گسترده‌ای که آنچه را از آن لازم است و آنچه لازم نیست در بر می‌گیرد، برداشتی نادرست است که رد می‌شود.

Therefore, partial work in the aforementioned manner is rejected. The wide approach of the group that encompasses what is required and what is not required from it, is also an erroneous understanding that is rejected.