این معنا را دارد که ما به متونی که صحیح و معتبر نیستند پایبند نیستیم و در نتیجه لازم نیست بر اساس آن عمل کنیم. آنان این را دلیلی بر دیدگاه خود می‌دانند (در حالی که برعکس، دلیلی علیه ایشان است) مبنی بر اینکه نباید از اعمال رسول خدا ﷺ در مکه، آن‌گاه که برای برپایی خلافت تلاش می‌کرد، پیروی کرد.

This means we are not bound by texts that are not authentic. As a consequence, we are not required to act upon it. They think this is an evidence for their opinion (as opposed to it being an evidence against them) of not emulating the actions of the Messenger 􀁕 in Makkah, when he worked to establish the Khilafah.

در پاسخ به این دیدگاه می‌گوییم که سیره مجموعه‌ای از روایات و رویدادهاست که نیازمند بررسی و اعتبارسنجی است.

In response to this view we say that the Sirah is a compilation of reports and incidents, which require examination and authentication.

از آنجا که این امور به کارهای پیامبر ﷺ مربوط می‌شود، بخشی از الوحی (وحی) است. از همین روی، مسلمانان باید به سیرۀ المصطفیٰ ﷺ همان‌قدر اهمیت دهند که به قرآن و سنت اهمیت می‌دهند. سیرۀ او ﷺ در مکه شامل کارهایی است که در آنجا انجام داد و همان‌ها به برپایی دار الإسلام در مدینه انجامید. کسانی که توانایی راستی‌آزمایی سیره را دارند و آن را رها کنند، گناهکار خواهند بود؛ و مسلمانان نیز اگر کسانی را که توانایی این کار را دارند تشویق نکنند، گناهکار خواهند بود.

Since it relates to the actions of the Messenger 􀁕, it is part of the Wahy (revelation). Hence, the Muslims must be concerned with the Sirah of the Mustafah, just as they are concerned with the Qur’an and Sunnah. His Sirah in Makkah constitues the actions he undertook whilst he was there, and which led to the establishment of dar al-Islam in Madinah. Neglecting the Sirah will incur sin on those able to verify it for not doing that, and it will incur sin upon Muslims for not encourageing those who had the ability to verify it.

بسیار عجیب است که کسانی که چنین ادعایی دارند، معمولاً از میان کسانی هستند که به نقل و بررسی احادیث می‌پردازند. آنان این دیدگاه را چنان مطرح می‌کنند گویی خود از تلاش برای برپا داشتن دین معاف هستند. آنان این دیدگاه را نقل می‌کنند و گمان می‌برند که با این کار نکته‌ای مهم و قاطع به دست آورده‌اند.

It is very strange indeed, that those who make such a claim are from the people who usually concern themselves with the reporting and checking of ahadith. They put forward this view as if they are exempt from working to establish the deen. They cite this view, thinking that they have scored an important and conclusive point.

آیا آن مسلمانان فراموش کرده‌اند که، مانند هر مسلمان دیگری، مأمور به تلاش برای برپایی دولت اسلامی هستند؟ این امر بر آنان واجب می‌سازد که سیرۀ نبوی را مطالعه کنند، بررسی نمایند و وارسی کنند. اگر واقعیت آنان را بر آن داشته که احادیث نبوی ﷺ را در مسائل جزئی شرعی بازبینی کنند - تلاشی که سپاس‌گزاری می‌شود، و آنان در این راه کوشش فراوان کرده و زمان بسیاری صرف نموده‌اند - پس چقدر بیشتر بر ایشان لازم است که وقت و تلاش صرف کنند، هنگامی که دریافته‌اند این مسئله به برپایی دین مربوط است؟

Have those Muslims forgotten that they are commanded, like any other Muslim, to work to estbalish the Islamic State? This makes it obligatory upon them to study, examine and check the Sirah. If the reality has prompted them to check prophetic ahadith regarding partial Shar’ee matters, an effort for which they are thanked; and they have exerted great effort and spent a lot of time in this path; then how much more incumbent is it upon them to spend time and effort once they realised that the issue relates to the estbalishment of the deen?

کتاب‌های سیره به آن حد نرسیده‌اند که همه گزارش‌های آن‌ها کنار گذاشته شود، همان‌طور که به آن حد هم نرسیده‌اند که همه روایت‌های آن‌ها پذیرفته شود.

The Sirah books are not at a point where all their reports must be neglected, just as they have not reached the point where all their narrations have to be taken.

حوزهٔ تاریخ‌نگاری‌ای که نویسندگان سیره در آن کار می‌کردند، به دقت سختگیرانهٔ روش‌های محدثین (گردآورندگان احادیث) وابسته نبود. آنان همچنین در تثبیت موثق بودن راویان و ناقلان، درستیِ آنچه نقل می‌کردند، اختصارِ بیش از حد (فشرده‌گویی) و بی‌میلی در نقل، به همان اندازه سختگیر نبودند.

The field of historiography in which the Sirah writers worked did not depend on the strict accuracy of the methods of the Muhaddithun (compilers of ahadith). Nor were they as strict with regards to establishing the trustworthiness of narrators and transmitters, the correctness of what they transmitted, excessive brevity (contraction) and reluctance in transmission.

این امر باعث شد که علمای حدیث یا کسانی که در تحقیق و راستی‌آزمایی روایات دخیل بودند، نویسندگان سیره را سهل‌انگار بدانند. حقیقت این است که علم حدیث مستلزم آن است که محدثان و علمای احادیث، هم در خود راویان و هم در سلسله انتقال آنان، بررسی کنند.

This made the scholars of hadith or those involved in verification look at the Sirah writers as complacent. The truth is that the science of hadith requires what the Muhaddithun and scholars of ahadith have investigated in themselves and in their transmissions.

علم سیره از یک جنبه‌اش این را می‌طلبد، جنبه‌ای که به زندگینامه‌ی پیامبر ﷺ و یارانش مربوط می‌شود. اما جنبه‌ی دیگر که به پیامبر ﷺ و یارانش مربوط نیست، آسان‌گیری در آن به این دانش آسیبی نمی‌زند. رخدادها بسیار و فراوان‌اند و روزگار به سرعت می‌گذرد؛ نگارنده‌ی سیره یا تاریخ‌نگار، اگر بخواهد بر شیوه‌ی محدثان تکیه کند، نمی‌تواند همه‌ی رخدادها را دربرگیرد. از این رو، زندگینامه‌ی پیامبر ﷺ یکی از مهم‌ترین اموری است که مسلمانان باید به آن بپردازند، زیرا گزارش‌هایی را دربردارد دربارهٔ سخنان، کردار، تأیید و ویژگی‌های پیامبر ﷺ. همهٔ این امور، همچون قرآن، بخشی از تشریع‌اند. سیرهٔ نبوی یکی از ارکان تشریع است و به همین دلیل بخشی از حدیث به شمار می‌آید. هر آنچه از پیامبر ﷺ به‌طور صحیح روایت شده باشد، حکم شرعی به شمار می‌رود، زیرا از سنت است. افزون بر این، پیروی از پیامبر ﷺ را خداوند ﷻ فرمان داده است. او ﷻ فرمود: {به راستی برای شما در پیامبر خدا [محمد ﷺ] الگوی نیکویی است.} [قرآن ۳۳:۲۱]. بنابراین، توجه به سیره و پیگیری آن امری شرعی است.

The science of Sirah demands this in one of its aspects, which relates to the biography of the Messenger 􀁕 and his companions. As for the other aspect, which does not relate to the Messenger 􀁕 and his companions, then the leniency does not impair this knowledge. The incidents are many and numerous and the days pass quickly, the Sirah writer or historiographer is not able to encompass all the incidents if he wishes to rely on the method of the Muhaddithun. Hence, the biography of the Messenger 􀁕 is one of the most important things the Muslims should be concerned with, because it containes the reports about the Messenger 􀁕 regarding his statements, actions, consent and attributes. All of these things are part of the legislation just like the Qur’an. The Prophetic Sirah is one of the constituents of legislation; that is why it is considered part of the hadith. Whatever has been authentically narrated from the Prophet 􀁕 is considered a Shar’ee rule because it is from the Sunnah. Not to mention that following the Messenger 􀁕 has been commanded by Allah 􀀬. He 􀀬 said; “Indeed in the Messenger of Allah [Muhammad 􀁕] you have a good example to follow.” [TMQ 33:21]. Thus, to give attention and pursue the Sirah is a Shar’ee matter.

روش انتقال سیره در روزگار نخست بر نقل روایات استوار بود. مورخان آن را به صورت شفاهی منتقل کردند.

The methodology of transmitting the Sirah in the early days used to rely on the narration of reports. The historians began to transmit it verbally.

نسل اول که شاهد کردار پیامبر ﷺ بود و از آن ها آگاهی داشت، شروع کرد به نقل آن ها برای دیگران. نسل بعد از نسل اول روایت کرد. برخی از ایشان آن ها را به صورت پراکنده و نامنظم نوشتند، چنان که امروز نیز در کتاب های احادیث می بینیم. با آغاز قرن دوم، شماری از دانشمندان را دیدیم که به گردآوری گزارش های سیره آغاز کردند و آن ها را کنار هم قرار دادند. ایشان این گزارش ها را همان گونه نوشتند که در نقل حدیث انجام می شد، یعنی نام راوی و کسی را که او از وی روایت کرده ذکر می کردند. از این رو، دانشمندان حدیث و کسانی که اسناد را بررسی می کنند توانستند با شناخت راویان و زنجیره نقل، گزارش های معتبر و پذیرفتنی سیره را از گزارش های ضعیف و مردود جدا کنند. این همان چیزی است که هنگام استناد به بخشی از سیره، در صورت صحت آن، بدان اعتماد می شود. موضوع، ایجاد یک دانش تازه نیست، بلکه جستجوی درستی و صحت در گفتار و کردار پیامبر ﷺ را می طلبد. با این حال، برخی افراد دغدغه مند بوده اند که سیره را بررسی کرده اند. گروه یا جمعیتی که در برپاداشتن دین از الگوی پیامبر ﷺ پیروی می کند، باید متونی را که به عنوان دلیل برای عمل خود بدان ها تکیه می کند، بررسی کند.

The first generation, which witnessed the actions of the Messenger 􀁕 and heard about them, began to narrate them to others. The generation that came after transmitted it from the first generation. Some of them put them in writing in a miscellaneous manner as we can see in the books of ahadith even today. By the advent of the second century we saw some scholars beginning to compile the biographical reports and put them together, and they wrote this down by mentioning the name of the transmitter and the person from whom he transmitted the report, exactly as it was done in the narration of the hadith. Hence, the scholars of hadith and those who scrutinise the isnaad (chain of transmission) were able to know the acceptable and authentic Sirah reports from the ones which were weak and rejected, by knowing the narrators and the chain of transmission. This is what is relied upon when citing something from the Sirah when it is authentic. The issue is not one of establishing a new discipline; rather it requires seeking the accuracy and correctness in the statements and actions of the Messenger 􀁕. However, there are some concerned people who checked the Sirah. The group or party that emulates the example of the Messenger 􀁕 in establishing the deen must check the texts that it relies on as evidence for its action.

افزون بر این، کتاب‌های سیره، با همه اختلافاتی که دارند، درباره مراحل و اقدامات دعوت، همچون کتاب‌های حدیث و آن‌گونه که قرآن کریم نیز اشاره کرده، با یکدیگر هم‌داستان‌اند. قرآن کریم بسیاری از جزئیات دعوت را روشن ساخته است، به‌گونه‌ای که برای روشن شدن درستی آنچه درباره‌اش نقل شده کافی است. قرآن کریم چیزهای بسیاری را که آنچه لازم است را روشن می‌کند، و آن را به شیوه‌ای دقیق بیان کرده است.

Furthermore, the books of Sirah, despite their disagreements, agree together (just like the books of hadith and as the Noble Qur’an has indicated) on the stages and actions of the da’wah. The Noble Qur’an has clarified many of the details of the da’wah, in a manner that is sufficient to throw a clear light on the correctness of what has been transmitted about it. The Noble Qur’an has mentioned many things that clarify what is required, and in an accurate manner.

برای مثال، فرستاده ﷺ به حمله به عقاید باطل و مخالفت با بت‌ها، الحاد، یهودیت، مجوس و صابئین پرداخت.

For example, the Messenger 􀁕 embarked upon attacking the false creeds and opposing the idols, atheism, Judaism, Magians and the Sabians.

قرآن در آیات متعددی به این موضوع اشاره کرده است. پیامبر ﷺ هنگامی که به زنده‌به‌گور کردن دختران، رها کردن شتر ماده برای چَرای آزاد (وصیله)، و قربانی بتان برای زایش دوقلوی حیوانات، و فال زدن با تیرها حمله کرد، به آداب و رسوم [جاهلی] تاخت. او ﷺ با حاکمان مخالفت کرد، ایشان را با نام و توصیف یاد کرد و توطئه‌هایشان علیه دعوت را افشا نمود. گروه باید به همه‌ی این امور پایبند باشد. این پایبندی به اصل و معنای کلی کار خواهد بود، نه به جزئیات، ابزار و شکل‌های آن. بدین ترتیب، گروه با اندیشه‌های نادرست و مفاهیم اشتباه مخالفت خواهد کرد و به آداب و رسومی که در واقعیت خود از اسلام منحرف‌اند، حمله خواهد برد. گروه در برابر حاکمان خواهد ایستاد، توطئه‌هایشان را افشا خواهد کرد، اندیشه‌ها و احکام اسلام را روشن خواهد ساخت و امت را به پذیرش آن‌ها فرا خوانده و با آن برای برپایی‌اش در زندگی‌شان همکاری خواهد کرد.

The Qur’an has indicated this in many ayaat. The Messenger 􀁕 attacked the customs and traditions when he attacked the live burial of girls, a she-camel let loose for free pasture (waseelah), idol sacrifices for twin births in animals, and divining with arrows. He 􀁕 opposed the rulers and he mentioned them by name and description, and exposed their plots against the da’wah. The group must adhere to all of these things. Its adherence will be to the origin of the action and its general meaning, and not according to its details, means and forms. Thus, the group will oppose the erroneous thoughts, incorrect concepts and attack the customs and traditions that deviate from Islam in their reality. It will stand up against the rulers, expose their conspiracies, clarify the thoughts and rules of Islam and call the Ummah to adopt them and work together with it to establish it in their life.

پیامبر ﷺ با تمام این‌ها بی‌سلاح و بی‌دفاع روبه‌رو شد، بدون آن‌که طرفی را بگیرد، تسلیم خواسته‌های دیگران شود یا هیچ سازشی بپذیرد. او همه پیشنهادهای جذب‌کننده یا تهدیدآمیز را رد کرد و بدون آن‌که از فرمان پروردگارش منحرف شود، صبور ماند. قرآن کریم این را به ما خبر داده است، و این خود راهنمایی برای این گروه در کارش خواهد بود.

The Messenger 􀁕 faced all of this unarmed and defenceless without taking sides (with any), compliance (with others’ wishes) or accepting any compromise. He refused all the offers of attraction or threat, and remained patient without deviating from the order of his Lord. The Qur’an has informed us of this, so this is a guidance for the group during its work.

الوحیِ الهیِ به پیامبر ﷺ، یعنی فرمانِ خداوند ﷻ: «پس آنچه را که به آن مأمور شده‌ای، آشکارا بیان کن» [سوره حجر: ۹۴] نشان می‌دهد که پیش از نزول این آیه، مسئلهٔ اعلان عمومی دعوت مطرح نبود، بلکه دعوت پنهانی و مخفی بود، و این مرحله‌ای است که پیش از اعلان عمومی قرار دارد.

The revelation of Allah’s 􀀬 order to the Messenger 􀁕; “So proclaim what you are commanded with” indicates that before the ayah was revealed, the issue of the public proclaiming of the da’wah did not exist, rather it was secret and hidden, which is the stage before the public proclamation.

و آنجا که میفرماید: «تا امّ القری و کسانی را که پیرامون آن هستند بیم دهی» [تفسیر قرآن ۶:۹۲]، این فرمانی است برای گسترش دعوت بیرون از مکّه. یاد شدن مهاجرین و انصار در قرآن، دلیلی است بر وجود هجرت و نصرت.

And His 􀀬 saying; “So that you may warn the mother of towns and what surrounds it” [TMQ 6:92], is a command of extending the da’wah outside of Makkah. The Qur’an’s mention of the Muhajireen and the Ansar is a proof for the existence of Hijrah and Nusrah.

بنابراین، قرآن نخستین راهنماست. کتاب‌های حدیث سرشار از روایت‌های مسلمانان در دوران مکه است.

Therefore, the Qur’an is the first guide. The books of hadith are overflowing with the reports of the Muslims during the Makkan period.

بخاری، برای نمونه، زیر عنوان «چگونگی رفتار مشرکان مکه با پیامبر ﷺ و یارانش» ذکر می‌کند. او حدیث خباب بن الارت را روایت می‌کند، آنگاه که نزد فرستادهٔ خدا ﷺ آمد و التماس کرد که از خداوند ﷻ بخواهد تا مسلمانان را پیروز گرداند. همچنین از دعای پیامبر ﷺ علیه سران قریش یاد می‌کند. و نیز از رفتار بسیار بد قومش با او ﷺ هنگامی که به طائف رفت سخن می‌گوید. همین مطالب در دیگر کتاب‌های حدیث نیز روایت شده است. بنابراین، ما در برابر دستوری نیستیم که بی‌آنکه متن‌های آن را داشته باشیم، ناگزیر به انجام آن باشیم.

Bukhari, for example, mentioned under the heading; “How the Prophet 􀁕 and his companions were treated by the Mushriks in Makkah.” He cites the hadith of Khabbab b. al-Arat when he came pleading to the Messenger 􀁕 to pray to Allah 􀀬 to give the Muslims the victory. He also mentions the Messenger’s 􀁕 du’a against the chiefs of Quraysh. He also mentions the severe mal-treatment he 􀁕 received from his people when he went up to Taa’if.We find the same things narrated in the other books of hadith. Therefore, we do not stand before an order that we have to perform without having its texts.

لازم به ذکر است که خود نویسندگان سیره، افرادی معتمد و قابل اعتماد بودند، و سایر دانشمندان نیز بر این امر گواهی داده‌اند.

It is worth mentioning here that the Sirah writers were themselves reliable and trustworthy, which other scholars have testified to.

- ابن اسحاق (۸۵–۱۵۲ هجری) کتابی با عنوان «المغازی» (لشکرکشی‌ها) نوشت. الزهری درباره‌ی او گفت: «هر که بخواهد دربارهٔ مغازی (لشکرکشی‌ها) بیاموزد، باید به ابن اسحاق مراجعه کند.» شافعی درباره‌ی او گفت: «هر که بخواهد در مغازی متخصص شود، کاملاً وابسته به محمد بن اسحاق است.» بخاری نیز او را در «تاریخ» خود یاد کرده است.

- Ibn Ishaaq (85-152 AH) wrote a book called, “al-Maghazi” (the military expeditions). Az-Zuhri said about him; “Whosoever wishes to learn about the Maghazi (military expeditions), let him refer to Ibn Ishaaq.” Shafi’i said about him: “Whosoever wishes to be an expert in the maghazi, he is totally dependent on Muhammad b. Ishaq.” Bukhari also mentioned him in his Tareekh.

- ابن سعد (۱۶۸ - ۲۳۰ هجری) و کتابش «الطبقات» (نسل‌ها).

- Ibn Sa’d (168- 230 AH) and his book, “at-Tabaqaat” (the generations).

الخطیب البغدادی درباره‌ی او گفته است: «محمد بن سعد نزد ما از مردمان امین است، و حدیثش راستگویی او را نشان می‌دهد، زیرا بیشتر روایت‌هایش را بررسی کرده است.» ابن خلکان گفته است: «او درستکار و امین بود.» ابن حجر درباره‌ی او گفته است: «او یکی از حافظان بزرگ، قابل اعتماد و منتقدان [حدیث] بود.» - طبری (۲۲۴-۳۱۰ ه‍.ق) کتابی دارد با عنوان «تاریخ الرسل و الملوک» که در آن از روش اسناد (زنجیره‌های روایت) پیروی کرده است. خطیب البغدادی درباره‌ی او گفته است: «او به سنن (یعنی حدیث)، سلسله‌های انتقال آن، حدیث صحیح از جعلی، و تاریخ مردمان و اخبارشان آگاه بود.» او برای بیشتر احادیث، تاریخ را بر اساس روش محدثان نوشت.

Al-Khateeb al-Baghdadi said of him: “Muhammad b. Sa’d for us is one of the people of trust, and his hadith indicates his truthfulness for he examines most of his narrations.” Ibn Khillikaan said: “He was honest and trustworthy.” Ibn Hajar said about him: “He was one of the great, reliable huffaz (people who had memorised ahadith) and critics.” - At-Tabari (224-310 AH) he has a book entitled, “History of the Messengers and Kings” (tareekh ar-rasool wal-mulook) in which he followed the methodology of isnaad (chains of narration). Al-Khateeb al- Baghdaadi said about him, “He was knowledgeable about the Sunan (ie hadith), their lines of transmission, the sound hadith from the spurious, the history of people and their news.” For the majority of hadith, he wrote the Tareekh according to the methodology of the Muhaditheen.

او کتابی در حدیث با عنوان «تهذیب الآثار و تفصیل الثابت عن رسول الله ﷺ من الأخبار» تألیف کرده است، یعنی «پالایش آثار و تفصیل اخبار ثابتِ از رسول الله ﷺ». ابن عساکر دربارهٔ آن گفته است: «کتابی شگفت‌انگیز است که در آن به هر حدیث صحیحِ رسول الله ﷺ پرداخته است.» همچنین، ابن کثیر و الذهبی نیز از تخصص بزرگی در علم حدیث برخوردار دانسته می‌شوند.

He has compiled a book of hadith entitled; “Tahzeebul athaar wa tafseel at-thaabit ‘an Rasoollullahi 􀁕 minal akhbaar” – “Revision of the reports and elaboration of the proven news about the Rasool of Allah 􀁕.” Ibn ‘Asaakir said about it, “It is an amazing book, in which he spoke about every authentic hadith of the Messenger of Allah 􀁕.” - Similary, Ibn Katheer and az-Zahabi are considered to have great expertise regarding hadith.