پس از آنکه این گروه منابعی را که شریعت از آنها گرفته می‌شود تعیین کرده است، باید به فهم چگونگی استفاده و اخذ احکام از آن منابع بپردازد. به بیان دیگر، باید به سوی درک قواعدی برود که با مطالعه آنها می‌توان از منابع، احکام شرعی را استنباط کرد. شکی نیست که وقتی عالم در پی اخذ یک حکم شرعی برمی‌آید، قواعد اصولی را که حکم برگزیده‌اش بر آنها استوار است، در ذهن دارد. هیچ دانشی نیست که اصولی نداشته باشد، خواه آن اصول نوشته شده باشند یا نه.

After the group has established the sources from which it will obtain the Shar’a, it must move onto understanding how it should use and adopt from them. In other words, it must move towards understanding the principles (qawaa’id) by whose study one can make deduction of ahkaam from their sources. There is no doubt that when the scholar puts his mind to adopting a Shar’ee rule, he would have in his mind the principles of Usul on which he bases the hukm he adopts. There is no knowledge that does not have an Usul, whether that has been written or not.

متون شرعی شامل عام و خاص، مجمل و مفصل، و مطلق (بی‌قید) هستند.

The Shar’ee texts contain the ‘aamm (general) and the khaas (specific); the mujmal (unelaborated) and the mufassal (elaborated); mutlaq (absolute)

و المقيَّد؛ و الأوامر و النواهي؛ و الناسخ و المنسوخ؛ و مفهوم الموافقة و مفهوم المخالفة؛ و المنطوق و المفهوم و المعقول

and the muqayyad (restricted); awamir (orders) and nawahi (prohibitions); the naasikh (abrogator) and the mansukh (abrogated); mafhum al-muwaafaqah (conformable meaning) and mafhum al-mukhaalafah (opposite meaning); the mantuq (wording), mafhum (implicit meaning) and ma’qul (rationale)

...ِ شده از متن؛ خبرِ واحد (گزارشِ منفرد) و اینکه چه زمانی می‌تواند به‌عنوان دلیل پذیرفته شود و چه زمانی نمی‌تواند، و چیزهای بسیار دیگری غیر از اینها. این گروه باید اصلِ فقهی خود را تبیین کند، آنها را بپذیرد و به دیگران عرضه نماید.

of the text; the khabar al-wahid (solitary report) and when it can be used as proof and when it cannot be used as proof and many things besides these. The group must set out its juristic principle, adopt them, and present them to others.

بیشتر این اصول فقه که ذکر شده، مورد اختلاف است. روشن است که هر اصلی شاخه‌های بسیاری دارد که از آن سرچشمه می‌گیرند. از آنجا که این اصول مورد اختلاف‌اند، باید از وضعیت اختلافی خارج شوند. این کار با آن است که گروه، آنچه را درست می‌داند، برمی‌گزیند. پس از پذیرفتن اصول فقه، شاخه‌ها بر اساس همین اصول فهمیده می‌شوند.

Most of these principles of Usul that have been mentioned are disputed over. It is well known that each principle has many branches emanating from it. Since they are disputed, they must be taken away from being of disputed status. This is done by the group adopting what it views as correct. After the adoption of the principles of Usul, the branches are understood according to these principles.

پس از آنکه این گروه از علم اصول و قواعد آن بهره‌مند شود، توانایی فهم شریعت از منابعش را به دست خواهد آورد. پس از آن، چاره‌ای جز پیروی از روش ثابت و شناخته‌شده‌ی اجتهاد ندارد. این همان چیزی است که باید گروه را از دیگران متمایز کند. این همان چیزی است که گروه باید با پرورش جوانانش بر آن، به مردم عرضه کند.

After gaining knowledge of the Usul and its principles, the group will have acquired the ability to understand the Shar’a from its sources. After that it has no option but to follow the fixed and known method of Ijtihaad. This is what must distinguish the group from others. This is what the group must take to the people by culturing its shabab with it.

این اولین چیزی است که گروه باید بر آن استوار شود۔

This is the first thing that the group must be established upon.

همانا کار مجتهد همچون کار پزشک است. نخستین کاری که او انجام می‌دهد این است که به سخنان بیمار گوش می‌دهد و وضعیت او را شرح می‌دهد.

Indeed, the work of the Mujtahid is like the work of the doctor. The first thing he does is to listen to the patient and describe his condition.

سپس او بیماری اساسی را تشخیص می‌دهد که بیمار از آن شکایت دارد، پس از آنکه خود را از پرداختن به علائم بیماری دور نگه می‌دارد. آنگاه به دانشی که در روزگار تحصیلش به دست آورده است ارجاع می‌دهد. سپس ممکن است کتاب‌هایی را مرور کند که به تجویز درمان یاری می‌رساند. بعد از آن راه‌حل را ارائه می‌دهد، که در این مورد دارو است. به بیان دیگر، در توصیف راه‌حل به متون مراجعه می‌کند.

Then he diagnoses the fundamental illness, which the patient complains of, after distancing himself from being distracted by the symptoms of the illness. Then he refers to the knowledge that he gained in his days of study. He may then review the books that help him to prescribe the treatment. After that he gives the solution, in this case the medicine. In other words, he goes to the texts in describing the solution.

اگر گروهی که خواهان تغییر است و مسئولیت تغییر را بر عهده می‌گیرد، گروهی اسلامی باشد، کار آن برای تغییر باید اسلامی باشد. تغییر باید بر پایه‌ی دلیل شرعی باشد، نه بر اساس نظر شخصی، هوای نفس، مصلحتی که با عقل درک می‌شود، واقعیت یا شرایط. بلکه این شرع است که حکم شرعی را به گروه دیکته می‌کند. محبت به اسلام یا نگرانی از اوضاع مسلمانان، به خودی خود برای گروه هیچ حکمی تعیین نمی‌کند. مصالح مسلمانان را شرع تعریف می‌کند، زیرا شرع مصالح مسلمانان را تعریف کرده است. در اینجا لازم است به برخی جزئیات بپردازیم که دیدگاه اسلام نسبت به مصلحت (منفعت) و زمانی را که شرع مصلحتی را به رسمیت می‌شناسد، روشن کند.

If the group that wants change and undertakes the responsibility of change is an Islamic group, its work for change must be Islamic. The change should be based on the Shar’ee evidence, and not on personal opinion, whims, rationally perceived interest, the reality or the circumstances. Rather, it must be the Shar’a that dictates the hukm Shar’ee to the group. The love of Islam or the concern for the circumstances of the Muslims, do not in themselves dictate any rules to the group. The interests of the Muslims are defined by the Shar’a, because the Shar’a defined the interests of the Muslims. Here, it becomes necessary to go into some details that clarify Islam’s viewpoint towards maslahah (the benefit) and when benefit is recognised by the Shar’a.