شریعتی که الله ﷻ نازل کرد و تبیین نمود، به صرف اندیشه‌های روشن رها نشد، بلکه شارع خواست که به واقعیتی ملموس تبدیل شود. از این رو، احکام عملی‌ای نازل فرمود که هدفشان حفظ وجود آن در واقعیت و بازداشتن از آنچه شریعت منع کرده است، باشد، و راه آن دولت است. پس برپایی آن را برای حفاظت از شریعت واجب گردانید. الله ﷻ برای حاکم احکامی قرار داد؛ او را امر و نهی کرد و فرمان داد که دین را برپا دارد و از آن پاسداری کند. امت را فرمان داد که در این امر از او اطاعت کنند و اگر در آن کوتاهی کرد، او را مورد بازخواست قرار دهند. این را از امت، چه به‌صورت فردی و چه به‌صورت گروه‌ها و احزاب، خواستار شد. رسول الله ﷺ فرمود: «سرور شهیدان حمزه است، و مردی که در برابر حاکم ستمگر برخاست تا او را به نیکی امر و از بدی نهی کند، و در این راه کشته شد». [به روایت حاکم]. ایشان ﷺ فرمود: «بهترین جهاد، سخن حق است که در برابر حاکم ستمگر گفته شود». [به روایت ابن ماجه و نسایی]. ایشان ﷺ همچنین فرمود: «نه، به خدا سوگند، شما باید به معروف امر کنید و از منکر نهی نمایید، و دست ستمگر را بگیرید و او را به حق وادار کنید و در حق محدودش سازید». [به روایت ابوداوود و ترمذی]. هیچ‌کس جز کسانی که قدرت و توان دارند، نمی‌توانند حاکم ظالم را به حق وادار کرده و در آن محدود سازند، یعنی یک گروه یا حزب، زیرا افراد به تنهایی توانایی این کار را ندارند.

The Shar’a, which Allah 􀀬 revealed and expounded, was not left as just clear thoughts, rather the legislator wanted it to be a tangible reality. Thus, He 􀀬 revealed practical rules whose purpose was to preserve its existence in the reality, and prohibit what the Shar’a prohibits, and the method for that is the State. Thus, He 􀀬 ordered its establishment to protect the Shar’a. Allah 􀀬 put laws for the ruler; He 􀀬 ordered him and forbade and commanded him to establish the deen and guard over it. He 􀀬 ordered the Ummah to obey him in this and account him if he was neglectful. He 􀀬 demanded this from the Ummah, as individuals and parties. The Rasool of Allah 􀁕 said; “The master of martyrs is Hamza, and a man who stood up to a tyrant ruler to enjoin him (with the good) and forbid him (of the evil) and got killed.” [Reported by al-Haakim]. He 􀁕 said; “The best Jihaad is the word of truth spoken to a tyrant ruler.” [Reported by Ibn Maajah and Nasa’i]. He 􀁕 also said; “Nay, by Allah, you have to enjoin the ma’roof and forbid the munkar, and hold at the hand of the tyrant, and force him on the truth and restrict him to the truth.” [Reported by Abu Dawud and Tirmizi]. Nobody can force the unjust ruler on the truth and restrict him to it, except those who have might and power, ie a group or party because individuals are not able to do this.

صحابه و فقها در گذشته می‌دانستند که دولت اسلامی شرط اساسی برای این امر است؛ از طریق وجود آن احکام اجرا می‌شوند و با از دست رفتن آن احکام نیز از میان می‌روند. ابوبکر (رضی الله عنه) وقتی درباره‌ی امر اساسی (اسلام) پرسیده شد که: «چگونه باقی خواهد ماند؟» گفت: «تا زمانی که رهبران بر راه درست باشند.» شیخ الاسلام ابن تیمیه از قول الفضیل از عیاض و احمد بن حنبل نقل کرده است که: «اگر دعایی وجود داشت که الله ﷻ آن را می‌پذیرفت، آن را برای حاکم (سلطان) می‌کردیم.» اسلام دینی برای همه‌ی مردم است که خیر را در خود دارد.

The Sahabah and the Fuqahaa (jurists) in the past knew that the Islamic State was the essential prerequisite for that; through its existence the rules are applied and through its loss the rules disappear. Abu Bakr (may Allah be pleased with him), when he was asked about the fundamental matter (Islam); “How will it continue?” He said; “As long as the leaders are on the correct path.” Shaykh ul Islam Ibn Taymiyyah mentioned on the authority of al-Fadeel from ‘Iyaad and Ahmad b. Hanbal; “If there was a du’a (call) that Allah 􀀬 would accept, then we would have made it for the ruler (sultan).” Islam is a deen for all people, which contains within it the khayr (good)

برای تمام بشریت است، نه تنها برای یک قوم به حساب دیگری. عقیده‌اش جهان‌شمول است و نظام آن نیز چنین است. همچنین شیوه‌ای برای رساندن آن به جهان در بر دارد، از طریق وجود دولتی که اسلام را پیاده می‌کند و آن را به جهان می‌رساند. دولت اسلامی نیز به نوبه خود شناخته شده است که باید وجود داشته باشد، تا بتواند آنچه را که بر آن واجب است انجام دهد. پس وظیفه آن چیست؟ اگر دولت وجود نداشته باشد، چه کسی آن را برپا خواهد کرد؟

for the whole of mankind, and not just for one people to the exclusion of another. Its creed is universal and so is its system. It also contains a method for conveying it to the world, through the presence of a State that applies Islam and conveys it to the world. The Islamic State, in turn, is known that it must exist, so that it can undertake what is incumbent on it. So what is its task? Who will establish the State if it does not exist?

چه کسی مسیر آن را اصلاح خواهد کرد، اگر منحرف شده باشد؟

Who will correct its course, if it deviated?

بر اساس وظیفه‌ای که الله ﷻ بر عهدهٔ آن نهاده، برپاداشتن تمام دین است. بنابراین دولت مسئول اجرای دین است، چه احکام فردی و چه احکام جمعی، چه واجبات فردی و چه واجبات کفایی. دولت مسئول برپاداشتن دین است، یعنی عملاً امر به معروف و نهی از منکر را انجام دهد. از این رو، اگر مسلمانی نماز نخواند، دولت به او دستور نماز می‌دهد، وگرنه مجازات می‌شود. همچنین اگر زکات ندهد، حج نکند یا روزه نگیرد، دولت موظف است بر ادای تمام این واجبات فردی و امثال آن نظارت کند و از کسانی که در آنها کوتاهی می‌کنند بازخواست نماید. این حکم دربارهٔ واجبات جمعی نیز صادق است. اگر دولت تمام منافعی را که امت بدان نیازمند است، از قبیل تأمین دارو، مهندسی، آموزش و دیگر امور که وجودشان مستلزم مدیریت، هماهنگی و توزیع وظایف است، تأمین نکند، و اگر واجباتی که وجودشان میان امت تقسیم می‌شود، مانند جهاد و اجتهاد، که شارع برپاداشتن آنها را به خلیفه سپرده و به آن امر کرده، رعایت نشود و از سوی او در این امور کوتاهی صورت گیرد، امت باید او را در این باره مورد بازخواست قرار دهد و وادارش کند که این کوتاهی را جبران کند. شارع در این زمینه احکام دقیقی مقرر فرموده است. او ﷻ مسلمانان را از شورش علیه خلیفه منع کرده، مگر آنکه او کفر آشکار ورزد.

As for the task entrusted to it by Allah 􀀬, it is the establishment of the whole deen. Thus the State is responsible for the application of the deen, whether the individual rules or the collective rules, whether the individual obligations or the collective (sufficiency) ones. It is responsible for establishing the deen, ie establishing the ma’roof and removing the munkar practically. Thus, if the Muslim does not pray, the State will order him to pray, otherwise he will be punished. Similarly, if he does not pay Zakah, make Hajj or fast, all of such individual obligations and their likes, the State is obliged to guard over their presence and account those neglecting them. This also applies to the collective obligations. If the State does not secure all the interests which the Ummah require in terms of providing medicine, engineering, education and others, whose existence requires management, coordination and distribution of assignments; if the obligations whose existence is divided among the Ummah, such as Jihaad and Ijtihaad, the establishment of which the Lawgiver entrusted and commanded the Khaleefah with; if there is any negligence from his side in these matters, the Ummah must account him on that and force him to address it. The Lawgiver has determined precise rules in this regard. He 􀀬 prohibited the Muslims to rebel against the Khaleefah, except in case he displayed the bawah (open) kufr.

در دولت اسلامی اصل بر این است که حاکم، با احکام شرع، سرپرست امور مردم است. بر اساس شرع، او مسئول بازداشتن از منکرات است، خواه از افراد باشد یا از گروه‌ها. از این رو، پیامبر ﷺ فرمود: «امام شبان است و (تنها) او مسئول شهروندان است.» [متفق علیه]. الله ﷻ او را مکلف کرده که مردم را، چه افراد و چه گروه‌ها، به انجام همه واجباتی که الله ﷻ مقرر فرموده وادار کند. هرگاه کاری برای انجامش به زور نیاز داشته باشد، او موظف است از زور استفاده کند. همچنین الله ﷻ او را موظف کرده که مردم را از ارتکاب حرام بازدارد، و اگر چنین کاری برای جلوگیری از ارتکاب حرام به کاربرد زور نیاز داشته باشد، موظف است از زور استفاده کند. بنابراین، در اصل دولت منکر را با دست، یعنی با زور، تغییر داده و از میان می‌برد. این به آن سبب است که بر اساس شرع، دولت مسئول اجرای اسلام و واداشتن مردم به پایبندی به احکام آن است.

It is fundamental in the Islamic State that the ruler is the guardian over the affairs of people with Shar’a rules. According to the Shar’a, he is responsible for preventing the munkaraat, whether they occur from individuals or groups. Thus, the Messenger 􀁕 said; “The Imaam is a Shepherd and (only) he is responsible for the citizens.” [Agreed upon]. Allah 􀀬 charged him with the responsibility of forcing people, whether individuals or groups, to undertake all the obligations which have been ordained by Allah 􀀬.When a certain matter requires force for its performance, he is obliged to use force. Similarly, Allah 􀀬 has obliged him to prevent people from committing haraam, and if such a matter requires the use of force to prevent them from committing the haraam, he is obliged to use force. Thus, in principle the State changes the munkar and removes it with the hand ie force. This is because according to the Shar’a, it is responsible for the implementation of Islam and compelling the people to abide by its rules.

اما اگر حاکم مرتکب منکری شود، مانند ستم کردن، تصاحب اموال دیگران از راه‌های نادرست، ضایع کردن حقوق مردم، بی‌توجهی به امور شهروندان، ترک یک واجب، مخالفت با یکی از احکام اسلام، یا هر منکر دیگری از این دست، بر همه مسلمانان واجب است که او را مؤاخذه کنند و منکری را که انجام داده رد نمایند، و به‌صورت فردی و گروهی تلاش کنند تا او را به تغییر آن وادار سازند؛ در غیر این صورت، اگر سکوت کنند و منکر را بدون تغییر رها سازند، گناهکار خواهند بود.

However, if the ruler commits a munkar - such as committing injustice, appropriating the wealth of others through false means, withholding people’s rights, neglecting the affairs of citizens, failing to do an obligation, contradicting one of the rules of Islam or any other such munkar - it is an obligation on all the Muslims to account him and reject the munkar he did, and work as individuals and groups to make him change it; otherwise they would be sinful if they remained silent and left the munkar without changing it.

نهی از منکر و تغییر آن هنگامی که کسی مرتکب منکری می‌شود، با زبان انجام می‌گیرد. این بر اساس آن چیزی است که مسلم از اُم‌سلمه روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود:

Forbidding the munkar and changing it when he commits a munkar is via accounting with the tongue. This is due to what Muslim narrated from Umm Salamah that the Rasool of Allah 􀁕 said:

«به زودی امیرانی بر شما گمارده خواهند شد، و آنان را خواهید دید که هم کارهای نیک انجام می‌دهند و هم کارهای بد. کسی که از کارهای بد آنان بیزار باشد، از سرزنش مبرّا است؛ کسی که نسبت به کارهای بد آنان ناخشنود باشد نیز در امان است؛ اما کسی که (به آن کارهای بد) راضی باشد و از آنان پیروی کند، هلاک خواهد شد.» و ابن مسعود همچنین روایت کرده است که رسول الله ﷺ فرمود:

“Ameers will be appointed over you, and you will find them doing good deeds as well as bad deeds. The one who hates their bad deeds is absolved from blame, the one who disapproves of their bad deeds is also safe, but the one who approves and follows is doomed.” Ibn Mas’ud also narrated that the Rasool of Allah 􀁕 said:

«نه، به خدا سوگند، باید امر به معروف و نهی از منکر کنید، و دست ستمگر را بگیرید، و او را بر حق وادار کنید و به پذیرفتن حق مجبور سازید.» و در روایتی دیگر آمده است:

“Nay, by Allah, you have to enjoin the ma’roof and forbid the munkar, and hold the hand of the tyrant, and force him on the truth and to constrain him to the truth.” in another narration it says:

«یا خداوند دل‌های برخی از شما را علیه برخی دیگر برمی‌انگیزد، آنگاه شما را لعنت می‌کند، همان‌گونه که آنان را لعنت کرد.» [روایت ابوداوود]. همچنین، رسول خدا ﷺ گفتن سخن حق نزد حاکم ستمگر را بهترین جهاد قرار داد، آنگاه که به کسی که پرسید: «کدام جهاد بهترین است؟» پاسخ داد:

“Or Allah will strike the hearts of some of you against others, then He will curse you as He cursed them.” [Reported by Abu Dawud]. Similarly, the Rasool of Allah 􀁕 made speaking the truth before a tyrant ruler the best Jihaad, when he answered the man who asked him; “Which Jihaad is the best?” He said:

بهترین جهاد، سخن حق است که در برابر حاکم ستمگر گفته شود. [به روایت ابن ماجه و نسائی]. این [حکم] همچنین به دلیل احادیثی است که شورش علیه او با برداشتن سلاح را منع می‌کند، مگر در یک مورد که استثنای آن است؛ و آن هنگامی است که او کفر آشکار (کفر بواح) ظاهر کند که دلیلی از جانب خداوند ﷻ بر آن باشد که کفری آشکار است و هیچ شکی در آن نیست. این زمانی است که او با احکام کفرآمیز آشکار حکم کند و حکم به آنچه خداوند ﷻ نازل فرموده را رها کند. از عوف بن مالک اشجعی روایت شده که شنید رسول خدا ﷺ می‌فرمود: «بهترین امامان شما کسانی‌اند که آنان را دوست دارید و آنان نیز شما را دوست دارند، و برای ایشان دعا می‌کنید و ایشان برای شما دعا می‌کنند؛ و بدترین امامان شما کسانی‌اند که آنان را دشمن می‌دارید و ایشان نیز شما را دشمن می‌دارند، و بر ایشان لعنت می‌فرستید و ایشان نیز بر شما لعنت می‌فرستند.» گفتیم: «ای رسول خدا ﷺ، آیا در برابر ایشان نایستیم؟» فرمود: «نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا دارند.» [به روایت مسلم].

“The best Jihaad is the word of truth spoken to a tyrant ruler.” [Reported by Ibn Maajah and Nasa’i]. This is also due to the ahadith which prohibit rebellion against him by taking up arms, except in one case which is the exception to that; it is when he displays open kufr (kufr bawah) that has a proof from Allah 􀀬 that it is a flagrant kufr in which there is no doubt. That is when he rules with rules of clear kufr and abandons the ruling by what Allah 􀀬 has revealed. It is narrated by ‘Awf b. Maalik al-Ashja’i that he heard the Rasool of Allah 􀁕 saying; “The best of your Imams are those whom you love and they love you and who you pray for and they pray for you, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you and you curse them and they curse you.” We asked: “O Rasool of Allah shall we not then challenge them?” He said: “No, as long as they continue to establish prayer among you.” [Reported by Muslim].

معنای «اقامه نماز» این است که حکم اسلام جاری باشد، یعنی احکام شریعت به کار بسته شود، و این به روش «باب تسمیة الکل باسم الجزء» (نامیدن کل با نام جزء) بیان شده است. امّ سلمه روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود: «بر شما امیرانی گمارده خواهد شد که برخی از کارهایشان را نیک و برخی را بد خواهید دید. کسی که از کارهای بدشان بیزار شود، از سرزنش مبرّا است، و کسی که آن‌ها را ناپسند شمارد نیز در امان است، اما کسی که راضی شود و پیروی کند، هلاک خواهد شد.» گفتند: «آیا با آنان نجنگیم؟» فرمود: «نه، تا زمانی که نماز می‌گزارند.» [به روایت مسلم]. عُبادة بن صامت گفت: «رسول خدا ﷺ ما را فراخواند و ما با او بیعت کردیم که در خوشی و ناخوشی، در آسانی و سختی، و در برتری دادن دیگران بر خویش، فرمان ببریم و اطاعت کنیم، و با صاحبان امر نزاع نکنیم، مگر آنکه کفری آشکار ببینیم که برای آن از جانب خداوند دلیلی روشن داشته باشیم، و در هر حال حق را بگوییم و در راه خدا از سرزنش هیچ سرزنش‌کننده‌ای نترسیم.» [به روایت مسلم]. برداشت از این احادیث آن است که شورش علیه حاکم با سلاح را منع می‌کنند، مگر در صورتی که او با احکام کفری آشکار حکم براند که برای آن از جانب خداوند ﷻ دلیل داریم و در آن کفر آشکار هیچ تردیدی نیست.

What is meant by establishing the prayer is ruling by Islam, ie applying the rules of the Shar’a, by indicating the whole through naming the part (bab tasmiyat al-kull bismil juz’a). Umm Salamah narrated that the Rasool of Allah 􀁕 said; “Ameers will be appointed over you, and you will find them doing good deeds as well as bad deeds. The one who hates their bad deeds is absolved from blame, the one who disapproves of their bad deeds is also safe, but the one who approves and follows is doomed.” They said: “Should we not fight them?” He 􀁕 said: “No as long as they pray.” [Reported by Muslim]. ‘Ubadah b. as-Samit said; “The Rasool of Allah 􀁕 invited us so we pledged our Bai’ah to him to hear and obey in weal and woe, in ease and in hardship and in preference over ourselves; that we would not dispute with the people in authority, unless we witness flagrant Kufr of which we have a conclusive proof from Allah. And that we would speak the truth in all circumstances, fearing the blame of nobody in the path of Allah.” [Reported by Muslim] The understanding of these ahadith is that they forbid rebellion against the ruler by the use of arms, except when he rules with the rules of clear kufr for which we have proof from Allah 􀀬 that this is a flagrant kufr in which there is no doubt.

این همه در حالتی است که حاکم مسلمان حاضر باشد و سپس از انجام وظیفه‌اش کوتاهی کند. یا در وضعیتی که او با کفر آشکار حکم کند، حتی اگر تنها یک حکم باشد. در چنین وضعیتی، امت، هم به‌صورت فردی و هم به‌صورت گروه‌ها، مکلف است در برابر او بایستد و او را حتی با به‌کارگیری سلاح بازدارد.

All of this is when the Muslim ruler is present and then he fails to do his duty. Or when there is a situation where he rules by clear kufr - even if it is one rule. In such a situation, the Ummah as individuals and groups are obliged to stand in his way and prevent him even by the use of arms.

پس حالت آن زمانی چه می‌شود که اساساً هیچ حاکم مسلمانی وجود ندارد و هیچ دار الإسلام‌ای در کار نیست؟ طبیعی است که در آن صورت همه احکامی که به عهدهٔ حاکم گذاشته شده است تعطیل خواهد شد، و فساد و منکرات گسترده می‌شود؛ اخلاق بد رواج می‌یابد و روابط فاسد پدید می‌آید؛ منکرات افزایش یافته و پراکنده می‌شوند، و معروف کم شده و از میان می‌رود. مسلمانان ضعیف می‌شوند، جایگاهشان فرو می‌افتد و قدرتشان رو به زوال می‌گذارد. آنان همچون شیری خواهند بود که نه دندان نیشی دارد و نه چنگالی. تصویری بی‌حقیقت خواهند شد؛ و نه تصویر غذا خوردن شکمی را سیر می‌کند، و نه تصویر شیر کسی را می‌ترساند.

So what about the situation when there is no Muslim ruler in the first place, and there is no dar al-Islam? It is natural then that all the rules entrusted with the ruler will be suspended, and corruption and vice will become widespread; bad morals will become common, and corrupt relationships would emerge; the munkaraat would increase and spread, and the maroof would decrease and diminish. The Muslims will become weak, their standing would diminish and their power would wane. They will be like the lion without biting teeth or claws. They will become a picture without a reality; and neither the picture of eating fills a stomach, neither does the picture of the lion terrify.

در چنین وضعیتی، یعنی همان وضعیتی که امروز در آن به سر می‌بریم، امت باید خلیفه‌ای برپا کند که به آنچه الله ﷻ نازل کرده حکم براند، زیرا وجود او فرض است. اما چه کسی مسئولیت برپایی خلافت را بر عهده می‌گیرد، و این کار چگونه انجام می‌شود؟ اینجاست که بحث وجوب وجود گروه‌های اسلامی مطرح می‌شود که وظیفه‌شان امر به معروف و نهی از منکر است.

In such a situation - which is the situation today - the Ummah should establish a Khaleefah who will rule by what Allah 􀀬 has revealed, because his presence is fard, but who will undertake the responsibility of establishing the Khaleefah and how would this be done? Here comes the discussion of the obligation of having Islamic groups whose work is to enjoin the ma’roof and forbid the munkar.